«Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΝΑ ΑΛΩΝΙΖΕΙ ΤΑ ΠΟΙΜΝΙΑ ΤΟΥ…»

Με μεγάλη μου χαρά και από μήνες ετοιμαζόμουν για την οδοιπορία μου στο Άγιον Όρος^. αλλά και τα γύναια που δεν μπορούν να έρθουν μας φορτώνουν πολλά προβλήματα. Αυτά τα φλογερά προβλήματα με ανάγκασαν, μετά τον Εσπερινό στο Κυριακό της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας, να πάω στην σπηλιά του Αγίου Σίμωνα, εκεί που ασκήτευε για να προσευχηθώ και να με βγάλει από το αδιέξοδο. Έκαμα το κομβοσχοίνι λέγοντας : Πες μας Άγιε Σίμωνα τι θα γίνουμε με τον αντίχριστο, τις ταυτότητες, τα σφραγίσματα κλπ ;

Την νύχτα που κοιμόμουν ακούω μια δυνατή φωνή^. «Να πεις στους χριστιανούς να μη φοβούνται τον αντίχριστο, γιατί ο Κύριος δεν θα τον αφήσει να αλωνίζει τα ποίμνιά Του^. θα είναι και ο Κύριος μαζί σας και θα τον βλέπετε με τα φυσικά σας μάτια». Ευχαρίστησα τον άγιο Σίμωνα τον θαυματουργό που πολύ γρήγορα έλυσε το πρόβλημά μου, η δε χαρά μου ήταν απερίγραπτος. Στην συνέχεια έψαλλα το «Σε δοξάζω Κύριε», που πάντα το ψάλλω, πολύ δε περισσότερο όταν η ταπεινή μου προσευχή είναι καρποφόρος.

ΠΗΓΗ : ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΝΑΡΕΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», Τευχ. 40-42, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1991, σ. 165 κ.ε.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ

«Αγαπητά πνευματικά μου παιδιά.

Τώρα, που ακόμη έχω τας φρένας μου σώας, θέλω να σας πω μερικές συμβουλές.

Από μικρό παιδί όλο στις αμαρτίες ήμουνα. Και όταν με έστελνε η μητέρα μου να φυλάξω τα ζώα στα βουνά, γιατί ο πατέρας μου – επειδή ήμασταν πτωχοί – είχε πάει στην Αμερική για να εργασθεί στη διώρυγα του Παναμά για εμάς τα παιδιά του, εκεί που έβοσκα τα ζώα, συλλαβιστά διάβαζα το βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου και πάρα πολύ αγάπησα τον Άγιο Ιωάννη και έκανα πάρα πολλές προσευχές σαν μικρό παιδί, που ήμουνα, δώδεκα δεκαπέντε χρονών, δεν θυμάμαι ακριβώς καλά. Και θέλοντας να τον μιμηθώ με πολύ αγώνα, έφυγα από τους γονείς μου κρυφά και ήλθα στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και υποτάχθηκα σε δύο Γέροντες αυταδέλφους Παντελεήμονα και Ιωαννίκιο.

Μου έτυχε να είναι πολύ ευσεβείς και ενάρετοι και τους αγάπησα πάρα πολύ και γι΄ αυτό, με την ευχή τους, τους έκανα άκρα υπακοή. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ, αισθάνθηκα και μεγάλη αγάπη και προς το Θεό και πέρασα πάρα πολύ καλά. Αλλά, κατά παραχώρηση Θεού, για τις αμαρτίες μου, αρρώστησα πολύ και οι Γέροντές μου μου είπαν να πάω στους γονείς μου στο χωριό μου, τον Άγιο Ιωάννη Ευβοίας. Και ενώ από μικρό παιδί είχα κάνει πολλές αμαρτίες, όταν ξαναπήγα στον κόσμο συνέχισα τις αμαρτίες, οι οποίες μέχρι σήμερα έγιναν πάρα πολλές. Ο κόσμος, όμως, με πήρε από καλό και όλοι φωνάζουνε ότι είμαι άγιος.

Εγώ όμως, αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου. Όσα ενθυμόμουνα, βεβαίως, τα εξομολογήθηκα και νομίζω ότι γι΄ αυτά, που εξομολογήθηκα, με συγχώρησε ο Θεός. Αλλά, όμως, τώρα έχω ένα συναίσθημα ότι και τα πνευματικά μου αμαρτήματα είναι πάρα πολλά και παρακαλώ όσοι με έχετε γνωρίσει να κάνετε προσευχή για μένα, διότι και εγώ, όσο ζούσα, πολύ ταπεινά έκανα προσευχή για σας. Αλλά, όμως, τώρα, που θα πάω για τον ουρανό, έχω το συναίσθημα ότι ο Θεός θα μου πει : «Τί θέλεις εσύ εδώ ;» Εγώ ένα έχω να του πω : «Δεν είμαι άξιος, Κύριε, για εδώ, αλλά ό,τι θέλει η αγάπη σου ας κάμει για μένα». Από κει και πέρα δεν ξέρω τί θα γίνει. Επιθυμώ, όμως, να ενεργήσει η αγάπη του Θεού.

Και πάντα εύχομαι τα πνευματικά μου παιδιά ν΄ αγαπήσουν το Θεό, που είναι το παν, για να μας αξιώσει να μπούμε στην επίγειο άκτιστη Εκκλησία Του. Γιατί από εδώ πρέπει ν΄ αρχίσουμε. Εγώ πάντα είχα την προσπάθεια να προσεύχομαι και να διαβάζω τους ύμνους της Εκκλησίας, την Αγία Γραφή και τους βίους των Αγίων μας και εύχομαι και σεις να κάνετε το ίδιο.

Παρακαλώ όλους σας να με συγχωρέσετε για ό,τι σας στενοχώρησα».

Ιερομόναχος Πορφύριος

Εν Καυσοκαλυβίοις τη 4/17 Ιουνίου 1991

ΠΗΓΗ : ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 51-52, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1993, σ. 98 κ.ε.

«ΚΑΘΩΣ ΚΑΡΦΩΘΗΚΕ ΤΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ» - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ π. ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ

Η Χάρις των Αγίων μας, ακόμη και πάνω στα ξύλα των αγίων εικόνων υπάρχει. Είχαμε, λέει, στην πατρίδα μας την Μικρά Ασία τούρκο κτηνοτρόφο που όταν άρμεγε τα πρόβατά του σκέπαζε το δοχείο με το γάλα, μ΄ ένα μεγάλο και βαρύ πελεκημένο ξύλο από κάποια εικόνα της Παναγίας μας. Τα χρώματα είχαν φύγει από τα χρόνια και την κακομεταχείριση και φαινόταν σαν απλό ξύλο. Συνέβαινε λοιπόν το εξής θαύμα. Όταν ο τούρκος πήγαινε το πρωί στο μαντρί του έβρισκε το γάλα χυμένο και το σκεύος, το καρδάρι, ανάποδα και την εικόνα όρθια ακουμπισμένη σ΄ ένα δένδρο. Κατ΄ αρχάς δεν μπορούσε να ερμηνεύσει το γεγονός, επειδή όμως συνεχώς χυνόταν το γάλα είπε θυμωμένος :

- Μήπως αυτό το ξύλο μου το χύνει, γιατί ήξερε ότι ήταν παλιά εικόνα των χριστιανών.

Άρπαξε λοιπόν το τσεκούρι να σχίσει την εικόνα για να την κάψει. Με την πρώτη όμως τσεκουριά, καθώς καρφώθηκε το τσεκούρι άρχισε να αιμορραγεί η εικόνα. Το αίμα ανάβλυζε από την πληγή και έτρεχε. Ο τούρκος φοβήθηκε και τρέμοντας προσπάθησε να βγάλει το τσεκούρι αλλ΄ ήταν αδύνατον, γιατί είχε καρφωθεί βαθιά. Έτσι λοιπόν φορτώθηκε το τσεκούρι με την εικόνα στον ώμο του και τρέχοντας έφτασε στο χωριό, όπου οι χριστιανοί βλέποντας το θαύμα, που το διαλαλούσε ο τούρκος τρομαγμένος, πήραν την εικόνα και τίμησαν την Κυρία Θεοτόκο, όπως έπρεπε.

ΠΗΓΗ : ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ, ΟΠΤΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΣΑΛΙΚΗ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 51-52, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1993, σ. 101 κ.ε. 

Η ΘΕΙΑ ΧΑΡΙΣ ΜΟΥ ΠΡΟΕΙΠΕ ΤΟ ΠΑΡΣΙΜΟ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ Μ. ΑΣΙΑΣ - «…ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ ΠΕΤΟΥΣΑΝ ΛΕΥΚΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΥ ΕΡΙΧΝΑΝ ΕΠΑΝΩ ΤΟΥΣ ΔΑΦΝΙΝΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ»

Γενική άποψη της Κωνσταντινούπολης. Τοιχογραφία του 1750, από τον
"καλό οντά" του αρχοντικού Ναντζή στην Καστοριά. 

Όταν οι τούρκοι άρχισαν να παραβιάζουν τον ελληνικό θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου Πελάγους, με το σεισμογράφο «ΧΩΡΑ» εγώ οργίστηκα και παίρνω το Μέγα Ευχολόγιο της Εκκλησίας μας να κάνω παράκληση στο σπίτι μου να επέμβει ο Θεός και να τους τιμωρήσει για τις παραβάσεις. Άρχισα να ψάλω την παράκληση^. όλα εντάξει. Όταν όμως άρχισα να διαβάζω τις ευχές επί εξωτερικής απειλής, κατά περίεργον τρόπο, με έπιανε ένας παράξενος ύπνος και έπεφτα μπρούμυτα και κοιμόμουνα πάνω στην ευχή που διάβαζα^. και βλέπω πρώτα ένα τούρκο τεράστιο που το ένα πόδι είχε στην Ίμβρο και το άλλο στην Τένεδο, και είχε και ένα τεράστιο γιαταγάνι με το οποίο πήγαινε να κόψει την θάλασσα στη μέση.

Από την λύπη μου ξύπνησα. Διαβάζω λίγο και μετά πάλι κοιμάμαι και βλέπω να γίνεται επιστράτευση. Οι χωροφύλακες με φακούς έψαχναν να βρουν τα παιδιά για την επιστράτευση. Ξύπνησα πάλι. Διαβάζω μερικές ευχές, κοιμάμαι πάλιν και βλέπω όλον τον στρατό μας τον έβαλαν σε μεγάλα καράβια στην θάλασσα της Εύβοιας. Δίδεται το σήμα^. πρόσω ολοταχώς, που δεν το γνώριζα ότι αυτό είναι το σήμα εκκινήσεως του στόλου. Οι στρατιώτες χαρούμενοι με σημαιούλες ξηράς και θαλάσσης στα χέρια χαιρετούσαν τον κόσμο που τους ξεπροβοδούσε στην παραλία. Όταν έπαψαν να βλέπουν τον κόσμο στην παραλία από πάνω τους πετούσαν λευκοί Άγγελοι που έριχναν επάνω τους δάφνινα στεφάνια. Όταν όμως έφτασαν στη μέση της θαλάσσης ακούγεται άλλο σήμα. Να γυρίσουν πίσω, έγιναν όλα Ελληνικά. Γυρίζει πίσω με χαρά όλος ο στρατός μας. Ανοίγουμε την τηλεόραση και βλέπουμε σε έγχρωμο φιλμ τον εκφωνητή να μας λέγει : Πανηγυρίστε, διότι έγιναν όλα ελληνικά.

ΠΗΓΗ : ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΝΑΡΕΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», Τευχ. 40-42, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1991, σ. 164 κ.ε.

Η ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΑΒΑΤΟΥ ΤΗΣ ΑΘΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΤΟ 1930 ΑΠΟ ΤΗΝ «ΜΙΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» ΚΑΙ Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΤΗΣ

Χερσόνησος του Αγίου Όρους - Ρωσικός χάρτης του 1839.

Το 1930 ήμουν αντιπρόσωπος της Μονής μου παρά τη Ιερά Κοινότητι και κατά Οκτώβριον ελήφθη επιστολή της εκλεγείσης «Μις Ελλάς» δεσποινίδος* …………. έχουσα επί λέξει ούτως :

Εν Νταβώς Ελβετίας κλπ.

Σεβάσμιοι Πατέρες, σας εξομολογούμαι ολοψύχως το σφάλμα που διέπραξα τον περασμένον Μάϊον εις την Μονήν Βατοπαιδίου. Έφθασα εκεί δια πλοίου του μνηστήρος μου κ. Μωράν, και συνέπεσε να είναι αγκυροβολημένα εκεί και τα θωρηκτά Λήμνος και Κιλκίς, οπότε ο πονηρός μοι ενέβαλε την σκέψην να ανέλθω εις την Μονήν καίτοι εγνώριζα, ότι απαγορεύετο^. Και δανεισθείσα ναυτικήν στολήν εισήλθον μετά του μνηστήρος μου και περιήλθον εκκλησίας και άλλα μέρη ως ναύτης, χωρίς να με γνωρίσει τινάς. Έκτοτε Πατέρες μου έχασα την υγείαν μου και κατήντησα εδώ εις τα σανατόρια της Ελβετίας δια την σωτηρίαν μου, και δυστυχώς δεν βλέπω βελτίωσιν. Εγνώρισα όμως και το πιστεύω ακράδαντα, ότι είναι τιμωρία εκ μέρους της Παναγίας προς την οποίαν ησέβησα, δεν έπρεπε εγώ μορφωμένη κοπέλα να κάμω αυτό που έκαμα, και μετανοώ, τώρα, παρακαλώντας την Παναγία μου να με συγχωρέσει. Παρακαλέσατε και σεις άγιοι Πατέρες. Προς τούτο, δεχθήτε δε και 5.000 δραχμές, ίνα κάμετε λειτουργίας και παρακλήσεις δια την υγείαν μου.

                                          Μετά πολλού σεβασμού κλπ.

Η πολυεύσπλαχνη Άνασσα του Ουρανού και της γης, δέχθηκε την μετάνοια και της χάρισε πάλι την υγεία.

*Το 1930 είχε εκλεγεί Μις Ελλάδος η Αλίκη Διπλαράκου.

ΠΗΓΗ : ΑΡΧΙΜ. ΓΑΒΡΙΗΛ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗ (+), ΤΟ ΑΒΑΤΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 38-39, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 1990, σ. 59.

«ΤΗΝ ΩΡΑ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΟΥΝ, ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΕΠΑΝΗΛΘΕ ΣΤΗΝ ΖΩΗ Η ΜΙΚΡΗ ΚΟΡΗ» - ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Άγιος Νικόλαος - Μετέωρα 17ος αιών.

Το χωριό Αετός Φιλιατών δεν είχε ιερέα και μου το έδωσαν εμένα. Ήταν μεγαλύτερο από τη Σίδερη και είχε απλό και καλό κόσμο. Κάποτε σε μια οικογένεια πέθανε το μικρό της παιδάκι, και σε τρεις μήνες αρρώστησε και η κοπέλα βαριά και ήταν και αυτή ετοιμοθάνατη. Την πήγανε μισοπεθαμένη στο Νοσοκομείο Φιλιατών. Ο Παιδίατρος έκαμε απεγνωσμένες προσπάθειες να σώσει το κορίτσι. Ήταν Σάββατο και εγώ πήγαινα να κάνω Εσπερινό στον Άγιο Νικόλαο για να λειτουργήσω την άλλη μέρα. Τον πρώτο που εύρισκα στον δρόμο μου τον ρωτούσα με αγωνία να μάθω τί κάνει το χωριό. Έμαθα το δυσάρεστο νέο, ότι η κόρη του Σ. Κομίνη ήταν ετοιμοθάνατη. Τρέχω στον Άγιο. Γονατίζω έξω από την Ωραία Πύλη στην εικόνα Του και του ζητώ να επαναφέρει την κόρη στην ζωή, γιατί το μνήμα του άλλου παιδιού του είναι ακόμη φρεσκοσκαμμένο. Η Χάρις του Αγίου μας λυπήθηκε και την ώρα εκείνη που προσευχόμουν 5.30 μ.μ., εκείνη την ώρα επανήλθε στην ζωή η μικρή κόρη και εδόθη στους γονείς γερή πλέον. Ο γιατρός εθαύμασε για την σωτηρία της μικρής κόρης και όταν ανταμώσαμε στο χωριό μου είπε το περιστατικό και εγώ τον είπα τα δικά μου. Ήταν πράγματι θαύμα του Αγίου Νικολάου και ήλθεν και όλη η οικογένεια μαζί μου, και ευχαριστήσαμε τον Άγιο για την σωτηρία της μικρής κόρης.

ΠΗΓΗ : ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΝΑΡΕΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», Τευχ. 38-39, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1990, σ. 110 κ.ε.

«ΜΗΝ ΠΡΟΧΩΡΑΣ ΑΛΛΟ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΛΑΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ» - Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΓΙΑ

Ήταν καρδιά του καλοκαιριού 2 Ιουλίου. Συμμαζεύτηκα στο σπιτάκι μου να αναπαυθώ γιατί το σπίτι μου είχε πολύ δουλειά. Την νύκτα εν πνεύματι βρέθηκα σ΄ ένα υπέρκαλλον κόσμον ολόφωτον. Βρήκα μια θύρα ανοικτή και με μεγάλη προσοχή παρατηρούσα τι άραγε θα έβλεπα σ΄ αυτόν τον παράδοξο κόσμο. Βλέπω μέσα από την πόρτα δύο ολόλευκα ψηλά παλικάρια κάπου δύο μέτρα. Ενώ ήταν ανοικτή η διάβασις με την έκλεισαν με την ολόφωτη κορμοστασιά τους. Μέχρις εδώ μου είπαν, μη προχωράς άλλο, εδώ είναι ο θάλαμος της Αγίας Θεοδότης. Πρόλαβα όμως και είδα την πάγκαλο μακαριότητά της. Ήταν μια λεβεντόκορμη αγία παρθένος στα ολόλευκα ντυμένη, ευφραινομένη σε ένα κατάλευκο μεγάλο σιδερένιο κρεβάτι και γύρω της ήταν επτά μικρά και μεγάλα αγγελούδια. Τί χαρά και τί μακαριότης. Ο θάλαμος θα ήταν περίπου 5 χ 5, οι δε τοίχοι του έλαμπαν σαν λάμπες φθορίου. Μακαριότητα και πάλι μακαριότητα είπα. Μετάνιωσα που ξύπνησα. Αχ γιατί να ξυπνήσω ! Τί καλά που ήμουν εκεί !

Το πρωί τρέχω στην εκκλησία μου, ανοίγω στα γρήγορα τα μηναία του Ιουλίου και διαβάζω στο Συναξαριστή μνήμες Αγίων της ημέρας. Βλέπω με θαυμασμό^. τη αυτή ημέρα μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Θεοδότης (29 Ιουλίου). Η χαρά μου δεν περιγράφεται που η Θεία Χάρις με αξίωσε να γνωρίσω μια άγνωστη για εμένα Αγία, αλλά και την μακαριότητα αυτής και πάντων των Αγίων…….. Δι΄ αυτό ας κάνουμε υπομονή στις δοκιμασίες της ζωής. Ας περιφρονήσουμε τα πρόσκαιρα και φθαρτά αγαθά, και ας έχουμε βεβαίαν την ελπίδα στην κληρονομία των μελλόντων αγαθών, τα οποία μάτι δεν γνώρισε και αυτί δεν άκουσε στον παρόντα κόσμο.

ΠΗΓΗ : ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΝΑΡΕΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», Τευχ. 38-39, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1990, σ. 109 κ.ε.

Ο ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΕΛΑΣΣΩΝΟΣ ΑΡΧΙΜ. π. ΧΑΡΙΤΩΝ ΝΕΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ψήφοις κανονικαίς εξελέγη σήμερα ο νέος Μητροπολίτης Ελασσώνος, ο αρχιμ. π. Χαρίτων Τούμπας, Πρωτοσύγκελλος έως σήμερα της εν λόγω Μητροπόλεως. Κοζανίτης ο νέος Αρχιερεύς της Εκκλησίας της Ελασσώνος, γεννήθηκε το 1975. Ἐχειροτονήθη Διάκονος τό ἔτος 1996 καί Πρεσβύτερος τήν 8.3.1998. Πτυχιοῦχος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης ἀπό τοῦ ἔτους 2001. Ἀπό τῆς χειροτονίας του ὑπηρετεῖ ὡς Ἐφημέριος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἐλασσῶνος, ἀπό τοῦ 2000 Γραμματεύς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ἀπό 17.7.2003 Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος καί ἀπό 23.5.2008 εχρημάτισε Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἐλασσῶνος. Να σημειωθεί το γεγονός ότι στάθηκε στο πλευρό του μακαριστού Ελασσώνος Βασίλειου, κατά τα δύσκολα στάδια της ασθένειάς του έως την έσχατη ώρα. Πρόκειται για κληρικό έντιμο, σεμνό, ιεροπρεπή, ικανότατο στην διοίκηση.

Εις πολλά έτη Δέσποτα !!!

ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ Ο ΝΕΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ κ.κ. ΜΑΞΙΜΟΣ

Αναμφίβολα οι κάτοικοι της Μεγάλης Παναγίας της Χαλκιδικής, δικαιούνται να είναι ιδιαίτερα χαρούμενοι σήμερα, αφού από τη περιοχή τους έλκει την καταγωγή του ο νέος Αρχιερεύς της Εκκλησίας των Ιωαννίνων.

Με 46 ψήφους, εξελέγη σήμερα ο νέος Μητροπολίτης Ιωαννίνων ο αρχιμ. π. Μάξιμος Παπαγιάννης. Ο νέος Ποιμενάρχης των Ιωαννίνων, κ.κ. Μάξιμος Παπαγιάννης γεννήθηκε στο Λεβερκούζεν της Γερμανίας το 1968 από γονείς Έλληνες μετανάστες, με καταγωγή από τη Μεγάλη Παναγία της Χαλκιδικής. Το 1988 μετά την ολοκλήρωση των θεολογικών σπουδών του στην Ελλάδα επέστρεψε στη Γερμανία όπου και υπηρέτησε σε ναό της Στουτγκάρδης.

Συμμετείχε σε ειδικά προγράμματα για τους μετανάστες και έχει συνεργαστεί με δήμους γερμανικών πόλεων, με βουλευτές, με τον ακαδημαϊκό χώρο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των μεταναστών και για πλήθος άλλων κοινωνικών δράσεων.

Στις 30 Δεκεμβρίου του 2008 επέστρεψε στην Ελλάδα και υπηρετεί από τότε ως ιεροκήρυκας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Το 2009 ανέλαβε προϊστάμενος του Ι. Ναού Αγίου Παντελεήμονος Αχαρνών.

Στις 7 Οκτωβρίου του 2011, ανέλαβε Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών στη θέση του Επισκόπου Διαυλείας κ. Γαβριήλ.

Εις πολλά έτη Δέσποτα !!!

«Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΟΥΤΕ ΤΡΙΧΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ» - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ

- Παππού, βοήθησέ με.

- Τι έχεις, παιδί μου ; μωρέ πολύ τρομαγμένος φαίνεσαι.

- Ε, να Γέροντα^. ο πειρασμός δεν με αφήνει ήσυχο. Και στον ύμνο, αλλά και φανερά ξύπνιο με πολεμά. Στον ύπνο φωνές, απειλές. Στην αγρυπνία το ίδιο. Μόλις αρχίσω τον κανόνα μου χτυπά την πόρτα, ακούω άγριες φωνές, απειλές. Από τον φόβο μου τρέμω σαν ψάρι. Πού να πάω να γλυτώσω !

- Μωρέ, εσύ μεγάλος αγωνιστής είσαι. Σε κατάλαβε ο σατανάς και γελά μαζί σου. Όταν λέμε «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», ο πειρασμός κατακαίεται, μόνο που ακούει το όνομα του Χριστού. Πάση θυσία μηχανεύεται να μας καταφέρει να σιωπήσουμε. Βάζει μέριμνες, ιδέες, περισπασμούς, και ό,τι άλλο φανταστείς. Μόνον ευχή να μη λέμε. Εσένα σε βρήκε δειλό. Σου λέει^. ή σταματάς την ευχήν ή μπαίνω να σε σκοτώσω. Εσύ….. το΄ χαψες. Βρε μην τον φοβάσαι^. είναι ψεύτης. Ούτε τρίχα δεν θα μας πειράζει αν δεν έχει την άδειαν από πάνω. Ο Θεός τον αφήνει για να σε γυμνάσει. Εμάς με τον Γέροντα (τον συνασκητή του Ιωσήφ τον Ησυχαστή και Σπηλαιώτη) μας έκαμε άλλα γυμνάσια ανώτερα. Μέχρι σι ξύλο φάγαμε απ΄ αυτόν τον καταραμένον. Όμως, εμείς δεν είμασταν δειλοί όπως εσένα. Όταν ερχόταν ο πειρασμός, εμείς ελέγαμε την ευχή με όλην μας την ψυχή. Εδίναμεν όλον τον εαυτόν μας στον Θεόν. Η ευχή έτρεχε γρήγορα αλλά και καθαρά. Ο νους μας κολλούσε στο νόημα της ευχής. Κολλούσαμε στην προσευχή, στον Χριστό μας. Ερχόταν μέσα μας γαλήνη, χαρά, δάκρυα. Και τότε…… ο πειρασμός άφαντος. Του λέγαμε και ευχαριστώ.

ΠΗΓΗ : ΙΩΣΗΦ Μ.Δ., Ο ΓΕΡΩΝ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ (1886 – 1983), ΣΥΝΑΣΚΗΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΟΥ, 2008, σ. 104 κ.ε,

«ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ – ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ

Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος. 

Προ δεκαπέντε περίπου ετών, ο Ηγούμενος Αρχιμανδρίτης Μισαήλ έστειλε τον πατέρα Σ. σε εργασία στο ιστιοφόρο πλοίο της Μονής, αλλά εκείνος αρνήθηκε και είπε : «δεν πηγαίνω». Τότε ο Ηγούμενος τον ρώτησε : «Και που θέλεις νας πάς ;». Ο πατήρ Σ. απάντησε : «στο δάσος, να κόβω ξύλα». Και όταν πήγε στο δάσος, μετά από λίγο έπεσε πάνω του ένα δένδρο, και για πολύ χρόνο παρέμεινε στο νοσοκομείο και μετανοούσε για την παρακοή του αυτή.

Ομοίως κι εγώ για ένα χρονικό διάστημα πέτυχα όπως μου δοθεί διακόνημα κατά την θέλησή μου. Ήμουν Οικονόμος και ήθελα να ησυχάζω στο παλαιό Ρωσικό. Εκεί κρατούνταν πάντοτε νηστεία^. καθ΄ όλη την εβδομάδα οι πατέρες έτρωγαν άνευ ελαίου, εκτός του Σαββάτου και της Κυριακής, και εξαιτίας της νηστείας πολλοί λίγοι τους επισκέπτονταν. Αρχοντάρης (ξενοδόχος) ήταν ο π. Σεραπίων, ο οποίος έτρωγε μόνο άρτο και έπινε νερό^. αργότερα τον αντικατέστησε ο π. Ονησιφόρος. Αυτός με τη πραότητα, την ταπείνωση και το χάρισμα του λόγου, έλκυε προς αυτόν πολλούς ανθρώπους. Ήταν τόσο πράος και ταπεινός, ώστε και χωρίς λόγους, μόνον με την παρουσία του, ωφελούσε τους ανθρώπους. Παρέμεινα με αυτόν αρκετό χρόνο, χαίροντας για τη σύνεση και τον ήρεμο χαρακτήρα του. Ο Γέρων Σαβίνος επί επτά έτη δεν κοιμήθηκε σε κρεβάτι. Ο Γέρων Δοσίθεος ήταν κατά πάντα υποδειγματικός μοναχός. Ο Γέρων Ανατόλιος είχε το χάρισμα της μετανοίας. Αυτός μου είπε : «Πολύ καιρό δεν γνώριζα πώς ενεργεί η Χάρις, τώρα όμως γνωρίζω». Δέχθηκε την Χάρη κατά την ώρα της τραπέζης,

Εκεί επίσης ήταν ο ησυχαστής Ισραήλ. Αυτός είδε την Θεομήτορα. Ήταν πολύ Γέρων και, όταν ακόμη ζούσε στην Ρωσία, επισκέφθηκε τον Όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ και τον είδε όταν ακόμα ζούσε………. Πήγα κάποτε σε αυτόν. Κάθονταν σε σκαμνί, κάτω από μια πράσινη δρυ. Ήταν ψηλός, ισχνός, και κρατούσε κομποσχοίνι στα χέρια. Εγώ ήμουν νεαρός μοναχός, τον πλησίασα, έβαλα ευλαβικά μετάνοια και του είπα : «Ευλόγησον Πάτερ». Και εκείνος ήπια μου είπε : «ο Θεός να σε ευλογήσει τέκνο του Χριστού». Τότε πάλι του είπα : «Γέροντα, εδώ είστε μόνος, και έχετε ευκολία να εργάζεστε την νοερά προσευχή». Και αυτός απάντησε : «Προσευχή άνους δεν υπάρχει, αλλ΄ εμείς είμαστε α-νόητοι». Αισθάνθηκα ντροπή και δεν τόλμησα να ρωτήσω αυτόν περισσότερο, αλλά και την έννοια των λόγων του δεν κατανόησα. Ύστερα όμως κατάλαβα ότι «εμείς μόνο είμαστε ανόητοι», διότι δεν γνωρίζουνε να ζούμε και να δουλεύουμε για τον Κύριο όπως πρέπει.

Εκτός του Γέροντος Ισραήλ, είχαμε στην Μονή άλλους δύο, οι οποίοι επισκέφθηκαν τον Όσιο Σεραφείμ : τον Γέροντα Σαβίνο και τον Γέροντα Σεραφείμ…………………..

Εξαιτίας όμως της αυθαιρεσίας μου (το ίδιον θέλημα) με τιμώρησε ο Κύριος, και στο παλαιό Ρωσικό έπαθα σοβαρή ψύξη της κεφαλής και έκτοτε έχω συνεχώς κεφαλαλγία.

Έτσι πρέπει να αναγνωρίζουμε το Θέλημα του Θεού μέσω του Ηγουμένου, και να μην επιμένουμε σε τίποτα.

ΠΗΓΗ : ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (ΣΑΧΑΡΩΦ), Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ, εκδ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ, 2002, σ. 576 κ.ε.

«ΠΟΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΘΑ ΘΛΙΒΟΜΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΔΗ ;»

Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος. 

Κάποιος δόκιμος μοναχός στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονα, συνήθιζε να προσεύχεται αδιάλειπτα, όπως του συγχωρήσει ο Θεός τις αμαρτίες. Και άρχισε να διαλογίζεται περί της Ουρανίου Βασιλείας και σκέπτονταν : «Εγώ ίσως θα σωθώ, αν παρακαλώ θερμώς τον Θεό, όπως συγχωρήσεις τις αμαρτίες μου^. εάν όμως στον Παράδεισο δεν ιδώ τους γονείς μου, τότε θα θλίβομαι γι΄ αυτούς, διότι τους αγαπώ. Ποιά λοιπόν μπορεί να είναι σε μένα η χαρά στον Παράδεισο, εάν εγώ θα θλίβομαι για τους αγαπημένους μου, οι οποίοι ίσως θα βρίσκονται στον άδη ;».

Ο αμαρτωλός αυτός υποτακτικός σκέπτονταν για την Βασιλεία των Ουρανών : «όπως στη γη, όταν απουσιάζουν οι γονείς ή οι συγγενείς, η γιορτή δεν είναι χαρμόσυνη, έτσι και στον παράδεισο, εάν δεν βλέπω τους αγαπημένους μου συγγενείς, θα θλίβομαι».

Έτσι σκέπτονταν επί έξι μήνες. Και να, κάποια ημέρα, κατά την ώρα του Εσπερινού, ο υποτακτικός εκείνος ατένισε προς την εικόνα του Σωτήρος και προέφερε την προσευχή : «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, τον αμαρτωλόν», και είδε ότι η εικόνα έγινε ο ζωντανός Σωτήρας, και πληρώθηκε η ψυχή και το σώμα του υποτακτικού αφάτου γλυκύτητας, και η ψυχή του εν Αγίω Πνεύματι γνώρισε τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, γνώρισε ότι ο Κύριος είναι ελεήμων και αρρήτου κάλους και πραότητος, και κατανόησε η ψυχή ότι, γεμάτη με τη Θεία Αγάπη, δεν μπορεί να θυμάται κανέναν, και έκτοτε καίονταν η ψυχή του από το πυρ της αγάπης προς τον Κύριον.

ΠΗΓΗ : ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (ΣΑΧΑΡΩΦ), Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ, εκδ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ, 2002, σ. 570.