ΜΕΤΕΩΡΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ

 Copyright: Babak Tafreshi

Εντυπωσιακή φωτογραφία της βροχής διαττόντων αστέρων - των Περσείδων - πάνω από τους ιερούς βράχους των Μετεώρων της Θεσσαλίας στις 7 Αυγούστου ε.ε. Η φωτογραφία έγινε apod της nasa στις 10 Αυγούστου.

Πηγή : http://apod.nasa.gov/apod/ap130810.html

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ

Η Θεοτόκος παραλαμβάνει το πορφυρό νήμα, μωσαϊκό  Μονή της Χώρας (Κωνσταντινούπολη)

Αρκετοί αναρωτιούνται πόσο χρονών η Θεοτόκος εισήλθε στον ναό, πότε γέννησε τον Ιησού, πότε κοιμήθηκε κλπ. Περί όλων αυτών των ερωτήσεων ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μας λέγει τα ακόλουθα : “Εάν επιθυμή τινάς να μάθη πόσο χρονών ήτον η Κυρία Θεοτόκος όταν εκοιμήθη, ας το ακούση. Όταν αύτη επήγεν εις τα Άγια των Άγίων ήτον τριών ετών, επέρασεν εκεί δώδεκα χρόνους και έως να γεννήσει τον Χριστόν επέρασεν ένας χρόνος, έκαμεν και με τον Χριστόν χρόνους τριαντατρείς, έζησε και μετά την Ανάληψιν χρόνους δέκα, ώστε όλοι οι χρόνοι της Αγίας ζωής της συμποσούνται πενηνταεννέα”.

Τις ανωτέρω περίπου ημερομηνίες περιλαμβάνει χειρόγραφος κώδικας του 16ου αιώνα, ο οποίος ανήκει στην Εύξεινο Λέσχη Ποντίων της Νάουσας. Τούτων δοθέντων η Παναγιά μας γεννήθηκε το 16 π.Χ., ανέστη τριήμερος και μετέστη εις τους ουρανούς το 44 μ.Χ.

 

OI ΠΑΝΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ - Ζ΄

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΥΣΣΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΦΙΛΟΘΕΟΥ

Η εικόνα ανήκε στην ευσεβή και ενάρετη Βικτωρία, σύζυγο του Πατρίκιου Συμεών, την εποχή του εικονομάχου Αυτοκράτορα Θεόφιλου. Πιεζόμενη η πιστή Βικτωρία να παραδώσει την εικόνα από τον αιρετικό εικονομάχο σύζυγό της, με δάκρυα στα μάτια πήγε στον αιγιαλό και την άφησε στην θάλασσα με την ελπίδα ότι θα την απολαύσει και πάλι μετά το πέρας των διωγμών των εικονομάχων. Η εικόνα στάθηκε όρθια στα κύματα, έπλευσε τον Μαρμαρά και το Αιγαίο και έφθασε στο λιμανάκι της μονής Φιλοθέου στο Άγιο Όρος. Παράλληλα αποκαλύφθηκε στον Ηγούμενο ο οποίος κατέβηκε στον αρσανά με του αδελφούς της μονής, έκαμαν λιτανεία και παρέλαβαν την απαστράπτουσα εικόνα. Μόλις ο Ηγούμενος βγήκε από την θάλασσα με την αγία εικόνα στα χέρια, ω του θαύματος, ανέβλυσε η εικόνα αγίασμα ιαματικό. Εν συνεχεία τοποθέτησαν την εικόνα στο καθολικό της Ιεράς Μονής. Λέγεται δε ότι είναι μία από τις εβδομήντα εικόνες που ιστόρησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Περί τον 14ο αιώνα, κατά τη διάρκεια μια λιτανείας της αγίας εικόνας, οι μοναχοί είχαν πάρει μαζί τους και τρόφιμα και μετά τον αγιασμό, έστρωσαν τραπέζι και άρχισαν να τρώνε και να πίνουν. Μεθυσμένοι αποκοιμήθηκαν. Όταν ξύπνησαν και πήγαν να πάρουν την εικόνα από το αγίασμα όπου την είχαν αφήσει, για να επιστρέψουν στο Μοναστήρι, η εικόνα παρέμενε ακίνητη, ελέγχοντας την ανοησία τους, Αφού με δάκρυα και ικεσίες παρακάλεσαν την Θεομήτορα ζητώντας συγνώμη για το ατόπημα, ευδόκησε ο Παρθένος και πήραν την εικόνα στην μονή. Το 1713 ο ευσεβής εκκλησιάρχης της μονής Ιωαννίκιος παραπονούνταν συνεχώς μπροστά στην εικόνα για τις ελλείψεις αγαθών στη μονή. Ένα βράδυ που κάθισε στο στασίδι απέναντι από την εικόνα και αποκοιμήθηκε είδε την Θεοτόκο να του λέγει ότι μεριμνά για όλα τα μοναστήρια και ότι δεν πρέπει οι ηγούμενοι να ασχολούνται μόνο με τα γήινα και να ξεχνούν την επιμέλεια της ψυχής τους, Μόλις ξύπνησε ο Ιωαννίκιος με χαρά και δάκρυα στα μάτια ζήτησε συγχώρεση από την Παναγία και ενημέρωσε τους αδελφούς της μονής. Το 1801 ένας επισκέπτης που πήγε να προσκυνήσει την εικόνα στη μονή, έκλεψε τα χρυσά νομίσματα μπροστά από την εικόνα και κατευθύνθηκε στον αρσανά της μονής Ιβήρων και έφυγε με το πλοίο. Μετά από ταξίδι μόλις ενός με δύο χιλιομέτρων το πλοίο σταμάτησε να πλέει και έμεινε ακίνητο, ενώ παράλληλα άρχισαν τρικυμία. Την ίδια ώρα η κλοπή έγινε αντιληπτή και οι μοναχοί πήγαν στον αρσανά της μονής Ιβήρων να προλάβουν τον ιερόσυλο. Μόλις ανέβηκαν στο πλοίο, ο ιερόσυλος έπεσε στα πόδια τους και με δάκρυα στα μάτια επέστρεψε τα κλεμμένα χρυσά νομίσματα, ενώ έλαβε και τη συγχώρεση των αδελφών. Πάμπολλα ακόμη θαύματα της αγίας εικόνας μαρτυρούν την αντίληψη και τη σκέπη της Παναγίας, ενώ πρέπει να σημειώσουμε ότι μαζί με την εικόνα της Πορταίτισσας, αποτελεί μια από τις ελάχιστές εικόνες που διασώθηκαν από την αίρεση της Εικονομαχίας.

ΠΗΓΗ : ΑΝΩΤΕΡΑ ΕΠΙΣΚΙΑΣΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΘΩ, ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ 1861.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΜΥΡΟΒΛΗΤΙΣΣΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

Η εικόνα ήλθε στο Άγιο Όρος από τον άγιο Παύλο τον Ξηροποταμινό, ο οποίος τυγχάνει και κτήτορας της φερωνύμου μονής. Έλαβε την ονομασία Μυροβλήτισσα από το μύρο που ανάβλυζε και ενεργεί πολλά θαύματα. Προς της μεταφοράς της στο Άγιο Όρος, ευρίσκονταν στην μονή του Μυρελαίου της Βασιλεύουσας.

 

ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ - ΠΡΩΤΑΤΟΝ

•    

  ο αρχαγγελικος υμνος “αξιον εστιν ως αληθως” - η ιστορια ... - τριβων

“ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΕΠΕΙΔΗ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ” – ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΑΣ

"Από το Σεπτέμβριο έρχονται δύσκολα. Δεν μπορώ να καταλάβω τον κόσμο. Όλοι ρωτάνε: εμένα με πιάνουν τα νέα μέτρα;!!! Ειλικρινά, δεν μπορώ να κατανοήσω πόσο πολύ έχει διαβρωθεί η σύγχρονη κοινωνία και οι άνθρωποι που ζούνε σε αυτή τη χώρα. Κανείς δε νοιάζεται για τον διπλανό του. Κανείς δε νοιάζεται για το πρόβλημα που έχει χτυπήσει την πόρτα του συμπολίτη του, του γείτονά του. Όλοι σκέφτονται αν "τα μέτρα" προσβάλουν τα δικά τους μικροσυμφέροντα...! Ποιά ηθική υπάρχει πλέον; Το κακό έχει χτυπήσει την οικογένεια, την Παιδεία. Έχει χτυπήσει σε κάθε υγιές κύτταρο της κοινωνίας και σήμερα ζούμε τα αποτελέσματα αυτού του πολέμου. Τρέχουν οι άνθρωποι χωρίς να νοιάζονται για τον διπλανό τους. Η κοινωνία που ξέραμε δεν υπάρχει πια. Σήμερα κυριαρχεί ο ατομικισμός... Γιατί; Επειδή κάποιοι έπαιξαν με τον χαρακτήρα του Έλληνα και διάβρωσαν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Είναι αδιανόητο! Ο ατομικισμός ζει και βασιλεύει, ενώ η απάτη έγινε "χάρισμα". Μεγάλωσαν γενιές που διδάχτηκαν πως να αρπάξουν. Και αυτό σε ένα καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας... Μάλιστα, όσα πιο πολλά "αρπάζεις" τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από την τιμωρία. Αυτό το βλέπει ο Θεός. Σήμερα επιτρέπει να δεχτούμε μερικές σφαλιάρες, ελπίζοντας πως θα συνέλθουμε, όπως συμβαίνει και στους μεθυσμένους... Να πεις και σε άλλους να προσέχουν. Μην αφήνετε την λογική σας να παραδίνεται σε όσα σας λένε. Πού είναι μωρέ η λεβεντιά εκείνων που δεν επέτρεπαν σε κανέναν να τους μειώσει; Πού είναι εκείνα τα λεβεντόπαιδα που έδωσαν το αίμα τους για όλους εμάς; Αυτή η γη ποτίστηκε με αίμα. Είναι μεγάλο κρίμα να την κυβερνάνε ξένοι και ανάξιοι... Να προσέχετε"...

ΠΗΓΗ : apantaortodoxias.blogspot.gr

ΟΙ ΠΑΝΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ - ΣΤ΄

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΥΡΟΒΟΛΗΘΕΙΣΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

Τη περίοδο των σκοτεινών χρόνων της Τουρκοκρατίας, το 1822, τούρκοι στρατιώτες που εισήλθαν στην μονή και ένας εξ αυτών αναιδώς πυροβόλησε την εικόνα της Παναγίας – τοιχογραφία - που βρίσκεται πάνω από την εξωτερική πύλη της μονής. Η σφαίρα τρύπησε το δεξί χέρι της Θεοτόκου. Η τιμωρία δεν άργησε να έλθει αφού ο ιερόσυλος, τρελάθηκε και κρεμάστηκε σε μια ελιά απέναντι από την είσοδο της μονής. Οι Τούρκοι φοβήθηκα ότι θα τιμωρηθούν κι άλλοι στρατιώτες και αναχώρησαν από τη μονή εγκαταλείποντας άταφο τον δράστη, αφού ο αρχηγός τους πίστεψε ότι διέπραξε μεγάλη ατιμία.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΚΤΙΤΟΡΙΣΣΑ Ή ΒΗΜΑΤΑΡΙΣΣΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

Όταν δέχθηκε η Μονή επιδρομή Αράβων, ο βηματάρης πήρε την εικόνα της Παναγίας και έναν Σταυρό και τα έκρυψε στο πηγάδι (χωνευτήρι) της Αγίας Τράπεζας, τοποθετώντας μπροστά μια αναμμένη λαμπάδα. Οι Άραβες τον ανακάλυψαν και τον πήραν μαζί τους στην Κρήτη μαζί με άλλους αιχμάλωτους και τιμαλφή της μονής. Συν το χρόνο επέστρεψαν στη μονή αδελφοί από τα μετόχια της και βλέποντάς την άδεια λυπήθηκαν πολύ, αλλά παρέμειναν σε αυτήν. Τότε έφτασαν τρία αδέλφια από την Ανδριανούπολη, ο Αθανάσιος, ο Νικόλαος και ο Αντώνιος, τα οποία επιθυμούσαν να λάβουν το μοναχικό τριβώνιο. Με τα χρήματα που διέθετε ο καθένας, ανακαίνισαν το μοναστήρι. Κατόπιν, όταν ο Αυτοκράτωρ Νικηφόρος, εξεστράτευσε στην Κρήτη και κατανίκησε τους βαρβάρους που την κατείχαν, ελευθερώθηκε και ο βηματάρης της μονής και επέστρεψε στο Βατοπαίδι. Έβαλε μετάνοια σε όλους τους αδελφούς και τους ενημέρωσε που είχε κρύψει την εικόνα και τον Σταυρό. Τότε άνοιξαν το πηγάδι και βρήκαν, ω του θαύματος, την εικόνα της Παναγίας της Κτιτόρισσας και τον Σταυρό να στέκονται όρθια πάνω στο νερό με την λαμπάδα αναμμένη. Εξέστησαν και αναφώνησαν Κύριε ελέησον, και αφού τα έβγαλαν με ευλάβεια από την κρυψώνα τα τοποθέτησαν στον τόπο τους, στο καθολικό της μονής. Για τον Σταυρό λέγεται ότι τον έφτιαξε ο Μέγας Κωνσταντίνος σύμφωνα με το όραμα που είδε στον ουρανό. Το προσωνύμιο Κτιτόρισσα σχετίζεται με την ανοικοδόμηση της μονής από τα τρία αδέλφια από την Ανδριανούπολη περί τον 10ο αιώνα, ενώ Βηματάρισσα από τον βηματάρη της μονής που έκρυψε την εικόνα.

ΠΗΓΗ : ΑΝΩΤΕΡΑ ΕΠΙΣΚΙΑΣΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΘΩ, ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ 1861.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ ΤΙΒΕΡΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΟΝΤΙΟ ΠΙΛΑΤΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η προτομή του Καίσαρα Τιβέριου.

ΠΗΓΗ : Αβερκίου Ιερομονάχου Αγιορείτου, Ιστορία ακριβής περί των κατά την Σταύρωσιν και Ανάστασιν του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού τελεσθέντων, Συγγραφείσα το πρώτον υπό Ιουδαίου τινός Αινέα, συγχρόνου του Σωτήρος Μεταφρασθείσα δε εις την Λατινίδα γλώσσαν υπό Νικοδήμου τοπάρχου του εκ Ρώμης, Σώζεται εν τινι χειρογράφω εν τω Αγίω Όρει, Εν Βάρνη 1896, σ. 60 κ.ε.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΟΥ ΠΙΛΑΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΑΙΣΑΡΑ ΤΙΒΕΡΙΟ ΜΕΤΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΠΑΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ο Χριστός ενώπιον του Πόντιου Πιλάτου.

ΠΗΓΗ : Αβερκίου Ιερομονάχου Αγιορείτου, Ιστορία ακριβής περί των κατά την Σταύρωσιν και Ανάστασιν του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού τελεσθέντων, Συγγραφείσα το πρώτον υπό Ιουδαίου τινός Αινέα, συγχρόνου του Σωτήρος Μεταφρασθείσα δε εις την Λατινίδα γλώσσαν υπό Νικοδήμου τοπάρχου του εκ Ρώμης, Σώζεται εν τινι χειρογράφω εν τω Αγίω Όρει, Εν Βάρνη 1896, σ. 56 κ.ε.

“ΜΝΗΣΘΗΤΙ ΜΟΥ ΚΥΡΙΕ ΟΤΑΝ ΕΛΘΗΣ ΕΝ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΣΟΥ” – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΗΣΤΗ ΔΗΜΑ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

(Πηγή : o-nekros.blogspot.gr)

Η συγκινητική ιστορία που ακολουθεί προέρχεται από το βιβλίο “Ιστορία ακριβής περί των κατά την Σταύρωσιν και Ανάστασιν του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού τελεσθέντων", που συνέγραψε ο Ιουδαίος Αινέας σύγχρονος του Χριστού, η οποία μεταφράστηκε στα Λατινικά από τον Τοπάρχη Νικόδημο, σώζεται δε σε χειρόγραφο του Αγίου Όρους. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το Ελληνικό όνομα του ληστή, ο οποίος όπως προκύπτει από την ιστορία κατοικούσε περίπου στη περιοχή της Γάζας, όπου γνωρίζουμε ότι υπήρχαν ελληνικές πόλεις και διαβιούσαν ελληνικοί πληθυσμοί. Από την άλλη, αν και δεν διασώζεται το όνομά του από τους Ευαγγελιστές, από το κείμενο του Ευαγγελιστή Λουκά φαίνεται ότι γνώριζε για τη δράση του Χριστού "Ούτος δε ουδέν άτοπον έπραξεν" (Λουκά 23, 41) και γι΄ αυτό πίστεψε στον Χριστό και την μέλλουσα ζωή, μετανόησε "Μνήσθητί μου, Κύριε όταν έλθης εν τη βασιλεία σου" (Λουκά, 23, 42) και κέρδισε τον Παράδεισο "Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ΄ εμού έση εν τω παραδείσω" (Λουκά 23, 43). 

Μετά τη γέννηση του Χριστού και την προτροπή του Αγγέλου προς τον Ιωσήφ να πάνε στην Αίγυπτο, για να γλυτώσει το Θείο βρέφος από τον Ηρώδη, η Αγία οικογένεια ξεκίνησε το ταξίδι. Καθ΄ οδόν, πλησιάζοντας στην Αύγυπτο, πείνασαν και βλέποντας μπροστά τους μια φοινικέα με ωραίους καρπούς, η Παναγία ζήτησε από το δένδρο και έκλεινε προς αυτήν, έκοψε τους καρπούς και το δένδρο επέστρεψε στη κανονική του θέση. Βαδίζοντας συνάντησαν τον ληστή Δημά, ο οποίος μόλις είδε την Θεοτόκο έμεινε εκστατικός από το κάλλος της, αφού έμοιαζε σαν αστραπή από τον ουρανό μαζί με το Θείο βρέφος. Ο Δημάς με φόβο έπεσε στο έδαφος και προσκύνησε την Θεομήτορα λέγοντάς της : “Εάν και ο Θεός είχε μητέρα ήθελον ειπή ότι Συ ει”. Στη συνέχεια προσκάλεσε την Αγία οικογένεια για φιλοξενία στην οικία του, προτρέποντας τη γυναίκα του να τους προσφέρει ό,τι καλύτερο διέθετε το σπίτι, καθότι “κατά το φαινόμενον από ευγενεστάτης γενεάς υπάρχει αυτή η Κυρία μου”, είπε ενώ ο ίδιος έφυγε για κυνήγι. Η σύζυγος του ληστή ετοίμασε ζεστό νερό και έλουσε το Θείο βρέφος, ενώ με τα ίδια νερά έλουσε και το δικό της παιδί. Μόλις τελείωσε το λούσιμο του παιδιού της μέγα θαύμα συνέβη, αφού αυτό είχε λέπρα, έγινε καλά και σταμάτησε να κλαίει. Μόλις επέστρεψε ο ληστής από το κυνήγι ετοίμασαν τραπέζι για να φάνε. Τότε ο Δημάς ρώτησε τη σύζυγό του που είναι το παιδί τους και αυτή του ανέφερε το γεγονός του θαύματος που συνέβη στο άρρωστο παιδί τους, λέγοντας του παράλληλα ότι η Παναγία είναι χαριτωμένη από τον ίδιο τον Θεό. Βλέποντας ο ληστής το παιδί του υγιές, έμεινε άναυδος από το θαύμα. Κατόπιν προσκύνησαν την Θεομήτορα ευχαριστώντας την για το θαύμα στον υιό τους και μερίμνησαν για την Αγία οικογένεια όσο περισσότερο μπορούσαν το καιρό που διέμεινε στην Αίγυπτο. Κατά την επιστροφή της Αγίας οικογένειας στα Ιεροσόλυμα, τους συνόδευσε ο Δημάς και πέρασαν όλα τα επικίνδυνα μέρη και μόλις πλησίαζαν έβαλε μετάνοια και αποχαιρέτησε τη Παναγία με πολλές ευχαριστίες. Η Θεοτόκος του είπε : “ύπαγε εν ειρήνη, και ποτε καιρόν ανταμοιβήν σοι ποιήσω τον μισθόν δια τα οποία εποίησας ημίν”. Πράγματι ο ληστής Δημάς για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην Αγία οικογένεια αξιώθηκε να σταυρωθεί δίπλα στον Χριστό και να κερδίσει πρώτος τον Παράδεισο.

ΠΗΓΗ : Αβερκίου Ιερομονάχου Αγιορείτου, Ιστορία ακριβής περί των κατά την Σταύρωσιν και Ανάστασιν του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού τελεσθέντων, Συγγραφείσα το πρώτον υπό Ιουδαίου τινός Αινέα, συγχρόνου του Σωτήρος Μεταφρασθείσα δε εις την Λατινίδα γλώσσαν υπό Νικοδήμου τοπάρχου του εκ Ρώμης, Σώζεται εν τινι χειρογράφω εν τω Αγίω Όρει, Εν Βάρνη 1896, σ. 28 κ.ε.

ΟΙ ΠΑΝΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ - Ε΄

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΙΒΗΡΩΝ

Τη περίοδο της εικονομαχίας, στα χρόνια της βασιλείας του εικονομάχου Θεόφιλου, ζούσε στη Νικαία μια πλούσια ευσεβής χήρα με τον γιό της, η οποία είχε οικοδομήσει μικρό ναό δίπλα στο σπίτι της, όπου τοποθέτησε τη θαυματουργή αυτή εικόνα, όπου και προσεύχονταν. Κατάσκοποι του εικονομάχου Αυτοκράτορα, πληροφορηθέντες την ύπαρξη της εικόνας, την απείλησαν να τους δώσει χρήματα προκειμένου να μην την κατασχέσουν. Μόλις έφυγαν από το σπίτι της, η ευσεβής γυναίκα μπήκε στον ναό μαζί με τον γιό της και άρχισε να προσεύχεται με ταπείνωση και δάκρυα στα μάτια μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, προκειμένου να γλυτώσει από την οργή του Βασιλιά και να μην βυθιστεί η εικόνα της που θα έριχνε στην θάλασσα. Πράγματι, η αγία εικόνα στάθηκε όρθια στα νερά της θάλασσας και απομακρύνονταν προς τα δυτικά. Ευχαρίστησε η χήρα για το θαύμα την Παναγία λέγοντας στον υιό της ότι είναι έτοιμη να δώσει τη ζωή της για την πίστη της, ενώ τον προέτρεψε να αναχωρήσει για την Ελλάδα. Ο γιός της αμέσως αναχώρησε για τη Θεσσαλονίκης και από εκεί πήγε στο μέρος όπου σήμερα είναι η Μονή Ιβήρων, έγινε μοναχός και ευσεβώς παρέδωσε τη ψυχή του στον Θεό. Εξ αυτού του μοναχού έμαθαν οι ερημίτες του Άθωνα για την εικόνα της Παναγίας που ρίφθηκε στην θάλασσα. Μετά τον θάνατο του μοναχού, κάποια ημέρα βλέπουν οι μοναχοί της τότε Μονής Ιβήρων στη θάλασσα έναν πύρινο στύλο που έφθανε ως τον ουρανό. Έμειναν εκστατικοί και έψαλλαν το κύριε ελέησον. Το όραμα επαναλήφθηκε αρκετές ημέρες και νύχτες και μαζεύτηκαν και μοναχοί από άλλες μονές στον αιγιαλό, και είδαν ότι εκείνος ο πύρινος στύλος βρίσκονταν πάνω από την εικόνα της Παναγίας. Όμως, όσο πλησίαζαν αυτοί, τόσο η εικόνα απομακρύνονταν. Τότε οι αδελφοί της μονής Ιβήρων πήγαν στον ναό και με δάκρυα στα μάτια, παρακάλεσαν τον Κύριο να τους χαρίσει την εικόνα, τον ανεκτίμητο αυτό θησαυρό. Κάποια ημέρα εμφανίστηκε στον ύπνο η Παναγία στον Ιβηρίτη Γαβριήλ, έναν ενάρετο ασκητή και του είπε να ενημερώσει τον προεστώτα και τους αδελφούς ότι θέλω να τους δώσω την εικόνα ως σκέπη και προστασία, μετά μπες στην θάλασσα και περπάτησε στα κύματα. Την επομένη ο Γέροντας Γαβριήλ ενημέρωσε τον προεστώτα για το θέλημα της Θεοτόκου και οι Ιβηρίτες μοναχοί με δεήσεις, παρακλήσεις, θυμιάματα και λαμπάδες κατευθύνθηκαν στον αιγιαλό, ο δε Γαβριήλ περπάτησε στη θάλασσα και είχε την ευλογία να πάρει στα χέρια του την Αγία εικόνα. Τρία μερόνυχτα οι μοναχοί τελούσαν ευχαριστήριες παρακλήσεις μπροστά στην εικόνα, έκτισαν έναν μικρό ναό και κατόπιν τη μετέφεραν στο ιερό του καθολικού της μονής. Την επομένη, ο καντηλανάφτης δεν βρήκε την εικόνα στον ναό αλλά στα τείχη πάνω από τη πύλη της μονής. Την μετέφεραν και πάλι στο ιερό, αλλά την επομένη η εικόνα ξαναβρέθηκε στα τείχη πάνω από την είσοδο της μονής. Αυτό έγινε αρκετές φορές, όταν η Θεοτόκος εμφανίστηκε στον ύπνο του Γαβριήλ και του είπε ότι δεν επιθυμεί να φυλάσσεται από τους μοναχούς στο ιερό, αλλά επιθυμεί να τους προστατεύει και στη παρούσα και στην άλλη ζωή, και δίνω το εξής σημείο, όσο βλέπετε την εικόνα μου αυτή στη μονή η χάρις και το έλεος του Υιού μου δεν θα σας λείψει. Οι αδελφοί μόλις έμαθαν το θέλημα της Παναγίας, γέμισαν χαρά και έκτισαν παρεκκλήσιο δίπλα στην είσοδο της μονής όπου και την τοποθέτησαν στο εικονοστάσιο., ενώ άνοιξαν νέα είσοδο δίπλα. Έκτοτε η εικόνα παραμένει σε αυτόν τον τόπο και γι΄ αυτό ονομάζεται Πορταίτισσα. Από τότε στη μονή γίνονται άπειρα θαύματα, δαιμονισμένοι θεραπεύονται, χωλοί περπατούν, τυφλοί ξαναβρίσκουν την όραση τους κλπ.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΓΟΡΓΟΥΠΗΚΟΟΣ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ

Έξω και μπροστά από την κοινή τράπεζα του μοναστηριού ήταν ζωγραφισμένη στον τοίχο η εικόνα της Παναγίας προ αμνημονεύτων χρόνων. Το 1664, ο τραπεζάρης Νείλος, διερχόμενος τη νύχτα μπροστά από την εικόνα, άκουσε τα ακόλουθα : “Άλλη φορά να μην περάσεις από μπροστά με δαδιά, καπνίζοντας την εικόνα μου”. Αυτός νόμισε ότι τα λόγια τα είπε άνθρωπος, κάποιος μοναχός για να τον πειράξει και συνέχισε να περνά με δαδιά από το μέρος. Μιά μέρα περνώντας άκουσε πάλι μια φωνή να του λέγει : “΄Ώ μοναχέ αμόναχε εώς πότε ανευλαβώς και ατίμως καπνίζεις την εμήν μορφήν”, και αμέσως έχασε την όρασή του. Το πρωί τον βρήκαν οι αδελφοί πεσμένο στο έδαφος μπροστά από την εικόνα της Θεοτόκου, τυφλό και πληροφορήθηκαν τι ακριβώς είχε συμβεί. Τρόμος κατέλαβε όλους τους μοναχούς και περνούσαν έκτοτε με ευλάβεια μπροστά από την εικόνα. Ο μοναχός που παράκουσε και τυφλώθηκε, παρέμεινε σε στασίδι μπροστά από την εικόνα μέρα και νύχτα με δάκρυα, ικετεύοντας την Παναγία να τον συγχωρέσει και να του χαρίσει το φως. Η Παναγία εισάκουσε την μετάνοια του Νείλου και μια ημέρα του είπε ότι εισακούστηκε η δέησή του, είναι συγχωρεμένος και βλέπει όπως παλιά και να πει στους άλλους αδελφούς ότι πρέπει να καταφεύγουν σε αυτήν και ότι ονομάζεται Γοργουπήκοος. Με το τέλος των λόγων της Παναγίας αμέσως άνοιξαν τα μάτια του και άρχισε να βλέπει και το θαύμα εξαπλώθηκε σε όλο τον Άθωνα, αφού μοναχοί κατέφθαναν για να προσκυνήσουν την Άγια εικόνα και να δουν τον τραπεζάρη που έγινε καλά. Όλοι οι αδελφοί μαζεύτηκαν μπροστά από την εικόνα της Παναγίας και έκαμαν παρακλήσεις και ευχαριστίες, έκλεισαν δε τη διάβαση μπροστά από την εικόνα. Επιπλέον οικοδόμησαν στα δεξιά της περικαλλή ναό προς τιμήν της Παναγίας Γοργοϋπηκόου. Έκτοτε η εικόνα τέλεσε και τελεί αμέτρητα θαύματα.

ΠΗΓΗ : ΑΝΩΤΕΡΑ ΕΠΙΣΚΙΑΣΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΘΩ, ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ 1861.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΦΟΒΕΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ

Πρόκειται για εικόνα της Παναγίας η οποία διασώθηκε από τρομερή πυρκαγιά που έκαψε ολοσχερώς μετόχι της μονής Κουτλουμουσίου στη Κρήτη. Η διασωθείσα εικόνα, μεταφέρθηκε στη μονή και εξακολουθεί να θαυματουργεί. Βρίσκεται στο παρεκκλήσι του καθολικού της μονής.

OI ΠΑΝΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ - Δ΄

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Τη περίοδο που γίνονταν η ψευδοσύνοδος της Λυών για την ένωση των Εκκλησιών επί λατινόφρονα Πατριάρχη Ιωάννη Βέκκου και Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, τον 13ο αιώνα, Λατίνοι στρατιώτες και κληρικοί εισέβαλαν στο Άγιο Όρος και χρησιμοποιώντας χρήματα, υποσχέσεις, καταναγκασμούς, απειλές, βία και τρομοκρατία, προσπάθησαν να επιβάλλουν την ένωση των Εκκλησιών. Πολλοί μοναχοί μαρτύρησαν, ομολογώντας την Ορθόδοξη πίστη. Δυστυχώς όμως στη Μονή της Ξηροποτάμου, δέχθηκαν τους δυτικούς με δουλοπρεπή φόβο. Ο Θεός τιμώρησε τους μοναχούς της Ξηροποτάμου και την ώρα που τελούσαν την μιαρά Θεία Λειτουργία σύμφωνα με τις δυτικές καινοτομίες, κατέπεσαν τα ερείσματα και τα οχυρώματα της Μονής και καταπλάκωσαν πολλούς Λατίνους και αρκετούς μοναχούς που αποσκίρτησαν, οδηγώντας τους στον θάνατο. Τότε, ένας μοναχός πλησίον της Μονής Ζωγράφου που είχε τυπικό να διαβάζει πολλές φορές τους Χαιρετισμούς μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, ακούει κάποια στιγμή από την άγια εικόνα τα εξής : “Χαίρε και συ Γέρων του Θεού ! Να αναγγείλεις στους αδελφούς και τον Ηγούμενο, ότι οι εχθροί Μου και του Υιού μου πλησίασαν, όποιος είναι πνευματικά ασθενής με υπομονή ας κρυφτεί ώσπου να περάσει ο πειρασμός, αυτοί δε που επιθυμούν τους στεφάνους του μαρτυρίου ας παραμείνουν στη Μονή”. Αμέσως έσπευσε ο μοναχός να ενημερώσει τους αδελφούς της Μονής Ζωγράφου και τον Ηγούμενο για τη θέληση της Παναγίας. Μόλις έφτασε στην πύλη της Μονής είδε μπροστά του την εικόνα της Παναγίας που είχε στο κελί του και προσεύχονταν και άκουσε το θέλημά Της. Με κατάνυξη και ευλάβεια έπεσε στο έδαφος και προσκύνησε, την πήρε στα χέρια του και πήγε στον Ηγούμενο και τους αδελφούς στους οποίους εξιστόρησε το γεγονός. Αμέσως οι ασθενέστεροι μοναχοί κατέφυγαν στα όρη και τις σπηλιές του Άθωνα, εικοσιέξι όμως εξ αυτών παρέμειναν εντός του Πύργου της Μονής, αναμένοντας μαρτυρικό στέφανο. Οι Λατίνοι προσπάθησαν αρχικά να τους πείσουν με τα λόγια να αναγνωρίσουν τον Πάπα, υποσχόμενοι το έλεος του και πολλά χρήματα. Οι ηρωικοί μοναχοί ανταπάντησαν ότι κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός για τον οποίον προτιμούν να πεθάνουν παρά να αποχωρήσουν και να μολυνθεί ο τόπος από τη βία και τυραννία των Λατίνων, οι οποίοι τους είπαν ότι θα πεθάνετε. Αμέσως οι αιρετικοί εισβολείς μάζεψαν ξύλα και πυρπόλησαν το πύργο της Μονής όπου βρίσκονταν οχυρωμένοι οι μοναχοί, οι οποίοι παρέδωσαν εν ειρήνη τη ζωή τους στον Θεό, προσευχόμενοι υπέρ των εχθρών και δοξολογούντες τον Θεό (10 Οκτωβρίου 1274). η αγία εικόνα από την οποία άκουσε ο Γέροντας την προειδοποίηση για τους μοναχούς της Μονής Ζωγράφου, βρίσκονταν εντός του Πύργου μαζί με τους Μάρτυρες Αγιορείτες, αλλά βρέθηκε απείραχτη στα ερείπια – από τη πυρκαγιά - του πύργου. Σε ανάμνηση του θαύματος τοποθετήθηκε στο καταπέτασμα του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ο τόπος όπου έγινε η αποκάλυψη της Παναγίας στον Γέροντα ονομάζεται “Χαίροβο”, ενώ η εικόνα πήρε και την ονομασία “Προαγγελομένη”, αντί δε του κοινωνικού κατά τις Θείες Λειτουργίες στο παρεκκλήσιο αυτό, διαβάζουν οι Βούλγαροι μοναχοί τον Ακάθιστο Ύμνο ενώπιον της εικόνας.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΕΠΑΚΟΥΟΥΣΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Περί τα τέλη του 13ου και αρχές του 14ου αιώνα, έφθασε στο περιβόλι της Παναγίας ο Όσιος Κοσμάς, ο οποίος ποθούσε να ενδυθεί το αγγελικό σχήμα. Πήγε στη Μονή Ζωγράφου και του ανέθεσαν το διακόνημα του εκκλησιάρχη. Κατά τη πανήγυρη του Ευαγγελισμού στο Βατοπαίδι, ευρισκόμενος ο Όσιος Κοσμάς μαζί με άλλους αδελφούς της Μονής Ζωγράφου, είδε εντός του καθολικού μια γυναίκα με βασιλική μεγαλοπρέπεια και ωραιότητα να διατάζει τα πάντα εντός του ναού κατά την αγρυπνία αλλά και κατά την ώρα της τράπεζας. Λυπήθηκε και ταράχτηκε ο Όσιος βλέποντας γυναίκα να επιβλέπει τα πάντα και όταν επέστρεψε στο Μοναστήρι του, ανέφερε στον Γέροντά του αυτά που είδε στο Βατοπαίδι. Ο Γέροντας του ζήτησε να περιγράψει τη γυναίκα και διαπίστωσε ότι πρόκειται για την Υπεραγία Θεοτόκο. “Αύτη ην η Βασιλίς του Όρους και απάσης της κτίσεως”, του είπε. Κάποια μέρα προσευχόμενος στον ναό ενώπιον της εικόνας της Θεοτόκου, ζήτησε από την Παναγία να τον οδηγήσει στο δρόμο της σωτηρίας. Τότε άκουσε από την εικόνα τη φωνή της Παναγίας να λέγει : “Υιέ και Θεέ μου, δίδαξον τον δούλον σου πως να σωθή”. Αμέσως ήλθε η απάντηση : “ας αναχωρήση εκ της Μονής κατά μόνας εν ησυχία”. Κατόπιν της Θεϊκής βούλησης και με την ευχή του Ηγουμένου, αναχώρησε ο Όσιος σε κοντινή έρημο δίπλα στη Μονή και ασκήτευσε σε ένα σπήλαιο, ενώ στον βίο του αναφέρονται πολλά θαύματα που επιτέλεσε. Η εικόνα της Παναγίας της Επακούουσης βρίσκεται στο ιερό βήμα της Μονής Ζωγράφου.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΚΟΥΚΟΥΖΕΛΙΣΣΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΜΕΓΙΣΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ

Ο Ιωάννης ο Κουκουζέλης παλαιός αρχιμουσικός του Παλατιού, εραστής της παρθενίας και του μοναχισμού, εγκατέλειψε τη Βασιλεύουσα και πήγε στη Μονή Μεγίστης Λαύρας στον Άθωνα, όπου έγινε μοναχός και του ανατέθηκε το διακόνημα του ποιμένα των προβάτων της. Κάποια ημέρα ένας ερημίτης άκουσε την γλυκιά και αγγελική ψαλμωδία του Ιωάννη – την ώρα που έβοσκε το κοπάδι – η οποία του προξένησε μεγάλη κατάνυξη και δάκρυσε, σκεπτόμενος που βρέθηκε η αγγελική αυτή φωνή στην έρημο, και η απορία του μεγάλωσε όταν παρατήρησε ότι ακόμη και τα πρόβατα την ώρα της ψαλμωδίας έπαυσαν να τρώνε, τα δε άλογα είχαν σταθεί ακίνητα γύρω από τον Ιωάννη. Ο ησυχαστής πήγε στη Λαύρα και ανέφερε στον ηγούμενο το γεγονός, και αυτός κάλεσε τον Ιωάννη από την έρημο και με την απειλή του επιτιμίου, τον ανάγκασε να του αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα, ότι δηλαδή είναι ο ηδύλαλος αρχιμουσικός του Παλατιού και με δάκρυα τον παρακάλεσε να συνεχίσει τη πνευματική εργασία της υπακοής. Ο Ηγούμενος φοβούμενος μήπως πληροφορηθεί ο Αυτοκράτορας ότι ο Ιωάννης είναι στη Λαύρα, πήγε στο Παλάτι και τον ενημέρωσε, ο δε Βασιλεύς αν και λυπήθηκε πολύ αναφώνησε ότι η σωτηρία της ψυχής είναι το τιμιώτερο από όλα και έτσι έδωσε συναίνεση. Έτσι ο Κουκουζέλης ανέγειρε πλέον ήσυχος κελί με παρεκκλήσι αφιερωμένο στους Αρχαγγέλους εκεί έξι ημέρες, ενώ τις Κυριακές πήγαινε στη Λαύρα και έψαλε με κατάνυξη μαζί με τους άλλους ψάλτες. Ένα Σάββατο του Ακάθιστου Ύμνου, αφού έψαλε, κάθισε μετά την αγρυπνία απέναντι από την εικόνα της Παναγίας για να ξεκουραστεί και αποκοιμήθηκε. Ξάφνου ακούει τη φωνή της Θεοτόκου η οποία του λέγει : “Χαίροις Ιωάννη ! – ενώ ταυτόχρονα βλέπει μπροστά του τη Παναγία ακτινοβολούσα Θείο φως – Ψάλλε μοι και εγώ ου μη σε εγκαταλείψω”. Μόλις τελείωσε τα λόγια της η Παναγία του έδωσε ένα χρυσό νόμισμα. Ξυπνώντας από τον ύπνο είδε στα δεξιά του το χρυσό νόμισμα και με δάκρυα χαράς και συγκίνησης δόξασε την Θεομήτορα. Ακολούθως, κρέμασε το νόμισμα στην εικόνα της Παναγίας που έγινε το θαύμα. Κατόπιν από τη πολλή ορθοστασία κατά τις ακολουθίες σάπισαν τα πόδια του και εμφανίσθηκε η Θεοτόκος στον ύπνο και τον γιάτρεψε. Η εικόνα βρίσκεται στο παρεκκλήσιο δίπλα στην πύλη της Μονής.

ΠΗΓΗ : ΑΝΩΤΕΡΑ ΕΠΙΣΚΙΑΣΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΘΩ, ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ 1861.

ΟΙ ΠΑΝΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ - Γ΄

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΤΡΙΧΕΡΟΥΣΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΙΛΑΝΔΑΡΙΟΥ

Ο εν αγίοις πατήρ ημών Ιωάννης ο Δαμασκηνός, σφοδρός πολέμιος της αίρεσης των εικονομάχων, συκοφαντήθηκε στον άρχοντα της Δαμασκού, ο οποίος χωρίς να διασταυρώσει τα γεγονότα, διέταξε να κοπεί η δεξιά παλάμη του Όσιου η οποία κρεμάστηκε σε δημόσια θέα. Το απόγευμα τον παρακάλεσε ο Άγιος να κατεβάσει και να πάρει την κομένη παλάμη του, πράγμα που συνέβη. Τη νύχτα ο Άγιος τοποθέτησε τη παλάμη στη θέση της και γονάτισε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας με δάκρυα στα μάτια και θερμή πίστη, ικετεύοντας να θεραπεύσει το χέρι του, προκειμένου να υπερασπιστεί την Ορθοδοξία έναντι της φοβερής αίρεσης των εικονομάχων. Τότε είδε όραμα στο οποίο η Παναγία του είπε τα εξής : “Το χέρι σου είναι υγιές, μην λυπάσαι και εκπλήρωσε αυτό που υποσχέθηκες στην προσευχή σου”. Αμέσως διαπίστωσε ότι σταμάτησαν οι πόνοι και το χέρι του ήταν όπως πριν, μόνο ως μαρτυρία του θαύματος αυτού παρέμεινε μια κόκκινη γραμμή αιματώδης. Συγκινημένος ο Άγιος από τη μεγάλη ευεργεσία και έλεος της Θεοτόκου, κατασκεύασε μια αργυρή παλάμη την οποία τοποθέτησε στην εικόνα της Παναγίας, ως αιώνια μαρτυρία του θαύματος. Έτσι η εικόνα έλαβε την ονομασία Παναγία η Τριχερούσα. Το μέγα θαύμα εξέπληξε όλη τη Δαμασκό, όπως και τον Άρχοντα, ο οποίος αγάπησε περισσότερο τον Όσιο από όσο τοβ αγαπούσε πριν το συμβάν της συκοφαντίας και του έδωσε την άδεια, να αφήσει το κοσμικό αξίωμα που κατείχε και να εισέλθει τη Λαύρα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου. Μαζί του πήρε και την εικόνα ενώπιον της οποίας έγινε το θαύμα, η οποία παρέμεινε στη Λαύρα έως τον 13ο αιώνα και δωρήθηκε στον αρχιεπίσκοπο της Σερβίας Σάββα χάριν ευλογίας. Πόσο χρόνο παρέμεινε στη Σερβία δεν γνωρίζουμε, παρά μόνο ότι τοποθετήθηκε επί όνου ο οποίος αφέθηκε ελεύθερος και χωρίς ανθρώπινη καθοδήγηση κατέληξε στο Άγιο Όρος, μπροστά στη Μονή Χιλανδαρίου. Οι αδελφοί της μονής με μεγάλη πομπή τοποθέτησαν την εικόνα στο άγιο βήμα του καθολικού. Κάποια ημέρα, οι μοναχοί είδαν ότι η εικόνα δεν ήταν στο ιερό αλλά στη θέση όπου κάθονταν ο Ηγούμενος. Νομίζοντας ότι ήταν έργο των υπηρετών την τοποθέτησαν και πάλι στην αρχική της θέση. Την επομένη, συνέβη πάλι το ίδιο και την ξανατοποθέτησαν εκ νέου στο ιερό, σφραγίζοντας και τις θύρες της εκκλησίας. Και τη τρίτη ημέρα όμως η εικόνα βρέθηκε στη θέση του Ηγουμένου, γεγονός που προκάλεσε το θαυμασμό των μοναχών. Τότε ένας σεβάσμιος έγκλειστος ερημίτης τους διηγήθηκε το ακόλουθο όραμα που είδε : “οι μοναχοί δεν πρέπει από τώρα και στο εξής να ενοχλούν την εικόνα από τον τόπο του Ηγουμένου όπου βρίσκεται, συνεπεία των ταραχών που προέκυψαν στην εκλογή του Ηγουμένου. Έκτοτε δεν εκλέγεται ούτε υπάρχει Ηγούμενος, αλλά μόνο Προηγούμενος ή τοποτηρητής του καθηγουμένου, ο οποίος επιτηρεί τις υποθέσεις της Μονής. Η θέση του Ηγουμένου είναι πάντοτε κενή και πάνω της ευρίσκεται η εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας. Οι εκκλησιάρχες και οι ιερομόναχοι που εφημερεύουν, πάντα λαμβάνουν ευλογία από την εικόνα της Τριχερούσας πριν την έναρξη των ακολουθιών.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΓΑΛΑΚΤΟΤΡΟΦΟΥΣΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΙΛΑΝΔΑΡΙΟΥ

Η εικόνα βρίσκονταν στη Λαύρα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου. Ο Άγιος Σάββας είχε αναφέρει προφητικά στους μοναχούς ότι κάποια στιγμή θα έλθει στην Μονή ένας άρχοντας από τη Σερβία, ο Σάββας, στον οποίο θα πρέπει να δοθεί ως ευλογία. Πράγματι τον 13ο αιώνα επισκέφθηκε τη Μονή ο Άγιος Σάββας Αρχιεπίσκοπος Σερβίας, στον οποίον κοινοποίησαν οι αδελφοί τη προφητεία του Άγιου Σάββα του Ηγιασμένου και του ενεχείρισαν την εικόνα της Γαλακτοτροφούσας και μαζί και αυτήν της Τριχερούσας. Επιστρέφοντας ο Άγιος Σάββας στη Σερβία, επισκέφθηκε τη Μονή Χιλανδαρίου (της οποίας είναι Κτήτορας) στο Άγιο Όρος και αφιέρωσε την εικόνα της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας σε αυτή.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΑΠΑΔΙΚΗ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΙΛΑΝΔΑΡΙΟΥ

Εμφανίστηκε κάποτε στην Μονή Χιλανδαρίου ένα αιρετικός ιερέας, ο οποίος παρέμεινε καιρό εκεί, προφανώς για να συμπαρασύρει κι άλλους μοναχούς στις κακοδοξίες του. Σε μια λιτανεία αυτός κρατώντας τη θαυματουργή εικόνα, έπεσε στην θάλασσα όπου γίνονταν αγιασμός και πνίγηκε. Άλλοι λέγουν ότι την ώρα της λιτανείας, το Θείο Βρέφος από την εικόνα τον επιτίμησε για τις αιρετικές κακοδοξίες του. Έκτοτε οι λιτανείες και οι αγιασμοί της Μονής γίνονται με αυτή την εικόνα, και επειδή την φέρουν ιερομόναχοι έλαβε την ονομασία Παναγία η Παπαδική. Η εικόνα βρίσκεται στον κίονα του αριστερού χορού του καθολικού της Μονής.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

Ενώπιον αυτής της εικόνας της Παναγίας, εκφωνήθηκε για πρώτη φορά από τον Πατριάρχη Σέργιο ο Ακάθιστος Ύμνος (σύνθεση του ιδίου), μετά την νίκη εναντίον των Σκυθών. Αφιερώθηκε δε από τον ευλαβή Αυτοκράτορα Αλέξιο τον Κομνηνό στον κτήτορα της Μονής Όσιο Διονύσιο. Το 1592 η εικόνα κλάπηκε από πειρατές. Την ίδια νύχτα ένα φοβερό όραμα που είδε ο αρχηγός τους - τρεις φορές εμφανίστηκε η Παναγία διατάζοντάς τον να επιστρέψει την εικόνα, παράλληλα ακολούθησε μεγάλη τρικυμία και κινδύνευε το καράβι να ναυαγήσει - τον ανάγκασε να επιστρέψει την εικόνα στη Μονή. Όταν άνοιξαν το κιβώτιο όπου βρίσκονταν η εικόνα, διαπίστωσαν ότι ευωδίαζε μύρο. Συνεπεία του θαύματος αυτού μερικοί πειρατές έγιναν μοναχοί. Το 1767 εκλάπη εκ νέου η εικόνα από Τούρκους, τους οποίους βρήκαν καθ΄ οδόν Έλληνες και αφαίρεσαν την εικόνα και την μετέφεραν στη Σκόπελο. Οι αδελφοί της Μονής πληροφορήθηκαν ότι η εικόνα βρίσκεται στο νησί και έσπευσαν να την ζητήσουν, όμως οι κάτοικοι αρνήθηκαν να την επιστρέψουν. Τότε λοιμώδης νόσος “χτύπησε” τη Σκόπελο και εξανάγκασε τους κατοίκους να επιστρέψουν την εικόνα στη Μονή και να δωρίσουν ένα Μετόχι ως ευχαριστία. Η εικόνα βρίσκεται στο παρεκκλήσιο των Χαιρετισμών της Θεοτόκου και κάθε απόγευμα μετά το απόδειπνο οι μοναχοί ψάλλουν τον Ακάθιστο ύμνο ενώπιόν της. Είναι δυσδιάκριτη συνεπεία της άφθονης ροής του μύρου από όλη την εικόνα. Φέρει δε και το προσωνύμιο Μυροβλύτισσα εκ του άφθονου μύρου που ρέει.

ΠΗΓΗ : ΑΝΩΤΕΡΑ ΕΠΙΣΚΙΑΣΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΘΩ, ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ 1861.

ΟΙ ΠΑΝΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ - Β΄

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

Τον Ιανουάριο του 807 πειρατές επέδραμαν στην Μονή προκειμένου να την λεηλατήσουν και να φονεύσουν τους μοναχούς. Κρυμμένοι πλησίον της Μονής ανέμεναν τον κατάλληλο χρόνο για να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους. Μετά το πέρας της ακολουθίας του Όρθρου, οι μοναχοί κατευθύνθηκαν στα κελιά τους για ανάπαυση, ενώ ο Ηγούμενος συνέχισε την προσευχή του στον ναό. Τότε ακούει την φωνή της Παναγίας να του λέει να μην ανοίξουν τις πόρτες του Μοναστηριού σε κανέναν και να ανέβουν στα τείχη για να εκδιώξουν τους πειρατές. Κατόπιν βλέπει το πρόσωπο της Θεοτόκου στην εικόνα να ζωντανεύει και το Θείο Βρέφος να τείνει το δεξιό του χέρι και να επικαλύπτει το στόμα της Μητρός Του λέγοντας : «Μη Μήτερ μου, μη είπης αυτοίς τούτο, αλλά τιμωρηθήτωσαν ούτοι πρεπόντως». Η Παναγία έκλινε δεξιά το πρόσωπό Της και είπε στον Ηγούμενο : «Μην ανοίξετε σήμερον τας πύλας της Μονής». Αμέσως ο Ηγούμενος συγκάλεσε την αδελφότητα και τους ενημέρωσε για το μέγα θαύμα, οι δε Μοναχού ευχαρίστησαν την Παρθένο για την πρόνοιά της. Ακολούθως, ανέβηκαν στα τείχη και απέκρουσαν με επιτυχία την επίθεση των πειρατών. Από τότε αυτή η εικόνα της Παναγίας έλαβε το προσωνύμιο «Παραμυθία», ο δε σχηματισμός των προσώπων παρέμεινε όπως ήταν τη στιγμή του θαύματος.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΕΣΦΑΓΜΕΝΗ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

Ο εκκλησιάρχης της Μονής, ένας ιεροδιάκονος, έρχονταν μερικές φορές να γευματίσει όχι την καθορισμένη ώρα αλλά αργότερα. Κάποια ημέρα που αργοπόρησε αρκετά και ζήτησε από τον τραπεζάρη να γευματίσει, εκείνος αγανάκτησε και του είπε με οργή ότι πρέπει να έρχεται στην τράπεζα την καθορισμένη ώρα. Παρόλα αυτά επίμονα ζητούσε φαγητό, ο δε τραπεζάρης αρνούνταν να του δώσει. Ο Εκκλησιάρχης πεινασμένος, νυσταγμένος και γεμάτος οργή και κακούς λογισμούς για τον τραπεζάρη, επέστρεψε στον ναό και εκεί οι λογισμοί του έγιναν ακόμη ισχυρότεροι και τον έβγαλαν εκτός εαυτού. Σε αυτή τη κατάσταση πήγε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και είπε τα εξής επιτιμητικά : «Ως πότε θα σε υπηρετώ κοπιάζοντας και για όλα αυτά δεν έχω ούτε ένα κομμάτι άρτου» ; Παράλληλα πήρε ένα μαχαίρι και την έμπηξε στην εικόνα. Τότε, Ώ του θαύματος ! αίμα εκτινάχθηκε και έρρευσε από την πληγή, το δε πρόσωπο της Παναγίας έγινε ωχρό, Ο εικονοκτόνος τρομοκρατήθηκε πολύ από το φοβερό συμβάν, έγινε σαν τρελός και έπεσε έμπροσθεν της εικόνας και έτρεμε σαν τον Κάϊν. Μόλις αντιλήφθηκαν το συμβάν ο Ηγούμενος και οι αδελφοί, έσπευσαν και είδαν το αίμα να ρέει ακόμη από το πρόσωπο της Θεοτόκου, τον δε ασεβή μοναχό σε κατάσταση τρέλας και τυφλό. Ο Ηγούμενος σπλαχνίστηκε και έκαμε ολονυκτία υπέρ ελέους και σωτηρίας του ασεβούς Μοναχού, ο οποίος παρόλα αυτά παρέμεινε τυφλός για τρία χρόνια. Κατόπιν μια μέρα εμφανίσθηκε η Θεοτόκος σε ενύπνιο του Ηγουμένου και του είπε ότι χάριν των προσευχών θα χαρίσει την υγεία στον Μοναχό, αλλά το χέρι του για την μεγάλη ιεροσυλία που διέπραξε θα κατακριθεί κατά την Δευτέρα Παρουσία. Πραγματικά, το πρωί ο ιερόσυλος μοναχός ήλθε εις εαυτόν και άνοιξαν πάλι τα μάτια του. Από τότε έκλεγε καθημερινά για το μεγάλο αμάρτημά του και έκαμε ένα στασίδι μπροστά από την εικόνα της Παναγίας, όπου πέρασε όλη του τη ζωή με ειλικρινή μετάνοια. Λίγο πριν τον θάνατό του, εμφανίστηκε η Παναγία και τον συγχώρησε, αλλά του είπε ότι το χέρι του θα κατακριθεί κατά την Δευτέρα Παρουσία. Κατά την ανακομιδή των λειψάνων του εν λόγω Μοναχού, μετά από μια τριετία, οι αδελφοί βρέθηκαν μπροστά σε ένα τρομερό θέαμα. Όλα τα οστά του ήταν καθαρά ενώ το χέρι που διέπραξε το ανοσιούργημα παρέμεινε άλυτο. Αυτήν η εικόνα της Παναγίας, φέρει την ονομασία Παναγία η «Εσφαγμένη». Ιερεύς τον 19ο αιώνα, κατά την προσκύνηση της εικόνας, από περιέργεια ακούμπησε τη πληγή στο πρόσωπο της Παναγίας και τότε το ξεραμένο αίμα έπεσε πάνω του, ενώ ο ίδιος βγαίνοντας από τον ναό παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΕΛΑΙΟΒΡΥΤΙΔΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

Μια χρονιά, όταν διατελούσε δοχειάρης της Μονής ο Όσιος Γεννάδιος, παρουσιάστηκε μεγάλη έλλειψη λαδιού, ώστε μόνο ένα δοχείο ήταν γεμάτο. Ο Άγιος, αποφάσισε να κρατήσει το δοχείο για τις καντήλες και έτσι στερούσε λάδι από τη τροφή των αδελφών. Ο Ηγούμενος όμως, ο οποίος είχε τις ελπίδες του στηριγμένες στην αντίληψη και βοήθεια της Θεοτόκου, διέταξε τον Άγιο να δίδει ελεύθερα λάδι στους Μοναχούς, όπως και έπραξε. Κάποια μέρα που νόμιζε ο Άγιος ότι θα βρει το δοχείο με το λάδι άδειο, το βρήκε να υπερχειλίζει. Τότε όλη η αδελφότητα ευχαρίστησε και δόξασε τον Άγιο Θεό και την Θεομήτορα. Έκτοτε η θαυματουργή αυτή εικόνα της Παναγίας εκπέμπει άρρητη ευωδία και ορισμένοι της έχουν δώσει και το προσωνύμιο «Δοχειάρισσα».

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΡΙΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

Η Πλακηδία, κόρη του Μεγάλου Θεοδοσίου, κατά το ταξίδι της από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη, πέρασε από τη Μονή Βατοπαιδίου προκειμένου να προσκυνήσει. Οι Μοναχοί την υποδέχθηκαν με λαμπρότητα, η δε Πλακηδία από την ταπείνωσή της και αισθανόμενη την αναξιότητά της, εισήλθε στο καθολικό της Μονής όχι από τις Βασιλικές πύλες αλλά από την πλάγια πόρτα του Νάρθηκα. Τότε ακούει μια βροντερή φωνή να αντηχεί σαν βροντή να λέγει : «Τί θέλεις συ ενταύθα ; Ενταύθα εισί Μοναχοί, συ δε υπάρχεις γυνή, δια τί λοιπόν παρέχεις τω εχθρώ αιτίαν ίνα πολεμή αυτούς με εναντίους διαλογισμούς ; Στήθι ! Ουδέ βήμα μη προχωρήσης αν θέλης σεαυτή αγαθόν». Έντρομη τότε η Πλακηδία από το συμβάν, έπεσε στο έδαφος και άρχισε την προσευχή προκειμένου να ελεηθεί. Σε ανάμνηση αυτού του θαύματος οικοδόμησε Παρεκκλήσιο του Αγίου Δημητρίου και εκεί που άκουσε τη φοβερή και μυστηριώδη φωνή πρόσταξε να ζωγραφιστεί στον τοίχο η εικόνα της  Παναγίας και να καίει έμπροσθεν αυτής ακοίμητη κανδήλα.

ΠΗΓΗ : ΑΝΩΤΕΡΑ ΕΠΙΣΚΙΑΣΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΘΩ, ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ 1861.