Ο ΓΕΡΩΝ ΑΒΕΡΚΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ο Γέρων Αβέρκιος ήταν μοναχός εις την Νέαν Σκήτην. Εκατοικούσε μέσα σε μια μικρή σπηλιά και εκεί έπλεκε καλάθια και τα επωλούσε εις τα Μοναστήρια διά να εξοικονομεί το παξιμάδι του. Εζούσε με μεγάλη ασκητικότητα και ακτημοσύνη.

Κατά τις Κυριακές και τις αγρυπνίες επήγαινε πάντοτε εις το Κυριακόν της Σκήτης. Εστέκετο κατά την συνήθειάν του εις το πίσω μέρος του νάρθηκος και από εκεί παρακολουθούσε την ακολουθία.

Κατά την διάρκεια μιας αγρυπνίας οι πατέρες είδαν τον Γέρο Αβέρκιο να φεύγει από τη θέση του και να προχωρεί προς τον κυρίως ναό. Δεν σταματά όμως εκεί αλλά βιαστικά εισήλθε διά της ωραίας πύλης εντός του ιερού και σταμάτησε εμπρός εις την Αγίαν Τράπεζα. Τότε όλοι οι πατέρες τον είδαν να βάζει σε κάποιον μετάνοια, χωρίς όμως να βλέπουν σε ποιόν βάζει μετάνοια. Μετά τον ακούουν να αποκρίνεται χαρούμενος εις αυτόν που έβαλε μετάνοιαν : «Ναί Δέσποτα, βλέπω. Αβέρκιος μοναχός. Ευχαριστώ, ευχαριστώ». Μετά έβαλε πάλι μετάνοια, εβγήκε κανονικά από το ιερόν και εγύρισε πίσω εις την θέσιν του.

Όλοι οι πατέρες επρόσεξαν την κίνησιν αυτήν του Γέροντος, αλλά διά να μη διαταράξουν την ιερότητα της ακολουθίας δεν τον εμίλησαν καθόλου, διότι τον εθεωρούσαν ως απλούν και ένεκα της απλότητος του κάνει αυτές τις ενέργειες.

Την άλλη ημέρα τον συνάντησε εις τον δρόμον ο παπά-Γιάννης, ο εφημέριος που λειτουργούσε εις το Κυριακόν και τον ερωτά : «Τί έπαθες χθες εις το Κυριακόν, γέρο-Αβέρκιε και με ποιόν ωμιλούσες εις το ιερόν ;» Και ο απλούστατος Γέρων του απαντά με αφέλεια : «Καλά, δεν είδες εσύ παπά-Γιάννη, τον Δεσπότην Χριστόν που εστεκόταν εις την ωραίαν Πύλην και με εφώναξε να πάω κοντά του ; Με ερώτησε ποίον είναι το όνομά μου και του είπα^. και αυτός το έγραψε εις την πλάκα του Κυριακού και μου το έδειξε και το εδιάβασα και μόνος μου». Όταν άκουσε αυτά ο ιερεύς εξεπλάγη και διηγήθηκε την οπτασία του Γέροντος  Αβερκίου και εις τους άλλους πατέρας. Από τότε όλοι οι Πατέρες τον εσέβοντο και δεν τον καταφρονούσαν όπως και προηγουμένως διά την απλότητά του.

Η πλάκα όμως που είδε ο Γέροντας γραμμένο το όνομά του δεν ήταν το βιβλίον του Κυριακού που γράφουν τα κτητορικά ονόματα διά να τα μνημονεύουν, αλλά η βίβλος της ζωής, εις την οποίαν ο Φιλάνθρωπος Δεσπότης Χριστός καταγράφει τους καθαρούς τη καρδία, που αξιώνονται και να γνωρίσουν τον Άγιον Θεόν.

Ο Γέρων Αβέρκιος εκοιμήθη οσίως το 1934. Την ευχή του να έχωμεν.

ΠΗΓΗ : Η ΜΕΤΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, εκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ», σ. 18 κ.ε.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

«Ἒστι Θεός !» - Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Πριν από πολλά χρόνια, μου είπε ο Παππούλης, στο ίδιο Μοναστήρι εμόναζε μαζί με μένα και ένα πνευματικό μου παιδί, πολύ μικρότερός μου και ήταν καθηγητής Θεολόγος. Καθημερινά μιλούσαμε για όλα τα θέματα, που είχαν σχέση με την θρησκεία και για τα προβλήματα, που απορρέουν από αυτήν. Μια ημέρα, όμως, ο καθηγητής έφερε προς συζήτηση το θέμα της υπάρξεως του Θεού. Αφού το εξαντλήσαμε το θέμα αυτό με όλες τις απόψεις, που είχε ο ίδιος και με την επιχειρηματολογία μου καταλήξαμε στο αβίαστο συμπέρασμα, ότι υπάρχει Θεός. Ο νεαρός, τότε, καθηγητής γυρίζει και μου λέει : «Όλα αυτά που μου είπες πάτερ είναι σωστά και οι δύο πιστεύουμε, ότι υπάρχει Θεός. Όμως, σε παρακαλώ πολύ, να μου υποσχεθείς, όταν πεθάνεις, ότι θα έλθεις να μου πεις εάν υπάρχει Θεός !» Και πώς είσαι βέβαιος, του είπα, ότι θα πεθάνω εγώ πρώτος και όχι εσύ ; Και ο νεαρός καθηγητής μου απήντησε, ότι αυτό εξυπακούεται, αφού έχεις διπλάσια ηλικία από την δική μου ηλικία. Εγώ, όμως, που με τη χάρη που έχω από τον Θεό, γνώριζα ότι εκείνος που θα πέθαινε πρώτος και μάλιστα πολύ σύντομα, δεν θα ήμουν εγώ, αλλά ο νεαρός καθηγητής, του είπα ότι υπόσχομαι, όταν πεθάνω να έλθω να σου πω, εάν υπάρχει Θεός ή όχι, αλλά θέλω και από εσένα να μου υποσχεθείς το ίδιο. Σου το υπόσχομαι πάτερ, μου είπε και δώσαμε τα χέρια μας, να τηρήσουμε την υπόσχεση αυτή.

Μετά από λίγο καιρός ο καθηγητής υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την Μονή, για να κατέβει στην πόλη, προφανώς για να διορισθεί σε κάποιο Γυμνάσιο. Δεν είχε περάσει ούτε ένας χρόνος από τότε που χώρισε με τον Παππούλη και μία ημέρα που η Εκκλησία μας εόρταζε μία από τις δύο μεγάλες εορτές, (το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα, δεν θυμάμαι), και στην Μονή είχε στρωθεί ένα πλούσιο εορταστικό τραπέζι και όλοι μας, είπε ο Παππούλης, δεν βλέπαμε την ώρα και την στιγμή να φάμε με μία ιδιαίτερη όρεξη, λόγω της προηγηθείσης πολυήμερης εξαντλητικής νηστείας, έφθασε ένας χωρικός και μας ειδοποίησε, ότι πέθανε ο καθηγητής ! Μείναμε όλοι άφωνοι και κανείς, μα κανείς, απολύτως, δεν άπλωσε το χέρι του να πάρει να φάει κάτι από το τραπέζι. Τί έγινε όλη αυτή η όρεξη ; μου είπε. Εξαφανίστηκε…

…Ένα βράδυ, περασμένα μεσάνυχτα, μετά από μια μακρά προσευχή, που έκανα στο κελλί μου, έσβησα το φως και προσπάθησα να με πάρει ο ύπνος. Οπότε, μέσα στο σκοτάδι, ακούω μια βροντερή φωνή, που συνοδεύετο από μία δυνατή βοή, να λέει : «Έστι Θεός ! Έστι Θεός ! Έστι Θεός !» τρεις φορές (Υπάρχει Θεός).

Γνώρισα τη φωνή. Ήταν η φωνή του καθηγητού ! Έντρομος σηκώθηκα και προσευχήθηκα, γονατιστός, για την ψυχή του, μέχρι το πρωί !

Εδώ, αξίζει να σημειωθεί η μεγάλη σημασία που παίζει ο τόνος στο ρήμα ειμί και συγκεκριμένα στο τρίτο πρόσωπο. Εάν έλεγε «εστί Θεός», η ερμηνεία του θα ήταν : Είναι Θεός. Ενώ το έστι Θεός, θα πει υπάρχει Θεός. Και έτσι ανταποκρίνεται πλήρως στην συμφωνία, που είχαν κάνει, όποιος πεθάνει πρώτος, να έρθει να πει στον άλλον, εάν υπάρχει Θεός.

Ύστερα απόλα αυτά, ποιος αμφιβάλλει, ότι «Έστι Θεός ;».

ΠΗΓΗ : ΑΝΑΡΓΥΡΟΥ Ι. ΚΑΛΛΙΑΤΣΟΥ, Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ, Εκδ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ, ΑΘΗΝΑ 1992, σσ. 13 κ.ε.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ ΕΥΛΑΒΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ Ε΄

«Οι ιερείς τότε είχον τέτοιαν αγάπην και σύνδεσμον μεταξύ των, και τόσην ευλάβειαν, όπου δεν θα το ξεχάσω ποτέ μου, όσο ζω.

Ο ιερεύς της ενορίας μας ήτο από την Αίγιναν, και πάντοτε είχε την επιθυμίαν, την ώρα της Προσκομιδής να του κρατώ τον δίσκον, όπου είχε δύο πρόσφορα. Τα έπαιρνε από την Αγίαν Τράπεζαν, και μου τα έδιδε και τα εκράτουν με κατάνυξιν. Όταν ελάμβανε το πρόσφορον με την αγίαν λόγχην εις τα χέρια του, τα δάκρυα έρρεον ποταμηδόν από τα μάτια του. Άρχιζε την Προσκομιδήν την ώραν όπου εδιαβάζοντο οι Κανόνες και ετελείωνε εις την Δοξολογίαν. Μου έλεγε δε αυτά τα λόγια :

«Βλέπεις, παιδί μου ; Αυτό το πρόσφορον είναι χωρισμένο εις δύο, δια να συμβολίζει τας δύο φύσεις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, την θείαν και την ανθρωπίνην. Αυτό είναι στρόγγυλον δια να συμβολίζει τον άναρχον Θεόν, διότι όπως το στρόγγυλον ούτε αρχήν ούτε τέλος έχει, έτσι και ο Πανάγαθος Θεός ούτε αρχήν ούτε τέλος έχει. Ο πανάγιος Θεός δια να σώσει το ανθρώπινον γένος έπρεπε να γίνει άνθρωπος και “μη εκστάς της Θεότητος” να λάβει σάρκα από την πάναγνον αειπάρθενον Θεοτόκον. Έτσι το πρόσφορον αυτό συμβολίζει αν τω άμα και την παναγίαν γαστέρα της Θεοτόκου, εκ της οποίας εξήλθεν αφράστως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Δια τούτο από το πρόσφορον αυτό εξάγεται ο Αμνός και μόνον, και ουδεμία άλλη μερίς. Απαγορεύεται δε αυστηρώς ο ιερεύς να λειτουργεί με ένα πρόσφορον μόνο.

Από το δεύτερον πρόσφορον εξάγεται η μερίς της Παναγίας. Αυτή η μερίς έχει σχήμα τριγωνικόν και τοποθετείται κοντά-κοντά εις τον Αμνόν, εφάπτεται εις το δεξιόν του μέρος και δεικνύει έτσι την αγάπην που έχει η Παναγία εις τον Θεόν και ο Θεός εις την Παναγίαν μας, η οποία έχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος. Δια τούτο ό,τι ζητήσει η Κυρία Θεοτόκος από τον Υιόν της και Θεόν ημών, αμέσως το λαμβάνομεν ημείς οι αμαρτωλοί.

Εις το αριστερόν μέρος του Αμνού τοποθετούνται τα εννέα Τάγματα, τα οποία παρακαλούν τον πανάγαθον Θεόν δια την σωτηρίαν ημών των αμαρτωλών. 

Αυτό το τεμάχιον, όπου βλέπεις να έχει επάνω την αγίαν λόγχην, είναι δια τα μερίδας των ψυχών ζώντων και κεκοιμημένων. Προσέχω ώστε εκείνοι που μνημονεύω να είναι ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι οποίοι πρέπει να νηστεύουν όλας τας κεκανονισμένας νηστείας κανονικά, και την εβδομάδα της Τυροφάγου να μη εσθίουν κρέας, διότι ο κανών ορίζει : “Οι εσθίοντες κρέας αυτήν την εβδομάδα πρέπει να μεταλάβουν μόνον το Πάσχα”.

Αρχίζω την Προσκομιδήν με αυτά τα γλυκύτατα τροπαριάκια, που διαβάζει ο δεξιός ψάλτης ο Βετιβίλιας, που παίρνουν την ψυχήν μου από την γην και την πηγαίνουν στον Ουρανόν, σε αΰλους κόσμους, και τελειώνω ακριβώς εις την Δοξολογίαν, δια να έλθουν όλοι εις την εκκλησίαν, να λάβουν την χάριν και να οσφρανθούν την ευωδίαν αυτού του θυμιάματος της Προθέσεως, όπως το ονομάζουν. Έτσι ακόμη και οι θείοι σου, οι Κουμουσαίοι, που έχουν αγελάδες και πρόβατα προλαβαίνουν τα ωραιότατον αυτό θυμίαμα.

Αυτά τα ψυχοφελέστατα λόγια μου έλεγεν αυτός ο ιερεύς, που είχε βαθυτάτην ευλάβειαν και φλογεράν πίστιν και αγάπην εις τον Δεσπότην Χριστόν. Και όχι μόνον αυτός, αλλά όλοι σχεδόν οι ιερείς του Πειραιώς συνεβούλευαν όλα τα παιδιά και τα οδηγούσαν με το φωτεινό τους παράδειγμα εις τον δρόμον της αρετής».

ΠΗΓΗ : +ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΟΥ, ΓΕΡΟΝΤΙΚΑΙ ΕΝΘΥΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ, ΤΟΜ. Α΄, Β΄ ΕΚΔ., ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ, ΜΩΛΟΣ ΛΟΚΡΙΔΟΣ, 2011, σσ. 36 κ.ε.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

«ΚΑΝΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΘΑ ΦΙΛΟΞΕΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΟΥΣ»

Κάποτε ένας μοναχός ήταν αρχοντάρης σ’ ένα Μοναστήρι του Αγίου Όρους (Αρχοντάρης είναι αυτός που φροντίζει για τους επισκέπτες, ετοιμάζει τα.. δωμάτια, προσφέρει τον καφέ και το κέρασμα. Είναι ένα πολύ κουραστικό διακόνημα, ιδίως στο Άγιο Όρος, που οι προσκυνητές κάθε μέρα είναι πάρα πολλοί).

Αυτός λοιπόν ο αρχοντάρης είχε κουραστεί πολύ από το διακόνημά του, το οποίο εκτελούσε επί πέντε χρόνια συνέχεια, και ζήτησε από τον Ηγούμενο να τον αντικαταστήσει.

Κάνε υπομονή, του απάντησε ο Ηγούμενος, και θα φιλοξενήσεις και Αγγέλους !!!

Να’ ναι ευλογημένο, απάντησε ο μοναχός.

Ύστερα από λίγο καιρό, ένα βραδάκι, αφού είχαν κλείσει οι πόρτες της Μονής, όπως ήταν κατάκοπος, κάθισε στο αρχονταρίκη λίγο, άνοιξε την Καινή Διαθήκη και άρχισε να διαβάζει. Βλέπει λοιπόν ξαφνικά να μπαίνει από την πόρτα του αρχονταρικίου ένας ωραιότατος νέος, ντυμένος στα λευκά.

Ευλογείτε, Πάτερ μου, του λέει. Ω, τι διαβάζετε, το Ευαγγέλιο του Ουρανού; Είστε μακάριος !!!

Και πριν προλάβει να απαντήσει ο αρχοντάρης, γιατί τα είχε χαμένα, συνέχισε ο νέος:

Ω με συγχωρείτε που σας διακόπτω, αλλά είμαι πεινασμένος.

Κατάπληκτος ο αρχοντάρης αλλά πολύ ευγενικά, είπε:

Ορίστε, ορίστε, καθήστε να σας ετοιμάσω κάτι. Πως λέγεστε;

Μιχάλης, απαντά ο νέος.

Γρήγορα – γρήγορα λοιπόν, με μεγάλη προθυμία αρχίζει να ετοιμάζει το τραπέζι, για να φάει ο νέος, που ήρθε στα λευκά ντυμένος.

Εκείνη την ώρα δεν το πολύ κατάλαβε, ύστερα άρχισε να του κάνει εντύπωση το πως ήταν ντυμένος.

Όσο εσείς θα τρώτε, του λέει, εγώ θα σας ετοιμάσω και το κελλάκι σας και θα σας φέρω και λίγη σαλάτα.

Πηγαίνοντας όμως να πάρει το πιάτο με τη σαλάτα, από ένστικτο γύρισε το κεφάλι του πίσω, για να ξανά κοιτάξει αυτόν τον νέο, που του έκανε μεγάλη εντύπωση. Ο ωραιότατος εκείνος νέος είχε εξαφανιστεί !!! Οπωσδήποτε ήταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ !!!

Από τότε η προθυμία του για φιλοξενία είχε μεγαλώσει. Θυμόταν το γεγονός με συγκίνηση. Πρόκειται για τον παπά Φιλάρετο, τον μετέπειτα Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ

Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει την αρχή της ινδίκτου, δηλαδή του νέου έτους, σύμφωνα με την αρχαία ρωμαϊκή συνήθεια και πολιτική τάξη, κατά την οποία στην πρώτη Σεπτεμβρίου άρχιζε το οικονομικό έτος. Οι ύμνοι και οι ευχές που αναπέμπονται σήμερα στους ναούς μας δίνουν να εννοήσουμε τη μεγάλη σημασία και αξία που έχει ο χρόνος για τη ζωή μας. Είναι το κεφάλαιο που δεν μπορεί να πει κανένας πώς δεν τόλαβε, είναι η προθεσμία και η πίστωση χρόνου που παρέχεται στον καθένα, για να εργασθεί το αγαθό. Ο Ιησούς λέει στα ιερά Ευαγγέλια : «εργάζεσθε έως ημέρα εστί…». Η ημέρα αυτή είναι ο παρών βίος, ο χρόνος της ζωής μας σε τούτο τον κόσμο, το κεφάλαιο που μας εμπιστεύεται ο Θεός, για να εκμεταλλευτούμε. Συγχρόνως όμως μας υπενθυμίζουν οι σημερινοί ύμνοι, ότι χωρίς την ευλογία του Θεού είναι μάταιος κάθε σκοπός της ζωής μας. «Ευλόγησον τον στέφανον του ενιαυτού…».

ΠΗΓΗ : +ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΨΑΡΙΑΝΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΕΡΒΙΩΝ ΚΑΙ ΚΟΖΑΝΗΣ, ΜΙΚΡΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ, ΑΘΗΝΑΙ 1980.

TO ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ