"ΕΙΔΕ" ΤΗΝ ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

 

Κάποτε ο πατήρ Ζαχαρίας, υποτακτικός του Αββά Σιλουανού πήγε στο κελλί του Γέροντός του για να πάρει ευλογία για κάποιο διακόνημα.

Κτύπησε την πόρτα κι επειδή δεν έπαιρνε απάντηση, άνοιξε λίγο να δει αν ήτο μέσα.

Είδε τότε τον όσιο Γέροντα του λουσμένο μέσα σε Φως και σε κατάσταση θεϊκής εκστάσεως να προσεύχεται με τα χέρια υψωμένα. Έφυγε αθόρυβα χωρίς να τον ενοχλήσει.

Όταν το μεσημέρι ξαναπήγε στο κελλί, τον βρήκε στην ίδια ολόλαμπρη στάση. Το ίδιο και το απόγευμα. Το βράδυ, αφού ήδη είχαν περάσει δέκα ώρες είδε τον Γέροντά του καθισμένο σ΄ ένα σκαμνάκι με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, απορροφημένο ποιός ξέρει σε τί ουράνιες σκέψεις !

-Τί σου συνέβη σήμερα Αββά ; ρώτησε ο π. Ζαχαρίας.

-Μιά μικρή αδιαθεσία, μην ανησυχείς, είπεν ο Όσιος.

Ο υποτακτικός όμως ύστερα απ΄ όσα είδε με τα μάτια του όχι μόνο δεν πείσθηκε, αλλά γονάτισε μπροστά στον Γέροντά του και θερμοπαρακαλώντας τον είπε :

Δεν θα σηκωθώ από δω Αββά και πατέρα μου, αν δεν μου φανερώσεις όσα σήμερα σου αποκάλυψε ο Θεός!!!

Τότε εκείνος ομολόγησε με πολλή ταπείνωση το πώς ο νους του ηρπάγη σε θεωρία και "είδε" την δόξα του εν Τριάδι Θεού, όσο η θεία Χάρις ηυδόκησε να του αποκαλύψει.

ΠΗΓΗ : ΧΑΜΠΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΗΓΟΥΜΕΝΗΣ, ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1966, σελ. 105.

ΕΙΔΑΝ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΠΑΤΕΡΑ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΑ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΛΟΥΣΜΕΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ

 

Κάποιες μέρες του 1980, ο πατήρ Βησσαρίων της Μονής Αγάθωνος βρέθηκε για λόγους ποιμαντικούς στο χωριό Κάτω Τιθορέα της Φθιώτιδος και φιλοξενήθηκε στο σπίτι της οικογένειας Ευαγγέλου και Ζωής Κωνσταντίνου.

Το δεύτερο βράδυ της φιλοξενίας σηκώθηκε η κυρία Ζωή γύρω στα μεσάνυκτα για κάποια ανάγκη της. Βγαίνοντας στον διάδρομο, παρατήρησε ότι από το δωμάτιο όπου αναπαυόταν ο πατήρ Βησσαρίων, έβγαινε φως.

Το σπίτι ήταν παλαιάς κατασκευής, με πόρτες στα υπνοδωμάτια, στις οποίες υπήρχαν μικρά τζαμάκια, που τα κάλυπταν ομορφοκεντημένα κουρτινάκια. Κάποιο λοιπόν απ΄ αυτά ήταν τραβηγμένο και η νοικοκυρά του σπιτιού είδε να εξέρχεται ένα παράδοξο φως. Πλησίασε ασυναίσθητα και κοίταξε μέσα. Μαρμάρωσε από την έκπληξη!!! Είδε τον πατέρα Βησσαρίωνα γονατιστό, σε στάση προσευχής, αλλά στον αέρα! Ένα μέτρο πάνω από το έδαφος και λουσμένο μέσα σε φως!...

Όταν συνήλθε από την έκπληξη και τον θαυμασμό, πήγε και ξύπνησε τον άνδρα της, σκεπτόμενη ότι, όταν του διηγείτο τί είδε, δεν θα την πίστευε και θα την έλεγε "ονειροπαρμένη".

Ξύπνησε λοιπόν ο άνδρας της, ο κυρ-Βαγγέλης, σηκώθηκε και ακολούθησε την κυρία Ζωή μπροστά στο τζαμάκι της εσώπορτας και αντίκρυσε κι αυτός την ίδια αξιοθαύμαστη εικόνα : τον πατέρα Βησσαρίωνα λουσμένο μέσα σε ολόλαμπρο ωραιότατο πάλλευκο Φως, να προσεύχεται γονατιστός στον αέρα!

Όταν από την έκπληξη και τον θαυμασμό συνήλθαν, ο κυρ-Βαγγέλης σταυροκοπήθηκε πολλές φορές και είπε στη γυναίκα του :

-Δεν θα το πούμε σε κανέναν, μέχρι που να πεθάνει ο παππούλης!

(Αυτό το γεγονός μου το διηγήθηκε η ανηψιά του κυρ-Βαγγέλη και της κυρίας Ζωής Κωνσταντίνου, την 1-6-2006).

ΠΗΓΗ : ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ, Η "ΕΥΧΗ" ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΠΕΙΡΑΙΑΣ 2007,  σσ. 43-44.

ΕΠΛΗΣΘΗΣΑΝ ΑΠΑΝΤΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΓΙΟΥ - ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ

 

«...επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου» Τήν Πεντηκοστή εξεχύθη η χάρις του Θεού όχι μόνο στούς αποστόλους αλλά και σ' όλο τον κόσμο που βρισκόταν γύρω τους. Επηρέασε πιστούς και απίστους. Πώς το λένε οι πράξεις; «Και εν τω συμπληρούσθαι την ημέραν της Πεντηκοστής ήσαν άπαντες ομοθυμαδόν επί το αυτό: και εγένετο άφνω έκ του ουρανού ήχος ώσπερ φερομένης πνοής βιαίας... και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου και ήρξαντο λαλείν ετέραις γλώσσαις, καθώς το Πνεύμα εδίδου αυτοίς αποφθέγγεσθαι... συνήλθε το πλήθος και συνεχύθη, ότι ήκουον εις έκαστος τη ιδία διαλέκτω λαλούντων αυτών»¹⁸.

Ενώ ο Απόστολος Πέτρος ομιλούσε τη δική του γλώσσα, η γλώσσα του μετεποιείτο εκείνη την ώρα στο νου των ακροατών. Με τρόπο μυστικό το Αγιον Πνεύμα τούς έκανε να καταλαβαίνουν τα λόγια του στη γλώσσα τους, μυστικά, χωρίς να φαίνεται. Αυτά τα θαυμαστά γίνονται με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Παραδείγματος χάριν, η λέξη «σπίτι» σ' αυτόν που ήξερε γαλλικά θ' ακουγόταν «la maison». Ηταν ένα είδος διοράσεως άκουγαν την ίδια τους τη γλώσσα. Ο ήχος χτυπούσε στο αυτί, αλλά εσωτερικά, με τη φώτιση του Θεού, τα λόγια ακούγονταν στη γλώσσα τους. Οι Πατέρες της Εκκλησίας αυτή την ερμηνεία της Πεντηκοστής δεν την αποκαλύπτουν πολύ φανερά, φοβούνται τη διαστρέβλωση. Το ίδιο συμβαίνει και με την Αποκάλυψη του Ιωάννου. Οι αμύητοι δεν μπορούν να καταλάβουν το νόημα του μυστηρίου του Θεού.

Παρακάτω λέγει, «εγένετο δε πάση ψυχή φόβος...»¹⁹, δηλαδή κατέλαβε φόβος την κάθε ψυχή. Αυτός ο «φόβος» δεν ήταν φόβος. Ήταν κάτι άλλο, κάτι ξένο, κάτι ακατανόητο, κάτι, κάτι που δεν μπορούμε να το πούμε. Ήταν το δέος, ήταν το γέμισμα, ήταν η χάρις. Ήταν το γέμισμα υπό της θείας χάριτος. Στην Πεντηκοστή, οι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά σε μία τέτοια κατάσταση θεώσεως, που τα χάσανε. Έτσι, όταν η θεία χάρις τούς έπεσκίαζε, τούς ετρέλαινε όλους -με την καλή έννοια- τους ενθουσίαζε. Αυτό μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση. Ήτανε αυτό που λέγω εγώ καμιά φορά «κατάστασις». Ενθουσιασμός ήταν. Κατάσταση τρέλας πνευματικής.

__________

18. Πράξ. 2, 1-6

19. Πράξ. 2, 43

ΠΗΓΗ : ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ, ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΠΗΓΗΣ, ΧΑΝΙΑ, 2015, σσ. 226-227

ΕΒΛΕΠΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΦΩΣ, ΤΟ ΠΑΝΑΓΙΟ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΩ ΠΝΕΥΜΑ - ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ

 

Έβλεπα και το τρίτο Φως, το Πανάγιο και Ζωοποιό Πνεύμα, να συνέχει την Εκκλησία, να προχέεται στις καρδιές από τα ωμοφόρια των επισκόπων και τα επιτραχήλια των ιερέων, και να σκηνώνει επαρκώς, μέσα στα δάκρυα της προσευχής και τους στεναγμούς της μετανοίας. Ήρθε, έλεγε, την ημέρα της Πεντηκοστής, αλλά δεν έφυγε. Κινείται στον κόσμο με μεγάλο κρότο, "ως ήχος φερομένης βιαίας πνοής", αλλά δεν το ακούει κανείς, μόνο όσοι έχουν ενεργοποιήσει τον κρυφό μηχανισμό της καρδιάς".

ΠΗΓΗ : ΑΡΧΙΜ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΦΡΑΓΚΑΚΗ, ΜΟΝΑΧΗ ΓΑΛΑΚΤΙΑ: Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ, ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ, ΕΚΔ. ΑΓΑΘΟΣ ΛΟΓΟΣ, ΑΘΗΝΑ 2021, σ. 21.

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚH MAΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ

Κάποτε λοιπὸν μοῦ εἶπε καὶ τὸ ἀκόλουθον, τὸ ὁποῖον μὲ συνετάραξε. 

«Κατ΄ αὐτὰς τὰς ἡμέρας, Πάτερ, ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μοῦ ἔδειξε τὸν Ἅδην ἐκεῖ ποὺ εἶναι αἱ ψυχαὶ τῶν κολασμένων ἀνθρώπων, τὸν τόπον ποὺ βασιλεύει ὁ διάβολος. Ἐκεῖ ἀπὸ ὅλα τὰ φρικτὰ ποὺ εἶδα κατ΄ ἐξοχὴν μὲ ἐντυπωσίασε ὅτι εἶδα πολλοὺς Ἀρχιερεῖς, μαύρους, ἀπολιθωμένους, ὀρθίους μὲ προτεταμένην τὴν ποιμαντορικὴν ῥάβδον».

ΠΗΓΗ : ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ – ΤΕΩΣ ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ (1977-78 και 1982-1992), ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΠΟ 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2013 ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. 

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΘΕΟΠΤΙΑΣ ΑΓΙΑΣΜΕΝΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΚΡΗΤΗ

Στὴ συνάφεια αὐτή, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Πανιερωτάτου θὰ καταθέσουμε μία σύγχρονη σχετικὴ ἐμπειρία θεοπτίας καὶ κοινωνίας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μίας ἁγιασμένης Γερόντισσας ἀπὸ τὴν Κρήτη, ὅπως τὴν κοινοποίησε πρόσφατα στὸν Πανιερώτατο γνωστὸς εὐλαβὴς κληρικός. «Ὅταν κλαίω καὶ στενάζω γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου, βαθαίνει ἡ καρδιά μου. Ἀναστενάζω ἀπὸ τὰ τρίσβαθα τῆς ψυχῆς μου καὶ ἀνακουφίζομαι. Ἡ εὐχὴ τρέχει, τρέχει... καί, σὲ ἀνύποπτο χρόνο, δὲν ξέρω πῶς, μὲ τὰ ‘‘κυάλια’’ τῆς καρδιᾶς βλέπω τὸ ἄπλετον ἐκεῖνο Φῶς, ποὺ νοῦς δὲν χωράει καὶ γλῶσσα δὲν διηγᾶται... Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ περιγράψει τὸ μεγαλεῖο τοῦ οὐρανοῦ! Ὁ οὐρανὸς κρύβει πολλὰ μυστήρια... Τὸ Φῶς εἶναι ἄπλετον, δὲν ἔχει ἀρχὴ, μέση καὶ τέλος. Εἶναι ἀσχημάτιστο, ὅμοιο. Εἶναι γεμάτο πληροφορίες. Πολλὰ ἀνεξήγητα ἐξηγοῦντα μέσα σ᾽ αὐτό. Κάποια μπορεῖς νὰ διηγηθεῖς, ἀλλὰ τὰ περισσότερα ὄχι. Εἶναι τὸ Φῶς τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σ᾽ ἕνα Φῶς φαίνονται καὶ οἱ Τρεῖς, ἀλλὰ διακρίνονται καὶ σὰν τρία Φῶτα, ποὺ εἶναι ἕνα Φῶς! Δὲν ξέρω νὰ σᾶς τὸ περιγράψω... Ὁ ἄναρχος Πατέρας δὲν φαίνεται... Οὐδεὶς τὸν εἶδε, οὔτε θὰ τὸν δεῖ ποτέ· οὔτε οἱ ἄγγελοι. Τὸν κρύβει τὸ πολὺ Φῶς... Φαίνεται ὅμως ἡ ἀγαθότητά του, ἡ ἀγάπη του ποὺ δὲν περιγράφεται, ἡ πρόνοιά του γιὰ τὸν κόσμο, ἡ ἀνεκτικότητα καὶ ἡ μακροθυμία του. Ο Υἱὸς φαίνεται, γιατὶ ἔγινε σὰν ἐμᾶς: Πῆρε ἀνθρώπινο σῶμα καὶ φαίνεται καθαρὰ νὰ βγάζει Φῶς! Ἔχει γαλάζια μάτια, καστανόξανθα μαλλιὰ καὶ διχαλωτὰ γενάκια, μέτριο ἀνάστημα καὶ συμμετρικὸ σῶμα. Ἔχει ἀθεράπευτες τὶς πληγὲς τοῦ Σταυροῦ γιὰ νὰ τὸν ἀναγνωρίζουμε, γιατὶ πολλοὶ τὸν εἶπαν ‘‘πλάνο’’, ‘‘σοφό’’, κ.λπ. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο δὲν φαίνεται. Εἶναι Φῶς! Ἦρθε στὸν κόσμο καὶ δὲν ἔφυγε. Κινεῖται μὲ μεγάλο κρότο, ἀλλὰ δὲν τὸ ἀκούει κανείς! Περνάει ἀπ᾽ ὅλους συνεχῶς, ἀλλὰ σκηνώνει ὅπου ὑπάρχει μετάνοια. Τὰ θεϊκὰ εὐωδιάζουν. Φέρνουν γαλήνη, ἠρεμία καὶ παράδεισο στὴν ψυχὴ καὶ ἔλεγχο γιὰ τὰ χάλια μας. Βλέπω μέσα στὸ Φῶς ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι τὸ πᾶν καὶ ἐγὼ μηδέν...».

ΠΗΓΗ : Ἀρχιμ. Φώτιος Ἰωακεὶμ, «Ἡ θεολογία περὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ δημιουργία τῆς κτίσεως καὶ τῶν ἀγγέλων», Εἰσήγηση στὴν Β΄ συνάντηση (19.12.2016) τοῦ Ἐπιμορφωτικοῦ Σεμιναρίου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου Ε΄ Ἀκαδημαϊκοῦ Ἔτους  (2016-2017).   

ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ TOY ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ

Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από την ημέρα που κοιμήθηκε ο πατήρ Πορφύριος, όταν ένας ανιψιός του, που ασκεί το επάγγελμα του εκπαιδευτικού, είδε, στον ύπνο του, μια πελώρια και περίλαμπρη Εκκλησία, που ευρίσκετο ψιλά στον ουρανό και είχε κτισθεί προς τιμήν του πατρός Πορφυρίου, ο οποίος εκάθητο εις το μέσον αυτής, ενώ αμέτρητοι Άγγελοι του Θεού, με αστραφτερές ενδυμασίες και φωτοστέφανα, είχαν πλημμυρίσει τον εσωτερικό και εξωτερικό χώρο του ναού, και έψαλλον μελωδικά και κατ’ εξακολούθηση, ένα τροπάριο, που η σύνθεση και η μελοποίηση αφορούσε τον πατέρα Πορφύριο.

Το τροπάριο αυτό, ο ανιψιός του Παππούλη, το άκουσε τόσες φορές στον ύπνο του, ώστε το έμαθε απέξω ! Και μόλις ξύπνησε, το ενθυμείτο τόσο καλά, που όχι μόνον το έγραψε, αλλά και το μαγνητοσκόπησε ! Το δε κείμενό του έχει ως ακολούθως :

«Ως ουν επί της γης προσηύχεσο,

διά την ίασιν των ασθενειών,

και την συγχώρησιν

των παραπτωμάτων ημών,

ούτω και εν τοις ουρανοίς,

Πάτερ Πορφύριε,

Χριστόν τον Θεόν ικέτευε,

σωθήναι τας ψυχάς ημών».

Σημ. Τριβωνίου : Θα μπορούσε ίσως να αποδοθεί μουσικά πάνω στο Θεοτοκίο του γ΄ ήχου  : «Σε την μεσιτεύσασαν την σωτηρίαν του γένους, ανυμνούμεν, Θεοτόκε ημών Παρθένε…………..».

ΠΗΓΗ : ΑΝΑΡΓΥΡΟΥ Ι. ΚΑΛΛΙΑΤΣΟΥ, Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ, Εκδ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ, ΑΘΗΝΑ 1992, σ. 124.

"ΟΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΗΣ, ΤΟΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΤΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΜΑΣ"

Διηγήθηκαν για τον αββά Μακάριο τον μεγάλο ότι περπατώντας κάποια φορά στην έρημο, βρήκε παραπεταμένο πάνω στο χώμα ένα κρανίο νεκρού. Το κούνησε λίγο με το φοινικένιο ραβδί του λέγοντάς του : "Σύ, ποιός είσαι ; Αποκρίσου με". Το κρανίο του μίλησε και είπε : "Εγώ ήμουν αρχιερέας των ειδωλολατρών που παρέμειναν σ΄ αυτόν τον τόπο^. κι εσύ είσαι ο αββάς Μακάριος που έχεις μέσα σου το άγιο Πνεύμα. Όποια ώρα λοιπόν σπλαχνίζεσαι αυτούς που είναι στην κόλαση, παρηγορούνται λίγο". Τον ρωτάει ο αββάς Μακάριος : "Και τί λογής παρηγοριά έχουν;" Και απαντά το κρανίο : " 'Όση είναι η απόσταση μεταξύ ουρανού και γης, τόση είναι η φωτιά κάτω από μας". Καθώς λοιπόν στεκόμαστε μέσα στη φωτιά από το κεφάλι ως τα πόδια, δεν είναι δυνατόν ο ένας να δει το πρόσωπο του άλλου, γιατί η ράχη του ενός είναι κολλημένη στη ράχη του άλλου. Όταν όμως προσεύχεσαι για μας, βλέπει εν μέρει ο ένας το πρόσωπο του άλλου".

Έκλαψε τότε ο Γέροντας και είπε : "Αλίμονο στην ημέρα που γεννήθηκε ο άνθρωπος, εάν αυτή είναι η παρηγοριά της κόλασης". Τον ξαναρωτάει ο Γέροντας "Υπάρχει άλλο χειρότερο βάσανο απ΄ αυτό;" Και λέει το κρανίο : "Το μεγαλύτερο βάσανο είναι κάτω από μας". "Και ποιοί είναι σ΄ αυτό ;" "Εμείς - απαντά το κρανίο - που δεν γνωρίσαμε τον Θεό, βρίσκουμε έστω λίγο έλεος. Εκείνοι όμως που γνώρισαν τον Θεό και τον αρνήθηκαν και δεν έκαναν το θέλημά του, αυτοί είναι που βρίσκονται κάτω από μας".

Μετά από αυτά πήρε ο Γέροντας το κρανίο, το έθαψε στη γη και συνέχισε τον δρόμο του.

ΠΗΓΗ : Το Μέγα Γεροντικόν, τομ. Α΄, εκδ. Ι. Ησυχ. "ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ", ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, 1994, σσ. 327-328.

Ἀπό τήν ζωή τοῦ ἁγιασμένου Γέροντος Ἰακώβου - Oἱ ἐμφανίσεις τῆς ἁγίας Παρασκευῆς

«... Ὅλα τά παιδάκια πήγαιναν σχολεῖο μιά φορά τήν ἡμέρα. Τό Ἰακωβάκι πήγαινε δύο. Τό ἀγαποῦσε πολύ, γιατί τό σχολεῖο του στά πρῶτα χρόνια ἤτανε κι Ἐκκλησία, τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς. Ἀργά τό ἀπόγευμα πήγαινε κι ἄναβε τά καντήλια. Πήγαινε μόνο του τό παιδί καί τοῦ ἄρεσε νά μένει μέχρι τό νύχτωμα. Προσευχότανε ὅσο ἤξερε κι ὅσο μποροῦσε. Ἔπειτα ἔπαιρνε τόν κατήφορο γιά τό σπίτι, ἀφήνοντας τό δάσος μέ τά πεῦκα. Ἕνα ἀπόγευμα ὅμως, θά᾽ τανε τότε ὀκτώἐννέα ἐτῶν, ἐκεῖ πού προευχότανε τοῦ ἐμφανίστηκε ὁλοζώντανη ἡ ἁγία Παρασκευή ὡς μοναχή, ὅπως ἤτανε στήν εἰκόνα. Τό παιδί τρόμαξε, τό ᾽βαλε στά πόδια κι ἔφτασε λαχανιασμένο στό σπίτι. Οὔτε γύρισε νά κοιτάξει πίσω ἀπό τόν φόβο του. Ξαναπῆγε ἄλλη μέρα ν᾽ ἀνάψει τά καντήλια καί τοῦ ἐμφανίστηκε πάλι. Καί πάλι τρόμαξε. Ἔφυγε τρέχοντας τόν κατήφορο, μά ἡ Ἁγία βγῆκε ἀπό τό ναό, μίλησε γλυκά καί καθησύχασε τό παιδάκι. Αὐτό, τώρα, σταμάτησε νά τρέχει, γύρισε νά δεῖ ποιός τοῦ μιλοῦσε. Ἡ Ἁγία τοῦ ἐξήγησε ποιά εἶναι, τοῦ ᾽πε νά μή φοβᾶται, καί τό Ἰακωβάκι ἀνέβηκε δειλά δειλά πάλι πρός τό ἐκκλησάκι. Ἔκατσε κοντά της καί τήν ἄκουσε προσεκτικά. Ἡ ἐμφάνιση τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς ἐπαναλήφθηκε πολλές φορές. Τό Ἰακωβάκι συνήθισε καί δέ φοβότανε πιά. Καθόσανε δίπλα δίπλα καί μιλάγανε... τέτοια οἰκειότητα καί ἀφελή παρρησία ὁ μικρός!

Σέ μία ἀπό τίς πρῶτες ἐμφανίσεις της ἡ Ἁγία, ὅταν εἶχε ξεθαρρέψει ὁ μικρός, τοῦ εἶπε:

– Τί θέλεις, Ἰάκωβέ μου, νά σοῦ χαρίσω γιά τίς προσευχές πού κάνεις καί πού περιποιεῖσαι τό σπίτι μου;

Ἐκεῖνο δέν ἤξερε τί νά ζητήσει. Ὅμως τό βράδυ ρώτησε τή μητέρα του, τή Θοδώρα. Ἐκείνη τό συμβούλεψε ἁπλοϊκά: «Νά σοῦ πεῖ, νά σοῦ δώσει, τήν τύχη σου». Τό ἄλλο ἀπόγευμα ἐμφανίστηκε ἡ Ἁγία καί ἀπάντησε στό παιδί:

– Ἄκουσέ με. Θά δεῖς δόξες καί τιμές πολλές, πολύς κόσμος θά ᾽ρχεται νά σέ δεῖ, πολλά χρήματα θά ἔρχονται στά χέρια σου, ἀλλά δέ θά μένουν (καί πράγματι ὅλα ἐπαληθεύτηκαν. Τόν τίμησαν τόν γέροντα Ἰάκωβο πλούσιοι καί φτωχοί, σοφοί καί ἀγράμματοι, ἄρχοντες καί ἀρχόμενοι, καθηγητές πανεπιστημίου καί ἀνώτατοι δικαστικοί, μοναχοί, ἱερεῖς, ἐπίσκοποι καί πατριάρχες, πού ἔφταναν τά τελευταῖα χρόνια στό μοναστήρι νά τόν γνωρίσουνε, νά ἐξομολογηθοῦνε, νά ὠφεληθοῦνε, νά πάρουνε τήν εὐχή του. Καί χρήματα ἐπίσης, τά τελευταῖα χρόνια, τοῦ ἔδιναν πολλά, μά κι αὐτός τά προσέφερνε ὅλα σέ ὅποιους εἴχανε ἀνάγκη, δέ μένανε στό σακκούλι του – γιατί σ᾽ ἕνα σακκούλι τά ἔβαζε, πού δέν ἄδειαζε ποτέ, ὅσα καί νά ᾽δινε).

Ὁ ἴδιος, πού τά διηγότανε αὐτά, πρόσθετε:

– Καί μήπως ψέματα μοῦ εἶπε, ἀδελφέ μου, ἡ ἁγία Παρασκευή; Μικρή τύχη μοῦ ἔδωσε; Μ᾽ ἔκανε ἱερέα τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ!

ΠΗΓΗ : "ΑΠΛΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ", Ἰούλιος 2010, Ἀριθμ. 43, σσ. 1-2, Συντάκτης: Ἐπίσκοπος Ἰερεμίας Φούντας, Μητροπολίτης Ἱ. Μ. Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, Στ. Παπαδόπουλου, Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ, Ἐκδόσεις Ἀκρίτας, Θ´ ἔκδοση, Σεπτέμβριος 2005, σσ. 37-39.

ΗΡΘΕ Ο ΚΥΡ ΘΑΝΑΣΗΣ Ο ΠΕΘΑΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΠΑΡΑΠΟΝΕΘΗΚΕ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΩΣ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑ... - ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

Ήταν ένας εργάτης, δασοφύλακας στη Φιλοθέου, που είχε σκοτώσει άνθρωπο. Ύστερα ήρθε στο Άγιο Όρος. Με βοηθούσε πολλές φορές. Μου ΄φερε απ΄ το Μοναστήρι μια τσέργα, πιρούνι, κουτάλι αλλά όταν μιλούσαμε για πεθαμένους, αμέσως άλλαζε κουβέντα. Άστα, άστα αυτά έλεγε, δεν υπάρχουν αυτοί. Πέθανε ο άνθρωπος, πάει τέλειωσε. Δώσε, του λέω, τα ονόματα απ΄ τα πεθαμένα να στα μνημονεύω στο εκκλησάκι των Αρχαγγέλων. Εκεί ήμουν τότε. Αυτός τίποτα, δε μου τα έδωσε.

Ύστερα από καιρό, μαθαίνω, πέθανε. Δεν το πίστεψα στην αρχή. Πάω στη Φιλοθέου, βλέπω φρέσκο μνήμα. Ε, λέω, πέθανε. Ύστερα από είκοσι μέρες, μαθαίνω, μ΄ έψαχνε ένα πρόσωπο απ΄ τη Φιλοθέου. Έρχεται αναστατωμένος, ήταν κι επίτροπος στο μοναστήρι του. Πάτερ, μου λέει, ήρθε ο κυρ Θανάσης, ο πεθαμένος, και μου παραπονέθηκε πολλές φορές πως τον ξέχασα και δεν έκανα τίποτα γι΄ αυτόν. Και πραγματικά έχω είκοσι μέρες να τον μνημονεύσω στην προσευχή μου και ήρθε. Και πραγματικά, ανέλαβα προϊστάμενος και ταχτοποιώ το γραφείο, έχει πολλή δουλειά, τί να κάνω τώρα ξέχασα και το κανόνα μου.

-Ε, τώρα να κάνεις λίγο παραπάνω.

ΠΗΓΗ : ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΕΡΙ ΠΑΛΑΙΩΝ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ, ΣΙΜΟΝΟΠΕΤΡΑ 3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1979, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, σ. 2 κ.ε.

Η ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΟΡΑΣΙΣ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΗΣ LAURA GARDNER

Η θαυμαστή αύτη μεταρσίωσις εδημοσιεύθη εν Βομβάη των Ινδιών και κατόπιν ανετυπώθη εν τη μηνιαίως εκδιδομένη εφημερίδι «Η Επαγγελία του Πατρός» εν Ιερουσαλήμ υπό της Κυρίας Lucy Μ. Leatherman, ήτις κατ’ αυτάς παρουσίασε τον πρώτον αριθμόν.

Η αδελφή Laura λέγει: σχεδόν επί 15 μήνας ό Θεός ηυδόκησε να οδηγήση εμέ εις βαθυτέραν γνώσιν Αυτού. Πολλά περιστατικό συνετέλεσαν εις τούτο, έως ότου η καρδία μου επείνα και έκραζεν, ίνα πλειότερον κατανόηση τον Θεόν. Είδον, ότι αι δυνάμεις μου δεν επήρκουν, και διά τούτο εζήτησα το διά του αγίου Πνεύματος βάπτισμα, ιν’ ούτω καταλάβω την επαγγελθεΐσαν δύναμιν (Λουκ. κδ' 49 - Πραξ. α' 8).

Συχνάκις προσηυχόμην εις τον Θεόν διά το βάπτισμα τούτο. Την πρωίαν της όγδοης ημέρας κατά την στιγμήν της προσευχής ο Θεός εχορήγησέ μοι όρασιν, εν η ο Ιησούς ενεφανίσθη παραπλεύρως και είπεν, ότι έρχεται μετ’ ευλογιών προς ημάς, και ότι πρέπει να είμεθα ανεκτικοί και ν’ αναμένωμεν δι’ αυτόν, επιπροσθέσας, ότι έπρεπε ν' ανακοινώσω τούτο και εις τους άλλους.

Την επομένην ημέραν, 29 Νοεμβρίου 1907,  προσηυχόμεθα διαρκώς από πρωίας και περί το τέλος της τελετής κατά την εσπέραν, η δύναμις του αγίου Πνεύματος κατήλθε ταυτοχρόνως επί δύο εξ ημών.

Εκλονίσθην σφοδρώς κατ’ αρχήν εις τους βραχίονάς μου, είτα εις την κεφαλήν μου καί ούτω καθεξής, έως ότου άπαν το σώμα μου εκινείτο σπασμωδικώς. Η γλώσσα μου εκινεϊτο και παράδοξοι ήχοι εξήρχοντο εκ του στόματός μου. Ο ψελλισμός και ο κλονισμός εξηκολούθησε μετά διαλειμμάτων περίπου πέντε λεπτών, οπότε προσηυχόμην ευκρινώς εν γλώσση όλως αγνώστω εις εμέ. Ο Θεός έδειξε την σημασίαν ολίγων λέξεων και συνήθως έχω συνείδησιν του περιεχομένου της προσευχής μου, καίτοι δεν κατανοώ τας λέξεις^. Ουδέποτε είχον γνωρίσει τοιαύτην ευλογίαν, ανάπαυσιν και ειρήνην ως εν τη προκειμένη περιστάσει. Νυν δι’ εμέ είναι ευκολώτερον να προσεύχωμαι εν τη γλώσση ταύτη, ή εν τη Αγγλική.

Αλλ' ο Θεός επεφύλαξε πλειότερον τι δι’ εμέ και πολλάκις ενεφανίσθη εν οράσεσιν. Ενίοτε υπήρξεν ως η πείρα του Αποστόλου Πέτρου εν ταις Πράξεσιν (ια΄ 5). Κατά δε τας παρελθούσας τρεις εβδομάδας έσχον έξ οράσεις, τέσσαρες των οποίων μοι εδόθησαν αφού ήμην εν εκστάσει. Περί μιας τούτων επιθυμώ ν’ αφηγηθώ καθώς ο Θεός είπεν, ίνα πράξω.

Εν μιά των εσπερινών συναθροίσεων, καθ΄ ον  χρόνον προσηυχόμην μυστικώς αίφνης εφάνη ως εάν περιετυλίχθην εν νεφέλη και ο Χριστός παρουσιάσθη ενώπιόν μου επί λευκού ίππου. Επί της κεφαλής του υπήρχε χρυσούν στέμμα και εις την δεξιάν του εκράτει απαστράπτουσαν σπάθην. Επί του στήθους του εφαίνετο ανοικτόν βιβλίον εκ φύλλων χρυσών εφ’ ων μετά πυρίνων γραμμάτων ανεγινώσκοντο αι λέξεις : «Εγώ ειμί ο ζών και αποθανών».  Είχον ίδη αυτόν προηγουμένως εν τοιαύτη στολή, αλλ’ όχι και επί του ίππου. Είπε δε ότι ήλθεν, ίνα με παραλάβη εις τους ουρανούς. Τότε ηρώτησα, εάν αύτη ήτο η στιγμή τοΰ θανάτου μου, και εκείνος απήντησεν, όχι δεν είναι θάνατος, αλλ’ είναι τι παραπλήσιον.

Η όρασις του Ουρανού

Ανεβαίνομεν βαθμηδόν, έως ότου εφθάσαμεν την πύλην του Ουρανού, ήτις μετά κραδασμού άμα τη αφίξει ημών ηνοίχθη. Έπεσα εις τους πόδας Αυτού εν λατρεία και εκπλήξει και εθεώρουν τας ωραίας μαργαρώδεις πύλας και τας εκ χρυσού οδούς.

Ευθύς αμέσως είδον άνάριθμον ομήγυριν παιδιών κρατούντων εις τας χείρας άνθη και ψαλλόντων ύμνους^. εβάδιζον προς τον λόφον, αλλά δεν ηδυνήθην να ίδω το τέλος της πομπής. Είτα προσήλθεν εσμός λαού φέροντος δάφνας και εις απόστασίν τινα έτερος λόχος υμνεί τον Θεόν εν βαρβίτω*. Εκ του ομίλου τούτου ενεφανίσθη η μήτηρ μου και ο μικρός μου αδελφός προ της πύλης και μετά μειδιάματος ητένιζον προς εμέ επ’ ολίγας στιγμάς και κατόπιν εξηφανίσθησαν.

Αφού η πομπή εξηφανίσθη μου είπεν, ότι ηδυνάμην να είσέλθω· αλλά δεν εδικαιούμην ν’ άναμιχθώ μετά των εκεί. Αυτός πάντοτε προεπορεύετο επί του ίππου, ίνα ούτω με οδηγή. Ενώ εισέτι είμεθα έξωθεν της θύρας, ηρώτησα Αυτόν, που επορεύοντο πάντες όσους είδον αλλά νυν παρετήρησα, ότι ανέβαινον ένα λόφον υψηλόν. Παρατηρήσασα προς τα άνω είδον τον θρόνον τον υψηλόν και επηρμένον κεκαλλωπισμένον δια νεφέλης ως το ουράνιον τόξον.

Κάτωθεν του θρόνου εξεπήγαζε ρεύμα, όπερ περιέρρεε τον λόφον και ολοέν ηυρύνετο εις ρεύμα διαυγούς κρυσταλλώδους ύδατος. Αι όχθαι του ποταμού κατεκοσμούντο υπό ωραίων δένδρων μετά μαγευτικών φύλλων και ορεκτικών καρπών. Το παν ήτο μία λαμπηδών και μεγαλοπρεπής αίγλη, ην ουδέποτε είχον φαντασθή. Δεν ηδυνάμην να ίσταμαι προ τοιούτου θεάματος και έπεσα πρηνής εις το έδαφος.

Εκεί εθαύμαζον, έως ότου ελέχθη, όn πρέπει να επιστρέψω. Παρεκάλεσα πολύ, ίνα μένω εκεί^. το παν ήτο ήρεμον ειρηνικόν καί φ«ιδρώς ευτυχές! Αλλ’ ο Ιησούς είπεν: «νυν δεν δύνασθε να παραμένητε, αλλ' η ημέρα δεν θα βραδύνη, διότι έρχομαι ταχέως».

Ακουσίως ανεχώρουν εκείθεν και επέστρεφον δια του αέρος· έβλεπον οπίσω συχνάκις προς την δόξαν εκείνην και την λαμπρότητα. Ότε ήμην πλησίον εις την γην και διέκρινον τους εν αυτή κινουμένους ανθρώπους ήρχισα να βλέπω τον φοβερόν δεσποτισμόν της αμαρτίας. Το βάρος αυτής συνέτριβε την καρδίαν μου. Υπέφερα πολλάς αγωνίας δια τας αμαρτίας του λαού. Ο δε Ιησοΰς είπεν: «Νυν γνωρίζετε ολίγον τι εξ όσων υπέφερα, όταν ηυρισκόμην εν τη γη». Κατόπιν τούτου με εγκατέλιπε και η συνείδησίς μου επανήλθεν. Εύρον τας αδελφάς, αίτινες ήσαν μετ’ εμού να περιμένωσιν ακόμη^. αύται μου είπον ότι ήδη επί 2 1/2 ώρας έμενον ασυνείδητος και έβλεπον προσηλωμένη εις τα άνω.

____________

*Βάρβιτος = μουσικό όργανο με χορδές, στενότερο και μακρύτερο από την λύρα.

ΠΗΓΗ : "ΝΕΑ ΣΙΩΝ", έτος Ε΄, τευχ. Ζ΄ - Η΄, εν Ιεροσολύμοις 1908, τομ. Ζ΄,  σ. 615 κ.ε.