«ΙΔΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ» - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

 

Είναι η σκωπτική φράσις, αγαπητοί μου αναγνώσται, που προφέρει ο Πιλάτος, δείχνοντας τον Θεάνθρωπο στους ανθρώπους. «Ίδε ο άνθρωπος». Τον είχαν μαστιγώσει, τον είχαν εξευτελίσει και μέσα σ' αυτή την εξουθένωσι και την ταπείνωσι τον δείχνει στους ανθρώπους και λέγει «Ίδε ο άνθρωπος» Θέαμα φοβερό και συγκλονιστικό. Πώς έκαμε ο Θεός τον άνθρωπο και πώς κατήντησε ο άνθρωπος τον Θεό. Αιμόρφυτον, άτιμον, χωρίς είδος και κάλλος, εγκαταλελειμένον στο μίσος των ανθρώπων, αξιολύπητον.

 

Ο Θεός έγινε άνθρωπος από αγάπη στο πλάσμα του. Κι αυτό με περισσή αχαριστία τον ανέβασε πάνω στο Σταυρό. Ο Θεός εξήντλησε τα αποθέματα των ευεργεσιών του, και ο άνθρωπος εκόρεσε επάνω του την μανία του μίσους του. Ο Θεός εκάλεσε τον άνθρωπο να γίνη Θεάνθρωπος και αυτός «παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς Ό Θεός εξηγόρασε τον άνθρωπο «εκ κατάρας του νόμου τω τιμίω του αίματι τω Σταυρώ προσηλωθείς και τη λόγχη κεντηθείς» και ο άνθρωπος με πείσμα του ηρνήθη την χάριν. «Απόστα απ' εμοϋ, οδούς σου ειδέναι ου βούλομαι».

 

Αλήθεια, φίλοι μου, την ίδια φράσι που είπε τότε ο Πιλάτος δείχνοντας τον Ιησού στους όχλους, θα ημπορούσε κάλλιστα σήμερα να πη ο Ιησούς δείχνοντας όλους εμάς. Δείχνοντας μας με το δάκτυλο του, θα ημπορούσε να διακήρυξη:

Ίδε οι άνθρωποι.

Ναι, ίδε οι άνθρωποι. Ιδέτε τους. Επαίρονται δια τις επιστημονικές και τεχνολογικές τους κατακτήσεις και ταυτόχρονα σφίγγονται από την αγωνίαν του αύριον. Το άγχος κυριαρχεί στις ψυχές των καθώς πλέουν μέσα στα αγαθά των. Εκέρδισαν την ύλην και έχασαν την ψυχή. Παρεδόθησαν στην σάρκα και ελησμόνησαν το πνεύμα. Αποπνευματοποιήθησαν σταδιακά κι εστέγνωσαν από κάθε πνευματική ικμάδα, μένοντας ξένοι προς τις πνευματικές εμπειρίες, που τροφοδοτούν τον έσω της καρδίας άνθρωπο, που ολοκληρώνουν την προσωπικότητα και δίνουν νόημα στη ζωή.

Ίδε οι άνθρωποι. Κυττάξτε τους. Τους εχάρισα όλα τα αγαθά της γης, τους ώρισα κορωνίδες της δημιουργίας, τους ετοποθέτησα βασιλείς της κτίσεως όλης. Όλα τα έθεσα στη διάθεσί τους, για να τα απολαμβάνουν όλοι, με αγάπη, με ενότητα και ομοφροσύνη. Και όμως, αυτοί χωρίσθηκαν σε τάξεις και παρατάξεις και οι μεν στερούν τα αγαθά από τους δε. Το κοινωνικό πρόβλημα βρίσκεται σε έξαρσι. Άλλοι μεθούν πάνω στη γη κολυμβώντας στην αφθονία και στην περίσσεια και άλλοι πεινούν και πεθαίνουν. Τα 2/3 του πληθυσμού της γης πεινούν, ενώ το 1 /3 καρπώνεται το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής. Εξητμίσθη η αγάπη. Ο νόμος των συμφερόντων διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις. Ένας κυνισμός που προδίδει την ανθρωπιά και οδηγεί σε κατάντια τον άνθρωπο.

Ίδε οι άνθρωποι. Κυττάξτε τους. Μιλούν για ειρήνη και προετοιμάζουν πυρετωδώς τους εξοπλισμούς των. Τα εργοστάσια του μαζικού θανάτου εργάζονται πυρετωδώς, ενώ διασκέψεις οργανώνονται κάθε λίγο και λιγάκι για να κάψουν λιβανωτό στην ειρήνη, ενώ από τα παρασκήνια οι μεγάλοι ενισχύουν το άναμμα των πολεμικών πυρών και μεθοδεύουν την κλαγγή των όπλων. Στις τράπεζες των διαπραγματεύσεων μιλούν για αφοπλισμούς, ενώ πιστεύουν στους εξοπλισμούς. Σε μια δεδομένη στιγμή οι ίδιοι οι άνθρωποι θα αυτοκαταστραφούν, καθώς με την πίεσι ενός διακόπτου θα ολοκληρώσουν την καταστροφή του πλανήτη τους. φοβερή κατάντια για το τιμημένο πλάσμα του Θεού, που στην όμορφη ατμόσφαιρα της ειρήνης βρίσκει την ολοκλήρωσί του και την έκπλήρωσι των μύχιων πόθων του.

 

Ίδε οι άνθρωποι. Κυττάξτε τους. Μιλούν για ελευθερία και μεταξύ των καταδυναστεύονται. Άνθρωπος εκμεταλλεύεται άνθρωπο, τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατιούνται και βαναυσότητες επικρατούν. Συγκαλούν διεθνείς συσκέψεις τύπου Ελσίνκι και υπογράφουν αναγνωρίζοντας την ανθρώπινη αξία. Και πριν στέγνωση η υπογραφή τους κλείνουν τους αντιφρονούντες σε φοβερά στρατόπεδα, σε ψυχιατρικά άσυλα, αστυνομεύουν τη σκέψι, αρνούνται τις θρησκευτικές ελευθερίες. Λαοί ολόκληροι πάσχουν κάτω από καταπιέσεις απανθρωπιάς και το δίκαιο του ισχυροτέρου έχει γίνει νόμος. Για την ελευθερία γράφηκαν διθύραμβοι, και εν ονόματί της υψώθηκαν εκατόμβες. Και όμως δεν την απολαμβάνουν όλοι οι άνθρωποι όπως θα έπρεπε. Δεσμά και αλυσίδες χαλκεύονται από τους δυνατούς για τους αδυνάτους και φίμωτρα κατασκευάζονται και μαρτύρια επινοούνται μόνο και μόνο για να στραγγαλισθή η ελευθερία και να υψωθή απειλητική η γροθιά της σκλαβιάς, που εξουθενώνει σώματα και ψυχές.

 

Ίδε οι άνθρωποι. Μιλούν για πολιτισμό και για πρόοδο. Και οι κοινωνίες τους υποφέρουν από αδίστακτους δολοφόνους, εκβιαστές, αναρχικούς, εξτρεμιστές. Φόβος και τρόμος τους έχει καταλάβει από τις αεροπειρατείες, τις απαγωγές, τις δολοφονίες, τιίς εκρήξεις, τις απειλές. Κατήντησε η ζωή στις μεγαλουπόλεις ένα μαρτύριο που η ανασφάλεια το επιτείνει και δημιουργεί αδιέξοδο. Πού είναι τώρα ο πολιτισμός των ευρωπαίων; Έπεσαν χαμηλά, γεύθηκαν τη βία, δοκιμάζουν κάθε μέρα την αναρχία. Και η κατάστασις επιδεινώνεται, λες και οι δυνάμεις της ανωμαλίας βάλθηκαν να εκριζώσουν και να αφανίσουν τις ανθρώπινες κοινωνίες. Σκέψου κατάντημα, η Ιταλική μαφία ανέλαβε να ξεδιαλύνη την υπόθεσι της απαγωγής ενός πολιτικού, μπροστά στην αδυναμία του Κράτους να ανακάλυψη τους ενόχους.

 

Ίδε οι άνθρωποι. Κυττάξτε τους. Μιλούν για ειλικρίνεια και τιμιότητα και ζητούν από τα παιδιά τους συμμόρφωσι σ' αυτές. Αρέσκονται στα λόγια καιί στιίς θεωρίες. Εις την πράξιν όμως εφαρμόζουν την ψευτιά και την υποκρισία. Δύσκολη έγινε η ζωή τους. Δεν εμπιστεύεται ο ένας τον άλλον. Οι κοινωνίες έγιναν ζούγκλες και Σαχάρες. φυλάγεται ο ένας από τον άλλο. Μαρτύριο κατήντησε η κοινωνική συμβίωσι, που επιτείνεται με τις συμβατικότητες και τις ψευτοευγένειες που δείχνουν πνευματική φτώχεια και τίποτε άλλο.

 

Ίδε οι άνθρωποι. Κυττάξτε τους. Έμαθαν πολλά και τώρα με αρνούνται. Έγινε της μόδας η αθεΐα. Θεωρούν πως τους δίδει αξία, πως γίνονται προσωπικότητες. Και πιπιλίζουν στα στόματά τους παληές ξεπερασμένες ανθρώπινες θεωρίες της αποστασίας, νομίζοντας πως προσβάλλουν εμέ. Και δεν κατανοούν, ότι, αντιθέτως, εγώ τους ηθέλησα υψηλά, κοντά μου, κι' αυτοί προτιμούν την πεζότητα, τα χαμηλά.

Ίδε οι άνθρωποι. Ω, τους λυπάμαι. Έφθασαν σε αδιέξοδο. Δεν ξέρουν πώς να σωθούν. Απ' εδώ η μόλυνσις του περιβάλλοντος, απειλεί να εξαλείψει τη ζωή από τον πλανήτη. Απ' εκεί η μηχανοποίησι της ζωής και η μαζοποίησι του ανθρώπου θυσιάζει στον Μολώχ του κέρδους την αξία του ανθρώπινου προσώπου. Πιο πέρα η προσβολή της ηθικής τάξεως, με τις κάθε λογής ασχήμιες, με την έξαρσι του εγκλήματος, με το σώριασμα κατά γης της αρετής, έχουν καταντήσει τη ζωή μια δοκιμασία. Κι' έπειτα η ιδεολογική σύγχυσι που χαρακτηρίζει την εποχή αυτή, τα ποικίλα αντιπνευματικά ρεύματα που μαστίζουν τους νέους και τους ώριμους, όλα μαζί χτυπούν κατακέφαλα τον δύστυχο άνθρωπο, τον εξουθενώνουν, τον οδηγούν στον τάφο. Τίποτε δεν φαίνεται ικανό να τον σώση. Ούτε η φιλοσοφία, ούτε η επιστήμη, ούτε το χρήμα, ούτε οι ανέσεις, ούτε η τεχνολογία. Όλα δοκιμάσθηκαν και απεδείχθησαν ανίκανα καθεαυτά να δώσουν λύσι στα υπαρξιακά προβλήματα των ανθρώπων και να υποδείξουν διεξόδους ζωής και σωτηρίας.

 

Αγαπητοί μου αναγνώσται.Τούτα τα λόγια τάβαλε ο Εσταυρωμένος Χριστός στο στόμα μου, θέλοντας να μας καλέση όλους μας σε στοχασμό και συλλόγισι. Αλήθεια έχουμε άραγε σκεφθή όσο πρέπει που μας ωδήγησε μέχρι σήμερα ο τρόπος της ζωής μας; Έχουμε σκεφθή ποια θέσι δώσαμε μέσα μας στον Κύριο; Έχουμε αναλογισθή αν τον έχουμε αναγνωρίσει προσωπικό μας Λυτρωτή και Σωτήρα; Ο δρόμος της ζωής μας -το βλέπουμε ήδη- είναι σπαρμένος με αγωνίες, με ανικανοποίητες εφέσεις, με το κενό. Απ' το ένα μέρος αυτό. Και από το άλλο μέρος ο πελώριος Σταυρός του Χριστού, σύμβολο της αιώνιας αγάπης Του για μας και όργανο της σωτηρίας μας. Μακρυά από τον Σταυρό βλέπετε πώς καταντήσαμε. Απελπισμένοι, προδομένοι, ελεεινοί. Ας πλησιάσουμε με θάρρος και τόλμη τον Εσταυρωμένο, που σήμερα κρεμάται επί του ξύλου και υψώνεται στους ναούς. Ας τον ατενίσουμε με κατανυκτικό στοχασμό και με συναίσθημα. Ας αφήσουμε να του μιλήσει περισσότερο η καρδιά μας παρά το στόμα μας. Εκείνος δέχεται κάθε τι που θα του εκμυστηρευθούμε. Η αγάπη του δεν έχει όρια. Κοντά του θα βρούμε ό,τι μακριά του έχουμε χάσει. Την άξια μας, την ειρήνη μας, την ελευθερία μας. Ό,τι ποθεί η ουρανόπλαστη ψυχή μας. Είναι καιρός πια να σταματήσουμε την ξέφρενη πορεία της αρνήσεως. Όλοι μας, νέοι και μεγάλοι, άρχοντες και αρχόμενοι είναι καιρός να γυρίσουμε προς τα πίσω, να πλησιάσουμε τον Εσταυρωμένο Λυτρωτή μας. Τα χέρια του είναι ανοικτά επάνω στον Σταυρό νια να μας δεχθούν. Αρκεί εμείς να κάμουμε το αποφασιστικό βήμα. Τι λέτε, φίλοι μου αναγνώσται, θα αρνηθούμε στον Κύριο μας αυτό το βήμα; Θα προδώσουμε την αγάπη του; Θα μείνουμε μακριά του αυτοκαταδικαζόμενοι; Ας απαντήσουμε με θάρρος και με γενναιότητα: Κύριε, προς τίνα άλλον απελευσόμεθα; Συ είσαι ο Λυτρωτής και Σωτήρας μας. Σε ευγνωμονούμε και σε αγαπούμε. Σε αναγνωρίζουμε αρχηγό μας. Ελθέ και μείνε μαζί μας. Και ώδήγησέ μας στην αλήθεια και στο φως. Σου το ζητούν τα παιδιά σου μετανοημένα και ειλικρινά. Κύριε κοντά Σου ζητούμε το πάν, γιατί εσύ είσαι για μας η Αρχή και το Τέλος, το Α και το Ω, η οδός και η αλήθεια και η ζωή.

ΠΗΓΗ : ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών & πάσης Ελλάδος, Το Θείο Πάθος, Εκδόσεις «ΧΡΥΣΟΠΗΓΗ».

«ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕΝ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΘΗ ΧΡΙΣΤΕ» - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

 

Πλημμυρισμένοι απόψε οι ναοί μας, από ευσεβή κόσμο αγαπητοί μου αναγνώσται, που σιγηλά συμμετέχει στο φρικτό μαρτύριο του Αθάνατου Αρχηγού μας του Ιησού, μοιάζουν σαν τεράστια έμψυχα θυμιατήρια που αναδίδουν μεσ' απ' το κέντρο της γης τον ουρανομήκη λιβανωτό της λατρείας μας για Κείνον, που από ξεχωριστή και αφειδώλευτη αγάπη για μας κρέμεται από τον Σταυρό αγκαλιάζοντας όλη την φύσι. Τούτη η άγια και μεγάλη Μέρα, τυλιγμένη καθώς είναι στα πένθιμα πέπλα του θρήνου μας για τον Εσταυρωμένο Σωτήρα του κόσμου, που θα στηθή και πάλιν καταμεσίς των ναών, εγγίζει τα μύχια μας και μιλάει στις καρδιές μας με την γλώσσα της κατανύξεως και με τους βωβούς κι' αλάλητους στεναγμούς που μας πνίγουν κάθε στιγμή, σαν αναλογισθούμε τα σεπτά Πάθη του Χριστού μας. Δυο πράγματα, λέει ο γνωστός εκκλησιαστικός ρήτορας των χρόνων της Τουρκοκρατίας Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης, δυο πράγματα συγκλονιστικά και περίεργα είδε ποτέ ο κόσμος. Ένα Θεό που έγινε άνθρωπος, κι' αυτόν τον ίδιο Θεό και άνθρωπο να ανεβαίνει πάνω στο Σταυρό για τη σωτηρία του κόσμου. Στ' αλήθεια, κάποιο απροσπέλαστο μυστήριο κρύβεται πίσω απ' τον Σταυρό. Γιατί αυτό που βλέπουμε σήμερα ξεπερνάει τα μέτρα της ανθρώπινης σκέψεως και γίνεται αληθινό μυστήριο για όσους δεν διαθέτουν τα φτερά της πίστεως για να πετάξουν στους αιθέρες των αποκαλυπτικών πτερυγισμών καί για να εγγίσουν την άκρη αυτού του μυστηρίου. Όταν κανείς βρίσκεται μπροστά σε τόσο συγκλονιστικές εμπειρίες, όταν βλέπει μπροστά του το σκάνδαλο του Σταυρού, όταν αντικρίζει έστω και προσωρινό το μεσουράνημα του κακού, κυριεύεται από μιαν εύγλωττη σιωπή, που μαρτυρεί .πολύ περισσότερα απ' όσα θα ημπορούσε να μας πει σήμερα ο καλύτερος ρήτορας της Εκκλησίας. Σε τέτοιες στιγμές ταιριάζει περισσότερο το κλίμα της ήπιας κατανύξεως, που σου γεμίζει με άγιο δέος την ψυχή και με δάκρυα καυτά τα μάτια, που σου ανοίγει μυστηριώδεις διεξόδους ζωής και που σου εξασφαλίζει βιώματα πρωτόγνωρα στο νου και στην καρδιά.

Βιωματική ενόραση

Παρ' όλα αυτά δεν θάθελα να αφήσω χωρίς κάποιο σχολιασμό απόψε το μεγάλο μυστήριο της Σταυρώσεως, χρησιμοποιώντας όσο γίνεται λιγότερα λόγια, μόνο και μόνο για να μη ταράξω τις ανεπανάληπτες στιγμές που οι ψυχές μας ζουν αυτή ιδιαίτερα τη μέρα μέσα στον γνόφο που δημιουργούν τα διαδοχικά γεγονότα του Πάθους, όπως τα αναπαριστά στη μνήμη μας η Εκκλησία, καλώντας μας σε συμμετοχή. Στην πιο μεγάλη έξαρσί της απόψε η ορθόδοξη υμνογραφία σε γνήσια έκφρασι που της εξασφαλίζει η ποιοτική χάρις της έκκλησιαστικής μελωδίας, με τις παθητικές της δυνατότητες, μας προσφέρει το έδαφος για να στερεωθούμε όχι μόνο στην ενατένισι, αλλά και στην ενόρασι που αξιώνουν από τον καθένα μας τα Πάθη τα Σεπτά. Η πατερική εξ άλλου Παράδοσις της Ορθοδοξίας μας, βυθισμένη μέσα στον ωκεανό των συναισθημάτων αλλά και του δογματικού μας πλούτου, αμιλλάται κι' αυτή την προσπάθεια για υποβοήθησί μας στη συνειδητότερη μέθεξι των μεγάλων αληθειών πού κρύβονται κάτω και πίσω απ' τον Σταυρό του Κυρίου. Μια ολόκληρη παράταξι, μια θεία παρεμβολή άγιων μορφών παρελαύνει αυτή τη μέρα από εμπρός μας, και καθώς μας προσπερνάει λιτανευτικά, αφήνει η κάθε μια το δικό της το λουλούδι σαν συμβολή αξεπέραστη σε κείνο που οι καρδιές μας ζητάνε. Κι ύστερα όλο το λειτουργικό, το θαυμάσιο σε σύλληψι περίγραμμα της ημέρας, με το θάμβος της Ακολουθίας, τη λιτή μεγαλοπρέπεια των λειτουργών, την παραστατικότητα των κινήσεων, την ευωδιά του λιβανιού, το μισοσκόταδο των κανδηλιών, με όλα όσα το ένα κοντά στο άλλο συνθέτουν της βραδυάς αυτής το βαθύ και υψηλό μεγαλείο, μας βοηθάει να ξεπεράσουμε τις στιγμές της αδυναμίας μας και να σταθούμε μπροστά στο Σταυρό με συντριβή, με συναίσθησι, με σωτήριες αποφάσεις.

«Εξηγόρασας ημάς... »

Συνηθίζουμε να λέμε πως ο Χριστός ανέβηκε επάνω στο Σταυρό πληρώνοντας με τον θάνατό του τα λύτρα της σωτηρίας μας. Αυτό είναι πέρα για πέρα αληθινό. Όμως πολύ φοβούμαι ότι το έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ, που δεν μας κάνει πια τόση εντύπωσι, όση στα παληά τα χρόνια. Τότε η ευσέβεια μας ήταν πιο απλοϊκή κάτω από την απροσποίητη ευλάβεια των γονηών μας, που μη ξέροντας ίσως τα δικά μας γράμματα, έβλεπαν με πιστότερο μάτι τα θεϊα γεγονότα κι εζούσαν μυστικά μέσα τους την εξάρτησί τους από το Θεό. Τώρα εμείς γίναμε πανεπιστήμονες, τεχνοκράτες, λογοκόποι και γι' αυτό στεκόμαστε με συλλόγισι μπροστά στ' άπατα νερά των θείων βουλών, χωρίς τη δύναμι να ρίξουμε άγκυρα για να στηριχθούμε και να μη χαθούμε. Ωστόσο το νόημα της μέρας αυτής, που όλη κυριαρχείται από τη μεγαλειώδη σκιά του Σταυρού και του Εσταυρωμένου, βρίσκεται στην απέριττη διατύπωσι ενός καθίσματος που θα ακουσθή απόψε στην ιερή Ακολουθία. Σε δεύτερο πρόσωπο απευθύνεται προς τον Εσταυρωμένο ο ποιητής και του λέγει; «Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας του νόμου τω τιμίω σου Αϊματι, τω Σταυρώ προσηλωθείς και τη λόγχη κεντηθείς, την άθανασίαν επήγασας ανθρώποις Σωτήρ ημών, δόξα Σοι». Μιλάει εδώ ο εμπνευσμένος υμνογράφος για μια εξαγορά. Πρόκειται για τη φρικτή πραγματικότητα που ο αδυσώπητος νόμος της αμαρτίας δημιουργεί μέσα και γύρω μας. Η ζωή της αμαρτίας είναι θάνατος, είναι δεσμά αιχμαλωσίας, είναι αναίρεσις της ανθρώπινης αξίας και ελευθερίας, είναι ατιμία και καταισχύνη. Αυτό δεν είναι μια απλή θεωρητική θέσις. Έχει τις προεκτάσεις της πάνω μας και γύρω μας. Κάθε φορά που κάνουμε παραχωρήσεις στον κόσμο της φθοράς, όπως λέγεται ηή αμαρτία, νοιώθουμε μέοα μας να χαλκεύωνται τα σιδερένια και ανυπόφορα δεσμά, που μας εμποδίζουν από τις ανώτερες σφαίρες πνευματικότητος και μας αναγκάζουν να συρώμαστε στα βαλτόνερα της ποικίλης κακίας που μαυρίζει τις καρδιές μας. Οι συνέπειες αυτές είναι η αντανάκλασις του χωρισμού και της απομακρύνσεώς μας από τον πατέρα μας Θεό, πράγμα που συχνά συμβαίνει στη ζωή μας αυτή. Στις περιπτώσεις αυτές μας κερδίζει ο διάβολος και μας καταχωρίζει στους πίνακες των δούλων του. Αλλά οι δούλοι του διαβόλου είναι αληθινοί δέσμιοι της αμαρτίας, ενώ οι δούλοι του Θεού, είναι απελεύθεροι της χάριτος. Την πρώτη δουλεία την έχουμε νοιώσει πολλές φορές. Τότε που μας καταλαμβάνει μια αθυμία, που μας κυριεύει η απελπισία, που νοιώθουμε τον κόσμο να χάνεται μπροστά στα μάτια μας, πού αποπροσανατολιζόμαστε από την αληθινή μας πορεία, που σπαταλάμε τις δυνάμεις μας στο κακό, που φουσκώνουν τα πνευμόνια μας από στεναγμούς και γόους. Ναι, στις περιπτώσεις αυτές μοιάζουμε σαν να έχουμε χάσει τα νερά μας, μας λείπει η παρηγοριά που χαρίζει στις καρδιές η βεβαιότητα της θείας παρουσίας. Είμαστε σιδηροδέσμιοι κατάχαμα, κατά γης, χωρίς ελπίδες σωτηρίας. Και τότε γίνεται η εξαγορά. Κάποιος που δεν έπαυσε να μας αγαπά και όταν εμείς τον προδώσαμε, πληρώνει τα λύτρα μας και μας ελευθερώνει. Αυτό είναι η χάρις που στέκεται απέναντι στον αδυσώπητο νόμο. Και η χάρις αυτή, ο εξιλασμός απορρέει από το Αϊμα του Χριστού, που σήμερα τον βλέπουμε και τον νοιώθουμε πιο κοντά μας καθώς θα τον προσκυνήσωμε στους ναούς μας πάνω στον Σταυρό του. Αλλά η λυτρωτική προσφορά του Χριστού μας δεν εξαντλείται μόνον στην εξαγορά και στην απελευθέρωσι. Προχωρεί κατά βάθος και αναιρεί όλο τον κόσμο της φθοράς, μεταστοιχειώνοντας τον σε κόσμο της αφθαρσίας. Έτσι τον θάνατο διαδέχεται η ζωή και την προσωρινότητα η αθανασία. Ω, πόσον ευγνώμονες πρέπει να είμαστε στον Κύριο μας, σαν θυμώμαστε τις δωρεές του αυτές και τα χαρίσματα που μας έδωσε χωρίς ανταπόδομα. Θα πρέπει να είναι πέτρινες οι καρδιές μας, σαν θα επιμείνουν να στέκωνται μακρυά από τη λυτρωτική του θυσία, που σφραγίστηκε με το ίδιο του το Αίμα. Μαζί με την εξαγορά μας εξησφάλισε την αθανασία κοντά του. Έτσι είμαστε όχι πια τέκνα οργής και κατάρας, γίναμε πια κατά χάριν υιοί και κληρονόμοι της Βασιλείας.

 

Αγαπητοί μου αναγνώσται, το Πάθος του Κυρίου που ζούμε έντονα αυτές τις μέρες, δεν πρέπει να φύγει για μας ανεκμετάλλευτο. Οι λόγοι Του πάνω απ' το Σταυρό πρέπει να αφήσουν ίχνη μέσα στις καρδιές μας. Κάθε τι που υπέμεινε ο Κύριος και κάθε τι που είπε στη διάρκεια του εκουσίου Πάθους Του είναι γεγονός πολυσήμαντο. Ω, ναι. Θα ήθελα να κλείσω την επαφή μας απόψε επαναλαμβάνοντας τα λόγια του αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου σε μετάφρασι. «Εξεδύθη τα ιμάτια και ενεδύθη την πορφύραν, δια να εκδύση τους δερματίνους χιτώνας της νεκρώσεως οπού εφόρεσεν ο Αδάμ μετά την παράβασιν. Κάλαμον έλαβεν ο Κύριος εις την δεξιάν, ως σκήπτρον, δια να θανατώση τον αρχαίον όφιν και δράκοντα. Έλαβε κάλαμον δια να υπογράψη βασιλικώς με το κόκκινον αίμα του το γράμμα της συγχωρήσεως των αμαρτιών μας, καθότι και οι βασιλείς με κόκκινον κιννάβαρι υπογράφουσιν. Εις το ξύλον εσταυρώθη δια το ξύλον της γνώσεως. Έλαβε την γεϋσιν της χολής και του όξους, δια την γλυκείαν γεύσιν του καρπού του απηγορευμένου. Έλαβε τα καρφία δια να καρφώση την αμαρτίαν. Άπλωσε τας χείρας εις τον Σταυρόν διά να ιατρεύση το άπλωμα των χειρών του Αδάμ και της Εύας, οπού εποίησαν εις το απηγορευμένον ξύλον, και δια να ενώση τα μακράν διεστώτα, αγγέλους και ανθρώπους, ουράνια και επίγεια. Έλαβε τον θάνατον, διά να θανάτωση τον θάνατον. Ετάφη δια να μη στρεφώμεθα πλέον ημείς εις την γην, ως το πρότερον... Εσκοτίσθησαν οι φωστήρες, δια να φανερώσουν ότι πενθοϋσι τον Σταυρωθέντα. Αι πέτραι εσχίσθησαν διότι έπασχεν η πέτρα της ζωής. Εις το ύψος του Σταυρού ανέβη, δια το πτώμα οπού επαθεν ο Αδάμ. Και τελευταίον ανέστη, δια την ιδικήν μας ανάστασιν». Αυτά όλα, αγαπητοί μου, ας θυμηθούμε σήμερα. Κι' ατενίζοντας τον Εσταυρωμένο, πίσω απ' τους συμβολισμούς των λόγων Του, ας ξεχυθούμε σε κατάνυξι και θερμή αγάπη, κι' απ' τα βάθη της ψυχής μας ας ψελλίσουμε κι’ εμείς μαζί με τον εκκλ. υμνωδό: «Προσκυνούμεν Σου τα πάθη Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν Σου ανάστασιν»

ΠΗΓΗ : ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών & πάσης Ελλάδος, Το Θείο Πάθος, Εκδόσεις «ΧΡΥΣΟΠΗΓΗ».

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩNETΑΙ - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

 

Με δέος και κατάνυξι, ατενίζουμε απόψε στη μέση των εκκλησιών μας υψωμένο το Σταυρό του Λυτρωτή και ακούμε τα ιερά Ευαγγέλια να μας αφηγούνται τις συνθήκες της σταυρώσεως και νοερά μεταφερόμαστε στη μακρυνή εκείνη Ιερουσαλήμ, και ζούμε από κοντά όλες τις φάσεις του θείου δράματος. Έτσι, καθώς και από το συναξάρι της αποψινής βραδυάς, καλούμαστε να στοχασθούμε πάνω στους «εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας την πορφυραν χλαίναν, τον κάλαμον, τον σπόγγον, το όξος, τους ήλιους, την λόγχην, καί προ πάντων τον σταυρόν και τον θάνατον, α δι’ ημάς εκών κατεδέξατο...», αφήνουμε το νου μας σε ένα γλυκό πνευματικό μετεωρισμό και με αφετηρία τα πραγματικά γεγονότα του πάθους, αναλογιζόμαστε του Χριστού μας την οδύνη πάνω στο Σταυρό.

 

Ήταν μια οδύνη και ένας πόνος βαθύς που αυλάκωνε όλη του την ύπαρξη. Δεν πονούσε μόνο• σωματικά και υλικά από τις πληγές των καρφιών. Πονούσε και εσωτερικά περισσότερο, πονούσε για την αγνωμοσύνη των ανθρώπων, για την επιμονή τους στην πλάνη, για την άρνησή τους να δεχθούν τη δική του λύτρωση. Και αυτού του είδους ο πόνος, αληθινό μαρτύριο για το Θεό της αγάπης, προεκτείνεται μέσα στους αιώνες, είναι διαρκής και παρατεινόμενος, καθώς κάθε μέρα οι άνθρωποι αυτού του κόσμου παίρνουν στα χέρια τους το σφυρί και τα καρφιά και ξανασταυρώνουν τον Χριστό με τη ζωή και τη συμπεριφορά τους.

 

Ναι. Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους ανάξιους διαδόχους του, κληρικούς μέσα στην Εκκλησία, που ενώ ανέλαβαν στους ώμους των το βαρύ φορτίο της ευθύνης για τη σωτηρία των ανθρώπων, αυτοί επαναπαύονται στις οποιεσδήποτε απολαβές του αξιώματος των και αδιαφορούν για το λαό του Θεού, που διψάει για πνευματική τροφοδοσία. Προδότες αυτοί της μεγάλης αποστολής τους και διαχειριστές της θείας χάριτος, έμειναν στ' αχνάρια των φαρισαίων, για τους οποίους ο ίδιος Κύριος είχε πη στο λαό να ακούνε τι λένε, αλλά να μη κάνουν ό,τι κάνουν. Δεν έλειψαν ποτέ από την Εκκλησία οι ανάξιοι και επιλήσμονες. Κοντά στους πολλούς άξιους που δοξάζουν το Θεό, είναι κι' εκείνοι, οι λίγοι που τον ξανασταυρώνουν, επαναλαμβάνοντας το έγκλημα των ιουδαίων. Και το σταύρωμα αυτό, οδυνηρό όσο και το πρώτο, κατεδαφίζει την πίστη από τις καρδιές των πιστών, γκρεμίζει από μέσα την Εκκλησία, χαροποιεί τους εχθρούς της, θλίβει τους οπαδούς της. Αυτό το ξανασταύρωμα, έχει πελώριες διαστάσεις, γιατί μαρτυρεί πόσο το άλας μωράνθηκε, πόσο οι λυχνίες έσβυσαν. Και ο Χριστός πονεί και πάσχει, όπως τότε πού ψιθύριζε λόγια συγγνώμης για τους σταυρωτές του.

 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους κάπηλους των αρχών για τις οποίες θυσιάσθηκε. Πολλοί στην ιστορία του κόσμου έβαλαν για σημαία τους το Ευαγγέλιο του. Κρατώντας το στο χέρι, και στο άλλο το Σταυρό, έκρυψαν από κάτω τις άνομες προθέσεις τους, για να επιτύχουν στο σκοπό τους. Πρόβαλαν το Χριστό για να κερδίσουν χρυσό. Λέρωσαν την αγιότητά του μέσα στη λάσπη των συμφερόντων τους. Έβαλαν στα καλούπια τους τη διδασκαλία του και την δέχτηκαν όσο αυτή εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους. Έτσι καταπάτησαν τον ίδιο το Χριστό στο πρόσωπο της εικόνας του, εκμεταλλεύθηκαν τον αδύνατο, αιχμαλώτισαν την Εκκλησία. Ουσιαστικά, κάθε φορά που εχρησιμοποίησαν το Χριστό, για να ικανοποιήσουν είτε τις φιλοδοξίες των, είτε τις πολιτικές και οικονομικές τους επιδιώξεις, δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να ξανασταυρώνουν τον Κύριο ανελέητα, αθεόφοβα και υβριστικά.

 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους ιδεολογικούς αντιπάλους της πίστεως. Με την πέννα τους βουτηγμένη στο δηλητήριο της αρνήσεως και της συκοφαντίας, με ένα μίσος πρωτοφανές ορμούν κάθε τόσο επάνω στο σώμα της άγιάς του Εκκλησίας και το κακοποιούν με λύσσα. Ποτίζουν τη νεολαία με το πάθος της αμφισβήτησης, ενσπείρουν στο λαό την αμφιβολία, επιστρατεύουν την επιστήμη σα σύμμαχό τους στον ανίερο πόλεμο που διεξάγουν, ενώ αυτή δεν αντιστρατεύεται τη θρησκεία. Χρησιμοποιούν το δόλο και το ψέμα για να επιβάλουν τις απόψεις τους, μισούν την αλήθεια που σώζει, χειρίζονται καλά την τέχνη των εντυπώσεων, κρημνίζουν από τις ψυχές την πίστη. Με όλα αυτά ξανασταυρώνουν τον Χριστό, τινάζουν στο πρόσωπό του τον βούρκο της ψυχής τους, εκτονώνουν πάνω του τα κατάλοιπα του υποσυνειδήτου των, βγάζουν τα απωθημένα τους...

 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους διώκτες της Εκκλησίας του. Κάνοντας χρήση της βίας εκστρατεύουν εναντίον της Εκκλησίας στα καθεστώτα της αθεΐας. Κλείνουν ναούς, απαγορεύουν την λατρεία, καταδιώκουν τους πιστούς, περιορίζουν τα μοναστήρια, δυναστεύουν το φρόνημα, συλλαμβάνουν τους χριστιανούς, τους φοβερίζουν, τους εξορίζουν, τους θανατώνουν. Γεμίζουν το νέο μαρτυρολόγιο της Εκκλησίας, εκατόμβες τα θύματα τους. Η Εκκλησία οδηγείται στις κατακόμβες, οι διώκτες θριαμβεύουν, ο Χριστός πάσχει, ο λαός καταπιέζεται η πίστη χλευάζεται.

 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους δικούς του, από εμένα και σένα, που ενώ ανήκουμε σ' αυτόν, ανήκουμε και στον αντίδικό μας. Κάνουμε στη ζωή μας συμβιβασμούς υπόπτους και βλαβερούς, προδίνουμε το άγιο όνομα του, παραχωρούμε έδαφος στην ψυχή μας και το προσφέρουμε στο διάβολο. Η ασυνέπειά μας είναι καρφί στα πανάγια χέρια και πόδια του. Η έλλειψη αγωνιστικού φρονήματος είναι η προδοσία του Ιούδα. Η υποχώρησή μας μπροστά στο δέλεαρ της αμαρτίας είναι νέο ράπισμα στο πρόσωπό του. Η αδιαφορία μας για τη σωτηρία μας είναι κολαφισμός άγριος και βάναυσος επάνω του. Η περιφρόνηση προς την Εκκλησία του είναι εμπτυσμός στην όψη του. Η απομάκρυνσίς μας από τη σώζουσα χάρι των Μυστηρίων της είναι χλεύη εμπρός του. Η άρνησίς μας να πλησιάσουμε την ουσία της διδασκαλίας του και να επηρεασθούμε απ' αυτήν είναι ακάνθινος στέφανος πάνω στην κεφαλή του. Ο φανατισμός μας, που βλέπει τους άλλους, ξένους και εχθρούς, είναι μαστίγωμα της ράχης του. Η αποκλειστικότητα της αγιότητας που την κρύβουμε μόνο για τους εαυτούς μας, κατακρίνοντας όλους τους άλλους, όπως ο φαρισαίος της παραβολής, είναι η λόγχη που ένυξε την πλευρά του. Η επιμονή μας να προσαρμόζουμε την πίστη μας στις αξιώσεις του εαυτού μας είναι θράσος απέραντο. Όλα μαζί είναι ξανασταύρωμα του Χριστού, επανάληψη του μυστηρίου της ανομίας.

 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τα παιδιά του, που έχοντας υποτιμήσει την αξία του εύκολα τον εγκαταλείπουν για να συρθούν πίσω από ό,τι προς στιγμήν λάμπει και εντυπωσιάζει, είτε ανατολικός μυστικισμός λέγεται αυτό, είτε θιβετιανός διαλογισμός. Τα παιδιά του τον απαρνούνται συχνά, τρέχοντας από δω κι από κει για να πιάσουν στα χέρια τους ό,τι νομίζουν πως μπορεί να τους προσφέρει το πλήρωμα του εσωτερικού κενού της. Κι εγκαταλείπουν την πηγή της σοφίας και της γνώσεως. Προσφεύγουν στα ξυλοκέρατα και περιφρονούν την στερεή τροφή του θείου λόγου που συντηρεί τις καρδιές.

 

Αυτόν το Χριστό που κάθε μέρα ξανασταυρώνεται ας τον ατενίσουμε στοχαστικά απόψε. Όλοι μας, υπεύθυνοι και ανεύθυνοι, μεγάλοι και μικροί. Ας τον ατενίσουμε ειλικρινά και ας του ζητήσουμε να μας συγχωρέσει. Τον πικραίνουμε με τις μικρότητες μας και τα πάθη μας. Με τις επιπολαιότητες και τα παραστρατήματά μας. Με την άρνηση και την ασυνέπειά μας. Εκείνος από του ύψους του Σταυρού του μας περιμένει με τα χέρια ανοικτά, έτοιμος να δεχθή τη μετάνοια μας. Αρκεί όλοι μας να σταθούμε συλλογιστικά μπροστά του. Ο ιερός υμνογράφος θα βάλει απόψε στο στόμα του Νυμφίου το παραπονεμένο ερώτημά του: «Λαός μου τι εποίησά σοι και τι μοι ανταπέδωκας;» Σ' αυτό το ερώτημα ας κάνουμε να μη ισχύσει για μας η απάντηση: «αντί του μάννα, χολήν, αντί του ύδατος, όξος».

ΠΗΓΗ : ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών & πάσης Ελλάδος, Το Θείο Πάθος, Εκδόσεις «ΧΡΥΣΟΠΗΓΗ».

 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΟΡΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ Δ΄ - ΤΟΥ ΕΘΝΕΓΕΡΤΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ κ.κ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Καί ενώ αύτοί οι κίνδυνοι μας άπειλούν ώς Έλληνας, εμείς ύπνώττουμε μακαρίως καί άναλισκόμεθα στό νά τραυματίζουμε τήν ενότητά μας καί νά διακυβεύουμε τό μέλλον μας μέ τό νά άμφισβητούμε τά στοιχεία τής ύπαρκτικής μας όντότητος. Καί ποιά είναι τά στοιχεία αύτά; Είναι ή γλώσσα μας, πού έχει άφάνταστα φτωχύνει. Ή γλωσσική μας πενία είναι μιά έκούσια λιμοκτονία, πού τήν γεύεται καθημερινά ό λαός μας, άνυποψίαστος έμπρός στήν έγκληματική άδράνεια τών πολλών καί τή θαυμαστή καί άπίθανη δραστηριοποίηση τών ολίγων. Πολλοί γραικύλοι, άποστάτες, τερμίτες, μίσθαρνα όργανα ξένων δυνάμεων μεθοδεύουν τήν κατάλυση τοϋ λαμπρού οικοδομήματος πού ύψωσαν μέ θυσίες οί πατέρες μας. Βάλθηκαν νά ξερριζώσουν τή γλώσσα μας, έπέβαλαν στανικώς τό μονοτονικό, ετοιμάζουν - όπως έχει λεχθή - καί τό λατινικό άλφάβητο ! Ό Χρ. Μαλεβίτσης θά γράψει πώς ή κατάργηση, μέ άπόφαση τών 300 τής Βουλής του ιστορικού τονισμού τών λέξεων, δηλ. ή έπιβολή μέ νόμο τοϋ μονοτονικού συστήματος μάς ατιμάζει ώς ιστορικό λαό. («Καθημερινή 30-9-89). Άλλο στοιχείο τής ταυτότητάς μας είναι ή ιστορία μας. Καί αύτήν τήν ένόθευσε η προκρούστειος μέθοδος τής προσαρμογής της σέ κομματικές έπιδιώξεις, πού πρόθυμα ύπηρετοϋν κάθε φορά μερικοί ιστοριογράφοι. Τά παιδιά μας σήμερα δέν είναι σέ θέσι νά συλλάβουν τά μηνύματα ούτε τών έθνικών μας έπετείων. Ή οικογένεια πλήττεται συστηματικά, καί ή έννοια τής πατρίδος άδυνατίζει ένώπιον τών διεθνιστικών καταποτίων, μέ τά όποια μεθύουν τή νεολαία μας, ώστε νά έφησυχάζει στίς καφετέριες καί στήν ντόλτσε-βίτα, καί νά μήν έκτιμά τήν άνάγκη νά άγωνισθή γιά νά διαφυλάξει ό,τι έκληρονόμησε. Πόσοι νέοι σήμερα είναι τάχα πρόθυμοι νά πολεμήσουν γιά τή πατρίδα καί νά αντιπαραταχθοϋν στίς κορυφές τών συνόρων μας γιά τήν πάτρια γή; Φοβούμαι ότι ό εχθρός δέν είναι πλέον ΑΝΤΕ PORTAS, είναι δυστυχώς INTRA MUROS. Πληρωμένοι ύπονομευτές έργάζονται άσταμάτητα φροντίζοντες νά άφιονίζουν τή νεολαία, νά τής γκρεμίζουν τήν πίστι, νά τήν ύπνωτίζουν μέ τά ναρκωτικά, νά τήν ώθούν πρός τόν παρασιτισμό καί τή άναρχία τής βίας καί τής τρομοκρατίας. Τάχα δέν είναι παιδιά μας καί οί άδίστακτοι τρομοκράτες πού δολοφονούν αθώους άνδρες στή χώρα μας; Έχετε σκεφθή πώς έφθασαν τά νέα αύτά παιδιά νά σηκώσουν τό χέρι ένάντια στούς συνανθρώπους των, ποιός όπλισε τό χέρι τους μέ τό δολοφονικό όπλο, ποιός τούς πρόσφερε τόση άδιστακτωσύνη; Ποιοι, σέ τελευταία ανάλυση, είναι οί ήθικοί αύτουργοί τών άπαισίων αύτών πράξεων, πού τίς καταδικάζουμε όλοι, άλλά καί τίς ύφιστάμεθα μέ κάποια χρησιμοθηρική άπάθεια; Μόνο στά κομματικά είμαστε ζωηροί καί άντιθετικοί! Καί στά ποδοσφαιρικά! Γιά όλα τά άλλα μάς έχει έπιβληθή ή συνωμοσία τής σιωπής. Ποιός νοιάζεται σήμερα γιά τήν κατάντια τής παιδείας γιά τήν Εκκλησίαν, γιά τή σήψη τού δημόσιου βίου, γιά τήν περιφρόνηση τής ήθικής, γιά τήν ατίμωση τής ιστορίας; "Αν εξαιρέσει κανείς μερικούς πού άγρυπνούν, οί άλλοι, οί πολλοί έφησυχάζουν, έπειδή πιστεύουν ότι αύτοί δέ θίγονται. Άλλ’ όταν καίγεται τό σπίτι τοϋ διπλανού σου, ή φωτιά θά έλθει καί στό δικό σου σπίτι. Σήμερα τά ερείσματα ύποχωροϋν καί τό έθνος καταρρέει.

Μέ όσα είπα δέν έπιδιώκω νά ένσπείρω τόν πανικό ή νά ώθήσω πρός τήν αύτοαπομόνωση. Αντίθετα, όπως η προσβολή τής ύγείας μας, έπιστρατεύει τά σωτήρια άντισώματα τοϋ οργανισμού μας, πού άνθίστανται άμυνόμενα καί νικούν τά μικρόβια, έτσι πιστεύω ότι πρέπει καί μπορούμε νά άντιδράσουμε στήν έπερχόμενη έπιδημία. Όταν τό πλοίο κατευθύνεται μέ όρμή πρός τό παγόβουνο, όπου θά συντριβή, μόνο ένα πράγμα μπορεϊ νά τό σώσει. Η έγκαιρη έπισήμανσι τοϋ κινδύνου, ή κραυγή «όπισθεν ολοταχώς». Τήν ϊδια αύτή κραυγή ύψώνουμε κι έμεϊς σήμερα όχι μέ τήν έννοια τής οπισθοδρόμησης καί τοϋ σκοταδισμού, όπως θά σπεύσουν νά μάς κατηγορήσουν οί «φωταδιστές» πού άμετανόητοι έξακολουθοϋν νά έγκληματοϋν, άλλά μέ τήν έννοια τής πνευματικής μας θωράκισης καί τής επιστροφής στίς ζωοπάροχες πηγές τών ναμάτων τού Γένους. Καλούμεθα νά άνακαλύψωμε τήν Ορθοδοξία, νά ζήσωμε τήν έκκλησιαστική ζωή. Ή Εκκλησία είναι ή συνισταμένη όλων τών έπί μέρους στοιχείων τής έθνικής μας αύτογνωσίας. Μέσα στήν Εκκλησία διασώζεται άμόλυντη ή γλώσσα μας, έκεϊ άναδεικνύεται ζωντανή ή ιστορία μας. Στήν Εκκλησία η οικογένεια στερεώνεται, η παράδοση καλλιεργείται, τό ήθος κρατύνεται, η έννοια τής πατρίδος έπιβιώνει. Εκκλησία καί Ορθοδοξία περιχωροϋν όλο τό Γένος. Όποιος έχει τήν Εκκλησία, κρατά τό έθνος όλο. Γι’ αύτό είναι άνάγκη νά στραφούμε πρός τήν Εκκλησία πρωτίστως. Ύστερα θά έλθουν όλα τά άλλα. Αν μείνουμε άνερμάτιστοι θά χαθούμε. Μπήκαμε στήν Ε.Ε. γιά νά εύτυχήσουμε. Γιατί τάχα χρειάζεται νά δοκιμασθοϋμε, νά πάθουμε γιά νά μάθουμε; Γ ιατί νά μή κερδίσωμε, άλλά νά κερδιθοϋμε; Ο Μακρυγιάννης, βλέποντας τά δεινά τού Γένους, λίγο πρίν κηρύξει τήν έπανάσταση κατά τοϋ Όθωνος, ύψωνε τά χέρια του σέ προσευχή, καί έλεγε: «Κύριε Παντοδύναμε, Έσύ Κύριε θά σώσεις αύτό τό άθώο έθνος. Είμαστε άμαρτωλοί, είσαι Θεός. Έλέησέ μας, φώτισέ μας, ένωσέ μας καί κίνησέ μας έναντίον τού δόλου καί τής άπάτης, τής συστηματικής τυραγνίας τής πατρίδος καί θρησκείας». Τήν ίδια προσευχή άπευθύνουμε σήμερα στόν Κύριό μας. Καί παράλληλα άναλαμβάνουμε τίς εύθύνες μας άπέναντι στήν ιστορία του τόπου. Γιά νά έπιβιώσει ή πατρίδα μας. Γιά νά ζήσωμε έλεύθεροι οί Έλληνες.

ΠΗΓΗ : ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Κ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ, Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΟΡΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, ΒΟΛΟΣ 1998, σσ. 22-24.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΟΡΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ Γ΄ - ΤΟΥ ΕΘΝΕΓΕΡΤΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ κ.κ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Άτυχώς, αύτό πού ξεύρουν τόσο καλά οί έχθροί μας μοιάζουμε νά μή τό ξεύρουμε έν πολλοϊς έμεϊς οί Έλληνες. Άλλοιώς δέν έξηγείται πώς, κατά τά τελευταία ιδίως χρόνια, ή Εκκλησία βρίσκεται συστηματικά στόν τόπο μας διαρκώς στό στόχαστρο, άντικείμενο χλεύης, ειρωνείας καί κάθε κακοηθείας. Πώς τό κράτος έφθασε στό σημείο νά θεωρεί τήν Εκκλησία μόνο άνυπόφορο βάρος τοϋ κρατικού κορβανά άπό τό όποιο πρέπει τό ταχύτερο νά άπαλλαγή. Πώς άποκλείσθηκε ή παρουσία τής Εκκλησίας στό σχολείο καί πώς διαμορφώθηκε ή ζωή μας μέ τήν τάση τοϋ θρησκευτικού άποχρωματισμοϋ πού έξαπλώνεται συνεχώς καί περισσότερο. Πώς μεθοδεύθηκε ή άποστέρηση τών Μονών άπό τήν περιουσία των, ώστε νά διαλυθούν καί νά παύσουν νά είναι μετερίζια τής ορθοδοξίας. Πώς άλλοιώθηκε ή έκκλησιολογική βάσις τής εύσεβείας μας!

Στά παληά χρόνια οί Έλληνες έβλεπαν τόν Επίσκοπόν τους σάν έκψραστή τής έλληνικότητος καί τής ορθοδοξίας των. Όπως άκριβώς συμβαίνει σήμερα στή διασπορά. Γύρω του καί γύρω άπό τήν ένορία συνάζονταν σέ έκκλ. σύναξη όλοι οί άνθρωποι τοϋ λαοϋ καί προσδιώριζαν έτσι τήν ύπόστασή των. Έπαιρναν δύναμη καί αισθάνονταν πώς είναι έλληνες. Σήμερα γιά πολλούς, τό νά είσαι έλληνας δέν σημαίνει τό δίχως άλλο πώς είσαι Ορθόδοξος. Γι’αύτό καί τό Σύνταγμά μας, πού κάποτε θεωρούσε μεγέθη άξεχώριστα τόν Έλληνισμό καί τήν 'Ορθοδοξία σήμερα, ύπό τήν επιρροή τών νέων ιδεών καί γιά νά μή φανή πώς όπισθοπορεϊ, επιδιώκει νά μετατρέψη τή χώρα σέ λάίκιστικό κράτος, πού θά σέβεται μέν καί θά προστατεύη κάθε γνωστή θρησκεία, χωρίς όμως καμμιά διάκριση, καμμιά ιδιαίτερη σχέσι, καμμιά συμπάθεια πρός τήν Ορθοδοξία, λές καί δέν είναι ή Ορθοδοξία ή πνευματική μας Μητέρα καί Τροφός τού Γένους. Θά σάς θυμίσω πώς τό σύνταγμα τής Έπιδαύρου τού 1824 στό άρθρο 1 διεκήρυττε πώς «Έλλην είναι όστις κατοικεί αύτόν έδώ τόν τόπον καί πιστεύει είς τόν Ίησούν Χριστόν ώς είς θεόν καί Σωτήρα». Καί ένθυμούμαι τόν μεγάλον άγώνα πού έπρεπε νά κάνει ή Εκκλησία τό1975 γιά νά διατηρηθή τούλάχιστον τό προοίμιον τού Συντάγματος μας «Είς τό όνομα τής άγιας καί όμοουσίου καί άδιαιρέτου Τριάδος». Έχει γραφή άπό τούς ειδικούς ότι τό ίσχύον Σύνταγμά μας καθιστά χαλαρωτέρους τούς δεσμούς πού συνδέουν τό κράτος καί τό λαό μέ τήν Εκκλησία καί τήν πίστι. Καί άς μή λεχθή ότι τούτο δέν έπηρεάζει διόλου τούς δήθεν άκατάλυτους δεσμούς τής 'Εκκλησίας μέ τό 'Έθνος. Επηρεάζει καί πολύ. Αρκεί νά σάς πώ ότι σήμερα ή διδασκαλία τοϋ μαθήματος τών θρησκευτικών στά σχολεία έξακολουθεϊ νά διατηρήται χάρις σέ μία καί μόνο λέξη τοϋ άρθρου 16 τοϋ Συντάγματος μας. ΈκεΙ λέγεται ότι ή παιδεία μας εχει σκοπό νά άναπτύξει μεταξύ τών άλλων καί τή «θρησκευτική» συνείδηση τών παιδιών. Χάρις σ’ αύτή τή λέξη δέν έτόλμησαν νά έξοβελίσουν τό μάθημα αύτό άπό τά σχολεία. Είχα τήν πικρή έμπειρία νά άκούσω άπό διανοούμενο τής χώρας μας, σέ μιά συζήτηση γιά τά παραπάνω ζητήματα, νά μοϋ λέγει ότι όραμα τών νέων αύτών άναμορφωτών είναι νά σταματήσει ή Εκκλησία νά έπηρεάζει τή ζωή τών έλλήνων, άνάμεσα στούς όποιους συγκαταλέγονται καί άλλόδοξοι καί άλλόπιστοι καί άθεοι. Καί ότι είναι άπαράδεκτο π.χ. νά άπονέμεται ή δικαιοσύνη μέ τήν εικόνα τοϋ Κυρίου πάνω άπό τίς έδρες τών δικαστών, ή νά τηρούνται θρησκευτικές άργίες κ.λπ. Τόν ένοχλοϋσε πολύ τό καθεστώς αύτό, όπως ένοχλεϊ καί πολλούς άλλους, όσους έζήλωσαν τήν δόξαν τών δήθεν προωδευμένων κρατών τής Εύρώπης πού δέν θέλουν νά έχουν θρησκεία. Άλλ’ έλησμόνησαν ότι κάτι τέτοιο σημαίνει γιά μάς αύτοαναίρεση καί αύτοκαταδίκη.

Οί ρίζες τοϋ δικού μας πολιτισμού βρίσκονται στήν έκκλησιαστική σύναξη. Οί άγιοι καί οί θεούμενοι τής 'Εκκλησίας μας είναι ή μικρά ζύμη, πού όλον τό φύραμα ζυμοι καί άνακαινίζει ριζικά τόν άνθρωπο καί τόν κόσμο. Έμεϊς δέν ζητοϋμεν, ούτε πρέπει νά ζητοϋμεν τήν έπιβολή τής συμμετοχής τών άνθρώπων σ’ αύτή τήν κοινή ζωή τής χάριτος μέ τήν δύναμη τής εξουσίας. Γιατί δέν πιστεύουμε πώς ή Ορθοδοξία έχει ανάγκην τά δεκανίκια τής έξουσίας γιά νά έπιβιώσει. "Αν έπισημαίνουμε όλα τά παραπάνω δέν είναι γιατί άνησυχούμε γιά τήν τύχη τής Ορθοδοξίας. Έδώ ή Ορθοδοξία έπεβίωσεν ένός Λένιν καί ένός Στάλιν καί τώρα καί πάλιν έκεΐ «τόν ούρανόν ύπεραίρει». Ένδιαφερόμαστε γιά τό Γένος, γιά τόν Ελληνισμό. Αύτός έχει νά ζημιώσει άν άποδεσμευθή άπό τήν Ορθοδοξία, αύτός θά κλυδωνισθή καί θά χάσει τήν ισορροπίαν του. Πρέπει νά τό καταλάβουν καλά καί οί κυβερνώντες καί ό λαός. Δέν βλάπτουν τήν 'Εκκλησία μέ τό νά θέλουν νά τήν άπωθήσουν στό περιθώριο. Αντίθετα τήν ώφελούν, γιατί Εκκλησία διωκόμενη είναι Εκκλησία ζωντανή. Τόν έαυτόν τους βλάπτουν καί αύτοί θά πληρώσουν άκριβά τήν άποστασία. Αύτοκτονούν καί αύτοκαταστρέφονται όταν στερούν τόν έαυτόν τους άπό τά πνευματικά έρείσματα. Καί αύτό συμβαίνει άπό χρόνια στή χώρα μας. Αγνοείτε ότι χωρίς τό ορθόδοξο ήθος κινδυνεύουμε νά μετατραπούμε σέ λαό άπρόσωπο καί άφερέγγυο; Ξηλώνουμε μόνοι μας τά έρείσματά μας, μοιάζουμε νά πριονίζουμε τό κλαδί πάνω στό όποιο καθόμαστε. Ή οικογένεια δέχεται ανελέητα πλήγματα, ό πολιτικός γάμος άνατρέπει τή θρησκευτική ομοιογένεια τών οικογενειών, ή άποποινικοποίηση τής μοιχείας ενθαρρύνει τή διάλυση τών γάμων, τό αύτόματον διαζύγιον κατήντησε πληγή γιά τά ζευγάρια καί δημιουργεί άθώα θύματα στά πρόσωπα τών παιδιών. Τό κύτταρο τής έλληνορθοδοξίας, ή οικογένεια, παύει νά λειτουργή προστατευτικά γιά τήν παράδοση. Τί μένει; Μόνον ή Εκκλησία, πού καί αύτή βάλλεται είτε σάν πίστις, είτε σάν ήθος, στά πρόσωπα τών ποιμένων της. Πρίν λίγα χρόνια, άν ήθελες νά σταδιοδρομήσεις καί νά άναδειχθής ώς διανοούμενος θά έπρεπε νά κάνεις έπίδειξη δύο τούλάχιστον ιδιοτήτων: νά φανής ότι είσαι μαρξιστής καί νά δείξεις ότι είσαι καί ολίγον άθεος. Καί αύτό σέ μία περίοδον όπου καί σ’ αύτήν τήν σοβιετικήν Ρωσία, κατά τήν πρόσφατη μαρτυρία τής Τατιάνας Γκορίτσεβα «ό Χριστιανισμός έχει γίνει μόδα. 'Άν είσαι άθεος έρχεσαι άπό τήν έπαρχία» («Καθημερινή» 1-4-86).Τό έπαρχιωτικό τούτο πνεύμα μέ παραλλαγές καί διακυμάνσεις έξακολουθεϊ νά δυναστεύει τόν τόπο μας.

Όμως τά εύοίωνα σημεία πού άναφαίνονται τελευταία στόν έθνικό καί πνευματικό μας ορίζοντα είναι σημαντικά. Γ ιατί τά 150 χρόνια τής άλλοτρίωσης, φαίνεται πώς τελικά δέν έχουν καταφέρει νά οδηγήσουν σέ άφασία τήν ορθόδοξη συνείδησή μας. Ή Ορθοδοξία έπιβιώνει στίς καρδιές τών άνθρώπων, άνανεωμένη μάλιστα δυναμική καί ζωντανή. Τό σύνθημα γιά μιά «ελεύθερη καί ζωντανή Εκκλησία» δέν έχει ξεχασθή. Αντίθετα κάθε ήμέρα πού περνά προσλαμβάνει καί νέες διαστάσεις καί έρχονται στιγμές πού δονεί έσώτατα τίς καρδιές μας. Τό 1987 μέ τόν μεγαλεπήβολον έκεϊνον άγώνα τής 'Εκκλησίας πρός περιφρούρηση τού αύτοδιοικήτου της, ό λαός μας άπέδειξε ότι έχει, διατηρεί άκόμη μέσα του γρηγοροϋσαν τήν έκκλησιαστική του συνείδηση, ότι θέλει τήν Εκκλησίαν του δυναμική καί άνανεωμένη, μέσα στά σύγχρονα προβλήματα κινουμένην, οριοθετούσαν τήν ζωήν του, ήγέτιδα πνευματικήν τοϋ τόπου. Ή άναβίωσις τοϋ Άγ. Όρους καί τοϋ μοναχισμού μας γενικώτερα στίς ήμέρες μας είναι σημεϊον ένδεικτικόν. Χιλιάδες νέοι ζοϋν έκκλησιαστικά σήμερα, κατακλύζουν τούς ί. ναούς, μετέχοντες στή ζωή τής Εκκλησίας. Χιλιάδες έπιστήμονες καί άνθρωποι ήθους καί ύψηλοϋ φρονήματος άπεκδέχονται τόν έλεγχον τής ζωής των άπό τήν Εκκλησίαν καί ζοϋν κατά τάς έπιταγάς της. Καί διανοούμενοι άξίας δέν διστάζουν νά διακηρύττουν - όπως ό πρό καιρού κοιμηθείς Τάσος Λιγνάδης - ότι ή 'Ορθοδοξία είναι ή έκφραση τοϋ Γένους. Όσοι θέλησαν νά τό άμφισβητήσουν όχι μόνον έπεσαν έξω, άλλά καί γελοιοποιήθηκαν. Ή τουρκοκρατία παρά τή μακρά της διάρκεια στή συνείδηση τοϋ ύποδούλου Γένους ήταν μιά διαρκής προσωρινότης. Ή ορθόδοξη Εκκλησία διήρκεσε περισσότερο άπό τήν ύπερχιλιετή βυζαντινή αύτοκρατορία. Τό Βυζάντιο ύπήρξε ούσιαστικά πνευματικό παράγωγο τής Εκκλησίας πού τή μορφοποιό της ιδεολογία χειρίσθηκε ώς μέσο άποστολισμοϋ καί οικουμενικής πολιτικής. Ή Εκκλησία διήρκεσε περισσότερο απ’ τήν οθωμανική αύτοκρατορία μολονότι έζησε ύπό καθεστώς αιχμαλωσίας. Κατώρθωσε νά επιβιώσει άκόμη καί κάτω άπό τίς πιό άντίξοες διαλυτικές περιστάσεις τής ύποστάσεώς της είς τόν αιώνα μας. Γιά νά καταλήξει: «Ή Εκκλησία είναι ή ζωτική κιβωτός δηλαδή θεματοφύλακας τής ταυτότητας τού 'Ελληνισμού πού σημαίνει ότι ή πνευματικότητά της μεταστοιχειώνεται στήν ιστορία ώς ή πολυδιάσταση πολιτική διασώσεως τής ίθαγενείας».

Γι’ αύτό άνδρες πού έβίωσαν τήν 'Ορθοδοξία καί άγάπησαν τό Γένος, όπως ό Φ. Κόντογλου έγραφαν ότι όποιος πολεμεῖ τήν Εκκλησία ύπονομεύει τά θεμέλια τοϋ έθνους μας. Τό ίδιο πράγμα μέ άλλη διατύπωση έχει διακηρύξει ό πολύς σύγχρονος ιστορικός Στ. Ράνσιμαν: «Κατά τήν τουρκοκρατίαν ή Εκκλησία κατόρθωσε νά επιβιώσει. Καί όσον αύτή έπεβίωνε τό έθνος δέν μπορούσε νά πεθάνει».

Έχω τήν βεβαίαν αϊσθησιν ότι σήμερα ό Ελληνισμός απειλείται. Απειλείται καί βίαια καί ειρηνικά. Μιά άλωση, μιά νέα βαβυλώνια αιχμαλωσία είναι έπί θύραις, άν δέν έχει ήδη διαβή τό κατώφλι του. Κυττάξετε τί γίνεται μέ τόν τουρισμό στά νησιά μας. Τί ξεπεσμός, τί άλλοτρίωση, τί άποστασία. Ένα νέο είδος γραικυλισμοϋ έχει κάνει τήν έμφάνισή του, άπωθώντας τά σωτήρια άντισώματα στό βάθος. Ό γραικυλισμός αύτός σαρώνει στό πέρασμά του παράδοση καί πίστι, θυσιάζοντάς τα στό βωμό ένός άκριτου έξευρωπαϊσμοϋ, ενός άπεριόριστου εὑδαιμονισμοῦ καί μιάς χυδαίας ὑλοφροσύνης. Άλλά ή άπειλή, γιά τήν όποίαν όμιλώ έχει βαθύτερες προελεύσεις καί άποτελεΐ έφαρμογήν σχεδίου ή σχεδίων πού έχουν έκπονηθή προσεκτικά άπό χρόνια πολλά. "Ας κάνουμε μαζί μιά σύντομη έπισκόπηση καί έπιστασία στήν ιστορία. Κυττάξετε πρός άνατολάς. Πού είναι οί πάλαι ποτέ άνθούσες παροικίες τής Μικρασίας, τής Κων/λεως, τής Άνατ. Θράκης,τής Μέσης Ανατολής, τής Αίγύπτου καί τού Πόντου; Ποιός δάκτυλος -έχετε διερωτηθεϊ ποτέ- ποιός δάκτυλος μάς έξερρίζωσε άπό τίς προαιώνιες αύτές κοιτίδες μας; Είναι τάχα μόνο οί δικές μας άμαρτίες ή μήπως ή έντεχνη έκμετάλλευση τών θανασίμων λαθών τής ήγεσίας μας άπό τούς ένεδρεύοντες άσπονδους «φίλους» μας; Τό ισχυρό ρεύμα τοϋ ίσλάμ, πού άρχισε νά κατακλύζει καί τή γειτονική μας Τουρκία, ό διεθνής σιωνισμός μέ τά παρακλάδια του καί ή φράγκικη πολιτική τών δήθεν συμμάχων μας συρρικνώνουν τόν Ελληνισμό καί τόν έκδιώκουν άπό τίς έστίες του. Τίποτε δέν είναι τυχαίο. Τό ίδιο φαινόμενο, σέ βάρος βέβαια τοϋ Χριστιανισμού, παρατηρείται καί τό ίδιο έγκλημα συντελειται σήμερα στό Λίβανο. Όλη ή κακοδαιμονία τής άλλοτε άνθηρής αύτής χώρας, όφείλεται στήν έφαρμογή τοϋ σχεδίου, πού έξεπόνησαν σκοτεινές δυνάμεις, γιά τήν έκδίωξη τοϋ δυναμικού χριστιανικού στοιχείου άπό τή χώρα αύτή. Γιά τήν έπέκταση τού ισλαμισμού σέ όλη τήν έκταση τής Μ. Ανατολής. Μπορειτε νά φαντασθήτε, νομίζω, ποιός ή ποιοί κρύβονται πίσω καί άπό αύτή τήν έπιχείρηση. Ποιοί έχουν συμφέρον νά συρρικνωθή καί ό Ελληνισμός καί ό Χριστιανισμός. Μήπως καί τό συνεχιζόμενο δράμα τής Κύπρου εντάσσεται στό ίδιο πλαίσιο; Μετ’ έπιτάσεως διαδίδεται σήμερα ότι διανύουμε τή μεταχριστιανική έποχή. Ή λεγομένη «Νέα Έποχή» ή «έποχή τοϋ Υδροχόου» έπιδιώκει νά έγκαθιδρύσει στόν κόσμο μιά παγκόσμια καί οικουμενική άνθρώπινη ένότητα χωρίς όρια καί δεσμεύσεις, σύνορα καί γένη. Στό σχέδιο αύτό έντάσσεται καί ή ένωση τών θρησκειών όλων, ώστε νά μή στέκονται έμπόδιο στήν προσέγγιση τών λαών. Πάνω άπό 70.000 οργανώσεις σήμερα σέ όλο τόν κόσμο έργάζονται γιά τήν πραγματοποίηση αϋτοϋ τοϋ σχεδίου. Τήν κορυφή τοϋ παγόβουνου είδαμε στό παγκόσμιο συνέδριο θρησκειών πού έγινε τόν περασμένο Ιούνιο στή Σεούλ, μέ σκοπό τήν ένωση όλων τών θρησκειών. Ό νέος αύτός συγκρητισμός μπορεϊ νά γοητεύει καί νά συγκινει τούς άπλούς άνθρώπους ή τούς άδιαφόρους θρησκευτικά, όμως είναι ένωσις όχι έν Χριστώ άλλά ύπεράνω δογμάτων, θρησκειών καί παραδόσεων. Άντιλαμβάνεσθε τί σημαίνει γιά μάς αύτό; Είναι άπειλή όχι μόνο γιά τήν 'Ορθοδοξία, άλλά καί γιά τόν Ελληνισμό διότι στόχος της είναι ή κατάλυσις κάθε παραδοσιακού άντισώματος μέ τό άπατηλό σύνθημα νά γίνει ό κόσμος όλος μιά γειτονιά καί κάτι έπί πλέον: μιά καρδιά, μιά ύπόσταση πού θά κινήται τότε πειθαρχικά καί ύπάκουα κάτω άπό τά ρυθμικά κινήματα τής μαγικής μπαγκέττας, πού θά χειρίζεται κάποιος άγνωστος σέ μάς παγκόσμιος κυριάρχης.

Κυττάξετε πρός βορράν. Παρά τίς διπλωματικές διαβεβαιώσεις τών ήγητόρων μας, νομίζετε ότι δέν κινδυνεύει ό έλληνισμός άπό τή μεριά αύτή; Δέν θά έκινδύνευεν ενδεχομένως άν τό πανσλαβιστικό όραμα εΐχεν ύποχωρήσει καί λησμονηθή, άλλά θά ήταν κανείς έξω τής πραγματικότητος έάν ήθελε παραδεχθή μιά τέτοια πρόταση. Δέν μισούμε κανένα, άλλά καί δέν έχάσαμε τήν μνήμη μας, ούτε δεχόμαστε νά ύποθηκεύουν τή λειτουργία τής νοήσεώς μας οί πρόσκαιρες καί συνήθως πρόχειρες έπιδιώξεις μερικών όψιμων ύπερασπιστών τών συμφερόντων τοϋ έλληνισμοϋ, πολλοί άπό τούς όποιους ύπήρξαν έπιδεικτικά άπόντες άπό τούς πρόσφατους άγώνες τής πατρίδος γιά τήν έξασφάλισι τής άνεξαρτησίας της. Νά σάς ύπενθυμίσω τήν πολιτική τών Σκοπιών ή τήν τακτική τής Αλβανίας, όπου συστηματική γενοκτονία συντελεϊται σέ βάρος τών χιλιάδων άδελφών μας βορειοηπειρωτών, όπου άπό 400.000 πρίν 50 χρόνια έφθασαν σήμερα, σύμφωνα μέ έπίσημη άνακοίνωση τής άλβανικής κυβερνήσεως στίς 57.758 ψυχές; Νά σάς ύπενθυμίσω άκόμη τήν άνακίνιση μειονοτικού ζητήματος στή Δυτ. Θράκη άπό τούς Τούρκους πού μέ τή συστηματική τους πολιτική μέσα κι έξω άπό τή χώρα μας κατώρθωσαν νά μπορούν νά έλέγχουν όλο τό μουσουλμανικό στοιχείο στέλλοντας καί άνεξάρτητο πολιτικό τους εκπρόσωπο στή Βουλή;

Κυττάξετε τώρα στά δυτικά. Είναι ή Εύρώπη τών έθνών,τών πολιτών καί τών έργαζομένων.  ιατί στήν πράξη ή διείσδυση τοϋ ξενότροπου συστήματος ζωής στόν τόπο μας άπειλεΐ τήν άνεξαρτησία μας καί διακινδυνεύει τήν άληθινή ύπόστασή μας. Γιατί βέβαια δέν είναι ό πακτωλός τών πράσινων δραχμών πού ρέει στά θυλάκιά μας αύτός πού θά μάς εξασφαλίσει άνεξαρτησία, άλλά τά πνευματικά μας ύποστρώματα καί ή πνευματική μας θωράκιση. Βλέπω μέ άνησυχία τήν έπερχόμενη άνάμειξη στή μέχρι τώρα σχεδόν όμοειδή, άπό έποψη θρησκεύματος καί επομένως καί άπό έποψη πολιτιστικής καί πνευματικής ομοιογένειας, έλληνική κοινωνία στοιχείων άλλόδοξων καί άλλόπιστων άπό αύτά πού πλεονάζουν στήν Εύρώπη, μέ συνέπεια τή σταδιακή άλλοίωση τής παραδοσιακής μορφής τής ζωής μας, τής κοινωνίας μας καί μέ κίνδυνο τόν τραυματισμό τής έθνικής μας ομοψυχίας καί ένότητος, κύριος συντελεστής τής όποίας είναι ή Ορθοδοξία μας.

Ή σταδιακή έγκατάσταση στή χώρα μας, σέ συνεχώς αύξανόμενους ρυθμούς, ξένων προσώπων πού θά θελήσουν νά ζήσουν έδώ μόνιμα δημιουργεί νέες συνθήκες ζωής γιά όλους μας. Ό καθείς έξ αύτών φέρνει μαζί του τίς παραδόσεις του, τή γλώσσα, τή θρησκεία του. Θά αναπτυχθούν καί έδώ ώργανωμένες ομάδες κοινωνικής πιέσεως πού θά διεκδικούν, έν όνόματι τών συνταγματικών ελευθεριών, δικαιώματα μέ βάσι τό θρήσκευμα ή τήν άθείαν τους. Μή έκπλαγήτε έάν δήτε σέ λίγο νά ξεφυτρώνουν στίς μεγάλες πόλεις τζαμιά ή καί κέντρα ίσλαμικών σπουδών, όπως αύτό συμβαίνει σέ όλες τίς δυτικές πρωτεύουσες. Όσο ύποχωρεϊ ή 'Ορθοδοξία, τόσο τά όθνεΐα στοιχεία κερδίζουν έδαφος, καί σιγά-σιγά θά γίνουμε πρόσφυγες στόν τόπο μας. Στή Γαλλία π.χ. ύπάρχουν σήμερα μεγάλες κοινότητες βουδιστών, έβραίων, μουσουλμάνων, ίνδουϊστών, βραχμάνων, άθέων. Τά μέλη των άρχικά προήρχοντο άπό μετανάστες τών χωρών τής Ανατολής, όπου κυριαρχούν τά θρησκεύματα αύτά. Αργότερα, οί μετανάστες αύτοί άνέπτυξαν προσηλυτιστική δραστηριότητα καί κατώρθωσαν νά άποκτήσουν τούς πρώτους προσηλύτους. Σήμερα στή Γαλλία ύπάρχουν 300.000 μουσουλμάνοι, έκ τών όποιων οί 150.000 είναι προσήλυτοι, τέως χριστιανοί. Καί όλα αύτά καθ’ ήν ώραν στίς ίσλαμικές χώρες ό σταυρός πολεμεΐται καί οί χριστιανοί, κατά τό πλεΐστον, δεινοπαθούν. Ή Εύρώπη, άν δέν ύπάρξει σωστή άπό μέρους μας άντιμετώπισις τών προβλημάτων αύτών, θά άποβή γιά μάς ή χοάνη τής άφομοιώσεώς μας. Ήδη δέ λέγεται πώς θά ύπάρξουν καί οί Η.Π.Ε. κατά τό πρότυπο τών ΗΠΑ. Μέ δεδομένη τή θρησκευτική, γλωσσική, πολιτιστική, πνευματική καί ιστορική ίδιαιτερότητά μας άπό τούς λαούς τής Εύρώπης, είναι δυνατόν νά έπιβιώσουμε; Ιδιαιτερότητα όμως, πού βλακωδώς άγωνιζόμαστε νά κρημνίσωμε. Καλούμεθα νά προσαρμόσουμε τή νομοθεσία μας,τή διοίκησή μας, τήν έκπαίδευσή μας, πρός ό,τι ισχύει στήν Ε.Ε. Όμως μπορεί να γίνει αύτό χωρίς βάσανο, χωρίς τή λήψη τών μέτρων πού θά άποτρέψουν τήν άλλοτρίωσή μας; ”Ας μή τό λησμονούμε ότι μπορεί πολιτικά νά άνήκουμε στή Δύση, όμως πνευματικά άνήκουμε στήν Ανατολή.

ΠΗΓΗ : ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Κ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ, Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΟΡΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, ΒΟΛΟΣ 1998, σσ. 15-22.