ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Η ΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ - ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΙΕΡΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ

Κάποιος ιερέας τελείωσε τη Θεία Λειτουργία και κατέλυσε τη Θεία Κοινωνία που είχε απομείνει και ήταν μάλιστα αρκετή ποσότητα. 

Μετά από λίγη ώρα πέθανε. Πριν τον θάψουν, οι ιατροί του έκαμαν μια τομή στο στομάχι του για να δουν τι συνέβη και δεν βρήκαν τη Θεία Κοινωνία στο στομάχι του, το οποίο ήταν αδειανό.

Που πήγε ο Χριστός; Οι Πατέρες της Εκκλησίας λένε, ότι η Θεία Κοινωνία, ο Χριστός πάει κατευθείαν στην ψυχή και από την ψυχή η Χάρις του Αγίου Πνεύματος μεταβιβάζεται σε όλα τα κύτταρα του σώματος. Έτσι πρώτα Κοινωνεί η ψυχή και μετά το σώμα.

ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΗΦΩΝΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΝΗΣ

Μία των ημερών απήλθαμε στον σεβάσμιο Ναό του Αγίου Νικολάου, εύχονταν ο Δίκαιος προς τον Κύριο, εξομολογούμενος προς Αυτόν. Όταν προσεύχονταν και δεν έβλεπε τον Χριστό οφθαλμοφανώς, δεν το υπολόγιζε ως προσευχή, αλλά ως μάταιο κόπο.

Όταν άρχισε ο ιερεύς τη Θεία Λειτουργία, είδε ο Δίκαιος ότι πυρ κατήλθε εξ ουρανού και σκέπασε τον ιερέα, και όλο το θυσιαστήριο. Ο δε ιερεύς δεν έβλεπε τίποτε. Όταν άρχισε ο Τρισάγιος ύμνος, όσοι ήσαν μετά του λειτουργού, είδαν να κατεβαίνουν τέσσερις Άγγελοι, συμψάλλοντες μαζί τους. Όταν διαβάζονταν ο Απόστολος, ήλθε ο μακάριος Παύλος και μετρούσε τα αναγιγνωσκόμενα. Και όταν άρχισε ο ιερεύς την ανάγνωση του Ευαγγελίου, κάθε λόγος που έβγαινε από το στόμα του, ως λαμπάδα πυρός ανέβαινε στον ουρανό, καθιστώντας εύγνωστα τα λεγόμενα, όταν έπαιρνε τα Άγια ο ιερεύς για τη Μεγάλη Είσοδο, ξαφνικά βλέπει ο ιερεύς ότι ανοίγουν οι ουρανοί, και ήλθε πολλή και αμέτρητη ευωδία, διότι κατέβαιναν Άγγελοι υμνούντες και δοξολογούντες τον Αμνό και Υιό του Θεού. Και καθώς γίνονταν αυτά, να παιδίο καθαρό και γλυκύ, μεταφέρθηκε εν μέσω των Αγγέλων απλωμένο στις παλάμες τους, και τοποθετήθηκε στον άγιο Δίσκο όπου ήσαν τα δώρα, βλέποντος του Δικαίου. Και μόλις τοποθετήθηκε εκεί, το εκύκλωσαν πλήθος λευκοφόρων Αγγέλων. 

Όταν δε πήγε ο ιερεύς να λάβει τον δίσκο με το παιδίο και το ποτήριο, πήραν αυτό μαζί με τα δώρα, το δε παιδίο τέθηκε επί της κεφαλής αυτού. Και όπως προχωρούσε ο λειτουργός λέγοντας τη δέηση (Μεγάλη Είσοδος), έβλεπε ο Όσιος ότι ακολουθούσαν οι Άγγελοι πέριξ της κεφαλής του ιερέως,  δύο των Χερουβείμ και δύο των Σεραφείμ, και πήγαιναν μπροστά από τον ιερέα, μαζί με πολλούς άλλους Αγγέλους, χαιρόμενοι αρρήτως. Όταν έφτασε ο λειτουργός στην Αγία Τράπεζα και τοποθέτησε τα Άγια, τότε κατασκέπασαν οι Άγγελοι με τις πτέρυγές τους την Αγία Τράπεζα. Τα δύο εκ των Χερουβείμ, στάθηκαν στα δεξιά του, ομοίως και τα δύο των Σεραφείμ στα αριστερά αυτού, ο δε ιερεύς δεν τα έβλεπε. Όταν είπαν το Σύμβολο της Πίστεως, και άρχισε ο ιερεύς να ευλογεί τα δώρα και να λέγει : «Μεταβαλών τω Πνεύματί σου τω Αγίω, αμήν», βλέπει ο Δίκαιος ότι ένας εκ των Αγγέλων, έλαβε μαχαίρι, έσφαξε το παιδί και το αίμα αυτού το έβαλε στο άγιο Ποτήριο. Το δε άχραντο σώμα μέλισε μυστικώς, το τοποθέτησε αντί των δώρων στον άγιο δίσκο, και κατόπιν ο Άγγελος επέστρεψε στη θέση όπου ήταν πρωτύτερα. (…) Κατά την ώρα της Θείας Κοινωνίας, έβλεπε ο Δίκαιος ότι άλλων τα πρόσωπα μαύριζαν γινόμενα ως Αιθιόπων (Αιθίοπας αποκαλούσαν τους δαίμονες), άλλων δε έλαμπαν σαν τον ήλιο. Παρατηρώντας αυτά, τρόμαζε και έσειε την κεφαλή του.

Όταν πλησίαζε κάποιος εκ των δικαίων να μεταλάβει, σκέπαζαν οι Άγγελοι το πρόσωπό του με άσπρο πανί, τοποθετούσαν στέφανο στην κεφαλή του και έτσι κοινωνούσε. Όταν δε πλησίαζε αμαρτωλός, απεστρέφονταν αυτόν οι άγγελοι, το δε άχραντο σώμα και αίμα του Χριστού αρπάζονταν αοράτως, (…) και έφευγε μαυρισμένος.

Κατά την κατάλυση της Θείας Κοινωνίας, τότε βρέθηκε το μικρό παιδί (ο Χριστός) ακέραιος, στις απλωμένες παλάμες των αγίων Αγγέλων. Και αμέσως, ανοίχθηκε η στέγη της Εκκλησίας και όπως κατήλθε από τον ουρανό, με τον ίδιο τρόπο ανήλθε, ψαλλόντων και δοξολογούντων των αγίων Αγγέλων, μέσα σε μεγάλη ευωδία.

ΠΗΓΗ : «ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ», έτος 16ο, 1951, αριθ. 173-175, σελ. 100 κ.ε.

«ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΗΝ ΕΥΧΗ, Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΚΛΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΘΕΙΟ ΠΥΡ»

Σε μια από τις εκκλησίες του χωριού λειτουργούσε κάποιος παπάς, που τον έλεγαν Ιωάννη. Ήταν οικογενειάρχης. Τις καθημερινές πήγαινε στα χωράφια, τις Κυριακές και γιορτές λειτουργούσε στην εκκλησία. Ήταν πολύ απλός, ταπεινός, ατημέλητος. Αν τον έβλεπες στο δρόμο δεν του΄ δινες και πολλή σημασία………

Γι΄ αυτόν λοιπόν τον π. Ιωάννη ο γέροντας Ιερώνυμος (της Αίγινας) μας διηγόταν πράγματα θαυμαστά, που μόνο στους παλιούς ασκητές με τη φλογερή πίστη μπορούσε να συναντήσει κανείς. Το χαρακτηριστικότερο γεγονός, που σημάδεψε την παρουσία του στο Γκέλβερι, ήταν το εξής.

Όταν λειτουργούσε, πάντα σχεδόν δάκρυζε, αναστέναζε και πολλές φορές δεν μπορούσε να συγκρατήσει τους λυγμούς. Τόση πίστη είχε και τόσο έντονα ζούσε το μυστήριο της Θείας ευχαριστίας ! Όταν όμως έφτανε στην ώρα του καθαγιασμού των τίμιων δώρων, η συγκίνησή του κορυφωνόταν. Οι ψαλτάδες τέλειωναν το «Σε υμνούμεν…», που το έψελναν όσο πιο μακρόσυρτα μπορούσαν, και μέσα απ΄ το ιερό ακούγονταν ακόμα οι προσευχές και οι αναστεναγμοί του ιερέα. Ξανάρχιζαν το «Σε υμνούμεν…», το έλεγαν ξανά. Συχνά έπρεπε να το επαναλάβουν πέντε – έξι φορές μέχρι να τελειώσει ο π. Ιωάννης και να εκφωνήσει το «Εξαιρέτως….». Όταν η καθυστέρηση αυτή για την εκφώνηση του «Εξαιρέτως….» επαναλήφθηκε μερικές Κυριακές, οι ψαλτάδες άρχισαν να΄ ρχονται σε αμηχανία. Δεν ήξεραν τι να κάνουν. Δεν μπορούσαν να πουν και τίποτ΄ άλλο, π.χ. πολυέλαιο, γιατί το αιδέσιμο της στιγμής δεν το επέτρεπε. Δεν τολμούσαν όμως και να κάνουν παρατήρηση στον ιερέα, γιατί τον σέβονταν πολύ. Μια μέρα λοιπόν λένε στους επιτρόπους το πρόβλημά τους.

-Ο Ιερέας αργεί πολύ να τελειώσει την ευχή κατά την ώρα του καθαγιασμού των τίμιων δώρων και μεις ερχόμαστε σε αμηχανία. Ψάλλουμε και ξαναψάλλουμε το «Σε υμνούμεν…» αλλά έτσι, νομίζουμε, γίνεται χασμωδία. Δεν του λέτε να συντομεύσει όσο γίνεται ;

Οι επίτροποι διαβίβασαν την παράκληση των ψαλτών στον ιερέα. Εκείνος τους απάντησε :

-Πώς μπορώ να τελειώσω νωρίτερα ; Αυτό δεν εξαρτάται από μένα. Μόλις αρχίσω να διαβάζω την ευχή, η αγία τράπεζα κυκλώνεται από θείο πυρ, που φτάνει τα 2-3 μέτρα ύψος. Κι εγώ δεν μπορώ να πλησιάσω. Πέφτω κατά γης και προσεύχομαι, ως ότου ευδοκήσει ο Θεός ν΄ αποσυρθεί το θείο αυτό πυρ ή πολλές φορές να χωριστεί στα δύο και τότε εισέρχομαι και συνεχίζω την ευχή «και ποίησον τον άρτον τούτον……».

Οι ψαλτάδες όταν τ’ άκουσαν αυτά, θαύμασαν την αγιότητα του ιερέα τους. Και δεν τόλμησαν να τον ξαναενοχλήσουν.

(Η φωτογραφία προέρχεται από το : orthodoxcityhermit.com).

ΠΗΓΗ : ΠΕΤΡΟΥ ΜΠΟΤΣΗ, ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ, ΑΘΗΝΑ 1991, σ. 28 κ.ε.

ΟΣΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΕΝ ΚΑΛΥΜΝΩ – ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ

Κατά την Θεία Λειτουργία είχε τελεία προσήλωση στο τελούμενο μυστήριο και πολλές φορές συλλειτούργει με τους αγίους ή συνομιλούσε με τους Τρεις Ιεράρχες και άλλους αγίους.

Κατά την Θεία Μετάληψη συνέβη πολλές φορές να παρατηρηθεί από τις αδελφές ή και από τους συλλειτουργούς του να φουσκώνει το Άγιο Ποτήρι μέχρι τα χείλη του, χωρίς όμως να χύνεται η Θεία Ευχαριστία. 

Σ΄ άλλες περιπτώσεις οι πιστοί που εκκλησιάζοντο, όταν ο Όσιος ετοίμαζε την Προσκομιδή και έβγαζε τον Αμνό, άκουγαν τις φωνές ενός μικρού παιδιού, σαν να σφαγιάζεται.

………………….

Κατά την κοίμησή του (1948) μόνο μια μοναχή είδε - κατά θεία παραχώρηση – τον άγιο Σάββα να ανέρχεται στον ουρανό μέσα σε χρυσό σύννεφο και ως θριαμβευτής της ζωής να ψέλλει με γλυκύτατη φωνή το : «Ευαγγελίζου γη χαράν μεγάλη».

Την ευχή του να έχουμε. 

ΠΗΓΗ : ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΝΤΙΝΟΗΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ, Ο ΟΣΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ ΤΗΣ ΚΑΛΥΜΝΟΥ, ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ 2008, σσ. 22, 28.

Ο ΑΠΛΟΪΚΟΣ ΚΑΙ ΑΜΑΘΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ

Ο αββάς Δανιήλ ο Φαρανίτης διηγήθηκε ότι  ο αββάς Αρσένιος είπε για κάποιον μοναχό της  Σκήτης τα εξής :

Ο μοναχός αυτός ήταν σπουδαίος στην πρακτική  άσκηση  (νηστεία, αγρυπνία,  προσευχή, ψαλμωδία, υπακοή, τήρηση των εντολών, σωματικό κόπο κλπ)  αλλά απλοϊκός στην πίστη και από αμάθεια έσφαλλε λέγοντας: « Ο άρτος που παίρνουμε στη θεία κοινωνία δεν είναι αληθινά σώμα Χριστού αλλά σύμβολό του». Δύο γέροντες άκουσαν ότι λέει αυτό το πράγμα και, επειδή γνώριζαν ότι ήταν σπουδαίος  ως προς τον τρόπο της ζωής του, σκέφτηκαν ότι το λέει από ακακία και απλοϊκότητα. Τον επισκέφτηκαν λοιπόν και του είπαν: «Αββά, ακούσαμε για κάποιον κάτι απίστευτο, ότι δηλαδή  λέει πως ο άρτος που μεταλαβαίνουμε δεν είναι αληθινά σώμα  Χριστού, αλλά είναι σύμβολο».

Ο γέροντας αποκρίθηκε : « Εγώ είμαι που το λέω αυτό». Εκείνοι τον παρακαλούσαν και του έλεγαν : «Μην πιστεύεις έτσι, αββά, αλλά όπως παρέδωσε όλη η Εκκλησία. Εμείς δηλαδή πιστεύουμε ότι ο άρτος αυτός είναι σώμα του Χριστού και το άγιο ποτήριο είναι το ίδιο το αίμα του Χριστού, στ’ αλήθεια και όχι συμβολικά. Όπως ο Θεός στην αρχή πήρε χώμα από τη γη και έπλασε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα του και κανείς δε μπορεί να πει ότι δεν είναι εικόνα του Θεού, αν και ο νους δε μπορεί να το κατανοήσει, έτσι και ο άρτος αυτός, για τον οποίο ο Κύριος είπε « είναι σώμα μου», πιστεύουμε ότι αληθινά είναι σώμα Χριστού». «Αν δεν πειστώ από τα πράγματα, δεν βεβαιώνομαι», είπε ο γέροντας και εκείνοι του απάντησαν: «Ας προσευχηθούμε και να παρακαλέσουμε τον Θεό αυτή την εβδομάδα γι’  αυτό το μυστήριο και πιστεύουμε ότι ο Θεός θα μας φανερώσει την αλήθεια».

Ο γέροντας δέχτηκε με χαρά αυτή την πρόταση και παρακαλούσε τον Θεό λέγοντας: «Κύριε, εσύ γνωρίζεις ότι δεν απιστώ από κακία, αλλά για να μην πλανηθώ από άγνοια φανέρωσε μου την αλήθεια, Κύριε Ιησού Χριστέ». Και οι γέροντες αφού πήγαν στα κελλιά τους, παρακαλούσαν κι αυτοί τον Θεό λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, φανέρωσε στον γέροντα  αυτό το μυστήριο, για να πιστέψει και να μη χάσει τον κόπο του». Και ο Θεός άκουσε και αυτούς και εκείνον.

Όταν συμπληρώθηκε η εβδομάδα, πήγαν την Κυριακή στην εκκλησία και στάθηκαν οι τρεις μαζί, μόνοι τους, σε ένα στρωσίδι, και ο γέροντας ήταν στη μέση. Ανοίχτηκαν τότε τα μάτια τους και όταν τοποθετήθηκε ο άρτος στην αγία τράπεζα, αυτοί μόνο οι τρεις τον έβλεπαν ως ένα παιδί. Στη συνέχεια, μόλις ο ιερέας άπλωσε το χέρι για να κόψει τον άρτο σε κομμάτια, κατέβηκε από τον ουρανό άγγελος Κυρίου έχοντας μαχαίρι, έσφαξε το παιδί και άδειασε το αίμα του στο άγιο ποτήριο. Και όταν ο ιερέας έκοβε τον άρτο σε μικρά κομμάτια και ο άγγελος έκοβε μικρά κομμάτια από το παιδί.

Όταν  πλησίασαν  να  κοινωνήσουν  τα  άγια μυστήρια, δόθηκε μόνο στον γέροντα κρέας ματωμένο. Βλέποντάς το, φοβήθηκε και φώναξε: «Πιστεύω, Κύριε, ότι ο άρτος είναι σώμα σου και το ποτήριο είναι αίμα σου». Αμέσως το κρέας που ήταν στο χέρι του (γιατί την εποχή εκείνη οι πιστοί, σύμφωνα με την αρχαία τάξη της Εκκλησίας, μεταλάμβαναν χωριστά το σώμα και το αίμα του Κυρίου) έγινε άρτος, όπως είναι κατά το μυστήριο, και μετέλαβε ευχαριστώντας τον Θεό.

Του είπαν έπειτα οι γέροντες: «Ο Θεός ξέρει τη φύση του ανθρώπου, ότι δηλαδή αυτός δε μπορεί να φάει κρέατα ωμά και γι’ αυτό μετέβαλε το σώμα του σε άρτο και το αίμα του σε οίνο γι’ αυτούς που τα δέχονται με πίστη». Και ευχαρίστησαν τον Θεό για τον γέροντα, γιατί δεν άφησε να χαθούν οι κόποι του, και πήγαν με χαρά στα κελλιά τους.

ΠΗΓΗ : "ΘΑΒΩΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ", εκδ. Ι. Ν. ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ - Ι. M. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, τευχ. 34, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ2014, σ. 10.

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΥΧΩΝ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Ο υποτακτικός του Γέροντος Τύχωνα ο π. Παίσιος (ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης) μας διηγήθηκε το εξής : 

Ο Παπά - Τύχωνας, όταν λειτουργούσε, δεν ήθελε άλλον μέσα σ΄ αυτό το εκκλησάκι. Άφηνε τον υποτακτικό του στο διάδρομο πολλές φορές. H Θεία Λειτουργία για τον Γέροντα ήταν ένα άνοιγμα του ουρανού. Σαν τον Παύλο ηρπάζετο και σαν τον Άγιο Σπυρίδωνα συναναστρέφετο τους αγγέλους του Κυρίου. Όταν έμπαινε στη Θεία Αναφορά και άρχιζε να διαβάζει την ευχή : "Μετά τούτων και ημείς των μακαρίων δυνάμεων Δέσποτα Φιλάνθρωπε βοώμεν και λέγωμεν Άγιος, Άγιος......", ο παπά - Τύχων έβλεπε τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ. "Το περιεχόμενον του μέλλοντος αιώνος", "πλήρες δόξης" αρχίζει από εδώ κάτω, όπως ξέρουμε. Ο παπά - Τύχων "αντεγωνίζετο με τας ουρανίας δυνάμεις εις το ακατάπαυστον άσμα", όπως θα έλεγε ο Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς. Μέσα σ΄ αυτή την θεία και ουράνια ατμόσφαιρα επαιρνούσε καμιά ώρα περίπου, οπότε συνήρχετο από το όραμα, έβλεπε τα κεριά αναμμένα εμπρός τους, το άγιο αντιμήνσιο απλωμένο επάνω στην αγία Τράπεζα και έσπευδε να τελειώσει τη Θεία Λειτουργία. Χαρακτηριστικά έλεγε ο Γέροντας : "Εγώ λειτουργήσει αρχάγγελος εδώ, Σεραφείμ εκεί, φύλακας Άγγελος πιο εκεί. Πώ, πώ πώ, παπά - Τύχωνας λειτουργεί ! Όχι παραγυιό, γρήγορα - γρήγορα χερουβικό τελειώσει. Νους πάει Αγία Τριάδα".

ΠΗΓΗ : Χ. ΦΙΛΟΑΘΩΝΙΤΟΥ, Ο ΠΑΠΑ - ΤΥΧΩΝ, εκδ. Ι.Μ. ΟΣΙΟΥ ΔΑΒΙΔ ΕΥΒΟΙΑΣ, 1972, σ. 14 κ.ε.

ΒΛΕΠΩ ΚΑΠΟΙΑ ΔΡΟΣΙΑ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΤΙΜΙΑ ΔΩΡΑ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΝΑ ΠΕΤΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ

Κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, στην οποία ως Ιερομόναχος συμμετείχε και ο στάρετς Θεόφιλος, ο δια Χριστόν σαλός, πολλοί παρατηρούσαν μια ιδιόρρυθμη και ανεξήγητη συμπεριφορά του Θεόφιλου. Σταματούσε επί πολύ, έπειτα ξανάρχιζε, δεν τηρούσε επακριβώς τη σειρά των ευχών, μετεκινείτο συνεχώς κλπ.

Αυτά τράβηξαν την προσοχή των προϊσταμένων του, οι οποίοι και ανέφεραν σχετικώς στον αγιώτατο Μητροπολίτη Κιέβου Φιλάρετο. Εκείνος ήταν έτοιμος να τιμωρήσει τον στάρετς για τις "αταξίες" του αυτές. Όμως ο στάρετς Θεόφιλος εμπιστεύθηκε σ΄ ένα μόνο μοναχό, στον οποίο είχε πλήρη εμπιστοσύνη, τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους παρουσίαζε την παράξενη αυτή συμπεριφορά.

Του είπε : "Ο Θεός βλέπει την απλότητά μου. Λειτουργώ σύμφωνα με τη σωστή τάξη, διαβάζω όλες τις απαιτούμενες ευχές και τιμώ τον προεξάρχοντα ως ανώτερό μου. Όσο όμως βυθίζομαι στη θεωρία της τελέσεως του Μυστηρίου, ξεχνώ τον εαυτό μου και ό,τι είναι γύρω μου. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας βλέπω μια σταυρόσχημη ακτίνα να κατεβαίνει από ψηλά και να αιωρείται πάνω από τον προεξάρχοντα και τους συλλειτουργούς του, μερικές φορές όμως όχι σ΄ όλους. Βλέπω κάποια δροσιά να κατεβαίνει στα Τίμια Δώρα και λαμπρούς αγγέλους να πετούν πάνω από την Αγία Τράπεζα κράζοντας "άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης σου". Τότε όλη μου η ύπαρξη αρπάζεται ανέκφραστα και μου είναι αδύνατο να τραβήξω τον εαυτό μου από το  γλυκό όραμα.. Αδελφέ, δεν σου λέω δικαιολογίες σου λέω μόνο την καθαρή αλήθεια. Μόνο σε παρακαλώ μη φανερώσεις όσα σου είπα, για να μη σκανδαλίσω τους άλλους, ο βρωμερός αμαρτωλός".

ΠΗΓΗ : "ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ", τευχ. 17-18, σ. 127 κ.ε.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ....... ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΦΩΤΕΙΝΟ ΗΛΙΟ, ΥΠΕΡ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΛΑΜΠΟΝΤΑ.......

Κάποτε ο γερω-Αυξέντιος (Γρηγοριάτης Νηπτικός) πήγε να κοινωνήσει στο παρεκκλήσι του Οσίου Γρηγορίου του Κτίτορος, όπου γινόταν Θεία Λειτουργία. Ενώ προσήλθε προετοιμασμένος, με πολύ πόθο και ευλάβεια, ο λειτουργός ιερέας τυφλώθηκε από ένα φως δυνατό και ιλαρό που έβγαινε από το πρόσωπο του γέροντος Αυξεντίου. Το πρόσωπό του σκεπάστηκε, εξαφανίστηκε από έναν φωτεινό ήλιο, υπέρ τον ήλιο λάμποντα και ο ιερέας δεν μπορούσε πλέον όχι να τον κοινωνήσει αλλά ούτε να τον αντικρύσει, ρίχνοντας το βλέμμα του χαμηλά. "Έλαμπε τόσο το πρόσωπό του", διηγείται ο λειτουργός, "που όταν τον κοίταξα, ζαλίστηκα και παρά λίγο να πέσω κάτω. Έβαλα το χέρι μου και σκέπασα τα μάτια μου γιατί δεν άντεχα το δυνατό φως. Έλαμπε ολόκληρος". Όταν σε λίγο υπεστάλη το άκτιστον φως και συνήλθε ο έκπληκτος ιερέας, τότε τον κοινώνησε.

ΠΗΓΗ : ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΑΓΙΟΣ "ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ" ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2011, σ. 142 κ.ε.