Η ΜΟΝΑΧΗ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ ΠΕΛΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΕΖΗΣΕ ΘΕΑΡΕΣΤΟ ΒΙΟ ΣΕ ΚΟΙΝΟΒΙΟ

Ήταν μια παρθένος πλούσια και ωραία, την οποία οι γονείς της - χωρίς να το επιθυμεί η ίδια - την πάντρεψαν με έναν ευγενή και πλούσιο νέο. Την ημέρα του γάμου, συγκεντρώθηκαν συγγενείς και φίλοι και τραγουδούσαν και χόρευαν κατά τη συνήθεια του κόσμου. Η νύμφη, δεν θέλησε να χορέψει ούτε να τραγουδήσει, αλλά έστεκε σκυθρωπή, αφού έμελλε να χάσει την παρθενία της, η οποία είναι μεγάλη χάρη, και ωραιότητα και εγκαλλώπισμα της ψυχής. Την ώρα του γλεντιού λοιπόν, στοχαζόταν τα ουράνια και γι΄ αυτά καταφλέγονταν η ψυχή της. Μπήκε στην καμάρα της και πέφτοντας γονατιστή στο πάτωνα, εδέετο στον Δεσπότη Χριστό, να την βοηθήσει να διαφυλάξει την παρθενία της. Όταν νύχτωσε και έπεσε ο γαμπρός στο στρώμα, αυτή προφασίστηκε ότι είναι ασθενής, και απελπισθείς ο νυμφίος κοιμήθηκε. Τότε η νύμφη, κούρεψε τα μαλλιά της, φόρεσε ανδρικά ρούχα και έφυγε κρυφά από τη χώρα, μακριά σε ένα ονομαστό μοναστήρι. Εκεί, έπεσε στα πόδια του προεστώτα και παρακάλεσε να γίνει καλόγερος. Ο Ηγούμενος, βλέποντας τη ταπείνωσή της, την κράτησε, νομίζοντας πως είναι άνδρας, και στην μοναχική κουρά της έδωσε το όνομα Πελάγιος.

Απέναντι από το μοναστήρι αυτό, υπήρχε και μια γυναικεία μονή, της οποίας την φροντίδα και επιμέλεια είχε ο ίδιος Ηγούμενος, ο οποίος ήτο ενάρετος και σώφρων, και είχε τοποθετήσει έναν απαθή και άμεμπτο μοναχό - ως προς την σάρκα - να υπηρετείς τις μοναχές σε ό,τι χρειάζονταν.

Μετά το θάνατο του μοναχού που διακονούσε στη γυναικεία μονή, βλέποντας όλοι οι αδελφοί τον ενάρετο και θεάρεστο βίο του Πελάγιου, τον ψήφισαν διακονητή και φροντιστή της γυναικείας μονής. Είχε τόση σοφία και αγιότητα, ώστε καθοδηγούσε στα πνευματικά τις μοναχές θαυμάσια και με πολύ σύνεση, και όλες δόξαζαν το Θεό που τους έστειλε έναν τόσο επιμελή και καλό οικονόμο.

Ο διάβολος όμως, μη υποφέροντας να βλέπει το αγαθό να προοδεύει, δημιούργησε σκάνδαλα και δυσφήμισε ψευδώς την αμόλυντη, ως εξής. Στη μονή ζούσε μια κόρη που υπηρετούσε τις μοναχές, και σκέπτονταν και η ίδια να μονάσει με τον καιρό. Αυτήν πείραξε ο διάβολος και της έδωσε ισχυρό σαρκικό πειρασμό και πόλεμο, τον οποίο δεν μπόρεσε να υποφέρει, και έτσι έπεσε, πορνεύοντας με έναν νεώτερο. Έμεινε έγκυος και η μεγάλη αμαρτία της μαθεύτηκε από όλους. Μεγάλη δοκιμασία ήλθε και για τα δύο μοναστήρια. Δεν μπορούσαν να υποφέρουν τη ντροπή και παρά τις προσπάθειες που έκαμαν, η κόρη δεν ομολογούσε τον συνεργό της αμαρτίες.

Οι υποψίες όλων έπεσαν στον Πελάγιο. Έκαμαν μια ημέρα μεγάλη σύναξη και όλοι οι μοναχοί χωρίς να γνωρίζουν, κατέκριναν τον ανεύθυνο Πελάγιο ως υπεύθυνο και τον φυλάκισαν σε ένα σκοτεινό λάκκο του όρους, τοποθετώντας έναν άσπλαχνο και ανελεήμονα <να τον φυλάγει και με εντολή να του δίδουν ως τροφή ολίγο νερό και ένα κομμάτι κριθαρόψωμο.

Εκεί λοιπόν, σε εκείνον τον ζοφερό και απαραμύθητο λάκκο, έμεινε ο Πελάγιος, στερημένος κάθε ανθρώπινης παραμυθίας. Μόνη του παρηγοριά ήταν η μαρτυρία της αγαθής συνείδησης, Ευχαριστούσε τον Κύριο αναμένοντας την μέλλουσα ανταπόδοση και ενθυμούμενη τα πάθη του Χριστού και τα διάφορα κολαστήρια των Αγίων.

Υπέμεινε φυλακισμένη όλη τη ζωή της χωρίς να φανερώσει την αδικία που της έγινε. Πριν κοιμηθεί, άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε και της είπε : "Χαίρε νύμφη του αθανάτου Βασιλέως, τον οποίον ως πάνσοφος επροτίμησας, και εμίσησες πάσαν απόλαυσιν πρόσκαιρον. Ελθέ λοιπόν να απολαύσεις τα αιώνια αγαθά και δόξαν αμάραντον, αντί της προσκαίρου δυσφημίας, και συκοφαντίας όπου αδίκως υπόφερες".

Έχοντας πληροφορηθεί τα ανωτέρω η μακαρία, αγαλλίασε η ψυχή της και αφού ζήτησε ένα κομμάτι χαρτί και ένα καλαμάρι, έγραψε προς όλη την αδελφότητα την αληθινή ιστορία της - αποκαλύπτοντας ότι είναι γυναίκα - και παρακάλεσε να μην αγγίξει κανείς μοναχός το σώμα της, αλλά οι μοναχές της μονής να την ενταφιάσουν. Μόλις τελείωσε την επιστολή της και την έστειλε στην μονή με τον φύλακα, εξήλθε η μακαρία ψυχή της εκ του σώματός της και απήλθε εις τις ουράνιες μονές.

Ο Ηγούμενος, μόλις διάβασε το γράμμα, πήγε στη φυλακή της μαζί με τους μοναχούς και τις μοναχές των δύο μονών, και βρίσκοντας αληθή τα γραφόμενά της, έμειναν όλοι έκπληκτοι και έντρομοι, φοβούμενοι την ουράνια δίκη, για την άδικη κρίση τους. Έπεσαν με ευλάβεια και δάκρυα μπροστά στο τίμιο λείψανό της, και δέονταν να τους συγχωρέσει, διότι εν αγνοία αμάρτησαν. Αφού έκλαυσαν αρκετές ημέρες, ενταφίασαν το σκήνωμά της σε τόπο σεβάσμιο, δοξάζοντας τον Άγιο Τριαδικό Θεό.

ΠΗΓΗ : ΑΓΑΠΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ, ΕΚΛΟΓΙΟΝ, ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1869,  σελ. 403 κ.ε.

"ΕΙΔΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΑΠ΄ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΣΑΣ" - ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ (+1867)

Ιερά Μονή Ζωγράφου.

Μιά χρονιά, παραμονή της 1ης Οκτωβρίου, όπου στο ρωσικό μοναστήρι γίνεται ολονύκτιος αγρυπνία και γιορτάζεται η Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου, έφτασε, κατάκοπος κ΄ έτοιμος να ξεψυχήσει ο πατήρ Άνθιμος. Στην ανησυχία και στις ερωτήσεις του φίλου του τραπεζάρη απάντησε :

"Αυτή τη νύχτα βρισκόμουν κοντά στο Μοναστήρι του Ζωγράφου, στην έρημο, και προσευχόμουν όρθιος επάνω σε μια μεγάλη πέτρα. Την ώρα της προσευχής μου, είδα τη Μητέρα του Θεού να κατεβαίνει απ΄ τον ουρανό στο μοναστήρι σας. Μ΄ αυτή την οπτασία γέμισε η ψυχή μου χαρά και αγαλλίαση και βιάστηκα να φτάσω γρήγορα εδώ, να την προλάβω, ώστε, μαζί με όλους τους αδελφούς, να σκεπάσει κ΄ εμένα τον αμαρτωλό με το άγιο μαφόρι της. Όμως, καθώς άρχισα να τρέχω προς τα εδώ, ξαφνικά και δίχως να το περιμένω, πετάχτηκ΄ επάνω μου ένα μεγάλο φίδι και με δάγκωσε πολύ δυνατά στο πόδι. Κατάλαβα, ότι, κατά παραχώρηση Θεού, ο πονηρός θέλησε να μου στερήσει, μ΄ αυτό τον τρόπο, τη χαρά, την πνευματική ωφέλεια και παρηγοριά, που θα είχα κοντά στην Παναγία, γι΄ αυτό και δεν του έδωκα την παραμικρή προσοχή, αντίθετα, μάλιστα, άρχισα να τρέχω πιο γρήγορα, να φτάσω πιο νωρίς στο μοναστήρι σας".

Ιερά Μονή Αγ. Παντελεήμονα.

Έσκυψε τότε ο μοναχός φίλος του και είδε το δαγκωμένο πόδι^. η πληγή ήταν πολύ σοβαρή και από μέσα της ανέβλυζε ασταμάτητα το αίμα. Ο μοναχός σταυροκοπήθηκε και ψιθύρισε κάποια θαυμαστικά λόγια. Ήταν μάλλον για την άπειρη αγάπη του Γέροντα προς το Θεό και τη Σκέπη του Αγίου Όρους, την Παναγία, αγάπη που τον είχε κάμει εντελώς αναίσθητο στους πόνους και τα σωματικά παθήματα !

ΠΗΓΗ : Π. Β. ΠΑΣΧΟΥ, Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ (+9/12/1867), "ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ", τομ/ ΚΓ΄, 1981, σελ. 618 κ.ε.

"ΤΙ ΚΟΙΝΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΔΡΑΠΕΤΗ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕ ΠΟΝΗΡΕ ;" - ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΓΝΩΣΤΟΣ

Όταν η ψυχή βγει από το σώμα, ο εχθρός διάβολος ορμά εναντίον της με θράσος και την πολεμά και την ονειδίζει και γίνεται αυστηρός και φοβερός κατήγορος των αμαρτιών της. Αλλά τότε μπορεί να δει κανείς την ψυχή που αγαπά το Θεό, αν και πολλές φορές πρωτύτερα πληγώθηκε από αμαρτίες πολλές, να μην τρομάζει στις εφόδους και τις απειλές του, αλλά μάλλον να ενισχύεται με τη δύναμη του Κυρίου και να τη φτερώνει η χαρά· να ενθαρρύνεται από τους αγίους αγγέλους που την οδηγούν, και περιστοιχισμένη από το φως της πίστεως να αντιλέγει δυνατά με μεγάλο θάρρος στον πονηρό διάβολο: «Τι κοινό υπάρχει μεταξύ μας, δραπέτη των ουρανών και δούλε πονηρέ; Δεν έχεις εσύ εξουσία επάνω μας. Ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, έχει την εξουσία πάνω σ’ εμάς και πάνω σε όλα. Σ’ Αυτόν αμαρτήσαμε, Αυτόν θα απολογηθούμε, έχοντας ως εγγύηση της ευσπλαχνίας Του προς εμάς και της σωτηρίας μας τον τίμιο Σταυρό Του. Εσύ όμως, πρόξενε του ολέθρου, φύγε μακριά από εμάς. Δεν έχεις τίποτε εσύ με τους δούλους του Χριστού». Και ενώ λέει αυτά η ψυχή με θάρρος, φεύγει πίσω ο διάβολος θρηνώντας δυνατά, μην μπορώντας να αντισταθεί στο όνομα του Χριστού. Και η ψυχή, καθώς είναι ψηλότερα, πετάει προς τα κάτω και ραπίζει τον εχθρό, όπως το γεράκι χτυπά τον κόρακα. Και έπειτα, γεμάτη από αγαλλίαση, μεταφέρεται από τους θείους αγγέλους στους τόπους που της έχουν οριστεί, ανάλογα με την κατάστασή της.

ΠΗΓΗ : ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ, τομ. Β΄,  (μεταφρ. Αντώνιος Γαλίτης), εκδ. Το περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 1986.

ΟΙ ΟΠΤΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΙΒΗΡΟΣΚΗΤΙΩΤΗ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ (22 ΜΑΡΤΙΟΥ 1814)

...Μια νύκτα, είδε στον ύπνο του ότι βρέθηκε έξω από τη καλύβη του, και εκεί περιχύθηκε όλος από φως ανυπέρβλητο, το οποίο έβγαινε από έναν Σταυρό, ο οποίος φαίνονταν στον ουρανό σχηματισμένος από  λαμπρούς αστέρες στην ανατολή. Ο Ευθύμιος έμεινε εκστατικός θαυμάζοντας την τόσο μεγάλη λαμπρότητα του Σταυρού και του φωτός εκείνου, Και αμέσως άκουσε μεγάλη φωνή, προερχόμενη από έναν νέο που βρίσκονταν δίπλα του, να λέει : "Ούτος είναι, Ευθύμιε, ο Σταυρός, με του οποίου την δύναμιν ενίκησεν ο πρώτος των χριστιανών Βασιλεύς Κωνσταντίνος τους εχθρούς του^. τούτον και συ λαβών, τρέχε την οδόν σου". Ακούσας αυτά, ξύπνησε αμέσως^. και πέφτοντας πρηνής, δόξαζε και ευχαριστούσε τον Θεό με χύνοντας πολλά δάκρυα. 

Είδον, είπε, και να θρόνος υψηλός και επηρμένος, γύρω από τον οποίον βρίσκονταν αναρίθμητο πλήθος στρατιωτών και δούλων, και μετά μεγάλης παρατάξεως και δόξης κάθονταν στον θρόνο εκείνο θαυμάσια και ωραία γυναίκα την οποία μπορεί κάποιος να την ονομάσει βασίλισσα. Και ειπώθηκε στο πλήθος ότι αυτή ήταν η Παναγία. Και καθένας από τους παριστάμενους προσκυνούσε και αναχωρούσε. Τότε κι εγώ θέλοντας να προσκυνήσω, προκειμένου να αναχωρήσω, πήγα με μεγάλο φόβο και συντριβή, προσέγγισα περισσότερο από τους άλλους, για να λάβω περισσότερη χάρη και προσκύνησα. Η Παναγία, τοποθέτησε το χέρι της στην κεφαλή μου, σαν να την κράτησε και εγώ από την αίσθηση της θείας χειρός ξύπνησα και έμεινα άφωνος και εκστατικός, πλημμύρισα ύστερα από χαρά άφατο και δάκρυα άμετρα.

ΠΗΓΗ : Κ. Χ..  ΔΟΥΚΑΚΗ, ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ, ΜΕΓΑΣ ΜΑΡΤΙΟΣ, ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1891, σσ. 353-4, 356

"ΠΑΤΕΡ, ΠΑΤΕΡ, ΣΩΣΟΝ ΤΟΝ ΦΟΝΕΑ ΣΟΥ" - Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ

Στα απόκρημνα βράχια, προς το σπήλαιο του Αγ. Αθανασίου
του Αθωνίτη.

Μετά την δολοφονία του Αυτοκράτορα Νικηφόρου Β΄ του Φωκά, ανέβηκε στον θρόνο ο Ιωάννης Τσιμισκής, ο οποίος είχε γίνει αποδέκτης συκοφαντικών επιστολών εξ Αγίου Όρους, με τις οποίες κατηγορούνταν ο Όσιος Αθανάσιος ότι χάλασε τις αρχαιοπρεπείς συνήθειες εκείνου του Ιερού Τόπου και νεωτερίζοντας ανέγειρε μεγάλες οικοδομές και μέγαρα.

Ο Αυτοκράτωρ Ιωάννης Τσιμισκής κάλεσε τον Όσιο σε απολογία. Όταν τον συνάντησε στη Βασιλεύουσα, αντί για πολέμιος, έγινε φίλος και ευλαβής προσκυνητής του και μόνον εκ της όψεως του Οσίου, της φήμης και των συνομιλιών τους. Έτσι, αντί τιμωρίας, προσέφερε στον Όσιο 244 χρυσά φλουριά για την Λαύρα και άλλα τόσα για το Πρωτάτο. Μόλις επέστρεψε Όσιος στον Άθωνα, όλοι οι συκοφάντες του προσέπεσαν και ζήτησαν συγνώμη. 

Το μένος όμως του αρχέκακου όφεως αύξανε εναντίον του Οσίου εφόσον πρόκοπτε το Μοναστήρι της Λαύρας. Το γεγονός αυτό διέγνωσε ο ενάρετος αδελφός Θωμάς, ο οποίος είδε σε όραμα, νοερώς, ότι όλοι οι λόφοι και τα λαγκάδια του Άθωνα, είχαν γεμίσει από μαύρους δαίμονες με τη μορφή πιθήκου, οι οποίοι έτρυζαν τα δόντια τους και βρυχούνταν εναντίον του Οσίου.

Το όραμα δεν άργησε να επαληθευτεί. Ένας αδελφός που μίσησε τον Όσιο, ακόνισε ένα μαχαίρι και μια νύκτα τον επισκέφθηκε στο κελλί του με σκοπό να τον φονεύσει. Ανοίγοντας ο Όσιος την θύρα, έπεσε ο κακοποιός αδελφός στο έδαφος, ενώ ταυτόχρονα φώναξε : "Πάτερ μου, Πάτερ, σώσον τον φονέα σου". Άναψε το φώς ο Άγιος και πρόσεξε το ακονισμένο μαχαίρι στο έδαφος, ενώ παράλληλα αφού σήκωσε τον κακοποιό, τον συγχώρησε και τον φίλησε και μάλιστα έκτοτε τον υπεραγαπούσε και προσευχόταν για τον παρ΄ ολίγο φονέα του.

ΠΗΓΗ : ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΥΛΟΥ ΛΑΥΡΙΩΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ, ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΤΩ "ΑΘΩ", ΑΘΗΝΑΙ 1956, σελ. 12.