«ΤΑ ΦΡΙΚΑΛΕΑ ΚΑΡΟΥΛΙΑ» - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗ

Κελλιά στα Καρούλια. 

«Εκεί εις τους πρόποδας του Άθω, εις τους προβούνους του “Καρμηλίου” αρχίζουν εκτεινόμενα εις απόκρημνον προς την θάλασσαν κατωφέρειαν, τα φοβερά και την θέαν ακόμη, “Kαρούλια”. Τόπος απαρηγόρητος μηδέ ίχνος χλόης, μηδέ σταγών πηγαίου ύδατος, ξηρότης άκρα, πέτρα επί πέτρας όπου μικρά κοιλότης και συμπαγής βράχος η όλη περιοχή, η δε κλίσις τόσο απότομο, ώστε από θαλάσσης, νομίζει τις αυτήν κρεμάμενον πίνακα με ζωγραφισμένους εν αυτώ τους λευκούς οικίσκους των αναχωρητών, διότι αναχωρηταί και εκτός του κόσμου λογίζονται οι οικήτορες των “Καρουλίων”, “τα πετροχελίδονα του Όρους”, κατά τινα λαογράφον.

Εις αυτήν την άνικμον πέτραν έστησαν τας καλιάς των 20 περίπου φιλέρημοι τρυγόνες, ψυχαί ποθούσαι την ησυχίαν, σκοπούσαι προς τον Παράδεισον. Οι πλείονες είναι Ρώσοι και οι λοιποί Έλληνες, αμφότεροι δε πολιτογραφημένοι εις την Βασιλείαν των Ουρανών^. το εργόχειρόν των είναι πενιχρόν^. Κομβοσχοίνια, κομβολόγια εκ κογχυλίων, βιβλιοδεσία, σαρωθροποιία και ταύτα ίνα μη τρώγωσιν “άρτον αργόν”, ως εργασίαν μόνιμον και κυρίαν έχοντες την προσευχήν.

Εκ των Ρώσων οι πλείστοι ζώσιν ως έγκλειστοι, μηδόλως αφιστάμενοι της περιοχής της καλύβης των, έχουσι δε ως οικονόμον των τον αγαθόν πατέρα Αλέξανδρον, επί δεκάδας ετών περιερχόμενον το Όρος, ίνα εκ του πενιχρού εργοχείρου του, των εκ θάμνων σαρώθρων και της ελεημοσύνης των Ιερών Μονών, επαρκή εις τας στοιχειώδεις ανάγκας των αδελφών. Και ίνα μη χάσει την εκ της ησυχίας ψυχικήν γαλήνην επί τόσα έτη δεν εξέμαθε ή προσποιείται ότι δεν εξέμαθε διόλου ελληνικά.

Οι Έλληνες είναι σχεδόν όλοι πρώην μοναστηριακοί, σκανδαλισθέντες εκ της αλλαγής του θρησκευτικού ημερολογίου εκ τω κόσμω, και μη ανεχόμενοι το μνημόσυνον του Οικουμενικού Πατριάρχου, ως αιτίου της τοιαύτης αλλαγής. Κατά τα άλλα εισίν άξιοι παντός σεβασμού, και θαυμασμού δια την άκραν αυταπάρνησίν των, σεβαστοί και δι΄ αυτήν την πλάνην των, εφόσον προέρχεται εξ ακριβείας, κατ΄ αυτούς, θρησκευτικής, θαυμαστοί δια την εκουσίαν στέρησιν και πτωχείαν, χάριν της ψυχικής των σωτηρίας.

Ό,τι ήτο δια την Αίγυπτον και τους μοναχούς της η “Βαθύτατη έρημος”, είναι δια τον Άθω και τους πατέρας του τα “φοβερά Καρούλια”.

Από του ύψους 15-20 μέτρων υπέρ την θάλασσαν αναμένει ο έγκλειστος ερημίτης ως “νεοσσός κοράκων”, πότε θα διέλθει λέμβος τις και αποθέσει εντός του κρεμαμένου καλαθιού τεμάχιον άρτου^. και τούτω εν καιρώ γαλήνης. Αλλά και πότε γαλήνην εις την Ξερξοφάγον εκείνην θάλασσαν ; Και πότε χορτασμός εκ μέρους πτωχών αλιέων και λεμβούχων ; Αλιείς και αυτοί του ξηρού επιούσιου εις την ακρώρειαν εκείνην, ανασύρωσι πρωίας και εσπέρας τα “καρούλια” των, αλλ΄ ως επί το πολύ κενά, αφ΄ ότου τας κωπάς αντικατέστησαν αι μηχαναί και τα δίκτυα, αι σαγήναι του πελάγους.

Εκ των αρτοαλιευτικών τούτωνκαρουλίων προήλθεν η τοπωνυμία. Ως όστρακα κολλημένοι εις τον αλίκτυπον βράχον του ακρωτηρίου, απεκδέχονται τον υετόν του ουρανού, ίνα δροσίσωσι την γλώσσαν των. Πόσοι εξ ημών, και πόσοι από τε ξηράς και θαλάσσης, παρερχόμενοι και διαπορευόμενοι δεν κινούσι τας κεφαλάς, οικτήροντες αυτούς ως απονενοημένους ; Έχουσι δίκαιον, οι εκ της γης ούτω σκέπτονται και ομιλούσιν^. οι εκ του ουρανού, ουράνια φρονούσι και εις ουρανούς περιπολεύουσιν, αετοί υψηπέται αυτοί, και ημείς νήσσαι χαμερπείς, α ου δυνάμεθα ποιείν χλευάζοντες».

ΠΗΓΗ : ΜΟΝΑΧΟΥ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ, Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ, εκδ. «ΑΣΤΗΡ», ΑΘΗΝΑΙ 1987, σσ. 153 κ.ε.

Η ΠΟΛΥΘΕΪΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ – ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

«Η Ευρώπη δεν υποφέρει (τώρα πια) από τον αθεϊσμόν, αλλά από τον πολυθεϊσμόν. Δεν υποφέρει από την έλλειψιν θεών, αλλ΄ απ΄ την πληθώραν θεών. Απωλέσασα τον αληθινόν Θεόν, ηθέλησε να χορτάσει την πείναν του Θεού δια της δημιουργίας ψευδοθεών και ειδώλων. Εδημιούργησεν είδωλα από την επιστήμην και τας θεωρίας της^. από την τεχνικήν και τας εφευρέσεις της^. από την θρησκείαν και τους αντιπροσώπους της^. από την πολιτικήν και τα κόμματά της. από τη μόδα και τα μανεκέν της. Εις το κέντρον δε όλων αυτών των ειδώλων και επί του οικουμενικού θρόνου του εγωϊσμού ετοποθέτησε και εγκαθίδρυσε τον Ευρωπαίον άνθρωπον, τον Δαλάϊ – Λάμα της Ευρώπης».

ΠΗΓΗ :  ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ π. ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 55-56, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1994, σ. 117.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ – ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις : του Αδάμ, του Ιούδα και του Πάπα. Η ουσία της πτώσεως εις την αμαρτίαν είναι πάντοτε η ίδια : το να θέλει κανείς να γίνει καλός δια του εαυτού του^. το να θέλει κανείς να γίνει τέλειος δια του εαυτού του^. το να θέλει κανείς να γίνει Θεός δια του εαυτού του. Αλλά τοιουτοτρόπως ο άνθρωπος ασυναισθήτως εξισούται με τον διάβολο. Διότι και αυτός ήθελε να γίνει Θεός δια του εαυτού του, να αντικαταστήσει τον Θεόν με τον εαυτόν του. Και εις την υψηλοφροσύνην του αυτήν δια μιας έγινε διάβολος, τελείως κεχωρισμένος από τον Θεόν και όλος εναντίον του Θεού.

ΠΗΓΗ :  ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ π. ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 55-56, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1994, σ. 113.

ΦΛΥΑΡΙΑ – ΟΣΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

Το ερημικό Κελλί του Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ. 

Η πολυλογία με πρόσωπα των οποίων η ψυχοσύνθεση είναι αντίθετη με τη δική μας, από μόνη της είναι αρκετή για να διακόψει την εσωτερική ισορροπία ενός πνευματικού ανθρώπου.

Το πιο λυπηρό απ΄ όλα όμως είναι το γεγονός ότι η φωτιά που ήρθε ν΄ ανάψει στη γη της καρδιάς μας ο Κύριος Ιησούς Χριστός μπορεί να σβήσει, λόγω αυτής της πολυλογίας. Γιατί «τίποτα δεν ψυχραίνει τόσο τη θέρμη του Αγίου Πνεύματος, όσο η επικοινωνία με τους ανθρώπους, η πολυλογία και η οποιαδήποτε συζήτηση, εκτός από τη συζήτηση που γίνεται για τα μυστήρια του Θεού, η οποία βοηθάει την ανάπτυξή μας στη γνώση του Θεού και στην επικοινωνία μαζί του» (άγιος Ισαάκ ο Σύρος».

Θα πρέπει να τηρείς ιδιαίτερα τον εαυτό σου μακριά από επαφή με το γυναικείο φύλο.. Γιατί όπως ακριβώς ένα κερί, ακόμα κι αν δεν είναι αναμμένο, θα λιώσει όταν τοποθετηθεί ανάμεσα σε αναμμένα κεριά, έτσι και η καρδιά του μοναχού ανεπαίσθητα θα εξασθενήσει από τη συζήτηση με γυναίκες. Σχετικά με αυτό ο άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης εξηγεί ότι : «Αν υπάρχουν συζητήσεις που φθείρουν τις καλές συνήθειες είναι εκείνες που γίνονται με γυναίκες, ακόμα κι αν αυτές είναι πολύ αξιοπρεπείς, γιατί μπορούν και μυστικά ακόμα να διαφθείρουν τον εσωτερικό άνθρωπο με πονηρές σκέψεις. Ακόμα κι αν το σώμα διατηρηθεί καθαρό η ψυχή είναι δυνατό να μολυνθεί. Υπάρχει τίποτα πιο σταθερό από ένα βράχο ; Ή, σκέψου τί είναι μαλακότερο από το νερό ή τις σταγόνες του νερού ; Κι όμως η ακατάπαυστη ροή του κατανικά και δημιουργεί κοιλώματα στο βράχο. Αν μια σχεδόν ακατανίκητη ουσία μπορεί να κατανικηθεί από κάποια άλλη η οποία δεν είναι τίποτα σε σύγκριση μαζί της, και υποφέρει και ταράζεται, τότε είναι δυνατό να μην κατανικηθεί ή να διαφθαρεί μια ευμετάβλητη ανθρώπινη θέληση από μια συνεχή πράξη ;» (Επιστολή 284, όρα και βίο του 4 Φεβρουαρίου).

Πρέπει ν΄ αγωνιστείς να συγκρατείς τη γλώσσα σου από τη φλυαρία, αν θέλεις να τηρήσεις τον εσωτερικό άνθρωπο. «Ανήρ φρόνιμος ησυχίαν άγει» (Παροιμίες 11, 12) και «ος φυλάσσει το εαυτού στόμα, τηρεί την εαυτού ψυχήν» (Παροιμίες 13, 3). Θυμήσου τα λόγια του Ιώβ : «διαθήκην εθέμην τοις οφθαλμοίς μου, και ου συνήσω επί παρθένον» (Ιώβ 31, 1) και τα λόγια του Κυρίου Ιησού Χριστού : «ο βλέπων γυναίκα προς το επιθυμήσαι αυτήν ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού» (Ματθαίος 5, 28).

Αν δεν έχεις προηγουμένως ακούσει κάποιον να ανοίγει μια συζήτηση, δεν είσαι υποχρεωμένος να απαντήσεις : «ος αποκρίνεται λόγον πριν ακούσαι, αφροσύνη αυτώ εστί και όνειδος» (Παροιμίες 18, 13).

ΠΗΓΗ : ΠΕΤΡΟΥ ΑΘ. ΜΠΟΤΣΗ, ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ, Ι ΔΙΔΑΧΕΣ ΟΣΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ, ΑΘΗΝΑ 1983, σ. 43 κ.ε.

«ΚΑΤΕΘΕΣΕ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟΝ ΣΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ π. ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ

…Εάν ο σαρκικός πατήρ χαίρει και αγάλλεται, δοξάζεται και τιμάται, όταν βλέπει την πρόοδο και ευημερία των σαρκικών τέκνων του, ούτω και εγώ, ως πνευματικός πατήρ, χαίρω όταν βλέπω ότι τα πνευματικά μου τέκνα προοδεύουν, προάγονται πνευματικώς, βαδίζουν την οδόν του Κυρίου, εκπληρούν τας θείας εντολάς Του. Μη αμελήσεις, αγαπητέ μου, τοιαύτας αγαθοεργίας ποιών άχρι τέλους του προσκαίρου σου αυτού βίου^. μη θησαύριζε επί της γης, αλλά θησαύριζε θησαυρούς εις τον ουρανόν…………… Απόστειλον τους θησαυρούς σου εις την ουράνιον αποθήκην. Κατάθεσε τον πλούτον σου εις την Τράπεζαν του Θεού διαμοιράζον αυτόν και σκορπίζων εις τους πτωχούς, τους ορφανούς και τας χήρας, δια να τον λάβεις χιλιοπλασίως και μυριοπλασίως κατά την ημέραν της Δευτέρας του Δεσπότου παρουσίας, όταν έλθει πάλιν επί της γης μετ΄ Αγγελικών Δυνάμεων δια να κρίνει τον κόσμον όλον και αποδώσει εις έκαστον κατά τα έργα αυτού, και αξιωθείς της εκ δεξιών, μετά των δικαίων παραστάσεως, και ακούσης της ευλογημένης και γλυκυτάτης φωνής : Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν Βασιλείαν από καταβολής κόσμου, επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψασα και εποτίσατέ με……………..

ΠΗΓΗ : ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ), «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 57-58, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1994, σ. 95. 

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΔΕΚΑ ΤΡΕΙΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΚΑΝΤΑΡΑΣ – ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

Το 13^ο αιώνα η Κύπρος καταδυναστεύονταν από τους τότε κατακτητές της Φράγκους (Λουζινιάνους). Ο ορθόδοξος κλήρος διώκονταν βάναυσα και ο λαός εταλαιπωρείτο αφάνταστα, για να εξαναγκαστεί να φραγκέψει. Κύριο και ρωμαλέο στήριγμα του λαού στον αγώνα του να μη χάσει την εθνική του αυτοσυνειδησία και την Ορθόδοξη Πίστη του υπήρξαν, Άγιοι Μοναχοί, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τους 13 Οσιομάρτυρες της Μονής της Παναγίας της Κανταριώτισσας, που βρίσκονταν στην οροσειρά του Πενταδάκτυλου. Ηγούμενος της Μονής αυτής ήταν τότε ο Ιωάννης και τα ονόματα των υπολοίπων ήταν : Κόνωνας, Ιερεμίας, Μάρκος Θεόκτιστος, Κύριλλος, Βαρνάβας, Μάξιμος, Ιωσήφ, Γερμανός, Γεράσιμος και Γεννάδιος (οι δύο τελευταίοι προέρχονταν από τη Μονή Μαχαιρά).

Για την εμμονή τους στην Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση, φυλακίστηκαν από την Λατινική – Παπική εξουσία της Κύπρου στις φυλακές της Λευκωσίας, όπου παρέμεινα για τρία χρόνια, υφιστάμενοι απάνθρωπα και απερίγραπτα μαρτύρια. Τελικά τους κατεδίκασαν σε θάνατο, τους ξεφόρεσαν τα άγια μοναχικά «σχήματά» τους, τους έδεσαν τα πόδια σε άγρια άλογα, τους λιθοβόλησαν και κατόπιν τους έσυραν πάνω στις κοφτερές πέτρες της κοίτης του ξεροποτάμου Πεδιαίου, χτυπώντας τους ταυτόχρονα χωρίς έλεος με ραβδιά. Τέλος, τα κομματιασμένα και καθημαγμένα σώματα των Αγίων τα έριξαν στις φλόγες μεγάλης φωτιάς που άναψαν, και με αυτόν τον τρόπο τελειώθηκαν………. Η ημέρα της τελείωσής τους ήταν η 19 Μαίου του έτους 1231.

Ο μαρτυρικός θάνατος των 13 αυτών Οσιομαρτύρων και Ομολογητών σε όλους μας και σε όλους τους αιώνες διασαλπίζει ότι η διαφορά Ορθοδοξίας και Παπισμού (Ρωμαιοκαθολικισμού) δεν είναι καθόλου παρωνυχίδα, όπως θέλουν πολλοί να την παρουσιάζουν. Από θεολογικής και σωτηριολογικής απόψεως η διαφορά αυτή είναι τόσο μεγάλη, όση ακριβώς είναι η απόσταση που χωρίζει τον Παράδεισο από την κόλαση. Γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο προτίμησαν οι Άγιοι Μοναχοί το θάνατο, παρά να «εκλατινίσουν», έστω και κατ΄ ελάχιστο, την ατόφια Ορθόδοξη Πίστη τους. Γι΄ αυτό η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη τους στις 19 Μαίου κάθε χρόνο και δοξολογεί τον Θεό, τον «Θαυμαστόν εν τοις αγίοις Αυτού».

ΠΗΓΗ : ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΚΑΝΤΑΡΑΣ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 65-67, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1996, σ. 277. 

«ΓΥΡΙΣΕ ΓΟΡΓΑ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΤΗ ΝΟΗΤΗ ΚΙΒΩΤΟ» - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΡΑΗ ΣΕ ΑΠΛΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟ

«Αγαπητέ, μή πονά η καρδιά σου για την αμάθειά μας τάχα. Σε βεβαιώ πώς, χάρις σ΄ αυτήν, έχουμε μαζί μας του Θεού το έλεος και βρίσκεται σε μας της θεοσέβειας το φως. Έχομε την αρχή της σοφίας, που είναι ο φόβος Κυρίου. Αλλά πιο πολύ τον εαυτό σου λυπήσου και πρόσεξε. Αυτό σου ευχόμαστε εμείς ο Έλληνες. Φρόντισε εσύ να ασφαλίσεις τον εαυτό σου με ευσέβεια. Μιμήσου το περιστέρι του Νώε και όχι τον πτωματοφάγο κόρακα. Και γύρισε γοργά πίσω στην Εκκλησία, τη νοητή Κιβωτό. Γιατί, όπως είπε και κάποιος σοφός, δεν είναι καλό να χάνει κανείς τον καιρό του σε πράγματα που δεν του ταιριάζουν. Σου υπενθυμίζω ακόμα και τούτο. Οι παλαιοί σοφοί μόνο την κεντρομόλο δύναμη των σωμάτων είχαν ανακαλύψει. Έπειτα ο Νεύτων βρήκε τη φυγόκεντρο, ώστε, λέγει, να ισορροπούνται μεταξύ τους.

Απορώ λοιπόν, σοφώτατε, πώς, ενώ έμαθες όλα τ΄ άλλα εφευρήματα των νεωτέρων, την φυγόκεντρον δεν την εκατάλαβες ωστόσο.

Σου εύχομαι σωματική και ψυχική υγεία».

ΠΗΓΗ : ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΡΑΗ ΣΕ ΑΠΛΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 65-67, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1996, σ. 103 κ.ε.

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ

Πάντοτε πρέπει να είναι έτοιμος κανείς αλλά, όταν πρόκειται να κοινωνήσει, καλά είναι να κάνει κάτι περισσότερο από τα πνευματικά που κάνει συνήθως, για να ετοιμασθεί καλύτερα…..

Η καλύτερη προετοιμασία είναι η ταπεινή αντιμετώπιση, η συντριβή, το φιλότιμο.

Για την Θεία Κοινωνία δεν προετοιμάζεται κανείς αλλάζοντας τα ρούχα και πλένοντας τα δόντια. Το κυριότερο είναι να εξετάσει τον εαυτό του^. να δει :  Αισθάνεται την Θεία Κοινωνία ως ανάγκη ; Είναι τακτοποιημένος ; Μήπως υπάρχει κάτι που τον εμποδίζει από την Θεία Κοινωνία και δεν το έχει εξομολογηθεί ; Για να νιώσουμε την Θεία Κοινωνία, πρέπει να υπάρχουν προϋποθέσεις. Η καλύτερη προϋπόθεση είναι η ταπεινή προσπάθεια να κόψουμε τα πάθη μας, για να μείνει στην καρδιά μας ο Χριστός. Αλλιώς ο Χριστός έρχεται με την Θεία Κοινωνία μέσα μας, αλλά φεύγει αμέσως και δεν αισθανόμαστε τίποτε. Όταν παραμένει ο Χριστός γίνεται μια αλλοίωση στον άνθρωπο. Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν μέσα τους τον Χριστό από την μία Θεία Κοινωνία μέχρι την άλλη χωρίς διακοπή.

…Όταν ο ιερέας λέει : «Μετά φόβου Θεού», να σκέφτεσαι ότι γίνεται νοσηλεία και να προσέρχεσαι στην Θεία Κοινωνία με συναίσθηση της αμαρτωλότητός σου, ζητώντας ταπεινά το έλεος του Θεού.

ΠΗΓΗ : ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ, ς΄ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, εκδ. ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ», ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2012, σ. 213 κ.ε.

«ΠΡΟΣΕΥΧΟΤΑΝ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΣ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΣΙΜΠΗΣΕ ΣΚΟΡΠΙΟΣ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΔΙΕΚΟΨΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ» - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ

Είναι αδύνατον να μιλήσει κανείς για την προσευχή του Γέροντος, διότι οι πνευματικές του πορείες είναι αθεώρητες και ανέκφραστες…….

Είπε κάποτε σε νέο Μοναχό : «Εγώ στην ηλικία σου είχα κάθε βράδυ πανηγύρι», εννοώντας τη νυχτερινή του προσευχή που είναι «εργασία τρυφής».

Κάποτε προσευχόταν γονατιστός στο δάσος και τον τσίμπησε σκορπιός, αλλά δεν διέκοψε την προσευχή του,

Εύκολα και πολύ γρήγορα μεταφερόταν ο νους του στην προσευχή, έχανε την επαφή του με το περιβάλλον και ήταν ως «μη ων». Ακόμη και όταν ταξίδευε με αυτοκίνητο ή βρισκόταν με άλλους, μέσα του έλεγε την ευχή, «απορροφάτο όλος από τον Θεό, γινόταν ένα με Αυτόν», όπως μαρτυρούν αυτόπτες.

ΠΗΓΗ : +ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΙΣΑΑΚ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2004, σ. 495 κ.ε.

«ΟΠΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΑΤΑ ΜΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ… Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΓΕΝΙΚΕΥΕΤΑΙ..» - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ π. ΔΑΝΙΗΛ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ (+1929)

Ασκηταριό στα Κατουνάκια.

«Εάν αι νηστείαι, αι προσευχαί, αι αγρυπνίαι και αι διορισθείσαι της Εκκλησίας ακολουθίαι και λοιπαί ιεραί τελεταί ήσαν μόνο τύποι απλοί και νομοθεσίαι ασήμαντοι και ουχί συστατικά της στενής και τεθλιμμένης οδού, διατί άπασα η χορεία των της Εκκλησίας Αγίων Πατέρων αυτά ταύτα ενστερνίσθη και άχρι τέλους εφύλαξεν ;

Όπου πολιτεύεται δυστυχώς το νέον κήρυγμα κατά μίμησιν του Ευρωπαϊκού συρμού και αποδοκιμάζονται αι διατάξεις της Εκκλησίας και αποκαλούνται ως απλοί τύποι οι θεσμοί της νηστείας και των λοιπών εκκλησιαστικών τελετών, βλέπομεν μετά βαθείας λύπης ότι εγενικεύθη η διαφθορά, οι νέοι και αι νεάνιδες εξευρωπαίσθησαν, η αιδώς και το σέβας προς τους γονείς εξέλιπεν, η αθεοφοβία αδιάντροπη οδεύει, τα πάθη της σαρκός ακατάσχετα και διατί όχι ; αφού η αναιδής γύμνωσις του γυναικείου φύλου, προκαλεί επισήμως τον οίστρον και την ακολασίαν…..».

ΠΗΓΗ : ΦΩΝΗ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 65-67, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1996, σ. 179.

«ΦΟΒΟΥΜΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑΙ ΑΚΟΜΗ ΣΥΜΦΟΡΑΙ» - ΠΡΟΦΗΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ π. ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ (+1980)

…Όλα αυτά (σεισμοί, γεγονότα της Κωνσταντινουπόλεως της Κύπρου και λοιπών εθνικών συμφορών) με έθλιψαν και με κατέβαλαν, αλλά περισσότερον με θλίβει η αμετανοησία και αναισθησία των ανθρώπων της σημερινής πονηράς γενεάς και φοβούμαι ότι θα ακολουθήσουν μεγαλύτεραι ακόμη συμφοραί. «Δίκαιος ο Κύριος και δικαιοσύνας αγαπά».

Εις την Κωνσταντινούπολιν όλοι οι ιερείς και επίσκοποι ξεπαπάδησαν αφού έβγαλαν τα ράσα και πολλοί από αυτούς εξυρίσθησαν για να ευχαριστήσουν τους τούρκους και περισσότερον τον διάβολον. Δεν εξέτασαν κατά βάθος την συνείδησίν των, δεν εσκέφθησαν αν αυτό που έκαμον, έστω και να τους το επέβαλον οι ασεβέστατοι οθωμανοί, ήτο ευχάριστον εις τον Θεόν, εάν και Εκείνος θέλει, ότι τους λέγουν οι άπιστοι ευθύς να υπακούουν και να το εκτελούν αδιακρίτως. Τώρα και ο Θεός τους λέγει αφού σεις δεν είσθε πλέον ιερείς, εγίνατε λαϊκοί, δεν πρέπει να λειτουργείται, διότι είσθε θεομπαίκται, δεν χρειάζονται πλέον αι εκκλησίαι. Αι εκκλησίαι εκτίσθησαν δια να λειτουργούν οι ιερείς και τελούν τα μυστήρια^. αφού ιερείς δεν υπάρχουν, δεν χρειάζονται και αι εκκλησίαι.

Αυτό έγινε κατά δικαίαν παραχώρησιν Θεού δια τα αμαρτίας του κλήρου και του λαού της Κωνσταντινουπόλεως, περισσότερον του κλήρου. Από την ιδίαν αιτίαν έγιναν και οι σεισμοί και αι πλημμύραι και πόλεμοι και λοιπαί συμφοραί, δηλαδή από τας αμαρτίας πάντων και τας ιδικάς μου.

ΠΗΓΗ : ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΑΠΟ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΦΙΛΟΘΕΟΥ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 53, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1993, σ. 91 κ.ε.

«Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΓΕΝΕΑ ΘΑ ΥΠΕΡΒΕΙ ΣΕ ΚΑΚΙΑ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ» - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ π. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ

Αλλοίμονον που κατήντησαν οι άνθρωποι της παρούσας πονηράς γενεάς. Αληθώς η προφητεία του αγίου Νήφωνος εκπληρώνεται, ότι η παρούσα γενεά θα υπερβεί εις την κακίαν, την κακίαν όλων των αιώνων. Σκέπτομαι να παρακαλέσω τον Θεόν να με πάρει, ή να παραμείνω εδώ εις τους Αγίους Πάντες, διότι είδον ανομίαν και αντιλογίαν εν τη πόλει και εμάκρυνα φυγαδεύων και ηυλίσθην εν τη ερήμω, πλην το θέλημα του Κυρίου γενέσθω.

…………….Να έχετε υπομονήν και να μην απελπίζεσθε ποτέ, διότι η ελπίς ου καταισχύνει, και όποιος ελπίζει στο Θεό πάντα καλά πηγαίνει και εάν δοκιμάζεται, έχει θλίψεις, στενοχωρίας, διωγμούς, κινδύνους, όταν έχει ελπίδα, όλα παρέρχονται……. Οι φρόνιμοι και καλοί χριστιανοί χαίρονται εις τας θλίψεις των. Δεν πρέπει να απελπίζεσαι, διότι σε εγκατέλειπον οι άνθρωποι, αλλά θα παρακαλείς τον Θεόν να σου δίδει υπομονήν εις τέλος, και να πιστεύεις, ότι, εάν οι άνθρωποι σε εγκαταλείψουν, ο Θεός ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψει.

ΠΗΓΗ : ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΑΠΟ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΦΙΛΟΘΕΟΥ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 53, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1993, σ. 102.