ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία οι διάφορες καταστάσεις αντιμετωπίζονται πρωτίστως με πνευματικά μέσα. Με δεδομένο αυτό η Ιερά Αρχιεπισκοπή της Κύπρου όρισε την Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου ως ιδιαίτερη ημέρα προσευχής για την ειρήνη στη Συρία. Δείτε την εγκύκλιο της Αρχιεπισκοπής που ακολουθεί : 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ 

ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομος Β΄ συναισθανόμενος τον άμεσο κίνδυνο περαιτέρω επιδείνωσης των πολεμικών συγκρούσεων στη Συρία, μετά από ενδεχόμενη ένοπλη επέμβαση στην χώρα, καταδικάζει απερίφραστα την χρήση χημικών όπλων και καλεί όλα τα εμπλεκόμενα μέρη σε ειλικρινή διάλογο για την επίλυση της χρονίζουσας κρίσης. Η αύξηση της χρήσης βίας δια των όπλων θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο την ήδη δραματική κατάσταση, στην οποία έχουν περιέλθει οι κάτοικοι της Συρίας και της Μέσης Ανατολής γενικότερα.

Για την αποσόβηση του κινδύνου επιδείνωσης της πολεμικής σύρραξης και την αποκατάσταση της διασαλευθείσας ειρήνης καλεί τον ευσεβή λαό της Κύπρου σε ένθερμη προσευχή, κατά τη διάρκεια της θείας Λειτουργίας, που θα τελεσθεί την ερχόμενη Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013.

Εύχεται, ακόμη, όπως ο Θεός φωτίσει το νου και την καρδία των εμπλεκομένων πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών για την εξεύρεση ειρηνικής λύσης στη φλεγόμενη και αιμάσσουσα περιοχή.

Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου,
6 Σεπτεμβρίου 2013.

ΠΗΓΗ : http://www.polispost.com/article/21766/proseychi-gia-tin-eirini-stin-syria-apo-tin-archiepiskopi-tis-kyproy

“ΑΔΗΡΙΤΗ ΑΝΑΓΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΗΣ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ” - ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΙΟΒΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Κι όμως υπάρχουν ακόμη Βουλευτές στο Ελληνικό Κοινοβούλιο που ευθαρσώς διακηρύττουν την Ορθόδοξη πίστη, σε μια εποχή που καταβάλετε συστηματική προσπάθεια αποχριστιανοποίησης της Ελλάδας, ο κ. Κ. Γιοβανόπουλος, βουλευτής των Αν. Ελ., αποτελεί λαμπρό παράδειγμα και θαρρούμε πως ήλθε η ώρα να τον μιμηθούν και άλλοι. Είναι αδιανόητο στην Ελλάδα που επικρατούσα θρησκεία είναι η Ορθοδοξία και ο ιερός αγώνας της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821 έγινε στο όνομα της Αγίας Τριάδος, να μην διαθέτει μια εικόνα στο κτίριο της Βουλής, την ώρα που τόσος ντόρος γίνεται για το περίφημο Τζαμί. Εύγε στον Ομολογητή κ. Κ. Γιοβανόπουλο, ελπίζουμε να βρει συνοδοιπόρους στις Ορθόδοξες θέσεις του. Δείτε την επιστολή του : 

ΠΗΓΗ : http://giovanopouloskostas.blogspot.gr/

 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ

Οι δηλώσεις της κ. Μ. Ρεπούση, για μια ακόμη φορά είναι έντονα προκλητικές. Η κυρία του ασύλληπτου μεγέθους των 1670 ψήφων, υποστήριξε χαρακτηριστικά ότι "τα Θρησκευτικά δεν έχουν καμία θέση στη σύγχρονη εκπαίδευση". Ενώ πρότεινε στη συζήτηση του νομοσχεδίου για τη δομή των νέων Γενικών και Τεχνικών Λυκείων, το μάθημα των θρησκευτικών να καταστεί προαιρετικό και να μετονομαστεί σε “Θρησκειολογία”. Έχει ξεχάσει φαίνεται ότι Ορθοδοξία και Ελληνισμός είναι μια αδιάρρηκτη ταυτότητα και ενότητα, ένα ενιαίο μέγεθος, και ότι δεν μπορεί να νοηθεί το ένα χωρίς το άλλο. Λησμονεί ότι η Ελλάς είναι Ορθόδοξος χώρα και ότι το Σύνταγμα της είναι “Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος”. Ασφαλώς, είναι κατανοητό σε όλους ότι η αποσυναρμολόγηση της ενιαίας ταυτότητας του Ορθόδοξου Έλληνα, αποτελεί βασικό στόχο και διευκολύνει τους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης. Έχει προ πολλού διαβεί τον Ρουβίκωνα και από τον περίφημο “συνωστισμό” στη Σμύρνη πέρασε πλέον στην εξαφάνιση του μαθήματος των Θρησκευτικών. Να μην μείνει τίποτα όρθιο σε αυτή τη χώρα, να ισοπεδωθούν τα πάντα, να εξαφανιστεί η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός που ενοχλούν, για να γίνουμε αρεστοί σε μια θλιβερή μειοψηφία. Το αέναο ερώτημα είναι πότε θα ξυπνήσουμε από τον λήθαργο. Υπάρχει χρόνος ;

 

Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ – ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ

“Την αγάπην, επειδή δεν την ηξεύρετε, πρέπει, παιδία μου, να στερεώνετε σχολεία^. διότι πάντοτε εις τα σχολεία γυμνάζονται οι άνθρωποι και ηξεύρουν και μανθάνουν το τί εστι Θεός, το τί είνε οι άγιοι Άγγελοι, τί είνε οι καταραμένοι δαίμονες και το τί είνε η αρετή των δικαίων. Το σχολείον φωτίζει τους ανθρώπους. Ανοίγουν τα όμματα των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών να μανθάνουν τα μυστήρια”.

ΠΗΓΗ : (+) ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ Ν. ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ, ΑΘΗΝΑΙ 1977, σ. 226. 

ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ (+) ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ - 1

ΟΙ ΩΡΕΣ

Πρόκειται για ακολουθίες της Αγίας Εκκλησίας μας - είναι τέσσερις : η Α΄, η Γ΄, η ΣΤ΄ και η Θ΄ - που τελούνται προς αγιασμό των αντιστοίχων ωρών της ημέρας σύμφωνα με τη διαίρεση της Ρωμαϊκής εποχής. Η πρώτη ώρα αντιστοιχεί στις 6 περίπου το πρωί, η τρίτη στις εννέα, η έκτη στις δώδεκα και η ενάτη στις τρεις το μεσημέρι. Η πρώτη ώρα είναι αφιερωμένη στον ερχομό του φωτός το οποίο συμβολίζει το νοητό φως που είναι ο Χριστός. Την τρίτη ώρα τελούμε ανάμνηση της καθόδου του Αγίου Πνεύματος. Η έκτη ώρα αποτελεί ανάμνηση της Σταύρωσης του Χριστού και η ενάτη ακολούθως του θανάτου του Κυρίου μας. Ω πρώτη ώρα τελείται στις έξι περίπου το πρωί και επισυνάπτεται με την ακολουθία του Όρθρου, η έκτη επισυνάπτεται στην τρίτη και η ενάτη γίνεται πριν τον εσπερινό. Οι ακολουθίες των Ωρών τελούνται κυρίως στους νάρθηκες των ιερών Μονών, ενώ στους ενοριακούς ναούς διαβάζονται όλες μόνο τη περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Κατά τις παραμονές των Δεσποτικών εορτών (Χριστούγεννα, Θεοφάνεια και τη Μεγάλη Παρασκευή), τελούνται οι Μεγάλες Ώρες. Εδώ το περιεχόμενο των ακολουθιών αρμόζει ανάλογα με την εορτή και είναι διάφορο από τις ώρες που τελούνται τις καθημερινές. Τα λειτουργικά στοιχεία των ωρών είναι η ευχή για την κάθε ώρα, το τρισάγιο, “Ο Θεός οικτιρήσαι ημάς”, “ο εν παντί καιρό”, Θεοτοκία, τρεις ψαλμοί, προκείμενο κλπ.

ΠΗΓΕΣ : ΘΗΕ, τόμος 12,

ΡΟΜΠΟΤΟΥ, ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ, 1884,

ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ ΚΩΝ. ΠΡΩΤΟΠΡ., ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ,

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1998.

Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

(Εδημοσιεύθη στην «Χριστιανική Σπίθα» φυλ. 646 -Δεκέμβριο 2006)

Του π. Μάρκου Κ. Μανώλη

ΥΠΟ πνευματικῶν τέκνων τοῦ πολιοῦ Γέροντος τῆς Ὀρθοδοξίας, Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης κ. Αὐγουστίνου, ἐζητήθη νὰ γράψωμεν κάτι ἀπὸ τὴν ζωὴν καὶ θεοφιλῆ δρᾶσιν του ἐπὶ τῇ συμπληρώσει τοῦ ἑκατοστοῦ ἔτους.

Ἀναμφιβόλως ὁ Σεβασμιώτατος ὑπῆρξε μία ἡρωϊκὴ προσωπικότης. Ὑπῆρξεν ἕνας μεγάλος ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὴν ἐποχήν μας. «Ἐθηριομάχησε» μὲ πολλοὺς ἄρχοντας τοῦ κόσμου τούτου. Κορυφαία ὑπῆρξεν ἡ ἀπόφασίς του νὰ προβῆ, μαζὶ μὲ ἄλλους δύο ἐκλεκτοὺς Ἱεράρχας, τὸ ἔτος 1971, εἰς τὴν διακοπὴν τοῦ μνημοσύνου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρου, προκειμένου νὰ τὸν ἀναχαιτίσῃ ἀπὸ τὸ πραξικόπημα νὰ συλλειτουργήσῃ μὲ τὸν Πάπαν εἰς τὴν Ρώμην, ὅπως ἐτόνιζεν αὐτὸ ὁ οἰκουμενιστὴς Πατριάρχης Ἀθηναγόρας. Τὰ γεγονότα ἔχουν ὡς ἑξῆς.

Μετὰ τὴν συνάντησιν καὶ συμπροσευχὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρου εἰς τὰ Ἱερασόλυμα μὲ τὸν Πάπαν τῷ 1964, ὁ ἀρχιμανδρίτης τότε Αὐγουστῖνος Καντιώτης εἶχε ζητήσει μὲ ἔκτακτον ἔκδοσιν τῆς «Χριστιανικῆς Σπίθας» τὴν καθαίρεσίν του (βλ. φ. 268/Ἰαν. 1964). Τῷ 1967, ἀνελπίστως, ἐξελέγη ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Μητροπολίτης Φλωρίνης. Ὁ ἀείμνηστος Συνοδικὸς Ἱεράρχης Τρίκκης καὶ Σταγῶν Διονύσιος εἶχε προτείνει τὴν ἐπιλογὴν τοῦ ἀρχιμανδρίτου Αὐγουστίνου Καντιώτου εἰς Ἐπίσκοπον Φλωρίνης, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἐπετεύχθη κατόπιν πολλῶν ἀγώνων τοῦ ἀειμνήστου Ἱεράρχου κυροῦ Διονυσίου. Ὁ ἤδη Μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος εἰς τὸ πρῶτον κήρυγμά του μετὰ τὴν χειροτονίαν του εἰς Ἐπίσκοπον, εἰς τὴν αιθουσαν τῶν Ἀθηνῶν Ζωοδόχου Πηγῆς 44, ἐδέχθη καὶ τὴν ἑξῆς ἐρώτησιν ἀπὸ ἀκροάτριαν τοῦ κηρύγματός του: «Καὶ τώρα, ὅταν θὰ πᾶς στὴ Φλώρινα, θὰ μνημονεύης τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα;». Ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης ἤρεμος τὴν ἠρώτησεν, ἐὰν εἶναι παλαιομερολογίτισσα. Ὅταν ἔλαβε θετικὴν ἀπάντησιν, τῆς ἀπήντησε: «Πότε θὰ διακόψω τὸ μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου, εἶναι ἰδική μου ὑπόθεσις». Καὶ πράγματι ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης δὲν ἐβιάσθη νὰ προβῆ εἰς τὴν διακοπὴν τοῦ μνημοσύνου τοῦ οἰκουμενιστοῦ πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρου. Ὑπέμεινεν ἐπὶ μίαν τριαετίαν. Τῷ 1970 ὅμως, ὅτε ἦτο βέβαιον ὅτι ὁ Πατριάρχης θὰ μετέβαινεν εἰς Ρώμην, διὰ νὰ συλλειτουργήση μὲ τὸν Πάπαν, ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος μαζὶ μὲ τοὺς ἡρωϊκοὺς Μητροπολίτας Ἐλευθερουπόλεως κυρὸν Ἀμβρόσιον καὶ Παραμυθίας κυρὸν Παῦλον προέβησαν εἰς τὴν διακοπὴν τοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρου καὶ ἐδήλωσαν ὅτι τότε μόνον θὰ ἐπαναφέρουν τὸ μνημόσυνόν του, ὅταν θὰ παύσουν τὰς ἀπαράδεκτα οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα πρὸς τὸν Πάπαν.

Ἡ ἀπήχησις ἐκ τοῦ γενναίου αὐτοῦ ἐγχειρήματος εἰς τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα ὑπῆρξε μεγίστη. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κυρὸς Ἱερώνυμος ἐταράχθη καὶ ἐσκέπτετο νὰ καθαιρέσῃ τοὺς τρεῖς Ἱεράρχας μὲ συνοπτικὰς διαδικασίας εἰς τὸ Συνοδικὸν Δικαστήριον. Ἡ ἀντίδρασις πρὸς τὰ σχέδια αὐτὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου ὑπῆρξε μεγάλη. Μεταξὺ ἄλλων παρενέβη καὶ ὁ σθεναρὸς ἀγωνιστὴς τῆς Ὀρθοδοξίας, καθηγητὴς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, ἀείμνηστος Κωνσταντῖνος Δωρ. Μουρατίδης, ὁ ὁποῖος διεμήνυσεν εἰς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον ὅτι ὁ ἐπίσκοπος δὲν εἶνε νεωκόρος ἀλλὰ ἐπίσκοπος τῆς καθ᾿ ὅλου Ἐκκλησίας καὶ ἔχει χρέος νὰ παρεμβαίνῃ, ὅταν πλήττεται ἡ ὀρθόδοξος πίστις. Τὰ κείμενα, τὰ ὁποῖα ἐδημοσιεύθησαν τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, εἶναι μνημειώδη καὶ ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ Παπισμὸς δὲν εἶναι μόνον σχίσμα, ἀλλὰ καὶ αἵρεσις, ὅπως ἐτόνιζον ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἅγιοι Πατέρες(*). Τελικῶς τὴν λύσιν ἔδωσεν ὁ Πανάγαθος Θεός. Ὀλίγον προτοῦ μεταβῆ εἰς τὴν Ρώμην ὁ οἰκουμενιστὴς Πατριάρχης, εὑρισκόμενος εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν τῆς Χάλκης, παρεπάτησε, ἔσπασε τὸ πόδι του, καὶ μετὰ ἀπὸ ὀλίγον, τὸν Ἰούλιον τοῦ 1972, ἀπέθανεν.

Ἔτσι ἐματαιώθη ἡ μετάβασις τοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρου εἰς τὸ Βατικανόν, ἡ συμπροσευχὴ καὶ ἐνδεχομένως ἡ συλλειτουργία μὲ τὸν αἱρεσιάρχην Πάπαν, πρὸς μεγάλον σκανδαλισμὸν τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἤδη ἔχουν κοιμηθῆ οἱ δύο μακαριστοὶ Ἱεράρχαι Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος καὶ Παραμυθίας Παῦλος, ἐπιζῆ, ὅμως, ὁ πρώην Φλωρίνης Αὐγουστῖνος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ζητοῦμεν ταπεινῶς τὰς θεοπειθεῖς εὐχάς Του.

Ἀρχιμανδρίτης

Μᾶρκος Κ. Μανώλης

ΠΗΓΗ : http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

“ΕΒΛΕΠΟΝ ΟΤΙ ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΛΟΓΧΗ ΕΡΧΟΤΑΝΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΡΙΑ...” - (+) ΓΕΡΩΝ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΣ

Μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπική επιστολή (η οποία δημοσιεύθηκε σε βιβλίο που αναφέρετε στον βίο του) αποσταλείσα από τον Γέροντα Θεοφύλακτο προς την ανεψιά του Φρόσω, προ 31 ετών, παρουσιάζει ενύπνιο του αοίδιμου Γέροντα της Νέας Σκήτης του Αγίου Όρους, αναφορικά με τα γενόμενα και αναμενόμενα στη Συρία. 

Αγαπητή μοι ανεψιά Φρόσω,πατρικώς σοι εύχομαι……Ο Άγιος Θεός της ειρήνης και της αγάπης να δίδη την ειρήνην του στον κόσμον και στην εκκλησίαν…

Από πολύ καιρό είδον αυτό και εγώ.
Έβλεπον ότι μία τεραστία λόγχη ερχότανε από την Συρία στον ουρανόν και έφθανεν επάνω στην Ιερουσαλήμ, εις δε το άκρον της Λόγχης ήτο ένα ρούχον κόκκινον βουτηγμένον στο αίμα ! Το είπον σε έναν πνευματικόν και μου είπεν ότι η λόγχη είναι αίμα. Ο Θεός να κάνει έλεος!

Ο θείος σου Θεοφύλακτος Μοναχός

ΠΗΓΗ : http://hggiken.pblogs.gr/2013/08/epikairo-ntokoymento-gia-thn-syria-apo-to-1981.html

                    http://kotsarikos.com/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9/war/

1η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ – ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ ΗΤΟΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΕΤΟΥΣ

Ο Ιησούς διδάσκων στη Συναγωγή.

“Ἲνδικτον ἡμῖν εὐλόγει νέου Χρόνου”

Ο εορτασμός της αρχής του Εκκλησιαστικού έτους την πρώτη του Σεπτέμβρη, δηλ. της Εκκλησιαστικής πρωτοχρονιάς καθιερώθηκε στην Εκκλησίας μας ως ιδιαίτερη εορτή – η οποία έχει και τη σχετική ακολουθία - στις αρχές του δ΄ αιώνα. Οι Αυτοκράτορες της Ρώμης, προκειμένου να διατηρήσουν τα πολυάριθμα στρατεύματά τους, επέβαλαν ετήσιο φόρο σε όλη την Αυτοκρατορία. Το διάταγμα της επιβολής του φόρου ονομάζονταν Indictio, δηλαδή ορισμός ή διάγγελμα περί του φόρου. Απ΄ εδώ προήλθε η λέξη Ινδικτιών, την οποίαν χρησιμοποιούσαν οι Αυτοκράτορες του Βυζαντίου, ενώ μερικές φορές αντί αυτής την λέξη Επινέμησιν, δηλαδή διανομή. Υπάρχουν τρία είδη χρονολογικής αρίθμησης με Ινδικτίωνες : 1) η Δυτική που αρχίζει στις 24 Σεπτεμβρίου, 2) η Παπική που ξεκινά την 1η Ιανουαρίου και 3) της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία αρχίζει τη πρώτη του Σεπτέμβρη. Επειδή μετά τη συγκομιδή των καρπών το καλοκαίρι γίνεται κατά κάποιο τρόπο η συμπλήρωση του έτους, και ξεκινά το Φθινόπωρο με τη σπορά για τη νέα χρονιά, γι΄ αυτό και ο Σεπτέμβριος λογίζεται ως η αρχή του νέου έτους για την Εκκλησία. Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας εορτάζει την Ινδικτίωνα για τρεις λόγους : 1) επειδή είναι η αρχή του χρόνου, 2) επειδή κατά την σημερινή μέρα πήγε ο Κύριός μας στην συναγωγή των Ιουδαίων και του δόθηκε το βιβλίο του Προφήτη Ησαία για να αναγνώσει και καθώς το άνοιξε ο Κύριος, βρέθηκε στο 61ο κεφάλαιο του Ησαία, όπου αναφέρονταν γι΄ αυτόν : “Πνεύμα Κυρίου επ΄ εμέ, ου ένεκεν έχρισέ με^. ευαγγελίσασθαι πτωχοίς...” (να σημειωθεί ότι για ορισμένους το περιστατικό συνέβη κατά το δεύτερο έτος του κηρύγματος του Χριστού μετά το θαύμα του στον γάμο της Κανά και την συνομιλία του με την Σαμαρείτιδα στο φρέαρ, στην συναγωγή της Ναζαρέτ), 3) όπως δια μέσου των ύμνων και της ικεσίας που προσφέρουμε στον Θεό, να ευλογήσει το νέο έτος και να χαρίσει ευτυχία και αγαθά, να φωτίσει τη διάνοιά μας ώστε να διάγουμε το νέο έτος με αγαθή συνείδηση και τηρώντας τις εντολές του και έτσι να κερδίσουμε τα αιώνια ουράνια αγαθά.

  

ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ

Εν μέσω των τραγικών εξελίξεων που κορυφώνονται στην Συρία, παρουσιάζουμε ένα τμήμα από το Αγιολόγιο της μαρτυρικής περιοχής, ενθυμούμενοι ότι στην Αντιόχεια οι πιστοί του Χριστού ονομάστηκαν για πρώτη φορά Χριστιανοί (Πράξεις των Αποστόλων 11, 26). 

Απόστολος Θαδδαίος (Έδεσσα), Απόστολος Παύλος, Λουκάς ο Ευαγγελιστής (καταγωγή από την Αντιόχεια), Νικόλαος (εις των 7 διακόνων Πράξεις 6, 5),        Τίμων εις των Επτά διακόνων (Πράξεις 6, 5) μαρτύρησε στα Βόστρα, Απόστολος Ανανίας   (εις των Εβδομήκοντα Αποστόλων) επίσκοπος Δαμασκού, Ιγνάτιος ο Θεοφόρος επίσκοπος Αντιόχειας (1ος αιών), Αριστίων (Απαμεία 2ος αιών), Βαβύλας επίσκοπος

Αντιόχειας (3ος αιών), Δημητριανός επίσκοπος Αντιόχειας Ιερομάρτυρας (3ος αιών), Ευστάθιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας της μεγάλης (3ος αιών), Χριστίνα Μεγαλομάρτυς (Τύρος 3ος αιών), Κυπριανός 3ος αιών (γεννήθηκε στην Αντιόχεια), Πελαγία Ιερομάρτυς (Ταρσός 3ος αιών), Ιερομάρτυρες Τρόφιμος - Σαββάτιος -Δορυμέδων (3ος αιών), Οσία Πελαγία (3ος αιών), Ιωάννης ο Ανάργυρος 3ος - 4ος αιών (κατάγονταν από την Έδεσσα), Ανθούσα (μητέρα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου), Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Θεοδώρητος

Ιερομάρτυρας πρεσβύτερος της Αντιόχειας (4ος αιών), Θόδωρος Ιερομάρτυς (4ος αιών), Λουκιανός Ιερομάρτυρας (4ος αιών Σαμόσατα), Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιόχειας (4ος αιών), Μελχίων πρεσβύτερος Αντιόχειας (4ος αιών), Εφραίμ ο Σύρος (4ος αιών), Ιερομάρτυρας, Συμεών ο Στυλίτης (5ος αιών),

Συμεών ο διά Χριστόν Σαλός και Ιωάννης (από την Έδεσσα (6ος αιών), Όσιος Συμεών (6ος αιών Έδεσσα - Αντιόχεια), Ανδρέας Αρχιεπίσκοπος Κρήτης ο υμνογράφος 7ος - 8ος αιών (κατάγονταν από την Δαμασκό), Αναστάσιος Ιερομάρτυρας επίσκοπος Αντιόχειας (6ος αιών), Εφραίμ Πατριάρχης (6ος αιών), Ιωάννης ο Δαμασκηνός (7ος προς 8ο αιώνα), Όσιος Ιωάννης ο Ομολογητής (γεννήθηκε στην Ειρηνούπολη της Δεκάπολης της Συρίας 9ος αιών), Χριστόφορος Πατριάρχης Αντιόχειας Ιερομάρτυς (10ος αιών), Όσιος Θεοδόσιος, Πιέριος Ιερομάρτυρας

πρεσβύτερος της Αντιόχειας, Λουκιανός Ιερομάρτυρας πρεσβύτερος, Όσιος Βαρλαάμ ο αναχωρητής, Κυπριανός, Συμεών Αρχιεπίσκοπος Αντιόχειας, Αφροδίσιος – Μίσδας – Μακρόβιος – Ουαλεριανός – Λεόντιος – Αντωνίνος μάρτυρες στη Σκυθούπολη της Συρίας, Ισαάκ ο Σύρος, Όσιος Ανδρόνικος και η συμβία του, Όσιος Βαρλαάμ ο Αναχωρητής, Άγιος Διομήδης (εκ Ταρσού), Παρθενομάρτυς Θεοδώρα (Τύρος), Μάρτυς Παγκράτιος.

“ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ ΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ” - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΟΥ

Κάποτε, σε μία εορτή, ο π. Αρσένιος πήγε σε γειτονική καλύβη για να κοινωνήσει και ο Γέροντας ησύχαζε μόνος του, όπως το είχε προγραμματίσει. “Όλο το βράδυ εκείνο, μας έλεγε, είχα έμμονο λογισμό ότι ενώ οι άλλοι πατέρες θα κοινωνούσαν εγώ δεν είμαι άξιος αυτής της Χάριτος για τις αμαρτίες μου. Σε κάποια στιγμή, εκεί που καθόμουν και κρατούσα όσο μπορούσα την ευχή, σταμάτησα και συγκέντρωσα τις σκέψεις μου. Δούλευε μέσα μου ο ίδιος λογισμός και ένιωθα έντονη επιθυμία για τον Άρτο της Ζωής. Άρχισα σαν μοιρολόϊ, με παράπονο, την ευχούλα, που μάλλον αυτομεμψία ήταν, όταν αισθάνθηκα μια παρουσία. Άνοιξα τα μάτια μου, γιατί μολονότι πάντοτε έμενα στα σκοτεινά συνήθιζα να έχω και τα μάτια μου κλειστά. Βλέπω λοιπόν μπροστά μου έναν ολόφωτο Άγγελο, όπως τους περιγράφει η Εκκλησία μας, που γέμισε τον τόπο φως, φως του άλλου κόσμου. Κρατούσε στο χέρι του ένα κομψότατο και φωτεινό σκεύος, που το χωρούσε η παλάμη του. Το άνοιξε με προσοχή, με πλησίασε όσο έπρεπε και με πολλή ευλάβεια και προσοχή μου έδωσε στο στόμα μου μερίδα του Δεσποτικού Σώματος. Μετά, με κοίταξε με ένα σεμνό μειδίαμα, έκλεισε το σκεύος και έφυγε από την στέγη προς το μέρος που ήταν και πριν. Όλη την ημέρα εκείνη ο νους μου ήταν αιχμαλωτισμένος σε αυτή τη θεωρία, η καρδία μου γέμισε από αγάπη στον Χριστό μας και δεν θυμόμουν τίποτε άλλο επίγειο”.

ΠΗΓΗ : ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ, Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ, ΨΥΧΟΦΕΛΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΑ 1, 2006, σ. 106 κ.ε.

 

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ – ANTI ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑΣ – HELLAS NEWS 14 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012

Συνεπεία των ραγδαίων εξελίξεων στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή της εγγύς και μέσης ανατολής, αναδημοσιεύουμε παλαιότερο άρθρο μας σχετικά με την γεωπολιτική παρουσία του Ελληνισμού στην Συρία από την αρχαιότητα έως και τις μέρες μας. 

Σε συνέχεια του χθεσινού μας άρθρου για τα γεγονότα που ξεδιπλώνονται στην νοτιοανατολική λεκάνη της μεσογείου θαλάσσης και ειδικότερα στην Συρία, αναδημοσιεύουμε κείμενό μας – για την ιστορική παρουσία του Ελληνισμού στη Συρία - από την σημερινή Ομογενειακή εφημερίδα της Νέας Υόρκης Hellas News (σελ. 32) :

Η παρουσία του Ελληνισμού στην περιοχή της Συρίας και της εγγύς και μέσης ανατολής (Παλαιστίνη, Μεσοποταμία κλπ.) απαντάτε είδη από τον 4ο π.Χ. αιώνα, μετά την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου, γιγαντώθηκε όμως από τον ιδρυτή της δυναστείας των Σελευκιδών, Σέλευκου Α΄, υιού του Αντίοχου – στρατηγού του Φίλιππου Β΄ - και διαδόχου του Μ. Αλεξάνδρου. Όμως, ο σοφιστής Λιβάνιος, αναφέρει ότι η πόλη Ιώνη, ευρισκόμενη κοντά στην Αντιόχεια, ήταν ελληνική αποικία, την οποία ανάγει στην εποχή της Αυτοκρατορίας των Ασσυρίων (7ος π.Χ. αιών) και μας λέγει ότι την σεβάστηκαν ανέκαθεν πλην αυτών και οι Πέρσες ((Λιβανίου Λόγοι, έκδοση Reiske, tom. 1, σελ. 291). Η Ιώνη ήταν κτισμένη από Αργείους  (όπως και η Ταρσός), κατόπιν δε εγκαταστάθηκαν εκεί Κρήτες και Κύπριοι. Κοιτίδα λοιπόν του Ελληνισμού της Συρίας υπήρξε η πόλη της Ιώνης. Ο Μ. Αλέξανδρος εις ανάμνηση της μεγαλειώδους νίκης του επί του Ισσού ποταμού, ίδρυσε την Νικόπολη, όπως και την Αλεξάνδρεια την κατ΄ Ισσόν, στον μυχό του Ισσικού κόλπου. Μερικά έτη μετά τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου, ο εκ των διαδόχων του Αντίγονος, οικοδομεί στην Άνω Συρία την Αντιγόνεια, την οποία οίκησε με Αθηναίους και άλλους έλληνες. Εν συνεχεία ο Σέλευκος, όπως πολύ χαρακτηριστικά μας κληροδοτεί ο εξ Αντιοχείας καταγόμενος σοφιστής Λιβάνιος, «…Παραλαβών δε Βαβυλώνα πόλεσιν (ελληνικαίς) πανταχόθεν εγκατέσπειρε και την Περσίδα και όλως ουδένα τόπον επιτήδειον δέξασθαι πόλιν αφήκε γυμνόν, αλλ΄ ελληνίζων  διετέλεσεν την βάρβαρον» (Λιβανίου Λόγοι, έκδοση Reiske, tom. 1, σελ. 304-305), για να σημειώσει επιπλέον ότι ο αριθμός των ελληνικών πόλεων που οικοδόμησε ήταν μεγαλύτερος από όσες έκτισαν η Αθήνα και η Μίλητος μαζί, κατά τον πρώτο Ελληνικό αποικισμό. Σύμφωνα δε με παράδοση του Μαλαλά (Μαλαλά Χρονογραφία, έκδοση Βόννης, σελ. 203) και του Παυσανία του Χρονογράφου, ανέγειρε ακόμη 75 πόλεις στην Μεσοποταμία και την Περσία. Η περιοχή λοιπόν της Συρίας αποικίσθηκε και δημιουργήθηκαν πάμπολλες ελληνικές πόλεις, κέντρα ελληνικού πολιτισμού και βίου. Η περί τον ποταμό Ορόντη οικοδομηθείσα Αντιόχεια, το 300 π.Χ., αποικίστηκε από Αθηναίους, Κρήτες, Μακεδόνες και Κύπριους, και απετέλεσε λαμπρή εστία του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού στην περιοχή. Η Αντιόχεια με το πέρασμα του χρόνου κατέστη «τετράπολις», ονομαστή και περίφημη, κέντρο των τεχνών, της Φιλοσοφίας, της Ρητορικής και του ελληνικού πολιτισμού. Η Απαμεία ήτο μια ακόμη ελληνική πόλη κτισθείσα υπό των Μακεδόνων, ονομάζονταν δε και Πέλλα, έχοντας το όνομα της συζύγου του Σέλευκου, της Απαμείας. Δίπλα της υπήρχαν μικρότερες πόλεις όπως τα Μέγαρα, η Λάρισα και η Απολλωνία (Στράβωνας ις΄, 752). Η παραλιακή Λαοδίκεια, έλαβε το όνομα της μητέρας του Σέλευκου, ήταν επιφανής πόλη, όπως και η Σελεύκεια η εν Πιερία, μια εμπορική πόλη στις εκβολές του Οράντη ποταμού. Ονομαστές ελληνικές πόλεις της Άνω Συρίας πλην όσων αναφέρθηκαν ανωτέρω είναι και οι ακόλουθες : η Αρέθουσα – κτίσμα του Σέλευκου του Νικάτορα, η Επιφάνεια επί του Ορόντη ποταμού – κτίσμα του Αντίοχου του επιφανούς, η Επιφάνεια η προς τον Ευφράτη, η Βαμβύκη ή Ιεράπολις, η Βέροια, η Ηράκλεια, η Ποσείδιον, το Ηράκλειον (παραθαλάσσιες και οι δύο) και το χωρίον Νυμφαίο. Βόρεια της Αντιόχεις απαντούνταν οι ακόλουθες πόλεις : η Αντιόχεια προς Ταύρο, η Γερμανικεία, η Δολίχη, η Νικόπολις, η Κυρηστινή και η Σελευκόβηλος. Ακολούθως η Δαμασκός, «ο οφθαλμός της Ανατολής», μετά την νίκη του Μ. Αλεξάνδρου στον Ισσό ποταμό, κατέστη ελληνική πόλη και αποικίστηκε υπό ελλήνων. Από τις διασωθείσες δε επιγραφές πληροφορούμαστε ότι στην Δαμασκό λάμβαναν χώρα και Ολυμπιακοί Αγώνες. Η πόλη Χαλκίς η επί Βήλω (ποταμός) ήταν μια ακόμη ονομαστή Ελληνική αποικία στη Συρία, κτίσμα του Σέλευκου Νικάτορος, η οποία ήτο και πατρίδα του φιλοσόφου Ιάμβλιχου του θείου. Υπήρχε και άλλη Χαλκίδα, κοντά στη Βέροια, που ονομάστηκε Κινναστρίν. Η Έμεσα – σημερινή Χομς – ήταν πατρίδα του περίφημου φιλοσόφου Ποσειδώνιου του Στωϊκού. Η πόλη της Παλμύρας, βορειοανατολικά της Δαμασκού, η αποκαλούμενη και «νύμφη της ερήμου», βρίθει ελληνικών επιγραφών. Μερικοί ονομαστοί Έλληνες οι οποίοι γεννήθηκαν,  έδρασαν και μεγαλούργησαν στην περιοχή αυτή είναι οι ακόλουθοι : Ο Ιστοριογράφος Απολλόδωρος ο Αρτεμίτης, ο Ιατροφιλόσοφος Απολλώνιος εξ Αντιοχείας, ο στωϊκός Φιλόσοφος Απολλοφάνης εξ Αντιοχείας, ο υιός του Ιάμβλιχου Αρίστων, ο Ποιητής Αρχίας εξ Αντιοχείας, ο Ρητοροδιδάσκαλος Δημήτριος ο Σύρος, ο στωϊκός Φιλόσοφος Διογένης εκ Σελευκείας, ο Μίθρης ο εκ Συρίας, ο Ιστορικός Σέλευκος ο Εμεσηνός κ.α. Η ελληνικότατη πόλη της Αντιόχειας είναι αυτή που έδωσε στην νέα διδασκαλία που ξεκίνησε από τα Ιεροσόλυμα το όνομα χριστιανοί. Η γλώσσα της Εκκλησίας της Αντιόχειας ήτο η Ελληνική. Ο ιδρυτής της ο Απόστολος Παύλος δίδασκε στην Αντιόχεια στην Ελληνική γλώσσα, έγραψε εκεί επιστολές του στα Ελληνικά. Και ο συνοδός του, ο Λουκάς ο Ευαγγελιστής κατήγετο από την Αντιόχεια. Η Εκκλησία της Αντιόχειας διατήρησε στο πέρασμα των αιώνων τον Ελληνικό της χαρακτήρα και την Ελληνική της γλώσσα και εξ αυτής ήλκουν τη καταγωγή τους οι Ελληνορθόδοξοι της Συρίας αλλά και οι ουνίτες Ελληνοκαθολικοί στους οποίους θα αναφερθούμε παρακάτω.  Ενδεικτικά αναφέρουμε και ορισμένους εκκλησιαστικούς συγγραφείς : ο Ιγνάτιος επίσκοπος Αντιοχείας, 1oς μ.Χ. αιών (οι επιστολές του υπάρχουν στον 4ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του Migne), ο Θεόφιλος επίσκοπος Αντιοχείας, (Ελληνική Πατρολογία Migne – τόμος 6), ο Σεραπίων Αντιοχείας, ο Μαλχίων ο Πρεσβύτερος, ο Απολλινάριος εκ Λαοδίκειας, ο Μέγας Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Παύλος Σαμοσατεύς, ο Αναστάσιος ο Σιναΐτης, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Αββάς Ζωσιμάς, ο Ιωάννης Μόσχος συγγραφεύς του Λειμωνάριου, ο νομομαθής Θεόδωρος Βαλσαμών Πατριάρχης Αντιοχείας, ο Ευάγριος ο σχολαστικός συγγραφεύς Εκκλησιαστικής Ιστορίας,  κ.α. Αυτοί οι έξοχοι άνδρες και τα συγγράμματα τους δεικνύουν ότι ως την εποχή της μωαμεθανικής κατάκτησης στα μέσα του 7ου αιώνα μ.Χ., αλλά και μετά από αυτήν, η Ελληνική γλώσσας ήταν η εθνική γλώσσα των ορθοδόξων της περιοχής, η γλώσσα της παιδείας, η γλώσσα λατρείας του Θεού. Ως διαφάνηκε η Αντιόχεια ήταν η πόλη εκείνη της Ανατολής όπου και προ της εμφανίσεως του Χριστιανισμού δέσποζε η Ελληνική θύραθεν παιδεία, η Φιλοσοφία και η Ρητορική, τα Ελληνικά γράμματα, αλλά και μετά την εμφάνιση του Χριστιανισμού δέσποζε ο Ελληνοχριστιανικός της χαρακτήρας και ήτο κέντρο φιλοσοφικών αναζητήσεων και καλλιέργειας όχι μόνον της ελληνικής γλώσσας αλλά κυρίως του Χριστιανικού πνεύματος. Είναι δε η πόλις της Αντιόχειας ο τόπος όπου εμφανίζονται για πρώτη φορά σαφώς διαχωρισμένοι οι τρεις βαθμοί της Ιερωσύνης στην Εκκλησία. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, οι Έλληνες Πατριάρχες της Αντιόχειας αγωνίζονταν εναντίον της λατινικής προπαγάνδας, η οποία δεν είχε πετύχει μεγάλες προόδους στην περιοχή, παρά μόνον στους Ιακωβίτες και τους Μαρωνίτες. Αντίθετα, αρκετοί Ορθόδοξοι είχαν ασπαστεί τον Μουσουλμανισμό, συνεπεία του γεγονότος ότι η περιοχή πέρασε στα χέρια των Τούρκων. Από τον 16ο αιώνα όμως και μετέπειτα, κατόπιν της εγκατάστασης Λατίνου επισκόπου στη Σιδώνα, υπήρξε διαρροή Ορθοδόξων προς τον Καθολικισμό, το δε 1837, η Ουνιτική Εκκλησία αναγνωρίστηκε από την Υψηλή Πύλη και καθήρπασε πολλούς Ορθοδόξους ναούς. Οι Προσπάθειες των Ορθοδόξων Πατριαρχών Ιερόθεου, Γεράσιμου και Σπυρίδωνα, ανάσχεσαν την Λατινική διείσδυση στην Συρία, όμως η φτώχεια, η έλλειψη συστηματικής διδασκαλίας και οι επιθέσεις των μουσουλμάνων, συνετέλεσαν στην εμφάνιση και νέων προπαγανδών στην περιοχή, όπως η Προτεσταντική. Η δράση όμως του Ρώσου Πορφύριου Ουσπένσκυ από του 1843 στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. με την ίδρυση και δράση της Παλαιστινής εταιρίας, προκειμένου να προωθηθούν τα ζωτικά συμφέροντα της Ρωσίας στην περιοχή, έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στο Ελληνικό Πατριαρχείο της Αντιόχειας, με την δημιουργία εθνοφυλετικού ζητήματος, του Αραβικού Ζητήματος, το λεγόμενο Αντιοχειανό ζήτημα. Εξεγείρανε τους αραβόφωνους πληθυσμούς εναντίον των Ελλήνων, θέτοντας τους την ιδέα ότι ήσαν Άραβες και όχι Έλληνες όπως καυχούνταν οι ίδιοι. Η σκανδαλώδης επέμβαση των Ρώσων στην Εκκλησία της Αντιόχειας επέφερε την δι' εξαναγκασμού παραίτηση του Έλληνα Πατριάρχη Αντιοχείας στις 15 Απριλίου του 1897 και την εκλογή Άραβα Πατριάρχη μόνον από τους Αραβόφωνους, των Ελλήνων αποκλεισθέντων από την εκλογή. Στα τέλη του 19ου αιώνα στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας κατοικούσαν οι ακόλουθες εθνότητες : 1. Ανσαρί, 2. Άραβες = οι οποίοι θρησκευτικά ήταν Μωαμεθανοί, Ορθόδοξοι και Γρηγοριανοί, 3. Αρμένιοι = ήταν καθολικοί και διαμαρτυρόμενοι, 4. Βεδουίνοι, = οι οποίοι ήταν Αραβικό φύλο, νομάδες με διαφορετική γλώσσα, θρησκεία, ήθη και έθιμα από τους λοιπούς Άραβες, 5. Δρούζοι = ευρισκόμενοι στις πεδιάδες του Λιβάνου και στο όρος Ερμών, 6.  Έλληνες = οι οποίοι ήταν Ορθόδοξοι και Καθολικοί, 7. Ιακωβίτες = μονοφυσίτες που έλαβαν το όνομα εκ του αρχηγού τους επισκόπου Εδέσσης Ιακώβου, 8. Ισμαηλίτες = που ήταν Σιίτες από την Περσία, εγκαταστάθηκαν τον 11ο αιώνα μ.Χ. στη Συρία και αποκαλούνταν Αssassin από την εποχή των Σταυροφόρων, 9. Ισραηλίτες, 10. Κιρκάσιοι = προερχόμενοι από τον Καύκασο, 11. Κούρδοι = κατοικούσαν στο νομό των Αδάνων και του Χαλεπίου, 12 Λατίνοι. 13. Μαρωνίτες = ενωμένοι μετά των καθολικών αριθμούσαν περί τους 220 χιλιάδες. Πρόκειται για αιρετικούς μονοθελήτες, οι οποίοι κυνηγημένοι από τους Βυζαντινούς κατέφυγαν στη Συρία και ίδρυσαν την “εκκλησία” στην μονή του Πατριάρχου τους Μάρωνα, 14 Μελχίτες = αν και ονομάζονται grecs-unis, ούτε ελληνική καταγωγή έχουν ούτε ήταν ορθόδοξοι, επίσης ομιλούν την αραβική γλώσσα. Πρόκειται για Άραβες που εκχριστιανίστηκαν τον 4ο αιώνα. Μην επιθυμώντας να είναι υπό την πνευματική ηγεσία των Ελλήνων Πατριαρχών, δήλωσαν υποταγή στον Πάπα με τον όρο να αντικαταστήσουν την Ελληνική γλώσσα της λειτουργίας τους με την Αραβική,15. Σύροι = που ήταν Ορθόδοξοι και Καθολικοί, 16. Τούρκοι, 17. Τουρκομάνοι (ή Τουραμέν) = Τούρκοι προερχόμενοι εκ του Τουρκεστάν, 18. Χαλδαίοι = Ουνίτες. Επιπλέον, αναφέρονταν ως οικούντες στην περιοχή επιπλέον : Αθίγγανοι, Γιεζίτες, Κιζίλ- μπάσηδες, Μετουαλή, Κόπτες, Πέρσες, Φελλάχοι σε μικρά πληθυσμιακά ποσοστά. Μια πανσπερμία και μωσαϊκό φυλών, λαών και διαφορετικών θρησκευμάτων. Μπορούμε να πούμε γενικά ότι ως προς την καταγωγή του διακρίνονταν σε : απογόνους των αρχαίων Ελλήνων, Σύρων (Αραμαίους), Αράβων, Τούρκων και Φράγκων. Ως προς την θρησκεία δε : Μωαμεθανοί (Σουνίτες και Σιίτες), Ορθόδοξοι Χριστιανοί, Καθολικοί, Προτεστάντες, Μονοφυσίτες και Ισραηλίτες. Τα νεώτερα χρόνια οι Ελληνόφωνοι πληθυσμοί του Πατριαρχείου της Αντιόχειας εντοπίζονταν στις περιοχές της Ταρσούς, στα Άδανα της Κιλικίας, στο Ερζερούμ και στο Διαρβακίρ ενώ ο συνολικός πληθυσμός του Πατριαρχείου στη Συρία,  τον Λίβανο, το Ιράκ και την Τουρκία ανέρχονταν – σύμφωνα με ανεπίσημες πληροφορίες του Πατριαρχείου (1963) – σε 500 χιλιάδες. Κάπου εδώ τερματίζεται η σύντομη περιήγησή – αναφορά μας στον Ελληνισμό της περιοχής της Συρίας από της εμφανίσεώς του εκεί έως και τον εικοστό αιώνα. Αναμφίβολα συνεπεία της έλλειψης του χώρου παρελήφθησαν αρκετά γεγονότα, έγινε όμως θαρρώ κατανοητή αρκούντως η παρουσία και η πολιτιστική προσφορά του στην περιοχή αυτή από την αρχαιότητα έως τις ημέρες μας. Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στις μέρες μας στη Συρία,  στρέφουν την προσοχή και τον νου μας στους εναπομείναντες ξεχασμένους εκεί Ελληνικούς πληθυσμούς, το προκεχωρημένο θα έλεγε κανείς φυλάκιο του Ελληνισμού στην περιοχή της εγγύς και μέσης ανατολής, μιας περιοχής που όπως διεφάνη ήταν πάντα ένας χώρος ζωτικών συμφερόντων για τον Ελληνισμό, οι οποίοι υφίστανται πιέσεις και πρέπει να επιβιώσουν (Ενδεικτική Βιβλιογραφία : Μυστακίδου Α.Β., Οι ετερόδοξες κοινότητες εν Συρία, εν Κωνσταντινουπόλει 1897, Δελικανή Καλλίνικου, Υπόμνημα επί του Αντιοχικού Ζητήματος, εν Κωνσταντινουπόλει 1904, Καρολίδου Παύλου, Περί της Εθνικής καταγωγής των Ορθοδόξων Χριστιανών Συρίας και Παλαιστίνης, Αθήναι 1909, ΘΗΕ, τομ. 2, Αθήναι 1963).

Πηγή : Hellas News