ΠΩΣ ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΪΣΙΟ – ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΠΑΛΤΟΓΙΑΝΝΗ

Ἦταν Φθινόπωρο τοῦ 1962 στή Ρώμη, ὅταν μετά ἀπό τηλεγραφική πρόσκληση τοῦ Μανόλη Χατζηδάκη, ξεκίνησα γιά το μοναστῆρι τοῦ Σινᾶ, προκειμένου να ἐργαστῶ στήν ἀποκατάσταση τῶν εἰκόνων του.

Τό βράδυ τῆς 1ης Νοεμβρίου ἔφτασα στό Κάιρο. Στό ἀεροδρόμιο συναντήθηκα μέ τόν τότε Γραμματέα τῆς Μονῆς Γρηγόριο πού μέ ὁδήγησε σε χῶρο πού διέθετε ἡ Μονή στήν πόλη. Το μεσημέρι τῆς ἄλλης μέρας καί τήν ὥρα τοῦ μεσημεριανοῦ φαγητοῦ γνώρισα τον Παΐσιο πού ἐπρόκειτο ἐπίσης νά μετακινηθεῖ πρός τό Σινά.

Ἦταν ἐξαιρετικά ἀδύνατος, λιγόφαγος καί ἔμενε συνήθως ἀμίλητος. Ἕνας ἐπίμονος βῆχας μαρτυροῦσε πρόβλημα ὑγείας. Ἐρχόταν ἀπό την Ἤπειρο ἀπό τήν ὁποία κατάγομαι καί ἐγώ και ἄν θυμᾶμαι καλά, ἦταν ἡ Ἤπειρος, στήν ὁποία ἀναφερθήκαμε κατά τήν πρώτη προσπάθεια ἐπικοινωνίας μας.

Περιμένοντας νά διευθετηθεῖ ἡ μετακίνηση καί τῶν δύο μας στή Μονή, μείναμε στό Κάιρο μία περίπου ἑβδομάδα. Αὐτές τίς μέρες εἶχα τήν εὐκαιρία νά διαπιστώσω ὅτι ὁ Παΐσιος ἀπέφευγε συστηματικά τό φαγητό πού μᾶς πρόσφεραν, καί ὅταν ἔτρωγε ἦταν γιατί αἰσθανόταν ὅτι ἔπρεπε νά ὑπακούει. Ἀπό τότε καί ὅσο τόν ἔζησα ἀργότερα στό μοναστῆρι κατάλαβα ὅτι ἀνάμεσα στίς μοναστικές ἀρετές του ἦταν καί ἡ συνειδητή ὑπακοή πού τόν χαρακτήριζε ἐπίσης.

Τέλος, ὅταν τακτοποιήθηκαν τά σχετικά μέ τήν ἀναχώρησή μας, ἀργά το μεσημέρι αὐτῆς τῆς μέρας φορτώσαμε τίς ἀποσκευές καί ξεκινήσαμε. Θυμᾶμαι τόν Παΐσιο στή διαδρομή μας μέχρι το Σουέζ. Ἐκεῖ τόσο ἐγώ, ὅσο καί ἕνας συνεπιβάτης ψωνίσαμε κάποια πράγματα καί κυρίως κάποια τρόφιμα. Στή μικρή αὐτή παραμονή μας στό Σουέζ, πού λειτούργησε καί ὡς μικρή ἀνάπαυλα τοῦ ταξιδιοῦ, χρειάστηκε νά φᾶμε κάτι ἀπό αὐτά. Στήν πρόσκλησή μας να συμμετάσχει σ’ αὐτό καί ὁ Παΐσιος δεν βρήκαμε καμιά ἀνταπόκριση. Ὁ ἴδιος περιορίστηκε ἁπλά νά ξεδιψάσει βρέχοντας τά χείλη του μέ τόν ἐλάχιστο χυμό ἀπό μικρό αἰγυπτιακό λεμόνι πού ἔφερε μαζί του καί πού ἀποτελοῦσε και τή μόνη προμήθειά του ἀπό τρόφιμα.

Διανυκτερεύσαμε ἐκεῖνο τό βράδυ στο Φαρᾶν καί τό ἑπόμενο πρωί ξεκινήσαμε γιά τό Σινά. Φθάσαμε ἐκεῖ, ἀργά το μεσημέρι. Ὁ Παΐσιος ὁδηγήθηκε γρήγορα στό κελλί του καί ἐγώ ἔμεινα μέ τό συνάδελφο Τάσο Μαργαριτώφ πού μέ περίμενε νά συνεργαστοῦμε στό πρόγραμμα συντήρησης τῶν εἰκόνων.

Γρήγορα μάθαμε ὅτι ὁ Παΐσιος μπαίνοντας στό κελλί του ἀπομάκρυνε το στρῶμα ἀπό τό κρεββάτι του και ἔβγαλε τήν ἠλεκτρική λάμπα πού φώτιζε τόν χῶρο του.

Ἡ λιτότητα, τό ἀσκητικό ἦθος, ἡ ἀθωότητα τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ ἀπόλυτη ἀφοσίωση στό θεῖο δέν ἄργησαν νά φανοῦν ἐκεῖ. Παρά τά παραπάνω, φρόντιζε παράλληλα καί σιωπηλά νά συμμετέχει στίς κοινοβιακές ὑποχρεώσεις του καί γρήγορα ἀποτέλεσε χρήσιμο και ἀποτελεσματικό μέλος τῆς Μονῆς.

Γρήγορα ἐπίσης, ἔγιναν γνωστές και ἄλλες ἱκανότητες καί γνώσεις του, ὅπως ἡ ἐπιτηδειότητά του στήν ἐπεξεργασία καί τίς ἐφαρμογές τοῦ ξύλου. Τό τελευταῖο μας ἔδωσε καί τήν ἰδέα νά ζητήσουμε ἀπό τή Μονή νά μᾶς βοηθήσει ὁ νέος μοναχός. Εἴκοσι ἕνα χρόνια μετά ἀπό ἐκείνη τή βιωματική συνεργασία μας στό Σινά τόν βρῆκα να μονάζει στό Ἅγιον Ὅρος. Καθώς μέ καλωσόριζε ἐκεῖνο τό πρωί στό περιβόλι του, μέ τή λιτή του φράση –καλῶς τον Σταῦρο– εἶχα τήν αἴσθηση ὅτι ὁ Παΐσιος ἦταν αὐτός καί ὁ ἴδιος ὅπως τον γνώρισα ἐκεῖνες τίς μέρες στό Σινά.

Ὅμως λίγο ἀργότερα, ὅταν καθισμένοι κάτω ἀπό τή σκιά τοῦ δέντρου ἄκουσα νά μοῦ μιλάει, χωρίς ποτές να ἀκούει τίποτα ἀπό αὐτά τοῦ κόσμου πού ἄθελα ἔφερνα μαζί μου, κατάλαβα ὅτι ἐκεῖνος εἶχε φύγει πιά μακριά,ἴσως πολύ κοντά πρός τόν Θεό, πού τόσο πολύ καί μέ τόν τρόπο του ἀγάπησε.

Σημ. Ὁ Σταῦρος Μπαλτογιάννης γεννήθηκε τό 1929 στήν Πεδινή Ἰωαννίνων. Σπούδασε στήν Ἀνώτατη Σχολή Καλῶν Τεχνῶν στό ἐργαστήριο τοῦ Γιάννη Μόραλη (1950-1955) και στήν Accademia di Belle Arti. Παράλληλα σπούδασε ζωγραφική καί ἀποκατάσταση ἀρχαιοτήτων στό Instituto Centrale del Restauro τῆς Ρώμης (1958-1962). Συνδέθηκε μέ τήν Κύπρο, ἀφοῦ τό 1965 τό Τμῆμα Ἀρχαιοτήτων τοῦ ἀνέθεσε τή συντήρηση τῶν τοιχογραφιῶν τοῦ 12ου αἰῶνα τοῦ βυζαντινοῦ ναοῦ τῆς Παναγίας στό τουρκοκρατούμενο σήμερα Τρίκωμο, πού ὑπάγεται στή δικαιοδοσία τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου. Ὁ Σταῦρος Μπαλτογιάννης γνώρισε τόν Ἅγιο Παΐσιο τό 1962 κατά τή μετάβασή του στή μονή τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης στό Σινά ὅπου ἐργάστηκε στή συντήρηση τῶν ἀξιόλογων εἰκόνων τῆς μονῆς. Χαρακτηριστική εἶναι ἡ συνοδευτική φωτογραφία, στήν ὁποία ὁ νεαρός στήν ἡλικία τότε Ἅγιος Παΐσιος βοηθᾶ τόν Σταῦρο Μπαλτογιάννη στή συντήρηση εἰκόνων. Παρατίθεται στή συνέχεια σχετική μαρτυρία τοῦ Σταύρου Μπαλτογιάννη ἀπό κείμενο πού συνέγραψε ὁ ἴδιος τόν Μάρτιο τοῦ 2001 (Σημείωση Χριστόδουλου Χατζηχριστοδούλου).

ΠΗΓΗ : «ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ», ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΥΠΡΟΥ, Τευχ. 41, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2018, σελ. 416 κ.ε.

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΘΕΟΠΤΙΑΣ ΑΓΙΑΣΜΕΝΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΚΡΗΤΗ

Στὴ συνάφεια αὐτή, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Πανιερωτάτου θὰ καταθέσουμε μία σύγχρονη σχετικὴ ἐμπειρία θεοπτίας καὶ κοινωνίας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μίας ἁγιασμένης Γερόντισσας ἀπὸ τὴν Κρήτη, ὅπως τὴν κοινοποίησε πρόσφατα στὸν Πανιερώτατο γνωστὸς εὐλαβὴς κληρικός. «Ὅταν κλαίω καὶ στενάζω γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου, βαθαίνει ἡ καρδιά μου. Ἀναστενάζω ἀπὸ τὰ τρίσβαθα τῆς ψυχῆς μου καὶ ἀνακουφίζομαι. Ἡ εὐχὴ τρέχει, τρέχει... καί, σὲ ἀνύποπτο χρόνο, δὲν ξέρω πῶς, μὲ τὰ ‘‘κυάλια’’ τῆς καρδιᾶς βλέπω τὸ ἄπλετον ἐκεῖνο Φῶς, ποὺ νοῦς δὲν χωράει καὶ γλῶσσα δὲν διηγᾶται... Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ περιγράψει τὸ μεγαλεῖο τοῦ οὐρανοῦ! Ὁ οὐρανὸς κρύβει πολλὰ μυστήρια... Τὸ Φῶς εἶναι ἄπλετον, δὲν ἔχει ἀρχὴ, μέση καὶ τέλος. Εἶναι ἀσχημάτιστο, ὅμοιο. Εἶναι γεμάτο πληροφορίες. Πολλὰ ἀνεξήγητα ἐξηγοῦντα μέσα σ᾽ αὐτό. Κάποια μπορεῖς νὰ διηγηθεῖς, ἀλλὰ τὰ περισσότερα ὄχι. Εἶναι τὸ Φῶς τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σ᾽ ἕνα Φῶς φαίνονται καὶ οἱ Τρεῖς, ἀλλὰ διακρίνονται καὶ σὰν τρία Φῶτα, ποὺ εἶναι ἕνα Φῶς! Δὲν ξέρω νὰ σᾶς τὸ περιγράψω... Ὁ ἄναρχος Πατέρας δὲν φαίνεται... Οὐδεὶς τὸν εἶδε, οὔτε θὰ τὸν δεῖ ποτέ· οὔτε οἱ ἄγγελοι. Τὸν κρύβει τὸ πολὺ Φῶς... Φαίνεται ὅμως ἡ ἀγαθότητά του, ἡ ἀγάπη του ποὺ δὲν περιγράφεται, ἡ πρόνοιά του γιὰ τὸν κόσμο, ἡ ἀνεκτικότητα καὶ ἡ μακροθυμία του. Ο Υἱὸς φαίνεται, γιατὶ ἔγινε σὰν ἐμᾶς: Πῆρε ἀνθρώπινο σῶμα καὶ φαίνεται καθαρὰ νὰ βγάζει Φῶς! Ἔχει γαλάζια μάτια, καστανόξανθα μαλλιὰ καὶ διχαλωτὰ γενάκια, μέτριο ἀνάστημα καὶ συμμετρικὸ σῶμα. Ἔχει ἀθεράπευτες τὶς πληγὲς τοῦ Σταυροῦ γιὰ νὰ τὸν ἀναγνωρίζουμε, γιατὶ πολλοὶ τὸν εἶπαν ‘‘πλάνο’’, ‘‘σοφό’’, κ.λπ. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο δὲν φαίνεται. Εἶναι Φῶς! Ἦρθε στὸν κόσμο καὶ δὲν ἔφυγε. Κινεῖται μὲ μεγάλο κρότο, ἀλλὰ δὲν τὸ ἀκούει κανείς! Περνάει ἀπ᾽ ὅλους συνεχῶς, ἀλλὰ σκηνώνει ὅπου ὑπάρχει μετάνοια. Τὰ θεϊκὰ εὐωδιάζουν. Φέρνουν γαλήνη, ἠρεμία καὶ παράδεισο στὴν ψυχὴ καὶ ἔλεγχο γιὰ τὰ χάλια μας. Βλέπω μέσα στὸ Φῶς ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι τὸ πᾶν καὶ ἐγὼ μηδέν...».

ΠΗΓΗ : Ἀρχιμ. Φώτιος Ἰωακεὶμ, «Ἡ θεολογία περὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ δημιουργία τῆς κτίσεως καὶ τῶν ἀγγέλων», Εἰσήγηση στὴν Β΄ συνάντηση (19.12.2016) τοῦ Ἐπιμορφωτικοῦ Σεμιναρίου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου Ε΄ Ἀκαδημαϊκοῦ Ἔτους  (2016-2017).   

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ – ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ.κ. ΙΕΡΕΜΙΑ

1. Τήν Γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Μεσσία, χριστιανοί μου, τήν περίμεναν ἀπό παλαιά ὅλες οἱ γενεές τῶν ἀνθρώπων. Λαχταροῦσαν τόν ἐρχομό Του. Γι᾿ αὐτό καί στήν Παλαιά Διαθήκη ἔχουμε προφητεῖες γιά τήν ἔλευση τοῦ Μεσσία. Καί οἱ προφητεῖες αὐτές σκοπό ἔχουν νά προετοιμάσουν τήν ἀνθρωπότητα γιά νά ἀναγνωρίσει τόν πραγματικό Μεσσία. Γιατί ἐμφανίζονταν καί ψευδομεσσίες. Ἀλλά οἱ προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μᾶς δίνουν τήν σωστή εἰκόνα τοῦ πραγματικοῦ Μεσσία. Θα σᾶς μιλήσω γιά μιά τέτοια προφητεία πού βρίσκεται στό βιβλίο τοῦ προφήτου Δανιήλ, πού γιορτάσαμε πρίν ἀπό λίγες μέρες. Ἡ προφητεία αὐτή δίνεται σέ ἕνα ὄνειρο τοῦ βασιλιᾶ τῆς Βαβυλῶνος Ναβουχοδονόσορα, μέ τήν ἑρμηνεία πού ἔδωσε ὁ προφήτης Δανιήλ σ᾿ αὐτό. Στό ὄνειρό του αὐτό ὁ βασιλιάς εἶδε ἕνα κολοσσιαῖο καί φοβερό ἄγαλμα πού παρίστανε ἕνα γιγαντιαῖο ἄνδρα. Τό κεφάλι τοῦ ἀγάλματος αὐτοῦ ἦταν χρυσό. Τά χέρια καί τό στῆθος ἦταν ἀργυρά. Ἡ κοιλιά καί οἱ μηροί τοῦ ἀγάλματος ἦταν ἀπό χαλκό καί οἱ κνῆμες καί τά πόδια ἦταν κατασκευασμένα ἀπό σίδερο καί χῶμα. Το ἔβλεπε ὁ Ναβουχοδονόσορας τό ἄγαλμα αὐτό μέ θαυμασμό, μέχρις ὅτου εἶδε ἄλλο θαυμαστό θέαμα. Εἶδε ἀπό ἕνα ὄρος νά ἀποκόπτεται μόνος του, χωρίς ἀνθρώπινο χέρι, νά ἀποκόπτεται ἕνας λίθος πού χτύπησε τό πελώριο ἄγαλμα στά σιδερένια καί χωματένια πόδια του καί μονομιᾶς τό σώριασε κατά γῆς καί τό κονιορτοποίησε. Ὁ λίθος ὅμως πού χτύπησε τό ἄγαλμα στήν βάση του καί τό συνέτριψε μεγάλωνε - μεγάλωνε, ἔγινε μέγα βουνό καί γέμισε ὅλη τήν γῆ.

2. Ἡ προφητεία αὐτή τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀγαπητοί ἀδελφοί, εἶναι πολύ σπουδαία, γιατί μιλάει γιά τόν ἐρχομό τοῦ Μεσσία, γιά τόν χρόνο τοῦ ἐρχομοῦ Του καί για τήν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας Του. Ὅπως ἑρμήνευσε ὁ προφήτης Δανιήλ στον Ναβουχοδονόσορα τό ἐνύπνιό του, τό ἄγαλμα πού εἶδε δήλωνε τέσσερα βασίλεια, το βαβυλωνιακό, τό περσικό, τό ἑλληνικό καί τό ρωμαϊκό βασίλειο, τά ὁποῖα, τό ἕνα μετά τό ἄλλο, δήλωναν, τήν δύναμη πού θά εἶχαν μέχρις ὅτου ἔλθει ὁ Μεσσίας, πού θά ἐγκαταστήσει τήν δική Του Βασιλεία, ἡ ὁποία θά ἔμενε ἀκατάλυτη στούς αἰῶνες.

3. Αὐτό πού μᾶς κάνει ἐντύπωση στήν παραπάνω προφητεία, ἀδελφοί χριστιανοί, εἶναι ὁ μικρός λίθος, πού κόπηκε ἀπό τό βουνό καί χτύπησε στά πόδια τό τεράστιο ἄγαλμα καί τό συνέτριψε. Καί ὁ ἴδιος ὁ λίθος ἔγινε πελώριο ὄρος καί κάλυψε ὅλη την γῆ. Ποιός εἶναι αὐτός ὁ λίθος; Εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Εἶναι Ἐκεῖνος γιά τόν Ὁποῖον εἶχε προφητεύσει ὁ προφητάναξ Δαβίδ λέγοντας «λίθον ὅν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλήν γωνίας» (Ψαλ. 117,122-123). Καί καλεῖται «λίθος» ὁ Χριστός γιά «τό ἑδραῖον», τό στερεόν, ὅπως ἑρμηνεύει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος. Ἐκεῖνο δέ πού μᾶς εἶπε ἡ προφητεία ὅτι ὁ λίθος κόπηκε μόνος του ἀπό τό βουνό, μόνος του, χωρίς ἀνθρώπινο χέρι, δηλώνει τήν παρθενική γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Και ἐκεῖνο τό ἄλλο πάλι, πού μᾶς εἶπε ἡ παραπάνω προφητεία, ὅτι ὁ μικρός λίθος στη συνέχεια ἐξαπλώθηκε καί γέμισε ὅλο τόν κόσμο, αὐτό δηλώνει τήν ἐξάπλωση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ σέ ὅλη τήν γῆ, ὅπως εἶπε ὁ Χριστός στούς μαθητές Του: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη» (Ματθ. 28,19).

4. Χριστούγεννα σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί! Ἐμεῖς πού εἴμαστε σήμερα ἐδῶ ἀλλά καί μ᾿ αὐτό πού κάναμε ἐδῶ, τήν Θεία Λειτουργία, ζοῦμε τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία Του. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀγαπητοί μου, ὅπως μᾶς εἶπε ἡ προφητεία τοῦ Δανιήλ πού παρουσιάσαμε, εἶναι ἐξαπλωμένη σέ ὅλο τόν κόσμο, γι᾿ αὐτό καί λέγεται καθολική. Γι᾿αὐτό πάλι, ὅταν ἀπαγγέλλουμε τό Πιστεύω μας, λέμε: «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι μόνο καθολική, ἀλλά εἶναι καί αἰώνια. Θυμηθεῖτε αὐτό μέ τό ὁποῖο ἀρχίζει ἡ Θεία Λειτουργία: «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία ...» καί τελειώνει μέ τό «εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Τά ἄλλα βασίλεια τοῦ κόσμου φαίνεται ὅτι ἔχουν ἐξωτερική λαμπρότητα καί δύναμη, ὅπως ἡ κεφαλή τοῦ ἀγάλματος ἦταν χρυσή καί τά χέρια ἀργυρά καί τά πόδια σιδερένια. Ἀλλά τά βασίλεια αὐτά εἶναι κοσμικά καί ἀνθρώπινα, γι᾿αὐτό καί εἶναι παροδικά. Ἔρχονται καί παρέρχονται. Ἀλλά πάνω ἀπό τά χαλάσματα καί τά ἐρείπια τοῦ κόσμου αἰώνια, λαμπρή καί ἰσχυρή καί ἀκατανίκητη θα εἶναι ἡ Ἐκκλησία, γιατί εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, πού στηρίζεται στόν «Λίθον» τῆς προφητείας τοῦ Δανιήλ, τόν Ἀκρογωνιαῖον Λίθον, τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἄς στηριχθοῦμε, ἀδελφοί μου χριστιανοί, σ᾿ αὐτόν τόν Λίθο, γιά νά βαδίζουμε σταθερά τήν πορεία τῆς ζωῆς μας καί νά εἶναι στερεά καί ἰσχυρά τά ἔργα μας.

ΠΗΓΗ : † Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας, "ΑΠΛΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ", Δεκέμβριος  2009, αριθ. 35, σ. 10 κ.ε.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΦΟΡΟΥ – ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ.κ. ΙΕΡΕΜΙΑ

1. (…) ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τήν μνήμη τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ θεοφόρου, ἐπισκόπου Ἀντιοχείας. Λέγεται «θεοφόρος» ὁ Ἐπίσκοπος αὐτός, ἐπειδή, κατά τήν παράδοση, αὐτό ἦταν τό παιδί ἐκεῖνο πού διαβάζουμε στά Εὐαγγέλια ὅτι τό πῆρε ὁ Χριστός καί τό ἔστησε στό μέσον τῶν μαθητῶν του καί εἶπε: «Ἐάν δέν στραφῆτε νά γίνετε σάν τά παιδιά, δέν θά εἰσέλθετε στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν» (Ματθ. 18,1-3). Ἐπειδή λοιπόν τόν ἅγιο τόν ἔφερε ὁ Χριστός στά χέρια Του ἀπό παιδί, γι᾽ αὐτό καί λέγεται θεοφόρος. Γιά τόν βίο του δέν ξέρουμε πολλά. Ξέρουμε ὅμως ὅτι ἔδωσε δυνατή μαρτυρία γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ στόν αὐτοκράτορα Τραϊανό. Καί γι᾽ αὐτή του τήν μαρτυρία ὁδηγήθηκε δεμένος ἀπό φρουρά στρατιωτῶν ἀπό τήν Ἀντιόχεια μέχρι τήν Ρώμη, γιά νά φαγωθεῖ ἀπό τά θηρία. Στήν πορεία του ἀπό τήν Ἀντιόχεια μέχρι τήν Ρώμη ἔγραψε ἑπτά ἐπιστολές, περίφημες ἐπιστολές, πού ἔχουν πολύ ὡραία θεολογική διδασκαλία. Αὐτή τήν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ θεοφόρου θέλω, ἀγαπητοί μου, μέ λίγα λόγια νά σᾶς πῶ στό σημερινό μου κήρυγμα.

2. Στά χρόνια τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου ὑπῆρχε μία μεγάλη αἵρεση, ἡ αἵρεση τῶν Δοκητῶν. Αὐτοί ἔλεγαν ὅτι δέν σαρκώθηκε πραγματικά ὁ Χριστός, ὅτι δέν ἔλαβε πραγματικό ἀνθρώπινο σῶμα, ἀλλά φανταστικό. Καί ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, ἄν καί ἦταν πολύ γλυκός καί ἐκφραζόταν πολύ ταπεινά, ὅμως γιά τούς αἱρετικούς αὐτούς ἐκφράζεται μέ πολύ καυτές ἐκφράσεις. Τούς λέει «λύκους μέ σχῆμα προβάτου», τούς λέει «κακά βότανα», «σπέρμα τοῦ πονηροῦ» καί «ἀνθρωπόμορφα θηρία». Πραγματικά τέτοιοι ἦταν οἱ Δοκῆτες καί τέτοιοι εἶναι οἱ αἱρετικοί ὅλων τῶν αἰώνων, μεταξύ τῶν ὁποίων καί οἱ Παπικοί. Καί ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν πρέπει νά ἐκφραζόμαστε δυναμικά, ὅπως τέτοιο παράδειγμα μᾶς δίνει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος καί ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Πολύ νά προσέχουμε ἀπό τούς αἱρετικούς, μᾶς λέγει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, γιατί μιλᾶνε μέ δόλιο τρόπο. Τό πικρό δηλητήριό τους, λέει, τό κερνᾶνε μέ μέλι καί ἔτσι παραπλανῶνται οἱ ἀμαθεῖς καί παρασύρονται στήν πλάνη (βλ. Τραλ. 6). Κατά τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀντίθετα μέ αὐτό πού ἔλεγαν οἱ αἱρετικοί Δοκῆτες, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔγινε πραγματικά ἄνθρωπος σαρκωθείς στήν ἁγιασμένη Κοιλία τῆς Παναγίας Θεοτόκου. Γι᾽ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος στίς ἐπιστολές του (βλ. Ἐφεσ. 7,2) ὀνομάζει τόν Ἰησοῦ Χριστό καί «ἐκ Θεοῦ» καί «ἐκ Μαρίας» γεννηθέντα. Τόν ὀνομάζει καί «ἀπαθῆ» καί «παθητό». «Ἀπαθής», γιατί ἦταν Θεός καί «παθητός», γιατί ἦταν ἄνθρωπος.

3. Ἀφοῦ ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι πραγματικά Θεός καί πραγματικά ἄνθρωπος, μέ μία λέξη Θεάνθρωπος, αὐτό πού κοινωνᾶμε στήν Θεία Λειτουργία εἶναι πραγματικά «ἡ Σάρκα τοῦ Χριστοῦ πού ἔπαθε» (Σμυρν. 7,1), εἶναι αὐτό τό Ἴδιο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ πού χύθηκε στόν Γολγοθᾶ τήν Μεγάλη Παρασκευή. Γιά τήν Θεία Κοινωνία λέγει πολύ ὡραῖες ἐκφράσεις ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, ἀδελφοί. Λέει ὅτι εἶναι «φάρμακο ἀθανασίας», «ἀντίδοτο τοῦ μή ἀποθανεῖν». Αὐτό σημαίνει ὅτι γιά τίς ἁμαρτίες πού κάνουμε καί οἱ ὁποῖες μᾶς φέρνουν τόν θάνατο τῆς ψυχῆς μας, γιά «ἀντίδοτο» νά μήν πεθάνουμε, πρέπει νά κοινωνᾶμε στήν Θεία Λειτουργία τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Ἱερέας, ὅταν κοινωνάει τόν πιστό, τοῦ λέγει: «Εἰς ζωήν αἰώνιον καί ἀθάνατον». Γι᾽ αὐτούς πού κοινωνᾶνε μέ καθαρή τήν καρδιά, λέει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος ὅτι γίνονται «θεοφόροι», «χριστοφόροι», «ναοφόροι» καί «ἁγιοφόροι» (Ἐφεσ. 9,2)!

4. Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος εἶναι ὁ πρῶτος πού ὀνόμασε τήν Ἐκκλησία μας «Καθολική» (Σμυρν. 8,2), τήν δέ ὀνομασία αὐτή ἀκοῦμε στό Πιστεύω μας, ὅταν λέμε «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Ὥστε λοιπόν δέν εἶναι Καθολικοί οἱ Παπικοί, ὅπως θέλουν νά λέγονται, ἐπειδή ἔχουν κοσμικές ἐπιδιώξεις νά ἐξαπλωθοῦν παντοῦ, ἀλλά ἐμεῖς, οἱ Ὀρθόδοξοι, εἴμαστε τά πραγματικά μέλη τῆς πραγματικῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. – Ἀλλά τί εἶναι Ἐκκλησία, ἀδελφοί μου; Γιά τήν Ἐκκλησία ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος λέγει ὅτι εἶναι «τό θυσιαστήριο» (Ἐφεσ. 5,10. Τραλ. 7,2), δηλαδή ἡ Ἁγία Τράπεζα, δηλαδή ἡ Θεία Λειτουργία, πού γίνεται ἐπάνω στήν Ἁγία Τράπεζα. Ὥστε λοιπόν στήν Θεία Λειτουργία λαμβάνουμε τήν οὐσιαστική ἔννοια τοῦ τί εἶναι Ἐκκλησία. Καί λέγω τώρα: Ἀφοῦ μέ τούς Παπικούς δέν μποροῦμε νά τελέσουμε μαζί τήν Θεία Λειτουργία, δέν συνιστοῦν αὐτοί οἱ Παπικοί Ἐκκλησία. Ἐκκλησία εἴμαστε μόνο ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, γι᾽ αὐτό καί λέμε «Εἰς ΜΙΑΝ, ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Ὁ ὅρος ὅμως καί ἡ προϋπόθεση, κατά τόν ἅγιο Ἰγνάτιο, ὅτι ἀνήκει κάποιος στήν Ἐκκλησία, εἶναι ἡ ἑνότητά του μέ τόν Ἐπίσκοπο τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, στήν ὁποία ἀνήκει αὐτός (Σμυρν. 8,1. 9,1. Φιλαδ. 3,2).

5. Τέλος, ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος δίνει μιά ὡραία ἑρμηνεία γιά τήν μνηστεία τῆς Παρθένου Παναγίας μέ τόν Ἰωσήφ, πού θέλω νά σᾶς τήν πῶ, ἀγαπητοί μου. Γιατί ἐμνηστεύθη τόν Ἰωσήφ ἡ Παναγία μας, ἀφοῦ ὡς σκοπό εἶχε τήν παρθενία; Αὐτό, λέγει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, ἔγινε κατά τό σοφό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, γιά νά ἀπατηθεῖ ὁ Διάβολος. Γιατί ὁ Διάβολος ἄκουσε τήν προφητεία τοῦ Ἠσαΐου, ὅτι ὁ Μεσσίας θά γεννηθεῖ ἀπό παρθένο (βλ. Ἠσ. 7,14). Δέν εἶχε ὅμως συμφέρον ὁ τρισκατάρατος Διάβολος νά γεννηθεῖ ὁ Μεσσίας, ἐπειδή θά τοῦ κατέλυε τά ἔργα του (βλ. Α´ Ἰωάν. 3,8). Γι᾽ αὐτό καί βάλθηκε, ὅπως τό λέμε, νά μολύνονται οἱ γυναῖκες ἤ νά ὑπανδρεύονται, ὥστε νά μήν ὑπάρχει παρθένα γυναίκα νά γεννήσει τόν Μεσσία. Ἔτσι, ὅταν ἐμνηστεύθη ἡ Παρθένος Μαρία τόν Ἰωσήφ, ὁ Διάβολος ἐνόμισε ὅτι οὔτε καί Αὐτή θά εἶναι ἡ Μητέρα τοῦ Μεσσίου, ἀφοῦἐμνηστεύθη. Τήν ἔπαθε ὁ «μπατίστας»! Ὅπως αὐτός ἀπάτησε τούς Πρωτοπλάστους καί τούς παρέσυρε νά φᾶνε τόν ἀπηγορευμένο καρπό, ἔτσι ἀπατήθηκε καί ὁ ἴδιος τώρα! Καί τήν ἴδια ἀπάτη τήν ἔπαθε καί στόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος μιλάει γιά τρία «μυστήρια κραυγῆς», τήν παρθενία τῆς Παναγίας, τόν τοκετό Της καί τόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ, τά ὁποῖα «ἐν ἡσυχίᾳ Θεοῦ ἐπράχθη» (βλ. Ἐφεσ. 19,1)!

ΠΗΓΗ : † Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας, "ΑΠΛΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ", Νοέμβριος - Δεκέμβριος  2011, αριθ. 54, σ. 260 κ.ε.

ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΣΤΙΧΗΡΑ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ – ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ κ. ΝΙΚ. ΡΕΝΤΑΚΗ

Ἡ τελεία ἀγάπη τὴν ὁποία εἶχε φαίνεται μέσα ἀπὸ  τὰ  παρακάτω τροπάρια. Τοὺς λόγους  ποὺ ἐκφώνησε, ποὺ παίρνει ὁ ὑμνογράφος ἀπὸ τὸν βίο καὶ τὶς ἐπιστολὲς τοῦ Ἁγίου, ἐξέπληξε ὅλους τοὺς ἁγίους ἀπὸ τὴν ἐποχή του μέχρι σήμερα. Αὐτοὶ οἱ ἐκρηκτικοὶ λόγοι συγκλονίζουν ὅλους τοὺς πιστοὺς ποὺ ἀγαποῦν τὴν λατρεία τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀλλὰ καὶ στὸ Δοξαστικὸ ὁ ἐκπληκτικὸς καὶ πάλι λόγος «ὕδωρ δὲ μᾶλλον ζῶν, καὶ λαλοῦν ἐν ἐμοί, ἔνδοθέν μοι λέγον· Δεῦρο πρὸς τὸν Πατέρα»· μᾶς δείχνει πόσο ξεχάσαμε ἐμεῖς σήμερα τὴν ἀποστολή μας; Πόσοι χριστιανοὶ βαδίζουμε τὸν δρόμο πρὸς τὸν Πατέρα; 

Καὶ σκέφτομαι πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς θεολόγους, ἀπὸ τοὺς μεγάλους ἔως τοὺς μικρούς, παίρνουμε μιὰ γεύσι ὑποψίας ἀπὸ τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς αὐτοῦ τοῦ ἁγίου; (φοβοῦμαι ὅτι καὶ πολλοὶ χριστιανοὶ οὔτε τὸν γνωρίζουν).

Καὶ πάλι σκέφτομαι αὐτὲς οἱ διατριβὲς τῶν συγχρόνων θεολόγων πόσο ἀπέχουν ἀπὸ αὐτὴν τὴν ὀρθόδοξη ζωὴ αὐτοῦ τοῦ μεγάλου Πατρός, Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου;

Ἦχος  δ'

Ὁ τετρωμένος ἀγάπῃ τῇ τελείᾳ, ὅτε ὁ πρηστήριος, ἔρως ἀνέφλεγε, σοῦ τὴν ψυχὴν ἱερώτατε, πρὸς τὸν Δεσπότην, σὲ κατεπείγων Πάτερ πορεύεσθαι, τότε τὸν ἀοίδιμον λόγον ἐβόησας· Σῖτος ὑπάρχω τοῦ Κτίσαντος, καὶ δι' ὀδόντων, δεῖ με θηρίων πάντως ἀλήθεσθαι, ἵνα τῷ Λόγῳ καθαρώτατος, ἄρτος φανῶ τῷ Θεῷ ἡμῶν· ὃν ἱκέτευε σῶσαι, καὶ φωτίσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἦχος δ'

Συνεσταυρώθης Χριστῷ Ἱεροφάντορ, ὅτε τὸν θεόπνευστον λόγον ἀνέκραξας· Ὁ ἐμὸς ἔρως ἐσταύρωται, καὶ κοινωνῆσαι, τούτῳ τοῦ πάθους λίαν ἐπείγομαι· ἐντεῦθεν Ἰγνάτιε, καθάπερ ἥλιος, ἀνατολῆς ἐξορμώμενος, ἐπὶ τὴν δύσιν, καταφωτίζων μάκαρ διέδραμες, καὶ βασιλείας διαδήματι, ἐκοσμήθης Χριστῷ προσαγόμενος· ὃν ἱκέτευε σῶσαι, καὶ φωτίσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Δοξαστικὸν, Τοῦ Ἁγίου Ἦχος α' Τοῦ Στουδίτου

Ὢ τῆς στερρᾶς καὶ ἀδαμαντίνου σου ψυχῆς, ἀξιομακάριστε Ἰγνάτιε! σὺ γὰρ πρὸς τὸν ὄντως σὸν ἐραστήν, ἀνένδοτον ἔχων τὴν ἔφεσιν, ἔλεγες· Οὐκ ἔστιν ἐν ἐμοὶ πῦρ φιλόϋλον, ὕδωρ δὲ μᾶλλον ζῶν, καὶ λαλοῦν ἐν ἐμοί, ἔνδοθέν μοι λέγον· Δεῦρο πρὸς τὸν Πατέρα· ὅθεν θείῳ Πνεύματι πυρπολούμενος, θῆρας ἠρέθισας κόσμου σε θᾶττον χωρίσαι, καὶ πρὸς τὸν ποθούμενον παραπέμψαι Χριστόν· ὃν ἱκέτευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Καὶ ἕνας ἀκόμη ἐκπληκτικὸς λόγος ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς Ἐφεσίους.

«ἕνα ἄρτον κλῶντες, ὅς ἐστιν φάρμακον ἀθανασίας, ἀντίδοτος τοῦ μὴ ἀποθανεῖν, ἀλλὰ ζῆν ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ διὰ παντός».

Ξέρουμε ἀλήθεια ἀπὸ τί μᾶς σώζει ὁ Θεός;  Ξέρουμε ὅτι μᾶς ἀπειλὴ ὁ θάνατος νὰ μᾶς ἀφανήση;

Πόσοι ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς γνωρίζουν ὅτι ὑπάρχει ἀντίδοτο γιὰ τὸν θάνατο; Πόσοι καταλαβαίνουν ὅτι ἀπειλούμαστε ἀπὸ τὸν θάνατο ὁριστικά;

Ὅλοι γνωρίζουν ὅτι ἂν σὲ δαγκώσει ὀχιὰ δὲν γλυτώνεις ἂν δὲν πᾶς γρήγορα στὸ νοσοκομεῖο νὰ σοῦ δώσουν τὸ ἀντίδοτο. Γιὰ τὸν θάνατο ὅμως ἔχουμε τὴν ἴδια ἀγωνία; Τὸ ἴδιο ἐνδιαφέρον; τὴν ἴδια γρηγοράδα; Ψάχνουμε γιὰ τὸ ἀντίδοτο; ἢ ἀμελλοῦμε; Περνάει ἡ ζωή μας καὶ δὲν κάνουμε τίποτα γιὰ ἕνα τόσο σοβαρὸ θέμα. Καὶ στὸ τέλος θὰ ἔρθη  ἀμείλικτος ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ «ἐὰν γὰρ μὴ πιστεύσητε ὅτι ἐγώ εἰμι, ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν.» (Ἰωάννη 8. 24).

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΟΝΙΦΑΤΙΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΑΓΛΑΪΑ Η ΡΩΜΑΙΑ

Ο άγιος ήταν κατά τους χρόνους του Διοκλητιανού, δούλος της Συγκλητικής Αγλαΐας, κόρης του Ανθύπατου της Ρώμης Ακάκιου. Ως άνθρωπος ήτο επιρρεπής στο κρασί και αγαπούσε τη Κυρία του, ήταν όμως φιλόξενος και ελεήμων^. πρόθυμα βοηθούσε όσους ζητούσαν ελεημοσύνη. Το ίδιο ελεήμων ήταν και η Αγλαΐα, η οποία έτρεφε μεγάλη αγάπη για τους μάρτυρες του Χριστού.

Μια ημέρα, ζήτησε από τον Βονιφάτιο να μεταβεί στην Ανατολή και να της φέρει ιερά λείψανα αγίων που μαρτύρησαν για τον Χριστό, προκειμένου όπως του είπε να έχουμε την βοήθειά τους και ψυχική σωτηρία. Αφού ταξίδεψε ο Βονιφάτιος, έφτασε στη Κιλικία, συνοδευόμενος από 12 δούλους και αρκετό χρυσάφι, και εκεί βρήκε άνδρες αγίους που μαρτυρούσαν για τον Χριστό και κατεφιλούσε τα δεσμά και τις πληγές τους.

Μπροστά στον ηγεμόνα ομολόγησε με θάρρος τον Χριστό, ο δε ηγεμών διέταξε να τον κρεμάσουν και να τους σκίσουν τις σάρκες. Ακόμη, έβαλαν στα νύχια του καλάμια κοφτερά και τα πότισαν με μολυβή βρασμένο. Κατόπιν, τον έβαλαν μέσα σε έναν λέβητα, γεμάτο πίσσα βρασμένη και ο μεν άγιος φυλάχθηκε αβλαβής με τη χάρη του Θεού, έπαθαν όμως οι πενήντα δήμιοί του. Τέλος, τον αποκεφάλισαν και από το κόψιμο βγήκε παραδόξως αίμα ανακατωμένο με γάλα. Ως αποτέλεσμα πίστεψαν στον Χριστό πενήντα άνδρες.

Οι δούλοι που τον ακολούθησαν στο ταξίδι, νόμιζαν ότι βρίσκονταν σε κάποιο καπηλειό πίνοντας και μεθώντας, όπως συνήθιζε, και τριγυρνούσαν αναζητώντας να τον βρουν. Όταν πληροφορήθηκαν από τους στρατιώτες τα μαρτύριά του, βρήκαν το λείψανό του και με κλάματα στα μάτια ζητούσαν συγχώρεση για όσα έλεγαν πρωτύτερα εναντίον του. Κατόπιν, αφού το αγόρασαν για 500 φλουριά, το έφεραν στη κυρία του, την Αγλαΐα, η οποία εξ αποκαλύψεως Αγγέλου, γνώριζε για τον ερχομό του ιερού λειψάνου.

Με χαρά προϋπάντησε το ιερό λείψανο, το οποίο πολυτελώς ετίμησε και το έθαψε 4 μίλια έξω από τη Ρώμη. Ανέγειρε λαμπρό και περικαλλή ιερό ναό στο όνομά του μάρτυρα στο μέσο της πόλης, όπου κάθε ημέρα γίνονταν θεραπείες.

Έκτοτε έζησε οσίως και θεαρέστως, σκληρότατη ασκητική ζωή, ώστε αξιώθηκε να λάβει τη χάρη θαυμάτων, και έτσι ειρηνικά παρέδωσε το πνεύμα της στον Άγιο Τριαδικό Θεό.

ΠΗΓΗ : ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ, τομ. 1, ΑΘΗΝΗΣΙ 1868, σ. 320 κ.ε.

Η τελευταία μάχη με τον διάβολο του Γέροντος Νείλου του Αγιοφαραγγίτου - Αρχιμ. Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Γορτύνης και Αρκαδίας

 Ήταν μεσημέρι Μεγάλης Τρίτης 2016.

Φευγαλέα λόγω της εργασιακής πληρότητας που επέβαλλαν οι ρυθμοί των Άγιων ημερών, επισκεφθήκαμε στο κρεβάτι του πόνου τον παλαίμαχο αγωνιστή της ερήμου Γέροντα Νείλο (Θεόδωρο) τον Αγιοφαραγγίτη.

Τον βρήκαμε καταπονημένο σωματικά, σχεδόν ξέπνοο, εξουθενωμένο από την βαριά και επίπονη νόσο που ταλαιπώρησε το αραχνώδες χοϊκό του περίβλημα αλλά ωρίμασε απόλυτα την γενναία του και εν-Χριστωμένη ψυχή.

Παρά την σωματική ταλαιπωρία ήταν θαλερότατος ψυχικά, σε μάχιμη ετοιμότητα και με την συνήθη υψιπετούσα καρδιά και πνευματική ακμαιότητα.

H άνεση που μας χορηγούσε ο στενότατος πνευματικός σύνδεσμος που είχε αναπτυχθεί ανάμεσά μας τώρα και αρκετά χρόνια, έδινε για μια άλλη φορά την δυνατότητα να ρουφήξουμε κάτι από το νέκταρ της ερήμου, τώρα που κατασταλαγμένο και συνολικό ξεχυνόταν από τον κρατήρα της άσκησης και του πόνου, στην περίλαμπρη δεξαμενή της αιωνιότητας.

Κάποια στιγμή παρατήρησα ότι ο Γέροντας ολοπόρφυρος στο πρόσωπο και με κάποια εναγώνια επιμονή, έφτυνε μέσα από την μάσκα του οξυγόνου και κάτι ψιθύριζε.

H μεταξύ μας αγάπη μου έδωσε την άνεση του ερωτήματος:

- Γέροντα, γιατί προσπαθείς να φτύνεις συνέχεια μέσα από την μάσκα του οξυγόνου;

Γέροντας: - Φτύνω τον αόρατο.. νά 'ξερες τί μου κάνει; Έχω να κοιμηθώ πέντε μερόνυχτα...

- Τί σου κάνει Γέροντα;

Γέροντας: Είναι συνεχώς απέναντί μου. Με βρίζει και με απειλεί... Η μορφή του είναι τόσο απαίσια που αν δεν ενδυναμώσει ο Θεός, δεν αντέχει ο άνθρωπος την αγριότητα της παρουσίας του...

- Πώς είναι Γέροντα;

- Σαν χοίρος με χονδρές - αδρές τρίχες (έτσι τον έβλεπε κι ο Γέροντας Αναστάσιος). Βρωμάει απαίσια... Αλλάζει όψεις... Δεν μπορείς να τον περιγράψεις... Βγάζει τη γλώσσα του, που είναι τεράστια... από το στόμα του εξέρχονται κοκκινωπές φωτιές...

- Σου μιλάει Γέροντα;

Γέροντας: Αν μου μιλάει; Προσπαθεί να με αποθαρρύνει... Και τι δεν μου λέει... Εγώ -λέει- σού 'φαγα την σάρκα... εγώ σου λάβωσα τα πνευμόνια... Εγώ έβαλα και σε καταδίωκαν μία ζωή. Εγώ σού έκανα το τάδε και το τάδε.. Εγώ σ' έφερε σε αυτή την κατάσταση. Όποιους βάλω στα δίχτυα μου, τους περιποιούμαι καλά... Δικός μου είσαι ρε... Δικός μου... Ακούς;

- Εσύ πώς αντιδράς Γέροντα;

- Γέροντας: Απαντώ με το Χρυσοστομικό λόγιο: «Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες». Και τον φτύνω συνέχεια...

Αυτός μου λέει: «Το περιποιήθηκα καλά και το Χρυσοστομάκι σας, που μου πήγαινε κόντρα και τά 'γραψε αυτά (εννοούσε τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο). Τον συγύρισα χειρότερα από σένα. Έβαλα τους δικούς μου και τον διέλυσαν στην εξορία... Αφεντάδες και Δεσποτάδες... Ακούς ρε; Εγώ σας κατευθύνω και τώρα... Θα τ' αλλάξω όλα στα μπλα μπλα σας (στην διδασκαλία σας)... Όποιος μου πάει κόντρα τον περιποιούμαι καλά... Έλα τώρα να σε... δροσίσω...».

Βγάζει την απαίσια γλώσσα του, την τεντώνει αν και βρίσκεται σε απόσταση κάποια μέτρα μακριά, την κάνει σαν προβοσκίδα ελέφαντα, με ακουμπά σε διάφορα σημεία του προσώπου μου και με καίει αφόρητα... Και συνεχίζει σαρκαστικά: «Αυτό το δώρο από την γλώσσα μου επειδή εσύ με έψηνες με την δική του την γλώσσα... Μπορείς να μου πεις γιατί δίδασκες; Αφού ερχόμουνα και σού 'λεγα ότι δεν ήταν δουλειά σου να διδάσκεις και να δίνεις κατευθύνσεις στον κόσμο. Να διδάσκουν οι θεολόγοι, οι δεσποτάδες, μάλιστα... Αλλά όχι κι εσύ να με βαράς... Το ξύλο το απελέκητο!».

Άλλοτε γίνεται τεράστιο φίδι, περιτυλίγει και σφίγγει το σώμα μου και αντιμετωπίζω αφόρητο μαρτύριο. Επιμένω στο «Χριστός Ανέστη και πεπτώκασι δαίμονες» και στο φτύσιμο... Τα είχα αυτά και στην έρημο αλλά και πιο αραιά και νικηφόρα... Ξεκίνησαν εντατικότερα τις τελευταίες ημέρες... Επιμένει και δεν φεύγει...

- Ξέρετε, του είπα, ο Γέροντας Εφραίμ ο Αριζονίτης γράφει, ότι το υφίστανται αυτό προ του τέλους οι μεγάλοι αθλητές για να αποκομίσουν και μαρτυρικό στεφάνι.

Γράφει συγκεκριμένα για την Οσία Μητέρα του Γερόντισσα Θεοφανώ, ότι έβλεπε ο Γέροντας τον Άγγελό της, λίγες ημέρες προ της μακαρίας τελευτής της να αποσύρεται διακριτικά και να παρακολουθεί τον αγώνα της, χωρίς να επεμβαίνει.

Την άφηνε μόνη της να παλεύει για να αυξηθεί ο μισθός του αγώνα και της υπομονής. Εκείνη αντιστέκονταν αδιάλειπτα με δύο λέξεις: «Ιησού - Παναγία μου».

Τον έβλεπε και κρατούσε στιλέτο και την σημάδευε με άγριες διαθέσεις... Τώρα και εσείς ευρίσκεσθε στην πύλη... Γι' αυτό συμβαίνουν αυτά...

Μήπως και ο Όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης δεν γράφει στην Κλίμακα ότι οι τελευταίοι πειρασμοί των μεγάλων αγωνιστών είναι της απιστίας και της απελπισίας;

Μήπως ο σύγχρονος αναγεννητής του Αγιωνύμου Άθωνος Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής δεν απεκάλυψε στα πνευματικά του παιδιά ότι δέχθηκε τέτοια επίθεση από τον πονηρό στις οριακές ημέρες προ του τέλους, που πάσχιζε με λυσσώδη μανία να του κηρύξει φανταστικές και άκυρες όλες του τις αγιοπνευματικές εμπειρίες;

Μήπως και ο Όσιος Φιλόθεος ο Ζερβάκος όταν πήγε να πληροφορήσει τον επιστήθιο φίλο του, Όσιο Αθανάσιο τον Χαμακιώτη για το επερχόμενο τέλος του δεύτερου, δεν του επέστησε την προσοχή, λέγοντάς του: «Πρόσεξε, αδελφέ, μη σε πειράξει την τελευταία στιγμή ο παγκάκιστος;».

Κάτι που βεβαίως έγινε, αλλά ο Γέροντας Αθανάσιος με τα σημερινά ζωομύριστα και μυρίπνοα οστά, εξήλθε τροπαιούχος και από αυτή την τελευταία πνευματική γυμνασία που του παραχώρησε ο αγωνοθέτης Θεός...

Μήπως και ο εμπνευστής και ομόψυχος αδελφός σας, ο Μέγας Αναστάσιος ο Κουδουμιανός, μικρό προ της θριαμβευτικής μεταχωρήσεώς του στην αιωνιότητα, δεν μας φανέρωσε, ότι είχε φοβερή συμπλοκή με τους δαίμονες, κάτι όχι ασυνήθιστο για τον εμπειροπόλεμο πυγμάχο της ασκητικής κονίστρας;

Τον έσυραν στο έδαφος, του κατάφεραν δύο περίεργα εγκαύματα στην πλάτη, τα οποία, βέβαια, μετά από παρέλευση ολίγιστου χρόνου, θαυματουργικώς εξαλείφθησαν.

Και ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Τιμόθεος, από τους σπάνιους σε χριστοκεντρικότητα και απόθεμα αγιότητος Ιεράρχες, την ημέρα που εκοιμήθη αιφνιδίως, δέχθηκε επίθεση από σμήνος δαιμόνων...

Κατάπληκτος και αναμαλλιασμένος βγήκε στον εξώστη του μοναχικού του ενδιαιτήματος και φώναζε: «Γιατί αφήσατε τους μαύρους να περάσουν, τους μασσώνους που ανέβηκαν επάνω; Μου έκαναν άγρια επίθεση... Τους αντιμετώπισα αλλά ζορίστηκα...».

Αυτό έγινε εκείνη την ημέρα δύο φορές. Έχουμε και πολλά άλλα παραδείγματα Γέροντα. Κάνε κουράγιο...

Ο Γέροντας με πρόδηλη απορία αποτυπωμένη στην έκφραση του προσώπου του, μου απάντησε:

- «Μα εγώ δεν ανήκω στους μεγάλους αθλητές. Υπήρξα ισόβιος ζητιάνος του ελέους τους Θεού στην έρημο διά της μετανοίας... Είμαι ρεμάλι... Μεγάλος αμαρτωλός. Ζητούσα συνεχώς έλεος... Δεν είναι αυτά για 'μένα. Δεν ανήκω σε αυτούς...».

- Αυτά, απάντησα, Γέροντα, ο Θεός τα ξέρει...

Με ιλαρό πρόσωπο έγνεψε ότι συμφωνεί και έκλεισε τα ολόλαμπρα μάτια του από εξάντληση, περατώνοντας κάθε συζήτηση.

Άλλωστε ασθμένων και με πολύ κόπο, σχεδόν ψιθυριστά, μέχρι εκείνη την ώρα ανταποκρινόταν στον διάλογο. Απόρησα πού βρήκε την δύναμη να μετάσχει τόσο ευκρινώς στη διαγενόμενη συζήτηση.

Ήταν προφανώς ενδυνάμωση Θεού, προκειμένου να αφήσει σαν παρακαταθήκη και την τελευταία του αυτή συγκλονιστική εμπειρία, στην βιωματική φιλοκαλία της Εκκλησίας.

Αυτή η διήγηση ήταν και ο τελευταίος μας διάλογος επί γης...

Ο Γέροντας από την Μεγάλη Τετάρτη το βράδυ είχε πλέον ηρεμήσει απόλυτα και περίμενε με γαλήνη το επικείμενο τέλος.

Είχε λήξει η τελευταία φοβερή μάχη με τον δαίμονα. Νικητής ο παλαίμαχος αθλητής της ερήμου έβλεπε τους παλαιούς Αγιοφαραγγίτες Πατέρες να τον περιστοιχίζουν και τις επουράνιες αγγελικές ταξιαρχίες να υπερίπτανται εμφανώς, να επιστατούν γύρω από την κλίνη του, να λαμβάνουν πρωτοβουλίες και να ετοιμάζουν την έξοδό του.

Εκστατικός έμενε να κοιτάζει και δόξαζε τον Θεό! Έκανε με απροκάλυπτη δυσκολία άπειρες φορές τον σταυρό του.

Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης ψέλλισε: «Όλα τελείωσαν. Σήμερα φεύγω. Επίκειται η ώρα. Να ειδοποιηθεί ο Αντώνης για την άμεση μεταφορά μου με το ασθενοφόρο στο Κεφάλι (Ερημητήριο όπου ζούσε στα νοτιοδυτικά Αστερούσια).

Θέλω να παραδώσω την ψυχή μου εκεί... Οπωσδήποτε πρέπει να βρεθώ στο Ασκητήριό μου από το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης έως το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής».

Λίγο αργότερα είπε ξέπνοα αλλά καθαρά: «Ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος»

Όταν πριν λίγες ημέρες τον είχε επισκεφθεί ζωντανά στο σπίτι που ενοσηλεύετο στις Μοίρες, η κοιμηθείσα κόρη του Σταυρούλα, την ρώτησε ο Γέροντας: «Πώς είναι παιδί μου ο Παράδεισος», και εκείνη απάντησε: «Όπως μου τον περιέγραφες, σεβαστέ μου πατέρα».

«Εξήγησέ μου περισσότερο», επέμεινε εκείνος και αυτή συμπλήρωσε: «Δεν μου έλεγες, όταν σε ρωτούσα εγώ πριν φύγω, ότι εκεί "ουκ έτσι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος; Τελικά αυτό είναι πατέρα».

Τώρα ο Γέροντας προγευόμενος τα έπαθλα του αγωνοθέτη Θεού, τελείωνε τους επίπονους ισόβιους άθλους επαναλαμβάνοντας τούτα τα λόγια και ένα λεπτό αδιόρατο χαμόγελο σφράγιζε την μυστηριώδη έκσταση του θανάτου. Βαριανάσαινε και ατάραχος περίμενε. Το ουράνιο ταξίδι είχε πλέον άμεσα δρομολογηθεί.

Ήταν Μεγάλη Πέμπτη λίγο πριν τα μεσάνυχτα 28-4-2016. Η ένδοξη κοίμησή του υπήρξε «μυστήριο κραυγής όπερ εν ησυχία Θεού διεπράχθη» (Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος) όπως άλλωστε και όλη η θαυμαστή και πνευματέμφορος βιοτή του.

Μόλις ακούμπησε το κατάστικτο και οσίαθλο σώμα στην ασκητική του κλίνη, αμέσως φτερούγισε η ολόφωτη και θεοτερπής ψυχή του στα άφθαρτα σκηνώματα της δόξης του Χριστού, τον οποίον με μανικό έρωτα αγάπησε και με αδιάλειπτη ησυχαστική στοχοθεσία, χαρισματικώς προσαπόκτησε.

Ήταν η πανίερη και φοβερή βραδιά που εμυσταγωγείτο το Θείο Πάθος στις καρδιές των πιστών. Και η εσταυρωμένη επίγεια διαδρομή του μαρτυρικού Γέροντος, έπρεπε να βρει εκείνες τις συγκλονιστικές στιγμές την νοηματοδότηση και καταξίωσή της, από Εκείνον που καλεί τους φίλους Του ενεργά στο Σταυρό, προκειμένου να τους αναγνωρίσει δικούς Του και να τους εντάξει πανηγυρικά και στους άληκτους αναβαθμούς της Αναστάσεως..

Aιωνία η μνήμη του. Να έχουμε την ευχή του.

Πηγή: «Αντίλαλος» της Μεσαράς Εφημερίδα, Σάββατο, 29 Απριλίου 2017.

           http://www.immorfou.org.cy

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΙΣ – ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ

Πολλοί σήμερα μιλούν για παγκοσμιοποίηση. Ενώ κάποιοι άλλοι την σχεδιάζουν και την προετοιμάζουν. Παγκοσμιοποίηση στην οικονομία, στην δημιουργία ενός υπερκράτους, στην θρησκεία.

Η παγκοσμιοποίησις φαίνεται να είναι και ο στόχος του κινήματος της «Νέας Εποχής» που αποβλέπει στην αντικατάσταση του Χριστού από τον Αντίχριστο. Η Βασιλεία του Αντίχριστου, κατά τους νεοεποχίτας, θα αρχίσει με την γ΄ χιλιετία μ.Χ. Ο ΙΧΘΥΣ (Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ) θα αντικατασταθεί με τον Υδροχόο (Σύμβολο του Αντιχρίστου).

Η παγκοσμιοποίηση δεν θα είναι εφικτή, εάν και οι θρησκείες δεν παραιτηθούν από την αξίωσή τους, ότι έχουν την απόλυτη Αλήθεια, και εάν δεν δεχθούν να προχωρήσουν σε μία υπερθρησκεία, ένα μίγμα θρησκειών.

Έτσι βλέπουμε το πρωτοφανές γεγονός Χριστιανοί, Ιουδαίοι, Μουσουλμάνοι, Βουδιστές, Ειδωλολάτραι, να συμπροσεύχωνται για την ειρήνη και να προχωρούν σε διαθρησκειακούς διαλόγους, στους οποίους υπερτονίζεται ότι (οι μονοθεϊστικές θρησκείες) έχουμε ένα κοινό Θεό.

Σ’ αυτούς τους διαλόγους οι συμμετέχοντες Χριστιανοί, και δυστυχώς και ορθόδοξοι κληρικοί και λαϊκοί, δεν ομολογούν τον Τριαδικό Θεό και τον Ενανθρωπήσαντα Υιό και Λόγο του Θεού.

Με πολύ λύπη διαβάσαμε, ότι τελευταία στην Ρουμανία έλαβε χώρα πανθρησκειακή συγκέντρωση και προσευχή υπέρ της ειρήνης με την συμμετοχή των ορθοδόξων Πατριαρχών και Αρχιεπισκόπων. Δεν συμμετείχαν, ευτυχώς, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και αι Εκκλησίαι Ιεροσολύμων, Ρωσίας, Σερβίας, Γεωργίας, Ελλάδος και Πολωνίας.

Σχεδιάζεται λοιπόν μία παγκοσμιοποίησις όχι μόνο χωρίς Χριστό αλλά και κατά του Χριστού.

Το υπερκράτος, η υπεροικονομία, η υπερθρησκεία δεν θα υπηρετούν τον Χριστό και τον Άνθρωπο, ως Εικόνα του Θεού, αλλά τον Αντίχριστο και όσους προσκυνήσουν τον Αντίχριστο.

Σ’ αυτή την παγκοσμιοποίηση οι διάφοροι θεσμοί θα αφαιρούν τις ελευθερίες των ανθρώπων προκειμένου οι άνθρωποι να γίνουν πιόνια στα χέρια των ισχυρών της γης.

Κάτι τέτοιο άρχισε να γίνεται και στην πατρίδα μας, όταν θεσμοί έξωθεν ερχόμενοι επιβάλλονται στον λαό μας. Όλοι θα ελέγχωνται με παγκόσμιο φακέλλωμα. Ανησυχήσαμε για την Συνθήκη Σένγκεν, επειδή την είδαμε σαν πρόδρομο του παγκοσμίου φακελλώματος.

Το ότι οι ανησυχίες μας δεν είναι ανυπόστατες αποδεικνύει το γεγονός, ότι βάσει της Συνθήκης αυτής οι Ορθόδοξοι Βαλκάνιοι αδελφοί μας δυσκολεύονται να έλθουν στην πατρίδα μας. Λειτουργεί δηλαδή η Συνθήκη και εις βάρος της Ορθοδοξίας.

Ως Ορθόδοξοι χριστιανοί αρνούμεθα να δεχθούμε και να συμπράξουμε σε παγκοσμιοποιήσεις τύπου «Νέας Εποχής».

Η αληθινή παγκοσμιοποίησις άρχισε με την Σάρκωση του Θεού Λόγου, που προσέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση και ένωσε «τα το πριν διεστώτα» και ανέστησε «παγγενή τον Αδάμ». Ο Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινά Παγκόσμιος άνθρωπος. Και τούτο διότι «οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ» (Γαλ. 3, 28).

Κάθε χριστιανός που ενώνεται με τον Χριστό και που ο Χριστός ζει εν αυτώ και αυτός εν τω Χριστώ, γίνεται επίσης παγκόσμιος Χριστιανός. Αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους αδιακρίτως φύλου, γλώσσης, θρησκείας, εθνικότητος. Γίνεται ένας καθολικός άνθρωπος, μικρόκοσμος και συγχρόνως μακρόκοσμος, γιατί περιέχει μέσα του όχι μόνο όλη την ανθρωπότητα αλλά και όλη την κτίση.

Πώς είναι δυνατόν ένας θεωμένος Χριστιανός να μην είναι παγκόσμιος και καθολικός άνθρωπος ;

Τέτοιοι παγκόσμιοι άνθρωποι ήσαν οι άγιοι Απόστολοι, οι παλαιοί και νέοι Μάρτυρες, οι Ασκηταί, οι εν τω κόσμω άνθρωποι της αγάπης και της θυσίας.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι παγκόσμιος, γιατί θυσιάστηκε για όλο τον κόσμο.

Ο Αντίχριστος και οι οπαδοί του σφετερίζονται τον τίτλο του παγκοσμίου. Και τούτο γιατί δεν θυσιάζονται για τους ανθρώπους, αλλά θυσιάζουν τους ανθρώπους εν ονόματι κάποιας ιδεολογίας παγκοσμιοποιήσεως.

Κατά τους χρόνους της ελεύσεως του Κυρίου η Ρώμη είχε επιτύχει κάποια παγκοσμιοποίηση, την “Pax Romana”. Όμως αυτή βασιζόταν στη διάκριση ελευθέρων και δούλων, εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων και προϋπέθετε την λατρεία των ειδώλων και του Ρωμαίου Αυτοκράτορος, στο πρόσωπο του οποίου οι χριστιανοί έβλεπαν τον πρόδρομο του Αντιχρίστου.

Μεταξύ εκείνης και της σημερινής παγκοσμιοποιήσεως υπάρχουν πολλά τα κοινά.

Όπως ψάλλει η Εκκλησία μας κατά τον Εσπερινό των Χριστουγέννων :

«Αὐγούστου μοναρχήσαντος ἐπὶ τῆς γῆς, ἡ πολυαρχία τῶν ἀνθρώπων ἐπαύσατο, καὶ σοῦ ἐνανθρωπήσαντος ἐκ τῆς Ἁγνῆς, ἡ πολυθεΐα τῶν εἰδώλων κατήργηται. Ὑπὸ μίαν βασιλείαν ἐγκόσμιον, αἱ πόλεις γεγένηνται· καὶ εἰς μίαν Δεσποτείαν Θεότητος, τὰ Ἔθνη ἐπίστευσαν. Ἀπεγράφησαν οἱ λαοί, τῷ δόγματι τοῦ Καίσαρος, ἐπεγράφημεν οἱ πιστοί, ὀνόματι Θεότητος, σοῦ τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ ἡμῶν. Μέγα σου τὸ ἔλεος, δόξα σοι». 

Κάθε χωρίς Χριστόν μοναρχία και παγκοσμιοποίησις ημπορεί να καταργεί την πολυαρχία των ανθρώπων. Αλλά την πολυθεΐα των ειδώλων, τις λογής-λογής ειδωλοποιήσεις ψευδών θεών και ιδεολογιών, μόνον ο ενανθρωπήσας εκ της Αγνής Χριστός καταργεί.

Απεγράφησαν τότε οι λαοί «τῷ δόγματι τοῦ Καίσαρος» και απογράφονται σήμερα στις διάφορες κρατικές και υπερκρατικές εξουσίες.

Όμως οι Χριστιανοί δεν αρκούνται σ’ αυτήν την απογραφή. Γιατί είναι ανθρωποκεντρική που κάποτε γίνεται και δαιμονική.

Ζητούν να απογραφούν και επιγραφούν στο όνομα του Θεανθρώπου Χριστού. Ζητούμε παγκοσμιοποίηση θεανθρώπινη, παγκοσμιοποίηση στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία.

Εκεί είναι η ελπίδα μας και γι’ αυτήν ο αγώνας μας.

Ως Χριστιανοί δεν προσκυνούμε υπερανθρώπους, ιδεολογίες, είδωλα, ψευδοσωτήρες.

Προσκυνούμε μόνον τον εν Βηθλεέμ τεχθέντα Κύριον Ιησούν Χριστόν. Τον ταπεινόν Ιησούν. Αυτόν που μας ελύτρωσε με το Σταυρό και την Ανάστασή Του. Και τον ικετεύουμε να δώσει πλούσια την χάρι Του στο λαό Του, και σε μας να μή παρασυρθούμε από τους ψευδοπροφήτες, αλλά να μείνουμε πιστοί στο όνομά Του άχρι θανάτου.

Χριστούγεννα 1998

ΠΗΓΗ : «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ», τευχ. 3, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1998, σ. 5 κ.ε.