Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΤΟΥ ΜΕΓΑ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

 

Α. Την 6η Σεπτεμβρίου, όταν τελείται η ανάμνησις του εν Χώναις θαύματος.

Β. Την 8η Νοεμβρίου^. Η κυρίως εορτή - “Η Σύναξις των Αρχιστρατήγων Μιχαήλ και Γαβριήλ και των λοιπών Ασωμάτων και Ουρανίων Ταγμάτων”.

Γ. Την 10η Δεκεμβρίου^. τελείται η “Σύναξις εν τοις Άδδα”.

Δ. Την 18η Ιουνίου^. τελείται η “Σύναξις του Αρχαγγέλου Μιχαήλ πλησίον του Αγ. Ιουλιανού εν Φόρω”.

Ε. Την 23η Ιουλίου^. Εις ανάμνησιν των εγκαινίων του εν Σκάλλαις (ή Χάλλαις) ιερού ναού του Αρχαγγέλου.

ΠΗΓΗ: ΘΗΕ, Τομ. Η΄, Αθήναι 1966, στ. 1182. 

Λόγος εις την Σύναξιν των Αρχιστρατήγων Μιχαήλ και Γαβριήλ και πασών των επουρανίων ασωμάτων Δυνάμεων - Αρχιμανδρίτης Φώτιος Ιωακεὶμ

 

«Ο Ταξιάρχης των άνω Δυνάμεων,

Μιχαήλ ο πρωτοστάτης των θείων ταγμάτων,

σήμερον ημάς πρός πανήγυριν συνεκάλεσεν»

 

Πανήγυρη φαιδρά και ημέρα πανσεβάσμια η παρούσα, αγαπητοί μου εν Κυρίω αδελφοί. Σήμερα η αγία των Ορθοδόξων Εκκλησία τιμά και γεραίρει δοξολογικά τη Σύναξη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και όλων των ουρανίων ασωμάτων Δυνάμεων.

 

Γι᾽ αὐτὸ καὶ συναθροιστήκαμε κι ἐμεῖς ἀπόψε, κάναμε κι ἐμεῖς Σύναξη, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε τὸν ἁρμόζοντα ἐκκλησιαστικὸ ὅρο, στὸν περικαλλὴ τοῦτο ναό, γιὰ νὰ τιμήσουμε τὸν πρῶτο, τὸν πρωτοστάτη τῶν ἀσωμάτων ἀγγέλων Μιχαήλ.

 

Θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουμε πὼς τὴν ἡμέρα τούτη, τὴν 8η Νοεμβρίου, ἡ Ἐκκλησία μας τὴν εἶχε ἀρχικὰ ἀφιερωμένη κατεξοχὴν στὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ, ὅπως μαρτυρεῖται καὶ ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα ἰδιόμελα τροπάρια τῆς ἡμέρας καὶ σχετικὲς βυζαντινὲς Τυπικὲς Διατάξεις. Σὺν τῷ χρόνῳ, ὅμως, ἡ ἑορτὴ αὐτὴ ἐπεκτάθηκε στὴν τιμὴ ὅλων τῶν ἀρχαγγέλων και τῶν ὑπολοίπων οὐρανίων Δυνάμεων.

 

Ὁ Θεός μας εἶναι ἀγάπη, εἶναι ἡ ἀγάπη: «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν», κατὰ τὴν ὑψήγορη τοῦ μαθητῆ τῆς ἀγάπης φθογγὴ (Α´ Ἰω.4,8). Καί, ἀπὸ αὐτή του τὴν ἀγάπη κινούμενος, θέλησε νὰ δημιουργήσει ὑπάρξεις λογικές, ποὺ νὰ μετέχουν στὴ Χάρη Του. Ταυτόχρονα, ὁ Θεὸς εἶναι Φῶς, «τὸ Φῶς τὸ ἀληθινὸν» καὶ προαιώνιο: «ὁ Θεὸς φῶς ἐστι καὶ σκοτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν οὐδεμία» (Α´ Ἰω.1,5). Πρὶν λοιπὸν δημιουργήσει τὸν ὑλικὸ καὶ ὁρατὸ κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο, δημιούργησε τὸν ἄυλο καὶ ἀόρατο κόσμο, τὶς ἀναρίθμητες δηλαδὴ ἀγγελικὲς Δυνάμεις, ὄντα λογικὰ καὶ ἀσώματα, γιὰ νὰ κοινωνοῦν, νὰ μετέχουν στὴν ἄκτιστη Χάρη Του. Ἡ πρὶν ἀπὸ τὴν ὑλικὴ δημιουργία πλάση τους μαρτυρεῖται ξεκάθαρα στὸ βιβλίο τοῦ Ἰὼβ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη: «ὅτε ἐγενήθησαν ἄστρα, ᾔνεσάν με φωνῇ μεγάλῃ πάντες ἄγγελοί μου» (Ἰὼβ 38,7). Καί, ὡς φῶς ποὺ εἶναι ὁ Θεός, τοὺς ἔπλασε «φῶτα δεύτερα», ποὺ δέχονται δηλαδὴ τὸ φῶς τῆς Χάριτος καὶ θείας γνώσεως ἀπὸ τὸν  ἴδιο, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ φωτός, καὶ τὸ μεταδίδουν μὲ τὴ σειρά τους, «ὡς ἔσοπτρα τοῦ φωτός», δηλ. σὰν καθρέπτες, οἱ ἀνώτεροι πρὸς τοὺς κατώτερους καὶ ὅλοι πρὸς τοὺς ἀνθρώπους. Τὴ φύση τῶν ἀγγέλων καὶ τὸν ἀριθμό τους μόνο ὁ Κύριος γνωρίζει. Τὸ μεγάλο τους πάντως πλῆθος ὑποδηλώνει ἐμφαντικὰ σὲ μία του θεϊκὴ ὅραση-ἀποκάλυψη ὁ προφήτης Δανιήλ: «χίλιαι χιλιάδες ἐλειτούργουν αὐτῷ καὶ μύριαι μυριάδες παρειστήκεισαν αὐτῷ» (Δαν. 7,10).] Σύμφωνα δὲ μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν ἱερὰ Παράδοσή μας, καὶ μάλιστα τὰ θεολογικώτατα συγγράμματα τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου, ὁ ἀγγελικὸς κόσμος κατατάσσεται σὲ ἐννέα τάγματα, ποὺ ὑποδιαιροῦνται σὲ τρεῖς τριαδικὲς ἑνότητες, κατὰ τὸν τύπο καὶ πρὸς τιμὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Καὶ βέβαια ὁ Τριαδικός μας Θεός δημιούργησε ἐλεύθερους τοὺς ἀγγέλους, καὶ σεβάστηκε τὴν ἐλευθερία τους. Δὲν τοὺς ἔκανε δηλαδὴ ἐξαρχῆς ἄτρεπτους πρὸς τὸ κακό, ἀλλὰ αὐτεξούσιους, ὥστε, χρησιμοποιώντας τὴν ἐλεύθερή τους βούληση, νὰ ἀνυψώνονται πρὸς τὸν Θεὸ καὶ νὰ αὐξάνουν σὲ ἁγιότητα μὲ τὴ θεωρία τῶν θείων τοῦ Θεοῦ μυστηρίων.

 

Σὲ κάποια ὅμως στιγμή, ποὺ δὲν γνωρίζουμε ἀκριβῶς —καὶ πάντως πρὶν τὴ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου—, ὁ Ἑωσφόρος, τὸ πλησιέστερο πρὸς τὸν Θεὸ ἀγγελικὸ πνεῦμα, κάνοντας κατάχρηση τῆς ἐλευθερίας του αὐτῆς καὶ λησμονώντας πὼς εἶναι κτίσμα, κυριεύθηκε ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ θέλησε νὰ ὁμοιωθεῖ μὲ τὸν Ὕψιστο: «Θὰ ἀνέβω στὸν οὐρανό, εἶπε στὴ διάνοιά του»,  καθὼς ἀναφέρει τὸ βιβλίο τοῦ προφήτου Ἡσαΐου, «θὰ θέσω τὸν θρόνο μου πάνω ἀπὸ τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ (δηλ. τοὺς ἄλλους ἀγγέλους)… θὰ ἀνέβω πάνω ἀπὸ τὶς νεφέλες, θὰ γίνω ὅμοιος μὲ τὸν Ὕψιστο Θεὸ» (Ἡσ. 14,13-14). Ἦταν ὁ πρῶτος, ποὺ ἐπέλεξε τὸ κακὸ καὶ ἀπέρριψε τὸ καλό, ὁ πρῶτος ἀποστάτης ἀπὸ τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Ἡ καταδίκη τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὴ δίκαια κρίση Του, ὑπῆρξε ἄμεση: «νῦν δὲ εἰς ᾅδου καταβήσῃ καὶ εἰς τὰ θεμέλια τῆς γῆς» (Ἡσ. 14,15). Μόλις δηλ. συλλογίστηκε καὶ θέλησε νὰ πράξει αὐτά, ἀμέσως – ἀλίμονο!– καταβαραθρώθηκε στὴν κόλαση. Ἐξέπεσε τοῦ ἀξιώματός του καὶ ἀπὸ φῶς ἔγινε σκότος. Καὶ στὴν πτώση του, τὴν ἀποστασία του, παρέσυρε πλῆθος ἀγγέλων, ὅπως συμβολικὰ τὸ ἀποτυπώνει ὁ Θεολόγος Ἰωάννης στὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως: «καὶ ἡ οὐρὰ αὐτοῦ σύρει τὸ τρίτον τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ (δηλ. τῶν ἀγγέλων), καὶ ἔβαλεν αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν» (Ἀποκ. 12,4). Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐκπεσόντες ἄγγελοι κατέστησαν τὸ τάγμα τῶν διαβόλων. Τὴ θλιβερὴ ἐκείνη ὥρα τῆς ἀνταρσίας ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τῆς πτώσεως, ὁ ἀρχιστράτηγος τῶν ἀγγέλων Μιχαήλ, ποὺ ἦταν στερεωμένος ἀκράδαντα μὲ τὴν ταπεινοφροσύνη στὴν ἀγάπη καὶ λατρεία τοῦ Δημιουργοῦ, βρέθηκε  ἀνάμεσα στοὺς ἀγγέλους, ποὺ ἔμειναν πιστοί, καὶ βροντοφώναξε: « Πρόσχωμεν! Στῶμεν καλῶς! Στῶμεν μετὰ φόβου!» (Ἕνα βαθειοῦ θεολογικοῦ νοήματος παρακέλευσμα, ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας ἐνσωμάτωσε ἐνωρίτατα στὴ Θεία Λειτουργία). Δηλαδή·«Ἂς προσέξουμε, ἐμεῖς οἱ λειτουργοὶ τοῦ Θεοῦ. Ἂς σταθοῦμε γερὰ στὴν πίστη καὶ τὸν σεβασμὸ τοῦ Κυρίου. Ἂς συνειδητοποιήσουμε πὼς εἴμαστε δημιουργήματά Του, κι ὄχι θεοί. Μὲ τὴ χάρη καὶ ἀγάπη Του εἴμαστε ὅ,τι εἴμαστε!» Μὲ τὴ θαρραλέα καὶ ἁγία αὐτὴ ἐπέμβαση τοῦ Μιχαήλ, σταμάτησε ἡ πτώση  ἄλλων ἀγγέλων, καὶ οἱ χορεῖες ὅσων δὲν ἔπεσαν συναθροίσθηκαν, συνάχθηκαν σὲ ἑνότητα, ὁμόνοια καὶ ἐπαγρύπνηση στὴ δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Σὲ ἀνάμνηση  αὐτῆς τῆς Σύναξης τῶν ἀγγελικῶν Δυνάμεων, μὲ τὴ σωτήρια αὐτὴ παρέμβαση τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, οἱ ἅγιοι Πατέρες μας, ἀκολουθώντας τὴν ἀρχαία τούτη παράδοση, θέσπισαν τὴν ἑορτή, ποὺ σήμερα καὶ κάθε χρόνο στὶς 8 Νοεμβρίου τιμᾶ μὲ ὕμνους καὶ ᾠδὲς πνευματικὲς ἡ Ἐκκλησία μας. Ἀργότερα ὅμως, ὅπως ἤδη ἀναφέραμε, θεωρήθηκε εὔλογο νὰ τιμῶνται  κατὰ  τὴν ἴδια ἡμέρα καὶ ὅλες οἱ χορεῖες τῶν ἐννέα ἀγγελικῶν ταγμάτων, δηλ. τὰ Σεραφείμ, τὰ Χερουβείμ, οἱ Θρόνοι, οἱ Κυριότητες, οἱ Δυνάμεις, οἱ Ἐξουσίες, οἱ Ἀρχές, οἱ Ἀρχάγγελοι καὶ Ἄγγελοι, μὲ προεξάρχοντες τὴν ὁμάδα τῶν ἀρχηγῶν καὶ ἀρχιστρατήγων τους Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαὴλ κ.ἄ.

 

Οἱ οὐράνιες Δυνάμεις ἔχουν τὴν κοινὴ ὀνομασία ἄγγελοι (ποὺ παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα ἀγγέλλω = ἀναγγέλλω), δηλ. ἀγγελιοφόροι, ἐπειδή, ἐκτὸς ἀπὸ πνεύματα δοξολογικὰ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ψάλλουν ἀκαταπαύστως τό, «ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος, Κύριος Σαββαὼθ» καὶ ἄλλους θεοπρεπεῖς ὕμνους, εἶναι καὶ συνεργοὶ τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὴ σωτηρία μας· ἀποστέλλονται δηλαδὴ ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ μᾶς ἀναγγείλουν τὸ ἅγιο θέλημά Του, νὰ μᾶς φυλάξουν, νὰ μᾶς φωτίσουν καὶ ἐνισχύσουν στὸν πνευματικό μας ἀγώνα: «πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα, διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν», ὅπως θεόπνευστα ἐπισημαίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Ἑβρ. 1,14). Καί, ὡς ἄυλα πνεύματα, εἶναι ταχύτατα στὶς κινήσεις τους, μποροῦν δηλαδὴ ἀκαριαῖα νὰ βρεθοῦν ὁπουδήποτε (γι᾽ αὐτὸ εἰκονίζονται μὲ φτερά), μποροῦν νὰ λάβουν ἀνθρώπινη μορφή, ὅταν χρειασθεῖ, δὲν περιορίζονται ἀπὸ ὑλικὰ ἐμπόδια. Κάθε ἔθνος, κάθε πόλη καὶ χωριὸ καὶ κάθε ναὸς ἔχουν τὸν φύλακά τους ἄγγελο. Μὰ καὶ κάθε Χριστιανὸς προσωπικά, τὴν ὥρα τοῦ Βαπτίσματος, λαμβάνει ἀπὸ τὸν Θεὸ φύλακα ἄγγελο, ποὺ τὸν φυλάει, ἐνισχύει καὶ καθοδηγεῖ στὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, ὅσο ζεῖ, καὶ παίρνει αὐτὸς τὴν ψυχή του τὴν ὥρα τοῦ θανάτου, νὰ τὴν ὁδηγήσει στὸν Θεό, νὰ κριθεῖ τὴν πρώτη κρίση, ἀλλὰ καὶ νὰ λογοδοτήσει αὐτός, πόσο βοήθησε ἐκείνη τὴν ψυχή. Καὶ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία καθόρισε ὡραιότατες εὐχὲς καὶ ἐπικλήσεις πρὸς τὸν φύλακά μας Ἄγγελο (βλ. π.χ. τὴν ἐπίκληση στὰ Πληρωτικά, «Ἄγγελον εἰρήνης, πιστὸν ὁδηγόν, φύλακα τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν, παρὰ τοῦ Κυρίου αἰτησώμεθα», τὴν τελευταία εὐχὴ τοῦ Μικροῦ Ἀποδείπνου καὶ τὸν Ἱκετήριο Κανόνα πρὸς τὸν Φύλακα Ἄγγελον, στὸ Μέγα Ὡρολόγιον). Κι ἐμεῖς, νὰ ἐπικαλούμαστε τὸν φύλακα ἄγγελό μας ὅσο συχνότερα μποροῦμε, καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε μάλιστα νὰ μὴν τὸν πικραίνουμε καὶ λυποῦμε μὲ τὰ  ἁμαρτωλά μας ἔργα, οὔτε νὰ τὸν καταισχύνουμε τὴν ὥρα τῆς Κρίσης γιὰ τὴν ἀμετανοησία μας.

 

Καί, γιὰ νὰ καταλήξουμε στοὺς δύο Ἀρχαγγέλους, ποὺ ἰδιαίτερα σήμερα τιμοῦμε, ὁ Μιχαήλ, ποὺ τὸ ὄνομά του σημαίνει δύναμις Θεοῦ ἢ ποιός εἶναι σὰν τὸν Θεό, εἶναι ὁ ἀρχάγγελος τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ, ποὺ κατεξοχὴν δρᾶ καὶ ἐμφανίζεται τὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὅποιος τὴ μελετήσει ἐπισταμένως, θὰ διαπιστώσει τὶς πολλαπλὲς θαυμαστὲς ἐκεῖ ἐμφανίσεις καὶ παρεμβάσεις του. Ὁ Γαβριήλ δέ, ποὺ τὸ ὄνομά του σημαίνει ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἢ θεάνθρωπος, εἶναι ὁ κατεξοχὴν οὐράνιος λειτουργὸς τῆς ἐποχῆς τῆς Χάριτος: Προαναγγέλλει τὴ Γέννηση τοῦ Προδρόμου, εὐαγγελίζεται τὴν ἄσπορο σύλληψη τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ στὴν Παναγία, ἀναγγέλλει στοὺς Μάγους καὶ Ποιμένες τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἄλλα χαρμόσυνα γεγονότα.

 

Καὶ ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ποὺ συναθροισθήκαμε σήμερα νὰ τιμήσουμε τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαὴλ καὶ ὅλες τὶς ἀγγελικὲς Δυνάμεις, ἂς τοὺς τιμήσουμε μὲ ὕμνους  καὶ προσευχὲς καὶ τὶς προσφορές μας σὲ ἄρτους, λάδι, κρασί, κερὶ καὶ θυμιάματα· προπάντων ὅμως μὲ τὰ θεάρεστα ἔργα μας. Νὰ ἀγωνιζόμαστε ἡ ζωή μας νὰ καταστεῖ ὅσο γίνεται ἀγγελική, δηλαδὴ πνευματική, οὐράνια, ὄχι βυθισμένη στὰ τοῦ κόσμου τούτου, τὰ ψυχοφθόρα καὶ πρόσκαιρα. Νὰ ἔχουμε ἀκόμη θάρρος καὶ ἐλπίδα στὴ ζωή μας, ἀφοῦ ἔχουμε «τοσοῦτον περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων» καὶ ἁγίων καὶ ἀγγέλων.  Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι μόνο Δημιουργός. Εἶναι καὶ προνοητὴς καὶ ἔχει τὴ μέριμνά μας. Οἱ ποικίλες δοκιμασίες, ποὺ πέρασαμε καὶ περνοῦμε, ὡς ἔθνος καὶ ὡς κοινωνία, δὲν εἶναι τυχαῖες. Εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς παιδαγωγικῆς ἐπέμβασης, τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴ μετάνοια, τὴ σωτηρία μας. Οἱ ὅποιες τοῦτες κρίσεις εἶναι ἀπόρροια τῆς πνευματικῆς μας κρίσης, τῆς ἀποστασίας μας, τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπὸ τὸν Θεό, τὸ ἅγιο θέλημά Του. Φθάνει νὰ ἔχουμε αὐτιὰ νὰ ἀκούουμε καὶ μάτια νὰ βλέπουμε, ὅπως λέγει καὶ ὁ Χριστός μας στὸ Εὐαγγέλιο. Κι ἂν ἐμεῖς ζοῦμε μὲ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση, μὲ ἐνσυνείδητη μυστηριακὴ ζωή, μὲ ἀγάπη καὶ συμπαράσταση μεταξύ μας, μὲ ἐλεήμονα διάθεση, οὶ προσευχές μας καὶ οἱ ἱκεσίες γιὰ μᾶς ὅλων τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἀγγέλων, ποὺ σήμερα τιμοῦμε, θὰ γίνουν ἰδιαίτερα εὐπρόσδεκτες ἀπὸ τὸν Κύριο. Καὶ θὰ μᾶς φυλάξει ἀπὸ τὰ παρόντα καὶ τὰ ἐπερχόμενα δεινά. Θὰ ἀποδιώξει τὸν ἀπὸ βορρὰ ἀνηλεὴ τύραννο. Θὰ μᾶς ἀξιώσει, ὡς ἐλεήμων, νὰ ἐπιστρέψουμε καὶ σ᾽ ὅλες τὶς σκλαβωμένες μας πατρίδες. Μά, προπάντων, θὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ εἰσέλθουμε στὴν ἀληθινή, τὴν αἰώνια, τὴ μόνιμη πατρίδα μας, τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ὅπου ἡ  ἀκατάλυτη χορεία τῶν ἀγγέλων καὶ ἁγίων, ὅπου τὸ ἀνέσπερο Φῶς τοῦ Προσώπου Του, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ, στὸν Ὁποῖο ἀνήκει  ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος στοὺς  αἰῶνες. Ἀμήν!

 

ΠΗΓΗ : https://immorfou.org.cy/%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%b7%ce%bd %cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%bd-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%ae%ce%b3/

Η ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΙΚΩΝ ΤΑΓΜΑΤΩΝ

ΠΟΣΑ ΕΙΣΙ ΤΑ ΤΑΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΙΣΤΟΡΙΖΟΝΤΑΙ

Τα Τάγματα των αγίων αγγέλων εισίν εννέα κατά τον άγιον διονύσιον τον αρεοπαγίτην, τα οποία διαιρούνται εις τρεις τάξεις^.

Η πρώτη τάξις Θρόνοι^. Χερουβείμ^. και Σεραφείμ^.

Οι μεν Θρόνοι ιστορίζονται ως τροχοί πύρινοι έχοντες γύρωθεν πτερά, και μέσον των πτερύγων έχοντες όμματα. 

Θρόνοι.

Τα Χερουβείμ δε με κεφαλήν μόνο, και δύο πτέρυγας.

Χερουβείμ.

Τα δε Σεραφείμ με εξ πτέρυγας, με τας δύο σκεπάζοντα τα πρόσωπα αυτών, και με τας άλλας δύο τους πόδας, και με τας άλλας δύο πετόμενα, και βαστάζοντα εις τας χείρας αυτών ριπίδια με ταύτα τα γράμματα^. 

Άγιος, Άγιος, Άγιος. 

Σεραφείμ.

Ούτως είδεν αυτά ο προφήτης Ησαίας.

Τα δε τετράμορφα ιστορίζονται ούτω^.

Εξαπτέρυγα με στέφανον εις την κεφαλήν, έχοντα αγγέλου πρόσωπον, και βαστάζοντα με τας δύο χείρας Ευαγγέλιον, έμπροσθεν του στήθους αυτών, και εν μέσω των δύο πτερύγων των επάνω της κεφαλής αυτών έχοντα αετόν, και εις την πλαγίαν πτέρυγα την δεξιάν λέοντα, και εις την αριστεράν μόσχον βλέποντας άνω τους βαστάζοντας εις τους πόδας αυτών ευαγγέλια.

Ούτως είδεν αυτά ο προφήτης Ιεζεκιήλ.

Η δευτέρα τάξις ήτις λέγεται διακόσμησις^.

Κυριότητες, Δυνάμεις, Εξουσίαι^.

Αύται ιστορίζονται φορούσαι στιχάρια έως τους πόδας, και εζωσμένας με

Εξουσίαι.

Δυνάμεις.

Κυριότητες.

χρυσοπράσινα ωράρια^. και εις μεν τα δεξιάς αυτών χείρας βαστάζουσαι ράβδους χρυσάς, εις δε τα αριστεράς ταύτην την σφραγίδα^.

Η τρίτη τάξις^. Αρχαί^. Αρχάγγελοι^. και Άγγελοι^.

Άγγελος. 

Ούτοι ιστορίζονται φορώντας στρατιωτικά φορέματα, και 

Άρχων Μιχαήλ. 

εζωσμένοι με ζώνας χρυσάς, και βαστάζοντες εις τα χείρας αυτών κοντάρια με πελέκες και λόγχες εις τα κορυφάς των κονταριών. 

Αρχαί.

ΠΗΓΗ :  "Ερμηνεία πως ιστορίζονται τα θαύματα της θείας γραφής παλαιάς τε και νέας και τα σχήματα και τα επιγράμματα των αγίων του όλου ενιαυτού", χειρόγραφο, 238 σ., Αρχειακή Συλλογή ΑΠΘ.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΝΝΕΑ ΤΑΓΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ

Σεραφείμ : το τάγμα αυτό έχει υπεροχικώς την αγάπη. Ανάπτει τον θείο πόθο στους ανθρώπους. Τελειοποιεί.

Χερουβείμ : Διδάσκουν. Πλουτούν την άκρα σοφία. Ειδοποιούν.

Θρόνοι : Κρίνουν. Υπερβαίνουν τη δικαιοσύνη. Διατίθενται.

Κυριότητες : Κελεύουν. Οικονομούν. Φέρουν το Αυτοκρατορικό.

Δυνάμεις : Χαρίζουν την ανδρεία. Παρίστανται. Ενεργούν.

Εξουσίαι : Χαλιναγωγούν. Διατηρούν. Δείχνουν σε όλα το κυρίαρχο.

Αρχαί : Θεραπεύουν. Εξετάζουν με προσοχή το κοινό καλό των Εθνών. Ενεργούν τα θαύματα.

Αρχάγγελοι : Μεταφέρουν τις ευχάριστες ειδήσεις και τις μεσιτείες. Διοικούν τα της πίστεως.

Άγγελοι : Φροντίζουν για κάθε χρήσιμο στους ανθρώπους. Φυλάσσουν. Τελούν τις λειτουργίες.

ΠΗΓΗ : ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΙΕΡΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ, ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1846, σσ 468-469.

THE ARCHANGELS

Angels were created as messengers of God. The Scriptures reveal that God created nine orders of angels: Seraphim, Cherubim, Thrones, Dominations, Principalities, Powers, Virtues, Archangels, and Angels. Out of this order come the familiar seven Archangels which include Michael, Gabriel, Raphael, Uriel, Raguel, Sariel, and the fallen Lucifer. Before outlining the roles of the two that have been most prominent with man in the divine plan of the universe, it is required to cite him who has been the source of evil in our world with whom others, divine and mortal have had to contend with over the centuries since the dawn of man.

Lucifer, whose ambitions were a distortion of God's plan, is known to us as the fallen angel, with the use of many names, among which are Satan, Belial, Beelzebub and the Devil. An outcast since his expulsion from Paradise, this force of evil has been a thorn in the side of mankind and in all probability responsible for the miseries which Christianity has been striving to eliminate throughout the world.

The Archangel Michael is the outstanding figure in the eyes of the Greek Orthodox Church and is depicted in the many houses of worship in an icon always on the extreme left where he is pictured as a guardian of Paradise from whence Adam and Eve were evicted. In some icons he is seen with a flaming sword as a symbol of the righteousness that called for the casting out of the Garden of Eden of Adam and Eve after they had fallen victim to Satan in the form of a serpent. Among other things, it was Archangel Michael who was sent by God to countermand the command of God himself that Abraham sacrifice the life of his own son Isaac. Archangel Michael was also the messenger who warned Lot to flee from the wicked cities of Sodom and Gomorrah.

Archangel Michael's involvement with mankind is also seen in other ways, including his protection of Jacob from the wrath of his brother Esau over a matter of inheritance for which there are probate courts today. The Scriptures also tell us that it was Michael who battled the Devil for the soul of Moses following the death of the founder of the Israel nation. The Devil based his claim on the soul of the great Moses on the basis of Moses having killed an Egyptian prior to the Exodus, but the defence of the monumental figure of the Bible by Michael saved the soul of Moses from the clutches of Satan.

We are further told that it was Michael who stood by Joshua during his first encounter with his enemies in the land of Canaan. Mentioned in the New Testament numerous times, in which his lofty position is recognised, accounting for many miracles recounted as being attributed to the handiwork of Michael, chief of which is the changing of the course of a river at a place called Chonais in Asia Minor.

Michael's many miracles are commemorated by the church on September 6 of each calendar year.

A sweep of the eyes to the other end of the icon screen in Greek Orthodox churches falls on the Icon of St. Gabriel, seeming like twin sentinel with Michael over all mankind. Gabriel's name is synonymous with redemption, particularly since he was chosen to be sent by God to bring the electrifying news to the Virgin Mary that she was about to become the mother of God. What ensued changed the course of history and brought the promise of the deliverance of man through Jesus Christ. On the left is the symbol of guilt, on the right the symbol of salvation and between those can be seen the inspiring spiritual greats who have woven an enduring fabric to clothe all mankind and keep him from exposures that are life threatening.

Few are aware of the assignments of the lesser known and not so often mentioned saints, aside from Michael and Gabriel and the fallen one. Scant mention is made of the others but much could be made out of their responsibilities as ordained by God through painstaking study of Scriptures which the average reader overlooks because of what is considered more interesting or engrossing. Gabriel is principally mentioned in the Book of Daniel but there are others who have been mentioned who could do with considerably more attention.

Too little is said of Raguel, who is in charge of the spirits of humans but Sariel, whose duties are not defined whose role as avenger upon the world of lights is somewhat confusing. This brings us down to Sariel, whose duties are not clearly defined. However there is a clear definition of Uriel's role as leader of angelic hosts who guard the underworld (Sheol). Together this holy group is honoured with a feast day on November 8.

SOURCE : Orthodoxchristian.info

                         The Archangels 

Ἅγιε Ἄγγελε, ὁ ἐφεστὼς τῆς ἀθλίας μου ψυχῆς

Ἅγιε Ἄγγελε, ὁ ἐφεστὼς τῆς ἀθλίας μου ψυχῆς καὶ ταλαιπώρου μου ζωῆς, μὴ ἐγκαταλίπῃς με τὸν ἁμαρτωλόν, μηδὲ ἀποστῇς ἀπ’ ἐμοῦ διὰ τὴν ἀκρασίαν μου· μὴ δώῃς χώραν τῷ πονηρῷ δαίμονι κατακυριεῦσαί μου τῇ καταδυναστείᾳ τοῦ θνητοῦ τούτου σώματος· κράτησον τῆς ἀθλίας καὶ παρειμένης χειρός μου, καὶ ὁδήγησόν με εἰς ὁδὸν σωτηρίας. Ναί, ἅγιε Ἄγγελε τοῦ Θεοῦ, ὁ φύλαξ καὶ σκεπαστὴς τῆς ἀθλίας μου ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, πάντα μοι συγχώρησον, ὅσα σοι ἔθλιψα πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, καὶ εἴ τι ἥμαρτον τὴν σήμερον ἡμέραν σκέπασόν με ἐν τῇ παρούσῃ νυκτὶ καὶ διαφύλαξόν με ἀπὸ πάσης ἐπηρείας τοῦ ἀντικειμένου, ἵνα μὴ ἔν τινι ἁμαρτήματι παροργίσω τὸν Θεὸν καὶ πρέσβευε ὑπὲρ ἐμοῦ πρὸς τὸν Κύριον τοῦ ἐπιστηρίξαι με ἐν τῷ φόβῳ αὐτοῦ καὶ ἄξιον ἀναδεῖξαί με δοῦλον τῆς αὐτοῦ ἀγαθότητος. Ἀμήν.

Ἅγιε Ἄγγελε, σὺ ποὺ φροντίζεις γιὰ τὴν προστασία τῆς ἄθλιας ψυχῆς μου καὶ τῆς ταλαίπωρης ζωῆς μου, μὴ μὲ ἐγκαταλείψεις τὸν ἁμαρτωλὸ καὶ μὴν ἀπομακρυνθεῖς ἀπὸ μένα λόγῳ τῆς ἀδυναμίας μου νὰ ἀπέχω ἀπὸ τὴν ἁμαρτία· μὴ δώσεις τόπο στὸν πονηρὸ δαίμονα ὥστε νὰ μὲ κατακυριεύσει μὲ τὴν καταδυνάστευση τοῦ θνητοῦ τούτου σώματός μου· κράτησε τὸ ἄθλιο καὶ παραλυμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία χέρι μου καὶ ὁδήγησέ με στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας. Ναί, ἅγιε Ἄγγελε τοῦ Θεοῦ, ὁ φύλακας καὶ προστάτης τῆς ἄθλιας ψυχῆς μου καὶ τοῦ σώματος, συγχώρησέ μου ὅλα ἐκεῖνα, μὲ τὰ ὁποῖα σὲ στενοχώρησα ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς μου καὶ ἂν σὲ κάτι ἁμάρτησα (ἂν διέπραξα κάποια ἁμαρτία) κατὰ τὴ σημερινὴ ἡμέρα· σκέπασέ με προστατευτικὰ κατὰ τὴν παροῦσα νύχτα καὶ διαφύλαξέ με ἀπὸ κάθε βλαπτικὴ ἐπενέργεια τοῦ διαβόλου, γιὰ νὰ μὴν προκαλέσω ἔτσι μὲ τὴ διάπραξη κάποιου ἁμαρτήματος τὴ δίκαιη ὀργὴ τοῦ Θεοῦ· καὶ πρέσβευε (γίνε μεσολαβητής) γιὰ μένα στὸν Κύριο, ὥστε νὰ μὲ στηρίξει καλὰ καὶ σταθερὰ στὸ φόβο του καὶ νὰ μὲ ἀναδείξει ἄξιο δοῦλο τῆς ἀγαθότητάς του.

(Ευχή του Αποδείπνου).

Ἐρμηνευτικὴ ἀπόδοση Θωμᾶ Ν. Ζήση

ΠΗΓΗ : "ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ", τευχ. 242, ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2012, σ. 5.