"Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς" (Κατά Ιωάννη 8,32).

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ



ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΙ Πατέρες,

Τὴν στάσιν της ἔναντι τῶν αἱρετικῶν – καὶ αἱρετικοὶ εἶναι ὅλοι οἱ μὴ ὀρθόδοξοι - ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔχει καθορίσει ἅπαξ καὶ διὰ παντός, διὰ τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων, δηλαδὴ διὰ τῆς ἁγίας Θεανθρωπίνης Παραδόσεως, τῆς μοναδικῆς καὶ ἀναλλοιώτου. Συμφώνως πρὸς αὐτὴν τὴν στάσιν, εἰς τοὺς ᾿Ορθοδόξους εἶναι ἀπηγορευμένη κάθε συμπροσευχὴ καὶ κάθε λατρευτικὴ ἐπικοινωνία μετὰ αἱρετικῶν. Διότι ≪τίς μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἤ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;≫ (Βʹ Κορ. ϛʹ 14-15).

῾Ο ΜΕʹ κανὼν τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων ὁρίζει: ≪᾿Επίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος, μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω≫ 1. Αὐτὸς ὁ ἱερὸς κανὼν τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων δὲν προσδιορίζει ποία ἀκριβῶς προσευχὴ ἤ ἀκολουθία ἀπαγορεύεται, ἀλλὰ ἀπαγορεύει κάθε κοινὴν μεθ᾿ αἱρετικῶν προσευχήν, ἔστω καὶ τὴν κατ᾿ ἰδίαν (≪συνευξάμενος≫ ). Εἰς δὲ τὰς οἰκουμενιστικὰς κοινὰς προσευχὰς μήπως δὲν γίνωνται καὶ ἁδρότερα καὶ εὐρύτερα τούτων ;

῾Ο ΛΒʹ Κανὼν τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου ὁρίζει· ≪῞Οτι οὐ δεῖ αἱρετικῶν εὐλογίας λαμβάνειν, αἵτινές εἰσιν ἀλογίαι μᾶλλον ἤ εὐλογίαι≫. Μήπως ὅμως δὲν συμβαίνει εἰς τὰς κοινὰς οἰκουμενιστικὰς συναντήσεις καὶ συμπροσευχὰς νὰ εὐλογοῦν αἱρετικοί: ρωμαιοκαθολικοὶ ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς, προτεστάνται πάστορες, ἀκόμη δὲ καὶ γυναῖκες ;(!)

Αὐτοὶ καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι σχετικοὶ Κανόνες τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων ἴσχυον ὄχι μόνον κατὰ τὴν παλαιὰν ἐποχήν, ἀλλ᾿ ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι ἐν ἀπολύτῳ ἰσχύϊ καὶ σήμερον, δι᾿ ὅλους ἡμᾶς τοὺς συγχρόνους ὀρθοδόξους Χριστιανούς.

᾿Ισχύουν ἀναμφιβόλως καὶ διὰ τὴν θέσιν μας ἔναντι τῶν ρωμαιοκαθολικῶν καὶ τῶν προτεσταντῶν. Διότι ὁ μὲν ρωμαιοκοθολικισμὸς εἶναι πολλαπλῆ αἵρεσις, περὶ δὲ τοῦ προτεσταντισμοῦ τί νὰ εἴπωμεν; Καλλίτερον νὰ μὴ ὁμιλῶμεν.

῎Ηδη ὁ ῞Αγιος Σάββας εἰς τὴν ἐποχήν του, ἑπτάμισυ αἰῶνας πρίν, δὲν ὠνόμαζε ἆραγε τὸν ρωμαιοκαθολικισμὸν ≪λατινικὴν αἵρεσιν≫; Καὶ πόσα ἀπὸ τότε νέα δόγματα δὲν ἐπενόησεν ὁ πάπας καὶ ≪ἀλαθήτως≫ ἐδογμάτισε! Δὲν χωρεῖ δὲ ἀμφιβολία, ὅτι διὰ τοῦ δόγματος περὶ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ πάπα, ὁ ρωμαιοκαθολικισμὸς κατέστη παναίρεσις. Καὶ ἡ πολὺ ἐπαινουμένη Βʹ Βατικάνειος Σύνοδος οὐδὲν ἤλλαξεν οὔτε ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὴν τερατώδη ταύτην αἵρεσιν, ἀλλά, τοὐναντίον, ἐπεκύρωσεν αὐτήν 2.

῞Ενεκα τούτου, ἄν εἴμεθα ὀρθόδοξοι καὶ θέλωμεν νὰ παραμείνωμεν ὀρθόδοξοι, τότε ὀφείλομεν καὶ ἡμεῖς νὰ κρατήσωμεν τὴν στάσιν τοῦ ῾Αγίου Σάββα, τοῦ ῾Αγίου Μάρκου ᾿Εφέσου, τοῦ ῾Αγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωάννου τῆς Κροστάνδης καὶ τῶν λοιπῶν ἁγίων ῾Ομολογητῶν καὶ Μαρτύρων καὶ Νεομαρτύρων τῆς ὀρθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἔναντι τῶν ρωμαιοκαθολικῶν καὶ τῶν προτεσταντῶν, ἐκ τῶν ὁποίων οὔτε οἱ μέν, οὔτε οἱ δέ, δὲν πιστεύουν ὀρθῶς καὶ ὀρθοδόξως εἰς τὰ δύο βασικὰ δόγματα τοῦ Χριστιανισμοῦ: εἰς τὴν ῾Αγίαν Τριάδα καὶ εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν10.

ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΕ καὶ ῞Αγιοι Συνοδικοὶ Πατέρες,
῞Εως πότε θὰ ἐξευτελίζωμεν δουλικῶς τὴν ῾Αγίαν μας ᾿Ορθόδοξον ῾Αγιοπατερικὴν καὶ ῾Αγιοσαββιτικὴν ᾿Εκκλησίαν διὰ τῆς οἰκτρῶς καὶ φρικωδῶς ἀντιαγιοπαραδοσιακῆς στάσεώς μας ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ λεγομένου Οἰκουμενικοῦ Συμβουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν;

᾿Εντροπὴ καταλαμβάνει πάντα εἰλικρινῆ ὀρθόδοξον, ἀνατραφέντα ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν τῶν ἁγίων Πατέρων, ὅταν ἀναγιγνώσκῃ, ὅτι οἱ ὀρθόδοξοι σύνεδροι τῆς 5ης Πανορθοδόξου διασκέψεως τῆς Γενεύης (8-16 ᾿Ιουνίου 1968) σχετικῶς πρὸς τὴν συμμετοχὴν ὀρθοδόξων εἰς τὸ ἔργον τοῦ ≪Παγκοσμίου Συμβουλίου ᾿Εκκλησιῶν≫, ἔλαβον τότε τὴν ἀπόφασιν ≪ὅπως ἐκφρασθῇ ἡ κοινὴ ἐπίγνωσις τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας ὅτι αὕτη ἀποτελεῖ ὀργανικὸν μέλος τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου ᾿Εκκλησιῶν≫ (Βλ. Glasnik S. D. Crkve, Βελιγράδιον, ἀριθ. 8/1968, σελ. 168).

Αὐτὴ ἡ ἀπόφασις εἶναι κατὰ τὴν ἀνορθοδοξίαν καὶ ἀντιορθοδοξίαν της ἀποκαλυπτικῶς φρικαλέα. ῏Ητο ἆραγε ἀπαραίτητον ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία, αὐτὸ τὸ πανάχραντον Θεανθρώπινον σῶμα καὶ ὀργανισμὸς τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, νὰ ταπεινωθῇ τόσον τερατωδῶς, ὥστε οἱ ἀντιπρόσωποί της θεολόγοι, ἀκόμη καὶ ἱεράρχαι11, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ Σέρβοι, νὰ ἐπιζητοῦν τὴν ≪ὀργανικὴν≫ μετοχὴν καὶ συμπερίληψιν
εἰς τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον ᾿Εκκλησιῶν, τὸ ὁποῖον, κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπον, γίνεται εἷς νέος ἐκκλησιαστικὸς ≪ὀργανισμός≫, μία ≪νέα ᾿Εκκλησία≫ ὑπεράνω τῶν ἐκκλησιῶν, τῆς ὁποίας αἱ ᾿Ορθόδοξοι καὶ μὴ ὀρθόδοξοι ἐκκλησίαι ἀποτελοῦν μόνον ≪μέλη≫ (≪ὀργανικῶς≫ μεταξύ των συνδεδεμένα!); ᾿Αλλοίμονον, ἀνήκουστος προδοσία !

᾿Απορρίπτομεν τὴν ὀρθόδοξον θεανθρωπίνην πίστιν, αὐτὸν τὸν ὀργανικὸν δεσμὸν μετὰ τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ᾿Ιησοῦ καὶ τοῦ παναχράντου Του Σώματος — τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων καὶ Πατέρων καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων — καὶ θέλωμεν νὰ γίνωμεν ≪ὀργανικὰ μέλη≫ τοῦ αἱρετικοῦ, οὐμανιστικοῦ, ἀνθρωποπαγοῦς καὶ ἀνθρωπολατρικοῦ συλλόγου, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖται ἀπὸ 263 αἱρέσεις, ἡ δὲ κάθε μία ἀπὸ αὐτὰς πνευματικὸς θάνατος!

῾Ως ὀρθόδοξοι, εἴμεθα ≪μέλη Χριστοῦ≫. ≪῎Αρα οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ, ποιήσω πόρνης μέλη; Μὴ γένοιτο!≫ (Αʹ Κορ. ϛʹ 15). Καὶ ἡμεῖς τοῦτο πράττομεν διὰ τῆς ≪ὀργανικῆς συνδέσεώς μας μετὰ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν, τὸ ὁποῖον οὐδὲν ἄλλο εἶναι, εἰμὴ ἀναβίωσις τῆς ἀθέου ἀνθρωπολατρείας -
εἰδωλολατρείας.≫

Εἶναι πλέον ἔσχατος καιρός, Πανιερώτατοι Πατέρες, ὅπως ἡ ᾿Ορθόδοξος ῾Αγιοπατερικὴ καὶ ῾Αγιοσαββιτικὴ ᾿Εκκλησία μας, ἡ ᾿Εκκλησία τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων, τῶν ἁγίων῾Ομολογητῶν, Μαρτύρων καὶ Νεομαρτύρων, παύσῃ νὰ ἀναμιγνύεται ἐκκλησιαστικῶς, ἱεραρχικῶς καὶ λατρευτικῶς μετὰ τοῦ οὕτω καλουμένου Οἰκουμενικοῦ Συμβουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν καὶ ὅπως ἀρνηθῇ διὰ παντὸς τὴν οἱανδήποτε συμμετοχὴν εἰς τὰς κοινὰς προσευχὰς καὶ τὴν λατρείαν (ἡ ὁποία λατρεία εἰς τὴν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν εἶναι ὀργανικῶς συνδεδεμένη εἰς μίαν ὁλότητα καὶ συγκεφαλαιοῦται εἰς τὴν θείαν Εὐχαριστίαν), καὶ γενικῶς τὴν συμμετοχὴν εἰς οἱανδήποτε ἐκκλησιαστικὴν πρᾶξιν, ἡ ὁποία ὡς τοιαύτη, φέρει ἐν ἑαυτῇ καὶ ἐκφράζει τὸν μοναδικὸν καὶ ἀνεπανάληπτον χαρακτῆρα τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καὶ ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας τῆς πάντοτε Μιᾶς καὶ Μοναδικῆς.

ΜΗ ΣΜΙΓΟΥΣΑ ἐκκλησιαστικῶς μετὰ τῶν αἱρετικῶν, εἴτε ἄν εἶναι αὐτοὶ συγκεντρωμένοι πέριξ τῆς Γενεύης, εἴτε πέριξ τῆς Ρώμης, ἡ ᾿Ορθόδοξος ἡμῶν ᾿Εκκλησία, κατὰ πάντα πιστὴ πρὸς τοὺς ἁγίους ᾿Αποστόλους καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρας, δὲν θὰ ἀρνηθῇ διὰ τούτου τὴν Χριστιανικήν της ἀποστολὴν καὶ τὸ εὐαγγελικόν της χρέος: ὅπως ἐνώπιον τοῦ συγχρόνου κόσμου, ὅσον τοῦ μὴ ὀρθοδόξου, τόσον καὶ τοῦ ἀπίστου, ταπεινῶς, ἀλλὰ εὐθαρσῶς μαρτυρῇ περὶ τῆς ᾿Αληθείας, τῆς Παναληθείας, περὶ τοῦ ζῶντος καὶ ἀληθινοῦ Θεανθρώπου καὶ περὶ τῆς πανσωστικῆς καὶ παμμεταμορφωτικῆς δυνάμεως τῆς ᾿Ορθοδοξίας.

῾Οδηγουμένη ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ, ἡ ᾿Εκκλησία μας, διὰ τοῦ ἁγιοπατερικοῦ πνεύματος καὶ χαρακτῆρος θεολόγων της, πάντοτε θὰ εἶναι ἑτοίμη ≪πρὸς ἀπολογίαν παντὶ τῷ αἰτοῦντι ἡμᾶς λόγον περὶ τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος≫ (Αʹ Πετρ. Γʹ 15).

Καὶ ἡ ᾿Ελπὶς ἡμῶν νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων καὶ εἰς ὅλην τὴν αἰωνιότητα, εἶναι μία καὶ μοναδική: ῾Ο Θεάνθρωπος ᾿Ιησοῦς Χριστὸς ἐν τῷ Θεανθρωπίνῳ του σώματι, τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τῶν ῾Αγίων ᾿Αποστόλων καὶ τῶν Πατέρων.

Οἱ ᾿Ορθόδοξοι θεολόγοι ὀφείλουν νὰ συμμετέχουν ὄχι εἰς ≪οἰκουμενικὰς κοινὰς προσευχάς≫, ἀλλὰ εἰς θεολογικοὺς διαλόγους ἐν τῇ ᾿Αληθεία καὶ περὶ τῆς ᾿Αληθείας, ὅπως διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἔπραττον οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας.

῾Η ᾿Αλήθεια τῆς ᾿Ορθοδοξίας καὶ τῆς ᾿Ορθοπιστίας εἶναι ≪μερὶς≫ μόνον ≪τῶν σωζομένων≫ (πρβλ. Ζʹ Κανὼν τῆς Βʹ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

Παναληθὲς εἶναι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ ἁγίου ᾿Αποστόλου: ≪σωτηρία ἐν ἁγιασμῷ καὶ πίστει ἀληθείας≫ (Βʹ Θεσ. βʹ 13). ῾Η θεανθρωπίνη πίστις εἶναι ≪ἡ πίστις τῆς ᾿Αληθείας≫. ῾Η οὐσία αὐτῆς τῆς πίστεως εἶναι ἡ ᾿Αλήθεια, εἶναι ἡ μόνη Παναλήθεια, δηλαδὴ ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. ῾Η δὲ θεανθρωπίνη ἀγάπη εἶναι ≪ἡ ἀγάπη τῆς ᾿Αληθείας≫ (Βʹ Θεσ. βʹ 10). ῾Η οὐσία αὐτῆς τῆς ἀγάπης εἶναι ἡ Παναλήθεια, δηλ. ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. Καὶ αὐτὴ ἡ Πίστις καὶ αὐτὴ ἡ ᾿Αγάπη εἶναι ἡ καρδία καὶ ἡ συνείδησις τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας.

Πάντα ταῦτα διεφυλάχθησαν ἀλώβητα καὶ ἀπαραμόρφωτα μόνον ἐν τῇ μαρτυρικῇ ἁγιοπατερικῇ ᾿Ορθοδοξίᾳ, περὶ τῆς ὁποίας οἱ ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ εἶναι κεκλημένοι νὰ μαρτυροῦν ἀφόβως ἐνώπιον τῆς Δύσεως καὶ τῆς ψευδοπίστεώς της καὶ τῆς ψευδοαγάπης της.

Τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
13/26 Νοεμβρίου 1974
῾Ιερὰ Μονὴ Τσέλιε


Συνιστᾷ ἑαυτὸν ταῖς ἁγίαις ἀποστολικαῖς
προσευχαῖς τῆς ῾Υμετέρας Πανιερότητος
καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων
τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ᾿Αρχιερέων,
ὁ ἀνάξιος ᾿Αρχιμανδρίτης ᾿Ιουστῖνος

_______________________________
 
1. ῾Ομοίως ὁρίζουν καὶ οἱ ΜΣΤʹ καὶ ΞΕʹ ᾿Αποστολικοὶ Κανόνες, καθὼς ἐπίσης καὶ ὁ Λγʹ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου.
2. ᾿Ιδὲ τὴν Constitutio de Ecclesia τῆς Βʹ Βατικανείου Συνόδου.


Πηγή : .impantokratoros.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου