ΤΑ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΑ – ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗ

Επλησιάσαμεν τώρα προς τα Καυσοκαλύβια μίαν πολύ σεμνήν και αγιωτάτην Σκήτην, της οποίας διακρίνομεν ήδη τας καταλεύκους καλύβας της εις μιαν ξηροτάτην πλαγιάν απολήγουσαν εις την θάλασσαν………….. Και ιδού συναντώμεν άλλαις ψαρόβαρκαις κοσμικών και μοναχών αλιέων, οπού επιτυχόντες τοιαύτην θαλασσογαλήνην εψαύρευον με τα ποικιλώνυμα της αλιείας όργανα. Κ΄ εβλέπομεν συχνά συχνά διάφορα είδη ιχθύων οι οποίοι σπαρράσοντες εξαγκιστρόνοντο, ή εξεμπλέκοντο από τα δίκτυα, και ερρίπτοντο πηδώντες εις την κοιλίαν της αλιάδος.

Αλλά πριν φθάσωμεν εις τα Καυσοκαλύβια συναντώμεν δυο ξερονήσους την μιαν μεγαλειτέραν της άλλης, τας οποίας εν ώρα τρικυμίας υπερπηδώντα αυτάς τα κύματα θραυόμενα επάνω των με αφρούς και συριγμούς εξαφανίζουσιν ολοτελώς. Αι νησίδες αύται απεσπάσθησαν από της βραχώδους ακτής κατά τα 1872 ότε συνέβησαν εδώ μεγάλοι σεισμοί καταστρεπτικοί, ιδίως εν Χίω. Ονομάζεται δε η μεγαλειτέρα Άγιος Χριστόφορος, εν η υπήρχε μικρά Σκήτη, της οποίας φαίνονται τα ερείπια.

Και τώρα ευρισκόμεθα ακριβώς εις τα Καυσοκαλύβια μίαν από τις μαγευτικωτέρας Σκήτας του Άθωνος αποτελουμένην από τεσσαράκοντα ευρυχώρους και πολύ μεγαλοπρεπείς και επί τερπνών θέσεων καλύβας, έχουσαν δε ωραιότατον Κυριακόν τιμώμενον επ΄ ονόματι της Αγίας Τριάδος κτισθέν κατά τον 17^ον αιώνα και με ένα ευρυχωρότατον Νάρθηκα κτισθέντα κατά το 1804.

Κατά την μεγάλην Επανάστασιν του 1821 εντός του Ναού τούτου κατέφυγον χιλιάδες γυναικοπαίδων εκ της Χαλκιδικής. Προ του Κυριακού υπήρχε μια παμμεγίστη αγρία δρυς φυτευθείσα υπό του οσίου Ακακίου, ασκήσαντος ενταύθα και τελειωθέντος το 1730 μ.Χ. Αλλά το 1804 ευρύναντες οι ασκηταί τον Νάρθηκα, κατέχωσαν και κατεβόλιασαν το υπερήφανον δένδρον βαθιά εις την γην εις απόστασιν 10 μέτρων, οπόθεν οι κλώνοι του ριζωθέντος και αναβλαστήσαντος, υψήθησαν πάλιν εις μιαν σκιερωτάτην δρυν, σκιάζουσαν ολόκληρον το προαύλιον του Ναού.

Το κωδωνοστάσιον πυργοειδές και πάγκαλον εκ πελεκητών μαρμάρων, έμπροσθεν του Καθολικού, καθιστά γραφικώτατον στο σύνολον του όλου Ναού. Τούτο ανήγειρεν εκ βάθρων Ιωακείμ ο Γ΄ (ο Οικ. Πατριάρχης) συμπάθειαν ιδιαιτέραν τρέφων προς την ωραίαν αυτήν Σκήτην.

Αι καλύβαι της Σκήτεως είναι εγκατεσπαρμέναι εν μέσω των δυσπροσίτων βράχων ωσάν φωλεαί αετών, άνωθεν των οποίων υψούται ο ουρανοκατασκεύαστος Άθως με την υπερνεφή κορυφήν του. Το έδαφος κατ΄ ακολουθίαν της Σκήτεως είναι ξηρότατον και στείρον, αλλά δια της φιλοπονίας των ασκητών, και δια του αφθόνου ύδατος, όπερ θαυμαστώς δια της προσευχής του οσίου Ακακίου ανέβλυσε, κατέστη γονιμώτατον^. και ούτω λαμπρώς πρασινοβολεί καθ΄ όλον σχεδόν το έτος. Κατέρχονται δε αι καλύβαι μέχρι της θαλάσσης, από της οποίας άφθονος άγρα προσκομίζεται από τους παρά την ακτήν ιδίως οικούντας ασκητάς, οσάκις επιτρέπει την αλιεία η ευδία, ήτις όμως σπανιώτατα επισκέπτεται τας συνήθως αγρίας αυτάς του Ακράθου παραλίας.

Η ωραία αύτη και μεγαλοπρεπής Σκήτη ονομάσθγ Καυσοκαλύβια από του πρώτου ενταύθα ασκήσαντος οσίου Μαξίμου, ακμάσαντος κατά το 1320, όστις εσυνήθιζε να μεταλλάσει καλύβην καίων την παλαιάν και εγκαθιστάμενος εις νέαν, εξ ου και ονομάσθη Καυσοκαλύβη.

Ενταύθα ακμάζει η ζωγραφική και η ξυλογλυπτική, των πλείστων ασκητών καταγινομένων εις τας ωραίας αυτάς τέχνας. Η ζωγραφική μάλιστα τόσον ευδοκίμησιν έσχεν εν αυτή, ώστε απετελέσθη ενταύθα ιδία σχολή περιώνυμος και πολυθαύμαστος, η σχολή των Γιασαφαίων από του πρώτου ιδρυτού αυτής του Ιωάσαφ, ου η ωραιοτάτη και μεγαλοπρεπεστάτη ως ανάκτορον καλύβη κείται εν τω μέσω της Σκήτης πλησίον του Κυριακού, προκαλούσα την έκπληξιν και τον θαυμασμόν των προσκυνητών και εν γένει των παραπλεόντων την εγγύς ακτήν. Πάντες οι επίσημοι αντιπρόσωποι των γραμμάτων και τεχνών, οίτινες κατά τους χρόνους τούτους μάλιστα μετά ιδιαιτέρας αγάπης επισκέπτονται τον Άθωνα, το μέγα αυτό και ανεκτίμητον ζωντανόν της Βυζαντινής Τέχνης μουσείον, ημέτεροι και ξένοι, πολλήν αγαλλίασιν αισθάνονται φιλοξενούμενοι εις τα αρχονταρίκια της καλύβης των Γιασαφαίων, τα όντως αρχοντικά και πλούσια, και θεωρούντες εκ του πλησίον τους νεαρούς της ενδόξου αυτής Σχολής μαθητάς, εργαζομένους υπό την οδηγίαν των διαδόχων του ιδρυτού αυτής Ιωάσαφ, όστις προ ετών απέθανεν, αφήσας ανεξάλειπτον το όνομά του ως μιαν περίλαμπρον σφραγίδα της εξηκουσμένης τεχνοτροπίας του.

ΠΗΓΗ : ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗ, ΜΕ ΤΟΥ ΒΟΡΙΑ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΣΤ΄, ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1927, σσ. 58-60.

«Η ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ» - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ

- Όταν πήγαινα στο Πανεπιστήμιο, Πάτερ, μπορούσα να παρακολουθήσω την πρόοδό μου από τους βαθμούς. Εδώ στην Πνευματική ζωή δεν ξέρω που βρίσκομαι.

- Μπορείς και εδώ να την παρακολουθήσεις από τους λογισμούς σου. Εάν περνούν συνέχεια κακοί λογισμοί, και τους διώχνεις, και πάλι έρχονται, και πάλι τους διώχνεις, πρέπει να γνωρίζεις τότε ότι πέρασες στον χώρο της μετανοίας και αγωνίζεσαι. Εάν περνούν άλλοτε κακοί, και τους διώχνεις, και άλλοτε καλοί, εάν οι κακοί είναι μηδέν, οι δε καλοί είναι δέκα, ανάλογα με τις μονάδες μπορείς να βγάλεις τον βαθμό. Όταν βλέπεις επί παραδείγματι ότι οι κακοί λογισμοί λιγοστέψανε και περισσότεροι είναι οι καλοί, γνώριζε ότι έχουν μειωθεί τα μηδενικά και έχουν αυξηθεί τα δεκάρια, και έχει καλυτερεύσει ο βαθμός σου. Όταν παύσουν να περνούν κακοί λογισμοί, και μόνον καλοί περνούν, τότε γνώριζε ότι έχει γίνει η κάθαρση, έχει καθαρισθεί η καρδιά σου, το σπήλαιο, και έχει μεταβληθεί σε Σπήλαιο της Βηθλεέμ.

ΠΗΓΗ : ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ, εκδ. ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ», ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2010, σσ. 157-158. 

«ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗ ΒΓΑΙΝΕΙ ΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΑΓΧΟΣ» - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ

Όσο απομακρύνονται οι άνθρωποι από την φυσική ζωή, την απλή, και προχωρούν στην πολυτέλεια, τόσο αυξάνει και το ανθρώπινο άγχος. Και όσο απομακρύνονται από τον Θεό, επόμενο είναι να μη βρίσκουν πουθενά ανάπαυση……

Από την κοσμική καλοπέραση, από την κοσμική ευτυχία, βγαίνει το κοσμικό άγχος. Η εξωτερική μόρφωση με το άγχος οδηγεί καθημερινώς εκατοντάδες ανθρώπων (ακόμη και μικρά παιδιά με άγχος) στις ψυχαναλύσεις και στους ψυχίατρους και κτίζει συνεχώς Ψυχιατρεία και μετεκπαιδεύει ψυχίατρους, ενώ πολλοί ψυχίατροι ούτε Θεό πιστεύουν ούτε ψυχή παραδέχονται. Επομένως, πώς είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να βοηθήσουν ψυχές, αφού και οι ίδιοι είναι γεμάτοι από άγχος ; Πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος να παρηγορηθεί αληθινά, αν δεν πιστέψει στον Θεό και στην αληθινή ζωή, την μετά θάνατον, την αιώνια ; Όταν συλλάβει ο άνθρωπος το βαθύτερο νόημα της ζωής, της αληθινής, τότε φεύγει όλο το άγχος του και έρχεται η Θεία παρηγοριά, και θεραπεύεται…………..

Πάνε να ηρεμήσουν οι άνθρωποι είτε με ηρεμιστικά είτε με θεωρίες γιόγκα, και την πραγματική ηρεμία, που έρχεται, όταν ταπεινωθεί ο άνθρωπος, δεν την επιδιώκουν, για να έρθει η Θεία παρηγοριά μέσα τους……….

ΠΗΓΗ :  ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ, Α΄ ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, εκδ. ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ», ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2003, σ. 157 κ.ε.

«ΞΕΥΡΕΙΣ, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΟΛΗ Η ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ ΤΟΥ ΑΘΩ ΟΜΟΙΑΖΕΙ ΠΡΟΣ ΕΝΑ ΝΑΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ»

Άθωνας (1896). 

Ξεύρεις, παιδί μου,………… ημείς εδώ κάμνομεν αυτήν την παρομοίωσιν. Όλη η Ιερά χερσόνησος ομοιάζει προς ένα Ναόν της Ορθοδοξίας. Ναόν Βυζαντινόν με τας διαιρέσεις του τας κανονισμένας. Από τον Ισθμόν μέχρι της Μονής Παντροκράτορος είναι ο Νάρθηξ, ήτοι η Λιτή του Ναού. Από της Μονής του Παντοκράτορος μέχρι Ιβήρων και Καρακάλλου είναι ο χορός του Ναού μέχρι του Τέμπλου. Από δε της Λαύρας μέχρι του Ακρωτηρίου του Άθωνος είναι το Άγιον Βήμα του Ναού. Τώρα λοιπόν, παιδί μου, μου έλεγεν ο ησυχαστής, ευρίσκεσαι εις το Άγιον Βήμα του Ναού, όπου η Λαύρα και αι Σκήται Καυσοκαλυβίων και Αγίας Άννης και τα ωραία μας Κατουνάκια. Εννόησον λοιπόν από αυτά οπού σου είπα το βάθος και την σημασίαν αυτών, και έτσι θα καταλάβεις την διαφοράν της ευλαβείας, ήτις υπάρχει μεν πανταχού, αλλ΄ εις μεν τον Νάρθηκα κουρασμένη και από νυσταγμούς φυσικά πάσχουσα, τους οποίους προσπαθούν να κατανικήσουν οι Πατέρες κατά τας ιεράς αγρυπνίας εξερχόμενοι έξω εις την αυλήν δια την δρόσον οπού επικρατεί εκεί, συγκοινωνούσαν αμέσως μετά της ατμοσφαίρας και του κόσμου. Όσοι πάλιν είναι εις τους χορούς, προσπαθούν να διατηρήσουν την ευλάβειάν των με τας ψαλμωδίας τας εκτενείς και τα χορευτικά κρατήματα. Οι δεν εν τω Αγίω Βήματι ασκούντες την απλότητα και την ταπείνωσιν, αναπαύονται και ειρηνεύουν με τους λογισμούς των έχοντες την διάνοιάν των προς τον Εσταυρωμένον πάντοτε εστραμμένην, τον Μόσχον τον θυσιασθέντα και θυσιαζόμενον υπέρ της του κόσμου σωτηρίας……….. Όσοι είμεθα εις το Άγιον Βήμα, παιδί μου, δεν έχομεν ανάγκην άλλης εξωτερικής δροσιάς δια να εξέλθωμεν εξ αυτού………………

Σημ. : Η ανωτέρω διήγηση λέχθηκε στον συγγραφέα Αλ. Μωραϊτίδη από Ησυχαστή στα Κατουνάκια.  

ΠΗΓΗ : ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗ, ΜΕ ΤΟΥ ΒΟΡΙΑ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ, ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1924, σ. 194 κ.ε.

Η ΚΕΡΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ

Εις την Κερασιάν, λοιπόν συγκεντρώθημεν οι ευάριθμοι προσκυνηταί την παραμονήν της αγίας ημέρας (της εορτής της Μεταμόρφωσης). Είναι δε η Κερασιά κατάρρυτον και χλοερόν οροπέδιον εις την ποδιάν του Άθωνος, ή αν τον Άθωνα τον παραστήσεις ως λευκογένειον και λευκόμαλλον ασκητήν, σταυροπόδι καθήμενον, εις τους κόλπους αυτού, όπου δύο μόνον του έτους ώραι υπάρχουσιν, άνοιξις και χειμών, και όπου και τον Ιούλιον ακόμη ανθίζουσιν οι αγριαμπελιαίς, και η πόα πρασινίζει πυκνή και βαθεία, από μέσα από την οποίαν ανέρπει με χάριν ως γλάστρα βασιλικού, το χιώτικο Κάθισμα του παπά – Ιερόθεου με τους τέσσαρας υποτακτικούς ιερείς του, οίτινες όλοι αλάδωτοι ακούονται, ως μη τρώγοντες ουδέποτε, και το Πάσχα ακόμη, έλαιον, αντί δε κοκκίνων αυγών μεταχειριζόμενοι βρασταίς πατάταις……... Αφ΄ ου εσταθμεύσαμεν ολίγον εις το ουρανοκρέμαστον Κάθισμα τούτο, μεγάλον ως μίαν μικράν Μονήν, πέριξ του οποίου ευωδιάζουν τα καζανάκια, δι΄ ων αποστάζουσιν εκ των διαφόρων ιαματικών βοτάνων τα σπάνια αγιορείτικα μυρέλαια οι εδώ κ΄ εκεί  διαιτώμενοι ασκηταί, μέλισσαι ιεραί επάνω εις της αρετής τα άνθη, ηρχίσαμεν την ανάβασιν εις τον Άθωνα.

ΠΗΓΗ : ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗ, ΜΕ ΤΟΥ ΒΟΡΙΑ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ, ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1924, σ. 120.

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΙΣΩΗΣ

Ο Όσιος Σισώης ενώπιον του τάφου του Μ. Αλεξάνδρου (ΠΗΓΗ : tzoumerka.net).

Η ταπεινοφροσύνη είναι η πρώτη αρετή όχι μόνο των μοναχών, αλλά και κάθε πιστού χριστιανού. Μια ημέρα είπε κάποιος μοναχός στον όσιο Σισώη, του οποίου σήμερα η Εκκλησία τιμά τη μνήμη^. «Πάτερ μου, έχω το αίσθημα πως είμαι πάντα κάτω από το βλέμμα του Θεού». Και ο άγιος ασκητής του απάντησε^. «Δεν είναι αρκετό^. Πρέπει και να αισθάνεσαι πάντα πως είσαι ο κατώτερος από τους αδελφούς σου». Πραγματικά, όταν όλοι οι άνθρωποι είναι κάτω από το όμμα του Θεού, ο κάθε άνθρωπος πώς αισθάνεται τον εαυτό του ενώπιον του Θεού ανάμεσα στους συνανθρώπους του ; Η ταπεινοφροσύνη είναι η πρώτη αρετή του χριστιανού, η βάση επάνω στην οποία χτίζονται οι άλλες αρετές. Και πρέπει να ξεχωρίζουμε τη ταπεινοφροσύνη από κείνο που λέγεται «αίσθημα κατωτερότητος». Η ταπεινοφροσύνη είναι η βαθιά συναίσθηση, πώς ακόμη στην αρετή δεν είμαστε εκείνοι που έπρεπε και μπορούσαμε να είμαστε.

ΠΗΓΗ : + ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Λ. ΨΑΡΙΑΝΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΕΡΒΙΩΝ ΚΑΙ ΚΟΖΑΝΗΣ, ΜΙΚΡΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ, ΑΘΗΝΑΙ 1980. 

Ο ΟΣΙΟΣ ΑΛΥΠΙΟΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ Ο ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ Η ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Κάποιος ευσεβής χριστιανός έδωσε στον Όσιο παραγγελία να ζωγραφίσει την εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Την είχε τάξει στην Παναγία για την πανήγυρή της, στις 15 Αυγούστου και παρακάλεσε να είναι έτοιμη εγκαίρως.

Αλλά σε λίγες ημέρες ο θεοφιλής Αλύπιος αρρώστησε βαριά. Η κοίμησή του πλησίαζε. Έτσι ήταν αδύνατο να εκπληρώσει την παραγγελία. Ο χριστιανός εκείνος έπεσε σε μεγάλη θλίψη. Ήρθε στον Άγιο, που βρισκόταν στην κλίνη σε κακή κατάσταση και τον παρακαλούσε να βρει μια λύση ώστε να είναι έτοιμη η εικόνα στην εορτή της Κοιμήσεως.

- Μη θλίβεσαι παιδί μου, αποκρίθηκε με σβησμένη φωνή ο Όσιος. Έχε εμπιστοσύνη στον Θεό και στο άγιο θέλημα Του. Η εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου θα βρίσκεται στη θέση της την ημέρα της εορτής.

Παρηγορημένος ο χριστιανός από τα λόγια του αγίου, επέστρεψε στο σπίτι του χαρούμενος.

Ωστόσο, όταν ήρθε η παραμονή της εορτής για να πάρει την εικόνα, διαπίστωσε πως δεν ήταν έτοιμη, ενώ ο μακάριος Αλύπιος είχε βαρύνει περισσότερο. Δυσαρεστημένος τότε έλεγε : - Γιατί, παπά – Αλύπιε, δεν με ειδοποίησες για την κατάσταση της υγείας σου ; Θα έβρισκα άλλον αγιογράφο να μου φτιάξει την εικόνα. Έχω υποσχεθεί να την πάω στην εκκλησία αύριο. Τι θα κάνω τώρα ; Με ντρόπιασες ! Δεν το περίμενα αυτό από σένα !

- Τέκνο μου, αποκρίθηκε με πραότητα ο όσιος, μήπως από ραθυμία δεν ετοίμασα την εικόνα σου ; …………… Να ξέρεις πως ο Κύριος μπορεί μόνο μ΄ ένα Του λόγο να ζωγραφίσει την εικόνα της Μητέρας Του. Εγώ βέβαια ήδη αναχωρώ απ΄ αυτό τον κόσμο, όπως μου φανέρωσε ο Θεός. Εσένα όμως δεν θα σ΄ αφήσω λυπημένο. Παρά τη διαβεβαίωση του αγίου όμως, ο χριστιανός έφυγε συγχυσμένος.

Αλλά να ! Σε λίγο μπήκε μέσα στο κελλί ένας ολόλαμπρος, φωτεινός νέος. Στάθηκε μπροστά στο καβαλέτο κι άρχισε να ζωγραφίσει την εικόνα της Κοιμήσεως σιωπηλός. Ο όσιος τον παρατήρησε προσεκτικά. Πρώτα άπλωσε στην εικόνα το χρυσό. Έπειτα έπιασε να δουλεύει τα χρώματα με απίστευτη ταχύτητα. Σε τρεις ώρες είχε κιόλας τελειώσει ! Στράφηκε τότε στον κατάκοιτο όσιο και του είπε :

- Πάτερ ! Της λείπει τίποτα ; Έσφαλα σε κάτι ;

Πολύ καλή την έκανες, άγγελε του Θεού, απάντησε εκείνος.

Ο Θεός σε βοήθησε να την κάνεις υπέροχη. Μετά απ΄ αυτό ο θεόσταλτος «ζωγράφος» πήρε στα χέρια του την εικόνα κι έγινε άφαντος.

Στο μεταξύ ο χριστιανός που την είχε παραγγείλει δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι όλη τη νύχτα από τη μεγάλη του λύπη. Ξημέρωσε η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η πανήγυρη. Αλίμονο, θα γινόταν χωρίς την εικόνα Της ! Το πρωί σηκώθηκε με βαριά καρδιά και κίνησε για την εκκλησία. Δεν είχε ξημερώσει ακόμη καλά – καλά. Ήταν ο πρώτος που έφτασε στο ναό. Θα μπορούσε ανενόχλητος να κλάψει εκεί για το σφάλμα του.

Μόλις όμως μπήκε μέσα, τί να δει ! Η εικόνα πανέμορφη και αστραφτερή, ήταν τοποθετημένη στο προσκυνητάρι της ! – Κύριε ελέησον ! φώναξε, κι έπεσε κάτω, πιστεύοντας ότι βλέπει όραμα. Όσο περνούσε η ώρα όμως, άρχισε να πείθεται ότι η εικόνα ήταν πραγματική. «Εν φόβω και εν τρόμω» θυμήθηκε τη διαβεβαίωση του όσιου Αλύπιου, ότι η εικόνα θα είναι έτοιμη στην εορτή της Παναγίας.

Γεμάτος δέος σηκώθηκε και γύρισε στο σπίτι του για να ειδοποιήσει τους δικούς του. Κι έτρεξαν όλοι με χαρά μεγάλη στην εκκλησία, κρατώντας κεριά και θυμιάματα. Αντίκρισαν την εικόνα να λάμπει σαν τον ήλιο. Τόσο πολύ, που δεν μπορούσαν να την κοιτάξουν κατά πρόσωπο. Έπεσαν στη γη και την προσκύνησαν τρέμοντας, από συγκίνηση.

Μετά την εορτή ο ευσεβής εκείνος χριστιανός ήρθε στον ηγούμενο της Μονής των Σπηλαίων και του διηγήθηκε το θαύμα. Πήγαν μαζί στον αξιομακάριστο Αλύπιο. Ο ηγούμενος τον ρώτησε : - Πάτερ Αλύπιε, πώς και από ποιόν ζωγραφίστηκε η εικόνα αυτού του ανθρώπου ;

Εκείνος τότε τους διηγήθηκε όλα όσα έγιναν.

- Άγγελος Θεού την έφτιαξε, είπε. Αυτός την πήγε και στην εκκλησία. Και να ! Ο ίδιος Άγγελος στέκεται τώρα εδώ, δίπλα μου, περιμένοντας εντολή από τον Κύριο για να πάρει την ψυχή μου. Τον βλέπετε ; Ευλογητός ο Θεός ! Και με τα λόγια αυτά ο όσιος, παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο. Ήταν 17 Αυγούστου.

ΠΗΓΗ : ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ, εκδ. ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΟΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, 1990.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΕΓΓΡΑΦΕΣ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΕΑΠΟΛΗΣ (ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙ ΛΥΚΕΙΟ) ΚΑΘ΄ ΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Συνεχίζονται οι εγγραφές και μετεγγραφές στο σχολείο μας καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. Το σχολείο θα είναι ανοιχτό κάθε Τρίτη 8π.μ. - 2μ.μ. Για περισσότερες πληροφορίες και σχετικά με τα δικαιολογητικά εγγραφής : Τηλ. 2310735717    Fax 2310735870 ή στην ιστοσελίδα του σχολείου : http://lyk-ekkl-neapol.thess.sch.gr

ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ – ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗ

Αναχωρήσαντες από της Λαύρας λίαν πρωί, διαμέσου δροσερωτάτων δασών, μετά δίωρον πορείαν ημιονικήν, εφθάσαμεν εις το περιβόητον Αγίασμα του Αγίου Αθανασίου. Εξεπεζεύσαμεν. Μία σκιάς πλινθόκτιστος και απλουστάτη. Εισήλθομεν. Αυλίτσα μικρά με ταπεινά καθίσματα. Εκαθήσαμεν. Εμπρός μας βούζει ο ρους του αγιάσματος, βοήν πολλή ευχάριστον ως αύραν ισχυράν, ως ψαλμωδίαν. Ιδού ένα μικρόν ποταμάκι αναβρύει από το πετρώδες έδαφος και χύνεται εις μιαν ευρύχωρον λιθίνην λεκάνην και φεύγει προς τα κάτω του βράχου, με πάντερπνα κελαρύσματα, κελαρύσματα όπου προσβάλλουν τας ακοάς ως φλοίσβος ακτής, ως ψιθυρίσματα μικρών πουλιών μέσα εις τας φωλέας των. Κατέναντί μας και άνωθεν ακριβώς υπάρχει μεγάλη ωραία εικών, ζωγραφία καλή των Γιασαφαίων, παριστώσα την δια θαύματος γενομένην ανάβλυσιν του αγιάσματος. Η ιστορία του είναι διαδεδομένη πανταχού του Αγίου Όρους…………..

Εδώ υπάρχει από παλαιούς χρόνους μια τράπεζα ξυλίνη με ερμάριον, οι δε διερχόμενοι εντεύθεν διαβάται και προσκυνηταί, αφού νιφθώσι με το δροσερώτατον αγίασμα και πίουν εξ αυτού και ξεκουρασθούν από την οδοιπορίαν, κάθηνται παρά την τράπεζαν και γευματίζουν με τας τροφάς όπου έχουν μαζί των^. Και ό,τι τους περισσεύει, ψωμίον ή προσφάγιον, το αφήνουν εκεί εις το ερμάριον, δια να ευρίσκουν οι πτωχοί όπου συχνοδιαβαίνουν από εκεί και πραύνουν την πείναν των. Ωραία τωόντι συνήθεια. Πατριαρχική και ευαγγελικωτάτη, τιμώσα το Άγιον Όρος και την Ορθοδοξίαν μας.

Τόσον γλυκός ήτο ο ήχος του ρέοντος αγιάσματος, τόση ήτο η δροσιά της όλης αυτής καταγωγής, και τόσην κατάνυξιν παρείχε το όλον του ερημικού αυτού περιπτέρου, ώστε εκάθισα εκεί αναψυχόμενος………………..

ΠΗΓΗ : ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗ, ΜΕ ΤΟΥ ΒΟΡΙΑ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ, ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1924, σ. 195 κ.ε.

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ ΔΑΝΙΗΛ Ο ΣΜΥΡΝΑΙΟΣ (1846-1929) ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑΣ ΤΩΝ ΔΑΝΙΗΛΑΙΩΝ – ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Ο Γέροντας Δανιήλ υπήρξε μια σημαντική προσωπικότητα του νεώτερου Αθωνικού μοναχισμού. Αποφοίτησε από την περίφημη Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. Μετά από περιοδεία σε μονές της Πελοποννήσου και νησιών του Αιγαίου ήλθε στο Άγιον Όρος. Μόνασε στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος και μετά τον βίαιο εκρωσισμό της αναγκάσθηκε διαμαρτυρόμενος ν΄ αναχωρήσει. Παρέμεινε στη μονή Βατοπαιδίου επί μία πενταετία και κατόπιν μετέβη στα έρημα Κατουνάκια, όπου ίδρυσε το ησυχαστήριό του και απόκτησε καλή συνοδεία.

Η φωτεινή παρουσία του, οι γνώσεις του οι πολλές, η σοφία και χάρη του ήλκυσαν πολλούς πλησίον του. Ήταν διδακτικός, διακριτικός, ευγενής, σοβαρός, καλοσυνάτος και ιδιαίτερα ευφυής. Σύντομα κέρδιζε τον συνομιλητή του με τον ωραίο λόγο του. Θαυμαστής του υπήρξε ο Σκιαθίτης λογοτέχνης μας Α. Μωραιτίδης, ο οποίος μιλά για τα πάντερπνα και εράσμια Κατουνάκια. Όταν ήλθε σε αυτά, όπως γράφει, νόμιζε ότι πλησίασε τον Θεό, αλλά όταν συνάντησε τον Γέροντα Δανιήλ τότε κατάλαβε πόσο απέχει από τον Θεό. Συνδεόταν επίσης ο μακάριος αυτός Γέροντας με τον άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως και πολλούς άλλους. Έγραψε διάφορες ενδιαφέρουσες μελέτες κι έστειλε εκατοντάδες επιστολές. Συμπληρώνονται 80 έτη από την εκδημία του και η μνήμη του παραμένει ζωντανή στην καλή συνοδεία του, που τον μνημονεύει μ΄ ευγνωμοσύνη πάντοτε.

ΠΗΓΗ : ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΕΟΡΤΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, εκδ. ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2012, σ. 238.

Ο ΟΣΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ – ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Τοιχογραφία στην αριστερή εξωτερική πλευρά
της εισόδου του Πρωτάτου.

Ούτος ο περιφανής της οικουμένης αστήρ, ήκμαζε κατά τους χρόνους Νικηφόρου του Φωκά εν έτει λξγ΄ ήτοι 963^. και πατρίδα μεν είχε την Τραπεζούντα, την ευρισκομένην κοντά εις την Λαζικήν. Οι δε γονείς του ήταν ευγενείς και φιλόθεοι, από την Αντιόχεια καταγόμενοι και οι δύο. Επειδή δε είχε τοιούτους αγαθούς γονείς ο Άγιος, δια τούτο έλαβε παρ΄ αυτών και ανατροφήν αγαθήν. Από την αρχήν δε της νεαράς του ηλικίας εδόθη εις την μάθησιν των γραμμάτων, τα οποία ευθύς οπού εγεύθη, επεθύμησε να φθάσει και εις την τούτων τελειότητα. Δια τούτο πηγαίνοντας εις την Κωνσταντινούπολιν, εχόρτασε κατακόρως από τα μαθήματα, άλλα μεν από άλλους διδαχθείς, άλλα δε, και αυτός διδάξας πολλούς^. νέος γαρ υπάρχων κατά την ηλικίαν, είχε γνώμην γεροντικήν, σώφρων ων, και την ασκητικήν σκληραγωγίαν αγκαλιζόμενος. Όθεν επειδή εμελέτα να φθάσει εις την τελειότητα της ασκήσεως και αρετής, ανεχώρησεν από την Κωνσταντινούπολιν, και επήγεν εις το υψηλόν και δυσκολοανάβατον βουνόν του Κυμινά, το ευρισκόμενον εις την Ασίαν^. επάνω εις τον οποίον ήτο Μοναστήριον έχων Ηγούμενον τον Μιχαήλ εκείνον, τον επονομαζόμενον Μαλείνον, άνδραν ιερόν και της Μοναδικής πολιτείας ακριβέστατον διδάσκαλον, ο οποίος οδήγει τους υποτασσομένους αυτώ Μοναχούς, εις την Ουράνιον και αγγελικήν ζωήν. Με τούτους λοιπόν συναριθμηθείς και ο μακάριος ούτος, αντί Αβράμιος, μετωνομάσθη δια του θείου σχήματος Αθανάσιος.

Όθεν εις ολίγον καιρόν υπερέβη κατά τους αγώνας και κόπους, όλους τους εκεί αγωνιστάς, δουλαγωγών το σώμα και καταξηραίνων, και προς μόνην αποβλέπων την εν τοις Ουρανοίς απόλαυσιν. Επειδή δε ετίμων αυτόν όλοι οι εκεί, δια τούτο ίνα φύγει την τιμήν των ανθρώπων, ανεχώρησεν ο αοίδιμος και επήγεν εις το βουνόν του Άθω : ήτοι εις το Άγιον Όρος^. το οποίον ευρίσκεται μεν κατά την Μακεδονίαν, υψηλόν και μακρύ, φθάνον εις πολύ μήκος της θαλάσσης, είναι δε ωσάν ένας στενός λαιμός. Εκεί λοιπόν ευρών ο Όσιος ένα γέροντα, έγινε μαθητής εκείνου και υποτακτικός, αγαπών την υπακοήν με ταπεινό φρόνημα^. κοντά δε εις εκείνο έχυσεν ο θείος Αθανάσιος πολλούς ιδρώτας πνευματικούς. Από εκεί δε κατά θείαν Αποκάλυψιν, εσηκώθην και επήγεν εις το εσώτερον μέρος του αυτού Αγίου Όρους^. και πολλά παρακαλεσθείς από τον ρηθέντα Βασιλέα Νικηφόρον τον Φωκά, ο οποίος ήξευρε πρωτύτερα τον Άγιον και είχεν φιλίαν με αυτόν, έκτισε Ναόν ωραίον της Θεοτόκου, ομοίως και κελλία πολλά και οίκους μεγάλους από αυτά τα θεμέλια, εις κατοικίαν και ανάπαυσιν Μοναχών^. και αφού εσύστησεν Λαύραν Μοναχών πολυάνθρωπον (την Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας), απήλθε προς Κύριον, χωρίς να μείνει άμοιρος και τέλους μαρτυρικού. Επειδή γαρ ο αδαμάντινος δεν έπαυεν από το να καταδαμάζει τον εαυτόν του με βαρύτατους κόπους, εσπούδασε να μετασκευάσει καλυτέραν και την οροφήν : ήτοι τον θόλον του Αγίου Βήματος. Όθεν ο μεν Άγιος ανέβη δια να κλείσει και να τελειώσει τον θόλον, ο δε θόλος κρημνισθείς, κατέχωσε τον Άγιον ομού με έξι μαθητάς του. Ούτος ο Όσιος, μυρία μεν και άλλα εποίησε θαύματα, και εδοξάσθη με λόγους και διδασκαλίας, και με έργα και προοράσεις, καθώς αναφέρει ο κατά πλάτος βίος του^. ιάτρευσε δε και ένα λεπρόν, και από τον βυθόν της θαλάσσης ελύτρωσεν εκείνους όπου έπλεον εις την θάλασσαν ομού με το πλοίον. Αλλά και ένας αδελφός πάσχων από δεινήν ασθενείαν, επήρεν επάνω του το σενδόνι εκείνο, όπου ήτον βαμμένον από τα αίματα του Οσίου, και ω του θαύματος ! ευθύς ιατρεύθει^. και πολλά άλλα, λόγου και ενθυμήσεως άξια, εποίησε και ποιεί δι΄ αυτού ο των θαυμασίων Θεός.

ΠΗΓΗ : ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΩΝ ΤΟΥ ΕΝΙΑΥΤΟΥ, ΤΟΜΟΣ ΤΡΙΤΟΣ, ΕΝ ΒΕΝΕΤΙΑ 1819,  σσ. 167 κ.ε.

Η ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΑΜΑΡΤΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΗΛΕΓΞΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ – ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ

Όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να έχει μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τίποτε δεν του λείπει, να ξέρετε ότι του λείπει ο Θεός.

Όποιος τα έχει όλα, και υλικά αγαθά και υγεία, και, αντί να ευγνωμονεί τον Θεό, έχει παράλογες απαιτήσεις και γκρινιάζει, είναι για την κόλαση με τα παπούτσια. Ο άνθρωπος όταν έχει ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος. Σκέφτεται τί του δίνει ο Θεός και χαίρεται τα πάντα. Όταν όμως είναι αχάριστος, με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος^. γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα....

Θέλω να πω ότι, αν δεν αναγνωρίζουμε τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός και γκρινιάζουμε, έρχονται οι δοκιμασίες και μαζευόμαστε κουβάρι. Όχι, αλήθεια σας λέω, όποιος έχει αυτό το τυπικό, την συνήθεια να γκρινιάζει, να ξέρει ότι θα του έρθει σκαμπιλάκι από τον Θεό, για να ξοφλήσει τουλάχιστον λίγο σ΄ αυτήν την ζωή. Και αν δεν του έρθει σκαμπιλάκι, αυτό θα είναι χειρότερο, γιατί τότε θα τα πληρώσει όλα μια και καλή στην άλλη ζωή.

- Δηλαδή Γέροντα, η γκρίνια μπορεί να είναι συνήθεια ;

- Γίνεται συνήθεια, γιατί η γκρίνια φέρνει γκρίνια και η κακομοιριά φέρνει κακομοιριά. Όποιος σπέρνει κακομοιριά, θερίζει κακομοιριά και αποθηκεύει άγχος. Ενώ, όποιος σπέρνει δοξολογία, δέχεται την Θεϊκή χαρά και την αιώνια ευλογία. Ο γκρινιάρης, όσες ευλογίες κι να του δώσει ο Θεός, δεν τις αναγνωρίζει. Γι΄ αυτό απομακρύνεται η Χάρις του Θεού και τον πλησιάζει ο πειρασμός^. τον κυνηγάει συνέχεια ο πειρασμός και του φέρνει αναποδιές, ενώ τον ευγνώμονα τον κυνηγάει ο Θεός με τις ευλογίες Του.

Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία την οποία ήλεγξε ο Χριστός : «Ουχί οι δέκα εκκαθαρίσθησαν ; οι δε εννέα πού ;» (Λουκάς 17,17), είπε στον λεπρό που επέστρεψε να τον ευχαριστήσει. Ο Χριστός ζήτησε την ευγνωμοσύνη από τους δέκα λεπρούς όχι για τον εαυτό Του αλλά για τους ίδιους, γιατί η ευγνωμοσύνη τους ίδιους θα ωφελούσε.

ΠΗΓΗ : ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ, Ε΄ ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ, εκδ. ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ», ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2006, σ. 141 κ.ε.