ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΙ ΟΜΟΟΥΣΙΟΝ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΝ & ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΝ ΤΡΙΑΔΑ, ΚΑΙ ΕΙΣ ΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ, ΕΙΣ ΑΠΕΙΛΗΝ ΛΟΙΜΙΚΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Σημείωση : των Τροπαρίων μπορεί να προστεθεί ο στίχος : Ἁγία Τριάς ὅ Θεός ἐλέησον καί σῶσον ἤμας, στα δε Θεοτοκία το : Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς.

ΠΗΓΗ : ΕΥΧΟΛΟΓΙΟΝ, 1803.

«Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ» - Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Τρόμος καί φόβος ἔχει καταλάβει ὁλόκληρη τήν ὑφήλιο.

Αἰτία; Ἕνας ἰός. Ἕνα τόσο δά μικροσκοπικό σωματίδιο, πού, ὅπως λένε οἱ εἰδικοί, τό μέγεθός του εἶναι μόλις μερικά χιλιοστά τοῦ χιλιοστοῦ! Σωματίδιο κυριολεκτικά ἀόρατο! Τόσο μικρό, πού στα συνήθη μικροσκόπια οὔτε κἄν διακρίνεται! Μονάχα μέ ἠλεκτρονικά μικροσκόπια οἱ ἐρευνητές μποροῦν νά τό ἐντοπίσουν καί νά τό περιγράψουν.

Καί ὅμως! Αὐτό τό μικροσκοπικό ψευτοσωματίδιο ἔχει προκαλέσει παγκοσμίως φόβο καί τρόμο καταμέγα. 

Καί συλλογιέται κανείς: Πόσο μικρός καί ἀδύναμος εἶναι τελικά ὁ ἄνθρωπος! Πόσο ἀνήμπορος ἀποδεικνύεται ὁ ἄνθρωπος μπροστά σέ ἀπειλή προερχόμενη ὅχι ἀπό ἐπικείμενους βομβαρδισμούς, ἀλλά ἀπλῶς καί μόνον ἀπό ἐνδεχόμενη μόλυνση ἀπό ἔνα ἀπειροελάχιστο παρασιτικό μόριο!

Αὐτός, πού ἔφτιαξε οὐρανοξύστες, μπροστά σέ ἔναν ἰό κατάντησε νάνος. Αὐτός, πού νίκησε τήν βαρύτητα καί πέταξε στό φεγγάρι, αὐτοεγκλείστηκε μέσα σέ τέσσερις τοίχους. Αὐτός, πού οἱ ὑφιστάμενοί του τόν τρέμουν, τώρα τρέμει ὁ ἴδιος σάν τό φύλλο, ἁπλά καί μόνον στήν ἰδέα ὅτι τόν ἔχει ἀκουμπήσει τό μικροσκοπικό αὐτό ψευτοοργανίδιο.

Κάθε μέρα, οἱ ὑπεύθυνοι γιά τήν διαχείρηση αὐτῆς τῆς ἀπρόσμενης ἀπειλῆς, μετρᾶνε κρούσματα καί θανάτους. Ἡ ἀγωνία τους, ἡ ζωγραφισμένη στά προσωπά τους, μεταρέπεται στίς ψυχές τῶν ἀπλῶν ἀνθρώπων σέ θλίψη καί ἀπόγνωση. Σέ πανικό καί σέ ἰδέες αὐτοκτονικές.

Τό πρόβλημα ἀναδεικνύεται ὡς μέγα καί ἀναγκαστικῶς παίρνονται μέτρα. Ἡ μετάδοση τοῦ ἰοῦ ἀπό ἄνθρωπο σέ ἄνθρωπο πρέπει, λένε, μέ κάθε τρόπο νά ἀναχαιτισθεῖ. Ἔτσι: Ἡ πολιτεία διατάζει ἀπαγόρευση τῆς κυκλοφορίας. Οἱ γιατροί ὁρίζουν νά μείνουμε κλεισμένοι μέσα στά σπίτια μας. Ἡ διοικοῦσα ἐκκλησία συναποφασίζει μέ τήν πολιτεία νά σφραγιστοῦν οἱ Ἱεροί Ναοί καί νά σταματήσουν οἱ πιστοί νά λειτουργοῦνται καί νά κοινωνοῦν. Ἡ Δικαιοσύνη προαναγγέλλει κυρώσεις γιά τούς παραβάτες. Ἠ ἀστυνομία ἐπιβάλλει πρόστιμα καί πραγματοποιεῖ ἐφόδους σέ σταυροδρόμια καί στίς εἰσόδους τῶν ἐκκλησιῶν. 

Τί κακό μᾶς βρῆκε μέ τοῦτον τόν ἰό! Νά μήν ὑπάρχει φάρμακο εἰδικό, νά μήν ὑπάρχει διαθέσιμο ἐμβόλιο, νά μή μᾶς φτάνουν τά κρεβάτια στίς ΜΕΘ, νά μήν ἔχουμε μάσκες, νά μή βρίσκουμε ἀντισηπτικά, νά μή βγαίνουμε ἀπό τό σπίτι, νά μήν ἀγκαλιάζουμε τούς γονεῖς μας, νά μή φιλᾶμε τά παιδιά μας, νά μήν ἐκκλησιαζόμαστε, νά μήν ἐξομολογούμαστε, νά μή κοινωνοῦμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων! 

Πάντες οἱ ἰθύνοντες, πολιτικοί καί ἐκκλησιαστικοί ἀξιωματοῦχοι, ἀποδεικνύονται ἐκ τῶν πραγμάτων ἀνήμποροι νά μᾶς προστατέψουν ἀποτελεσματικά.

Ἀπό παντοῦ ἀδιέξοδα..

Κραυγή ἀγωνίας βγαίνει ἀπό τά κατάβαθα τῆς ψυχῆς μας: Μά δέν ὑπάρχει ἐλπίδα πουθενά;

«Ἀπό φωνῆς τοῦ στεναγμοῦ μου ἐκολλήθη τό ὀστοῦν μου τῇ σαρκί μου»(*). Ἀπό τήν ἀπόγνωσή μου, ἀπό τίς φωνές τοῦ στεναγμοῦ μου, οἱ σάρκες μου ἔλιωσαν καί τά κόκκαλά μου κόλλησαν μέ τό δέρμα μου.

«Ἀπό προσώπου τῆς ὀργῆς σου καί τοῦ θυμοῦ σου, ὅτι ἐπάρας κατέρραξάς με». Κύριε, ὅλα αὐτά τά λυπηρά, πού συμβαίνουν σ’ ἐμένα, συμβαίνουν ἐξ’ αἰτίας τῆς δικῆς σου ὀργῆς. Ὀργίσθηκες, διότι σέ παρεπίκρανα μέ τίς ἁμαρτίες μου.

«Σύ ὠργίσθης καί ἡμεῖς ἡμάρτομεν». Ὀργίσθηκες, διότι ἐμεῖς ἁμαρτήσαμε. Ὅλα τοῦτα τά δεινά, Κύριε, τά ὁποῖα συμβαίνουν σ’ ἐμένα, συμβαίνουν, διότι σέ περιφρόνησα. Ἐνῷ ἐσύ πρότερον, ὅταν ζοῦσα σύμφωνα μέ τό θέλημά σου, μέ ὕψωσες, τώρα ἐπέτρεψες νά πέσω καί νά συντριβῶ, διότι περιέπεσα στήν ἀποστασία καί στόν βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. «Ὑψωθείς δέ ἐταπεινώθην».

 «Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, καί ἡ κραυγή μου πρός σέ ἐλθέτω». Κύριε, σέ ἐγκατέλειψα, σέ πρόδωσα, λάτρεψα ἄλλους θεούς ψεύτικους, ‘’αὐτοείδωλον ἐγενόμην’’. Τό πῦρ τῶν παθῶν κατέκαυσε τήν ψυχή μου. Δέν ἔσπευσα ἐγκαίρως στήν φιλανθρωπία σου τήν ἀνεξιχνίαστο, νά βρῶ δροσιά καί ταχεία πυρόσβεση. Κατάντησα ἀπόκαυμα. Ξύλο, πού κάηκε βαθιά καί εἶναι ἕτοιμο νά σπάσει καί νά συντριβεῖ. Κύριε, κραυγάζοντας σέ παρακαλῶ, ἄκουσε τήν προσευχή μου.

«Ἐπλήγην ὡσεί χόρτος καί ἐξηράνθη ἡ καρδία μου». Κύριε, ὅπως τό χορτάρι ὅταν πληγωθεῖ μαραίνεται, ἔτσι καί ἐγώ, ἐπειδή πληγώθηκα ἀπό τά πάθη, ἡ καρδιά μου μαράθηκε.

Κύριε, βαρύ τό φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν μας. Βαρύτερη, ὅμως, καί ἡ προδοσία τῆς Πίστεως, στήν ὁποία περιπέσαμε.

Τό ἦθος τό κάναμε ἀγνώριστο: Δέν ἔμεινε ἀμαρτία, πού δέν τήν διαπράξαμε. Ἀλλά καί τό δόγμα δέν τό κρατήσαμε ἀναλλοίωτο. Τό παραμορφώσαμε ὑβριστκῶς: Ὀνομάσαμε τίς ψεύτικες καί δαιμονικές θρησκεῖες ‘’ἐκκλησίες’’. Ἀναγνωρίσαμε ἱερωσύνη καί μυστήρια σέ αἱρετικούς, καταδικασμένους ἀπό Οἰκουμενικές Συνόδους. Συλλειτουργήσαμε μέ ἀχειροτόνητους καί καθηρημένους ρασοφόρους. Προχωρήσαμε σέ γάμους μεικτούς, περιφρονῶντας τίς ἐκκλησιολογικές καί πνευματικές προϋποθέσεις, πού ἔθεσαν οἱ Πατέρες.

«Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ». Εἶμαι ἔνοχος ἐνώπιόν σου. Σέ παρακαλῶ, μή μέ ἀποστραφεῖς.

«Σύ δέ, Κύριε, εἰς τόν αἰῶνα μένεις καί τό μνημόσυνόν σου εἰς γενεάν καί γενεάν». Κύριε, οἱ δικές μου ὑποθέσεις, τά πράγματα τά δικά μου εἶναι εὐκολομετάβλητα καί ἀνώμαλα. Ἐσύ, ὅμως, εἶσαι πάντοτε ἀναλλοίωτος, αἰώνιος  καί  ἀθάνατος. Καί ἡ ἐνθύμισή σου εἶναι παντοτινή, τόσο στήν γενεά τοῦ παλαιοῦ λαοῦ τῶν Ἰουδαίων, ὅσο καί στήν γενεά τοῦ νέου λαοῦ τῶν Χριστιανῶν.

«Σύ ἀναστάς οἰκτειρήσεις τήν Σιών, ὅτι καιρός τοῦ οἰκτειρῆσαι αὐτήν, ὅτι ἥκει καιρός». Κύριε, στήν εὐσπλαχία σου μονάχα στηρίζουμε τήν ἐλπίδα μας. Συγχώρεσέ μας καί ἐξαπόστειλον τό Ἔλεός Σου ἐπί πάντας ἡμᾶς. Σέ παρακαλοῦμε, ὅπως εὐλόγησες καί στήριξες τήν Ἐκκλησία τῶν Ἀποστόλων, ἀναστάς ἐκ τῶν νεκρῶν, ἔτσι καί τώρα βοήθησέ μας. Ἦρθε ἡ ὥρα νά μᾶς βοηθήσεις. Δέν ἔχουμε ποῦ ἀλλοῦ νά καταφύγουμε. Ὅλοι οἱ ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας, αἰσθητοί καί νοητοί, ἄνθρωποι πονηροί καί συνεπίκουροι δαίμονες, ἔχουν πέσει ἐπάνω της νά τήν κατασπαράξουν.

Κύριε, ἁμαρτήσαμε καί ἀνομήσαμε ἐνώπιόν σου.

Ἐλεῆμον ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.

5.4.2020, δεκαπέντε ἡμέρες πρίν ἀπό τό Πάσχα.

(*)  Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου: Ἑρμηνεία εἰς τούς Ψαλμούς τοῦ Προφητάνακτος Δαβίδ. (Ἐκδόσεις ‘’Ὀρθόδοξος Κυψέλη’’).

Καθ. Ιωάννης Κουντουράς: «επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί λύση τροφοδοσίας Θείας Κοινωνίας».

                                                                    Κουντουράς Ἰω.

Ὁμότ. Καθηγητής

             Α.Π.Θ. Θεσσαλονίκη 
 

Ο «των άκρων» μακαριστός -για μένα Άγιος- π. Αυγουστίνος θα εξακολουθεί ίσαμε της συντελείας του κόσμου να πυρπολεί – με τον λόγο του εμπνευσμένο από τον Παράκλητο και τον παλμό της πυρωμένης από Θεϊκό έρωτα καρδιάς του. Δικαίως, γιατί το «Άκρον», το Κορυφαίον είναι η Βίβλος που πυροδότησε την αγία του βιωτή.

Ο λόγος; Η αποστεωμένη συμπεριφορά μερικών ταγών της Εκκλησίας με τη συνοδεία μερίδας «πιστών» περσόνων που τελούν έγκλειστοι και υποχείριοι αμοραλιστών με αδύναμο νουν κυβερνώντων, καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση ότι κάνουν υπακοή.

Νομίζουν οι κυβερνώντες με τους οσφυοκάμπτες συνοδοιπόρους τους ότι έτσι μπορούν να παίξουν ρόλο “επιβήτορα” της πνευματικής μας ύπαρξης κι αφήνουν την βρομερή απόπνοια της τερηδονισμένης όλο σήψη πνοής τους να μολύνει το ηθικό μας κριτήριο. Σπέρνουν φόβο, παγωνιά· χωρίς Ζωηφόρο Σώμα και Αίμα Χριστού όμως κινδυνεύουμε να “μας πάρουν του κόσμου τα ρέματα”, όπως λένε κάποιοι ηχο-στίχοι· χωρίς Θεία Κοινωνία ο παλμός της δικής μας καρδιάς δεν συντονίζεται με τον Θεϊκό Παλμό και καταντά λιπόθυμος, απροσδιόριστος· λιμοκτονεί καταλήγοντας σε κολποκοιλιακό αποκλεισμό που ισοδυναμεί με κοιλιακή μαρμαρυγή και πνευματική καρδιακή παύλα.

Επομένως, επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί λύση τροφοδοσίας Θείας Κοινωνίας για όλους που ανήκουν στο χριστεπώνυμο πλήρωμα επειδή ο λόγος του Κυρίου δεν αφήνει περιθώρια: «εάν μη φάγητε την σάρκα του Υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς»(Ιω, 6,53). Είναι υπαρξιακό το κριτικό αυτό πρόβλημα και αν δεν ληφθούν μέτρα ανάλογα με τα αντίστοιχα της εξαπλώσεως των ιών οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στον πνευματικό θάνατο γιατί ο πειράζων «ως λέων ωρυόμενος.. ζητεί τίνα καταπίη». 

Στη συνάφεια αυτή η γραφίδα μου τονίζει ότι προσωπικά ανήκω στους αδύνατους · κατεργάζομαι τη σωτηρία μου «μετά φόβου και τρόμου» · βρείτε οι υπεύθυνοι λύση άμεση και μην περιορίζεστε σε «ευσεβείς συμβουλές» παράτασης του μαρτυρίου αποχής από Θεία Κοινωνία · τέτοιες επιπολής προσεγγίσεις δεν οφελούν · παγώνουν τα αισθήματά μας · πέφτει βράδυ παγωνιά, παύει να χτυπά η καρδιά· πεστε μας -ποιος θα μας σώσει από τα συντρίμματά μας;

Ρώτησαν τον πειράζοντα ποιό είναι το όνομά σου; κι εκείνος τους έδωσε την πιο ταιριαστή απάντηση: με λένε παγωνιά!

Αν η αναφερόμενη ομάδα κληρικών και “πιστών με σύνεση” θέλουν να βιώνουν την παγωνιά πνευματικού θανάτου εντός του κύκλου των “καυδιανών δικράνων” που τους επιβάλλουν μυαλά πολιτικά αδύναμα ας αναπαύονται σε φιέστες με ντύμα εκκλησιαστικό που θα το ζήλευε ως σενάριο ο εισηγητής του θεάτρου παραλόγου Ευγένιος Ιονέσκο.

Εμείς οι “αιρετικοί” θέλουμε να ανήκουμε στην ομάδα των “τρελών”, που μας δίδαξε ο άγιος γέροντας π. Αυγουστίνος. Θα προχωρούμε ταπεινά αλλά ακάθεκτοι εν Κυρίω, αναζητώντας πάση θυσία τροφοδότηση με τη Θεία Κοινωνία, για να βιώσουμε ρίγος Αναστάσιμης ζωής και όχι απόπνοια πνευματικού θανάτου.

Οι πιστοί δάσκαλοί μας έλεγαν σε προσωπικό επίπεδο:-τραγουδάω, για να μην πεθάνω.

Κι εμείς ταπεινοί συνοδοιπόροι σεκοντάρουμε, σε δωρικό Εκκλησιαστικό ορθόδοξο ρυθμό, το αμετρήτου ύψους σκληρό λόγο του Κυρίου που έχει τη θεϊκή λυτρωτική επωδό : “Ούτος εστίν ο άρτος ο εκ του ουρανού καταβαίνων, ίνα τις εξ αυτού φάγη και μη αποθάνη!” (Κατα Ιωάννη 6,50!) που μερικες περσόνες με νου μεταξύ ουδενός και ελαχίστου δεν άντεξαν να τον ακούσουν και “ουκέτι μετ’ αυτού περιπατοῦσιν”. Το τέλος του δρόμου τους: το του Σαμαράκη “ζητείται ελπίς;;” παγωνιά, φθορά και σήψη.

Τη σύγχρονη συνομοταξία πολιτικού συναγελασμού φθοροποιών περσόνων δίκην αγέλης στον χώρο μας που θέλει να μας καταστήσει αλειτούργητους δεν την αντέχουμε· τέτοια ξεμωραμένα πρόωρα και όψιμα σενάρια επιβολής πνευματικών κατευθυντήριων δεικτών υπεροχής μας δημιουργούν αφόρητη πλήξη και απογοήτευση. Καιρός να φωνάξουμε κάτω “οι δήθεν λιλιπούτειες πνευματικές παγωμένες Άλπεις σας”. Είναι μια “ωραία απάντηση στους σπιθαμιαίους επιστήμονες” όπως λέει ο Οδυσσέας Ελύτης.

Επιτέλους, «προς τίνα απελευσόμεθα; Σύ ρήματα Ζωής Αιωνίου έχεις!» Go on! ακάθεκτοι εν Κυρίω να πορευόμεθα, απαιτώντας, με τις ευχές του αγίου Αυγουστίνου και όλων των αγίων, συχνή συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία, για να βιώνουμε λυτρωτική Αναστημένη Ζωή.

Ελέχθη κάτι ταιριαστό: “Είμαι άλλης γλώσσας, δυστυχώς, ώστε οι όχι ενήμεροι των ουρανίων να μ’ αγνοούν”.

Ούτε που μας νοιάζει! Αρκεί να μην μας αγνοεί ο Κύριος, ενώ ένα τέτοιο «συνετό» στην ουσία δειλό κόσμο τον γράφουμε, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, “στα παλιά μας παπούτσια”, γιατί απλούστατα στην περίπτωσή μας ισχύει η επωδός του Αποστόλου Παύλου που ήταν, είναι και θα είναι η επωδός του ηφαιστειώδους γέροντός μας Αυγουστίνου και πάντων των Αγίων: “Εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω”.

Υποσημειούμαι

ΙΚ

ΥΓ

Παρεμπιπτόντας με τρομάζει ο λόγος της Αποκάλυψης του Ιωάννου που τονίζει ότι οι δειλοί κατέχουν τα πρωτεία της αποπτωτικής κουστωδίας του πειράζοντα (Απ. 21,8, “τοις δε δειλοῖς και απίστοις και…).

Σημείωση της Ιστοσελίδας : ο κ. Ιωάννης Κουντουράς εχρημάτισε Ιατρός του μακαριστού Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου, στενός του συνεργάτης και ο Ιατρός μας (τότε) στις Κατασκηνώσεις της Ι. Μητροπόλεως Φλωρίνης. 

ΠΗΓΗ : https://tasthyras.wordpress.com/2020/04/04/%ce%ba%ce%b1%ce%b8-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ac%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b7/

ΚΥΡΙΑΚΗ E' ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

I.Μ. Αγίου Γεωργίου Χοζεβά - Άγιοι Τόποι.

ΑΣ ΜΙΜΗΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΕΥΛΑΒΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΕΡΒΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

ΚΥΠΡΟΣ 1955-59 - του Μιχάλη Κ. Χατζηκυριάκου

Επικηρυγμένοι αντάρτες της ΕΟΚΑ.

Σηκώθηκε από το βραδινό φαγητό και ενώ η γυναίκα του μάζευε το τραπέζι αυτός κάθισε στον καναπέ και ήπιε μια γουλιά από το υπόλοιπο τσάι που είχε μείνει στη τσαγιέρα από το απόγευμα.

Σε λίγο έπρεπε να φύγει για τη δουλειά. Σήμερα θα πήγαινε μέχρι αργά, μέχρι τα μεσάνυχτα. Δεν ήταν μια συνηθισμένη βάρδια.

Φόρεσε το γιλέκο, το σακάκι, το παπιγιόν και το καπέλο του μπόουλιγκ και ετοιμάστηκε να φύγει. Όταν είχαν έκτακτες υποχρεώσεις, πάντα φορούσε παπιγιόν και το καπέλο του μπόουλιγκ, χρόνια τώρα. Βλέπεις, ως άγγλος, τηρούσε την παράδοση.

Καβάλησε το ποδήλατό του και σε λίγη ώρα έφτασε στη δουλειά του, έμενε πολύ κοντά.

Χαιρέτησε τους συναδέλφους του, κάθισε στο γραφείο του, άνοιξε το ημερολόγιό του, και σημείωσε : Τετάρτη 13 Μαρτίου 1957. Στη συνέχεια έγραψε τον αύξοντα αριθμό 9, τοποθέτησε με λίγη κόλλα τη φωτογραφία και από κάτω έγραψε : γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1938. Χμ, πολύ μικρός, σκέφτηκε, μόλις 19 χρονών. Ο πιο νέος από τους προηγούμενους 8.

Το ιστορικό ενωτικό δημοψήφισμα του 1950, κορύφωση των αγώνων δεκαετιών για ενσωμάτωση στο εθνικό κέντρο.

Περίμενε μέχρι που η ώρα πήγε 12 παρά τέταρτο τα μεσάνυκτα.

Τότε, προχώρησε προς την ειδική αίθουσα και έκανε έναν τελευταίο έλεγχο στον μηχανισμό. Όλα δούλευαν ρολόϊ.

Φόρεσε την κουκούλα και περίμενε. Δεν είχε κανένα άγχος, εξάλλου, αυτή ήταν η δουλειά του, χρόνια τώρα. Χώρια, που ο αποψινός ήταν ο ένατος στη σειρά από τότε που πήρε μετάθεση και ήρθε στην Κύπρο. Και δεκάδες άλλοι από το 1941 που κάνει αυτή τη δουλειά.

Η ώρα πήγε 12 παρά πέντε. Τότε, τον είδε να μπαίνει. 

Aπό τα κατασταλτικά μέτρα  της Βρετανικής αποικιοκρατίας δεν εξαιρέθηκαν τα μικρά παιδιά.

Ένα παιδί ήταν, μελαχρινός, μετρίου αναστήματος, φρεσκοξυρισμένος. Όμως, αυτό το παιδί δεν θύμιζε με τίποτα έναν άνθρωπο που σε λίγο δεν θα ήταν πια με τους ζωντανούς. Περπατούσε ευθυτενής, λαμπρός και περήφανος. Τα μάτια του έλαμπαν και ένα αμυδρό χαμόγελο διαγραφόταν στα χείλη του. Το πρόσωπό του ανέδιδε μια αίσθηση μεταφυσική, λες και δεν ήταν μέρος εκείνης της σκηνής και παρακολουθούσε από μακριά την εξέλιξη των πραγμάτων με αγαλλίαση.

Τους κοίταζε όλους με τέτοια περιφρόνηση, τούς έβλεπε τόσο λίγους, λες και αυτός ήταν ο θύτης και όχι το θύμα, λες και ήταν ο άνθρωπος που, σαν από θαύμα, είχε μόλις αναστηθεί και όχι αυτός που πήγαινε στο θάνατο.

Όπως έβλεπε αυτό το παιδί μέσα από την κουκούλα, τού θύμισε τις εικόνες με τους αγίους που είχε δει σε μια ορθόδοξη εκκλησία. Τόσο ήρεμος, τόσο πράος, τόσο απελευθερωμένος.

12 παρά δύο λεπτά. 

Mαχητές της ΕΟΚΑ.

Ο μελλοθάνατος προχωράει αγέρωχος προς το ικρίωμα.

Ο άνθρωπος με την κουκούλα, ο δήμιος, του περνάει τη θηλειά στο λαιμό. Ο μελλοθάνατος ψάλλει τον Εθνικό Ύμνο.

Μεσάνυκτα.

Ο δήμιος τραβάει το μοχλό και το σώμα, ελεύθερο πια ταξιδεύει προς την αιωνιότητα.

Ο δήμιος, επιστρέφει στο γραφείο του, ανοίγει το ημερολόγιό του και σημειώνει δίπλα από τη φωτογραφία : Ευαγόρας Παλληκαρίδης, 9 δευτερόλεπτα. Τόσο κράτησε το ταξίδι στο Αχέροντα.

Ο Χάρι Άλεν (Harry Allen 5 Νοεμβρίου 1911 – 14 Αυγούστου 1992), ήταν ο Άγγλος δήμιος που απαγχόνιζε Κύπριους αγωνιστές της ΕΟΚΑ στις φυλακές της Λευκωσίας, τη δεκαετία του ’50, δείγμα της σκληρότητας που επέδειξαν οι Βρετανοί για να καταπνίξουν τον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου. Συνήθιζε να κρατά ενθύμια από την “θητεία” του. Ο ίδιος έχει καταγράψει ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, μεταξύ αυτών και το χρόνο που χρειάστηκε ο κάθε ένας για να ξεψυχήσει. Ο Άγγλος δήμιος είναι ο άνθρωπος που φόραγε την κουκούλα και τραβώντας έναν μοχλό αφαιρούσε τις ζωές των Κυπρίων αγωνιστών. Πάντα, όταν ασκούσε τα καθήκοντά του, φορούσε γιλέκο, παπιγιόν και καπέλο του μπόουλιγκ.

Ο εκτελεστής κρατούσε ημερολόγιο και ενθύμια από τις τελευταίες στιγμές των θυμάτων του.

Τα αντικείμενα αυτά αποτελούνται από ένα ρολόι ωμέγα, ένα ρόπαλο, αριθμό φωτογραφιών του ιδίου, ένα κατάλογο τριών σελίδων δακτυλογραφημένων με τις λεπτομέρειες των εννέα Ελληνοκυπρίων απαγχονισθέντων. 

Αγωνιστές και αγωνίστριες κατασκευάζουν εκρηκτικούς μηχανισμούς για τις ανάγκες του αγώνα.

Στον κατάλογο αυτό περιλαμβάνονται τα στοιχεία τους, όπως ημερομηνία γεννήσεως, ημερομηνία απαγχονισμού και πόσα δευτερόλεπτα χρειάστηκαν να περάσουν μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή ο καθένας από τους ήρωες. Στα αντικείμενα περιλαμβάνονται επίσης δύο επάργυρα ποτήρια με επιγραφές αφιερώματα προς αυτόν από φίλους του.

Απαγχονίστηκαν από τον Χάρι Άλεν :

Στις 10 Μαΐου 1956 ο Μιχαήλ Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου.

Στις 9 Αυγούστου 1956 ο Ανδρέας Ζάκος, ο Ιάκωβος Πατάτσος και ο Χαρίλαος Μιχαήλ.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1956, ο Μιχαήλ Κουτσόφτας, ο Στέλιος Μαυρομάτης και ο Ανδρέας Παναγίδης.

Στις 14 Μαρτίου 1957 ο τελευταίος στη σειρά και ο πιο νέος σε ηλικία, Ευαγόρας Παλληκαρίδης. 

Οι πρώτες συλλήψεις αγωνιστών της ΕΟΚΑ μετά την
έναρξη του ένοπλου αγώνα της 1ης Απριλίου 1955.

Στα Φυλακισμένα Μνήματα αναπαύονται ακόμα τέσσερεις αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. οι οποίοι έπεσαν μαχόμενοι. Οι Άγγλοι αρνήθηκαν να δώσουν τις σορούς των ηρώων στις οικογένειές τους, φοβούμενοι τις λαϊκές εκδηλώσεις κατά την κηδεία τους. Τους έθαψαν στο κοιμητήριο των φυλακών, όπως τους απαγχονισθέντες. Οι τέσσερεις αγωνιστές, που όλοι έπεσαν στο πεδίο της μάχης είναι οι ακόλουθοι:

1.      Μάρκος Δράκος (25 ετών, ο οποίος έπεσε μαχόμενος σε μάχη με τους άγγλους στρατιώτες),

2.      Γρηγόρης Αυξεντίου (29 ετών ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα με σκοπό να σπουδάσει στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, όμως στις εξετάσεις δεν κατάφερε να εισαχθεί. Κατετάγη στον Ελληνικό στρατό και πέρασε από τη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού, ενώ παράλληλα μελετούσε φιλολογία για να μπει στην φιλοσοφική σχολή Αθηνών. Απολύθηκε από το Στρατό ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πεζικού και στη συνέχεια υπηρέτησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα για λίγους μήνες). Υπαρχηγός της ΕΟΚΑ. Στις 12 Δεκεμβρίου 1955 ο Αυξεντίου και όλη η ιεραρχία της ΕΟΚΑ παγιδεύτηκαν από τους Βρετανούς στο όρος Τρόοδος, κοντά στο χωριό Σπίλια. Ο Αυξεντίου, όχι μόνο οδήγησε τους συντρόφους του σε ασφαλές μέρος, αλλά άφησε τους Άγγλους να αλληλοπυροβολούνται και να έχουν πολλά θύματα. Το Πάσχα του 1956 βρίσκει τον ήρωα ν’ αναρρώνει στο ιστορικό (ιδρύθηκε το 1148) μοναστήρι του Μαχαιρά, μετά από εγχείρηση. Εκεί συνέβη και το πρωτοφανές της εμφάνισής του ενώπιον των διωκτών του, όταν πάνω από 100 Άγγλοι αξιωματικοί και στρατιώτες έζωσαν το μοναστήρι. Μεταμφιεσμένος σε καλόγερο, με γενειάδα και ράσο, ο Γρηγόρης Αυξεντίου παρουσιάστηκε και συστήθηκε στον Άγγλο επικεφαλής αξιωματικό ως ο «πατήρ-Xρύσανθος» και στην συνέχεια τους…κέρασε. Στα τέλη Φεβρουαρίου 1957 οι αγγλικές δυνάμεις ασφαλείας έλαβαν την πληροφορία από ένα βοσκό ότι ο Αυξεντίου και η ομάδα του κρύβονται σε μια σπηλιά πλησίον της Μονής Μαχαιρά στο όρος Τρόοδος. Αμέσως, απόσπασμα από 60 στρατιώτες έφθασε εκεί το απόγευμα της 2ας Μαρτίου. Περικύκλωσε τη σπηλιά και κάλεσε τον Αυξεντίου να παραδοθεί. Ο επικεφαλής του βρετανικού αποσπάσματος, πλησίασε την είσοδο της σπηλιάς και φώναξε: «Ρίξε τα όπλα σου και παραδώσου, αλλιώς θα επιτεθούμε». Κάποιος απάντησε: «Καλά παραδινόμαστε». Τέσσερις άνδρες βγήκαν έξω, όχι και ο Αυξεντίου. Ο άγγλος αξιωματικός τον κάλεσε και πάλι να παραδοθεί, αλλά έλαβε την υπερήφανη απάντηση «Μολών λαβέ». Αμέσως, τέσσερις στρατιώτες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο Αυξεντίου τους υποδέχτηκε με καταιγιστικά πυρά. Οι τρεις Βρετανοί οπισθοχώρησαν έντρομοι, ο τέταρτος, ένας δεκανέας, έπεσε νεκρός. Ο αξιωματικός ζήτησε ενισχύσεις, οι οποίες κατέφθασαν αμέσως με ελικόπτερα. Η μάχη συνεχίσθηκε για 10 ώρες, χωρίς αποτέλεσμα για τους επιτιθέμενους. Μπροστά στο αλύγιστο θάρρος του Αυξεντίου και αφού χρησιμοποίησαν όλων των ειδών τα όπλα, οι Βρετανοί περιέλουσαν το κρησφύγετο με βενζίνη και το πυρπόλησαν. Τεράστιες φλόγες κάλυψαν τη σπηλιά, για να τυλίξουν σε λίγο το κορμί του Αυξεντίου. Η μάχη τελείωσε στις 2 το βράδυ της 3ης Μαρτίου 1957. Το πτώμα του ηρωικού πατριώτη βρέθηκε απανθρακωμένο και τάφηκε την επομένη στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας. 

Γρηγόρης Αυξεντίου.

3.      Στυλιανός Λένας (24 ετών, τραυματίστηκε και αυτός σε μάχη, μεταφέρθηκε σε αγγλικό στρατιωτικό νοσοκομείο, όπου επί 39 ημέρες περισσότερο βασανίστηκε παρά νοσηλεύτηκε και πέθανε εκεί) και

4.      Κυριάκος Μάτσης, 32 ετών, γεωπόνος υπότροφος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, περικυκλώθηκε από τις Βρετανικές δυνάμεις, δεν παραδιδόταν και ανατινάχθηκε στο κρυσφήγετό του με αποτέλεσμα να βρει το θάνατο). 

Κυριάκος Μάτσης.

Για τον Κυριάκο Μάτση, πρέπει να αναφέρω και το εξής : Συνελήφθη στις 9 Ιανουαρίου 1956. Κατά την διάρκεια των βασανιστηρίων τον επισκέφθηκε ο ίδιος ο Κυβερνήτης Χάρντιγκ και του πρόσφερε το υπερβολικά μεγάλο για την εποχή ποσό των 500.000 λιρών αν αποκάλυπτε πού κρυβόταν ο Διγενής. Εκεί απάντησε το γνωστό "Ου περί χρημάτων των αγώνα ποιούμεθα...αλλά περί αρετής" Στις 13 Σεπτεμβρίου 1956 δραπέτευσε και επικηρύχτηκε με το ποσό των 5.000 λιρών. 

Έντεκα μήνες πριν από το πέρασμά του στην αθανασία, σε επιστολή προς τους γονείς του, ο Μάτσης φανερώνει το πώς θα αντιμετώπιζε το τελευταίο προσκλητήριο της πατρίδας: «Πιστεύομεν ότι κάθε θυσία μας δεν πηγαίνει άδικα και εσείς να είστε περήφανοι για μας. Αν ο καλός Θεός μάς επιφυλάσσει την λαμπράν τύχη να δώσουμεν την ζωήν μας για την πατρίδα, τότε η χαρά σας πρέπει να είναι απέραντη. Δεν ξέρω αν μπορεί να ονειρευτεί ένας άνθρωπος καλύτερη τύχη από αυτή. Και δεν μπορώ να σκεφθώ γονείς που να είναι πιο περήφανοι παρά για τα παιδιά τους που έπεσαν για την πατρίδα».

Ο Χάρι Άλεν έκανε 29 εκτελέσεις και βοήθησε σε άλλες 53. Η τελευταία εκτέλεση στην Αγγλία έγινε το 1964, όλες από τον Χάρι Άλεν, εξ ού και ο «τελευταίος δήμιος της Βρετανίας».

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ – Ο τελευταίος ήρωας της αγχόνης.

Γεννήθηκε σε ένα χωριό της Πάφου στις 26 Φεβρουαρίου 1938. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη.

Την 1η Απριλίου 1953, ο Ευαγόρας πρωταγωνιστεί σε διάφορες διαδηλώσεις κατά των Άγγλων. Συγκεκριμένα, στις 2 Ιουνίου θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ. Στην Αγγλία και σε όλες τις αποικίες γίνονταν προετοιμασίες για το μεγάλο γεγονός. Στην Πάφο στο «Ιακώβιο Γυμναστήριο» αναρτάται η αγγλική σημαία, γεγονός που εξοργίζει τους μαθητές. Παραμονή της στέψης, οι μαθητές της Πάφου και οι φοιτητές του Λιασιδίου Κολεγίου οργάνωσαν διαδήλωση με αίτημα να υποσταλεί η αγγλική σημαία και να εκκενωθεί το γήπεδό τους από στρατιώτες και αστυνομικούς. Ο 15χρονος τότε Ευαγόρας αναρριχάται στον ιστό, κατεβάζει και σκίζει την αγγλική σημαία: το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για επέκταση των διαδηλώσεων. 

Μία ιστορική και μοναδική φωτογραφία Ο Διγενής και
οι αντάρτες του στα βουνά της Κύπρου.

Οι μαθητές και το πλήθος συγκρούονται με την αστυνομία, η οποία ενισχύεται από Τούρκους. Ο διοικητής στέλνει διαταγή να αποσυρθούν οι αστυνομικοί, γιατί δεν έπρεπε η στέψη της βασίλισσας να αμαυρωθεί με αίμα. Η Πάφος έγινε το μόνο μέρος όπου δεν γιορτάστηκε η στέψη. Ο Ευαγόρας συνελήφθη, αλλά αφέθηκε ελεύθερος λόγω της μικρής του ηλικίας.

Σε ηλικία 17 χρόνων, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης εγκατέλειψε το σχολείο και εντάχθηκε στις αντάρτικες ομάδες της ΕΟΚΑ. Στις 17 Νοεμβρίου 1955 οι μαθητές του Γυμνασίου συγκεντρώθηκαν και προετοίμαζαν μια διαδήλωση. Οι στρατιώτες είχαν διαταγή να πυροβολήσουν αδιάκριτα τους διαδηλωτές. Ο Ευαγόρας συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι συμμετείχε παράνομα σε οχλαγωγίες. Ο Ευαγόρας δεν παραδέχτηκε την κατηγορία και η δίκη αναβλήθηκε για τις 6 Δεκεμβρίου. Ήταν η αρχή του τέλους. Μια μέρα πριν τη δίκη, μπαίνει κρυφά στο σχολείο και αφήνει στην έδρα ένα σημείωμα:

Ο Μιχαήλ Καραολής οδηγείται στο δικαστήριο. Η πορεία προς την αγχόνη έχει ξεκινήσει. 

«Παλιοί συμμαθηταί,

Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό.

Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε.

Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια

να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.

Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα

μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.

Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη

κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι

Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια

να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.

Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ενα παλάτι,

το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.

Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,

βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό.

Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου

και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.

Γειά σας παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης».

Συλλήψεις Κυπρίων από τους Άγγλους. 

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 μαζί με άλλους 2 συναγωνιστές του μετέφεραν όπλα και τρόφιμα.. Ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με αγγλική περίπολο. Οι 2 συναγωνιστές του Ευαγόρα κατάφεραν να διαφύγουν, αλλά ο ίδιος συνελήφθη. Στην κατοχή του είχε ένα οπλοπολυβόλο Μπρεν γρασαρισμένο. Ήταν συνεπώς ανέτοιμο για να χρησιμοποιηθεί. Επίσης κουβαλούσε 3 γεμιστήρες γεμάτες.

Κατηγορήθηκε για κατοχή και διακίνηση οπλισμού και μεταφέρθηκε στη Λευκωσία. Βασανίστηκε όσο λίγοι άλλοι κατά την διάρκεια της κράτησης του. Αλλά δεν λύγισε.

Η δίκη ορίζεται για τις 25 Φεβρουαρίου. Ούτε εκεί του έλειψε το θάρρος. Ο Παλληκαρίδης δεν άφησε περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού παρά τις αντιρρήσεις τους παραδέχθηκε την ενοχή του:

«Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκανα το έκανα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο».

Ο δικαστής τον καταδίκασε σε θάνατο, αφού δεν συγκινήθηκε καθόλου από την πρωτοφανή εφηβική λεβεντιά του 19χρονου Ευαγόρα.

Την επόμενη μέρα της καταδίκης του Παλληκαρίδη, οι μαθητές του Γυμνασίου Πάφου απείχαν από τα μαθήματά του σε ένδειξη διαμαρτυρίας και έστειλαν τηλεγράφημα στον Χάρτινγκ, με το οποίο του ζητούσαν να απονεμηθεί χάρη στον Ευαγόρα. Όλος ο κόσμος αρχίζει μια προσπάθεια να σώσει τον νεαρό μαθητή. Η Ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να αποτρέψει την εκτέλεσή του. Η Κυπριακή αδελφότητα Αθηνών ζητά προσωπική παρέμβαση του βασιλιά Παύλου. Η Βουλή των Ελλήνων στέλνει τηλεγραφήματα προς την Βουλή των Κοινοτήτων και τα Ηνωμένα. Ο Αρχιεπίσκοπος Δωρόθεος, ο Χωρεπίσκοπος Σαλαμίνος Γεννάδιος, ο δήμαρχος Λευκωσίας, 40 Εργατικοί Άγγλοι βουλευτές, συντεχνίες, ο Αρχιεπίσκοπος Νοτίου Αφρικής Νικόδημος, ο Αμερικανός Γερουσιαστής Fulton, απλοί πολίτες προσπαθούν να ματαιώσουν αυτή την εκτέλεση. Ο Χάρτινγκ όμως και η Αγγλική διπλωματία απορρίπτει την απονομή χάριτος.

Ο Ευαγόρας στο τελευταίο γράμμα του δηλώνει:

Ομάδα κρούσης της ΕΟΚΑ σε κάποιο σημείο στο Τρόοδος

«Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί».

Πριν τα μεσάνυκτα, αφού μεταλάβει, καλούν την μητέρα του να τον αντικρίσει για τελευταία φορά και αυτός την παρηγορεί: «Μη θρηνείς μάνα, πεθαίνω για την Ελλάδα». Η μητέρα του είπε αργότερα: «μου έλεγε αστεία και προσπαθούσε να με παρηγορήσει…» Σε μεγάλη απόσταση ακούγονταν οι φωνές διαδηλωτών για την ΕΟΚΑ και την Ένωση με την Ελλάδα. Απαγχονίστηκε χωρίς να βγάλει δάκρυ κι ενταφιάζεται μέσα στη φυλακή για να μη γίνει  ο τάφος του λαϊκό προσκύνημα. Είναι τα περίφημα Φυλακισμένα Μνήματα στη Λευκωσία.

Είναι ο νεαρότερος και ο τελευταίος που ανέβηκε στο ικρίωμα της αγχόνης στις Κεντρικές Φυλακές, στη Λευκωσία.

Τα μεσάνυχτα της 13ης Μαρτίου 1957 οδηγείται στην αγχόνη. Ψάλλει τον Εθνικό Ύμνο. Δύο λεπτά αργότερα (14 Μαρτίου) η καταπακτή ανοίγει και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης περνά στην αιωνιότητα.

Ήταν μόλις 19 χρονών.