Στην τράπεζα με τους Αρχιερείς ο ΠΑΠΑ – ΦΩΤΗΣ πήρε ένα πιάτο και το έβαλε στο στήθος του, όταν του είπαν τι σαλότητες κάνεις, είπε « να μην έχω και εγώ ένα εγκόλπιο σαν το δικό τους;»

Είπαμε να ξεκινήσουμε με όμορφες στιγμές με τον γνωστό σε όλους μας  Παπα-Φώτη τον Λαυριώτη, αλλά οι απειλές του τούρκου κορυφώνονται τούτες τις ώρες. Για αυτό θα ξεκινήσουμε με αυτό που μας είπε την δεκαετία του 90, όταν τον ρωτήσαμε για τους γείτονες μας.

« τώρα μας συμφέρει να κάνουμε τον ψόφιο κοριό, ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ θα φέρει τα πράγματα έτσι που όταν μας επιτεθεί ο τούρκος θα έχει λύσσα αλλά όχι δόντια, μετά τα πράγματα  θα πάρουν από μόνα τον δρόμο τους»  

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Τον αγαπούσαν όλοι κληρικοί, αρχιερείς λαϊκοί γιατί είχε την εν ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ απλότητα με την οποία νουθετούσε.

Σε μια τράπεζα που παρατέθηκε μετά από μια πανηγυρική ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ο Παπα- Φώτης βρέθηκε ανάμεσα σε Αρχιερείς . Πριν ακόμα σερβιρίσουν ο Παπα- Φώτης έλαβε ένα πιάτο και το έθεσε στο στήθος του και χαμογελώντας το έδειχνε σε όλους. Παραξενεύτηκαν όλοι και κάποιοι πήγαν να τον μαλώσουν

-« πάλι παππούλη ξεκίνησες  να κάνεις τρέλες» του είπαν

ΚΑΙ αυτός μπροστά σε όλους απάντησε

-« να όλοι τους έχουν μεγάλα εγκόλπια, να μην έχω και εγώ ένα τέτοιο μεγάλο;»

Ο Παπα- Φώτης αγαπούσε την εκκλησία και γνώριζε που πρέπει να μπαίνουν κόκκινες γραμμές δίχως να σκανδαλίζουμε το Χριστεπώνυμο  πλήρωμα  .

Για αυτό τον αγαπούσαν και Πατριάρχες.

Σας μεταφέρουμε με ιδιαίτερο σεβασμό δυο γεγονότα με Πατριάρχες των Ιεροσολύμων.

Δεκαετία του 90

« Ημέρα της Παγκοσμίου  Υψώσεως του Τιμίου  ΣΤΑΥΡΟΥ δεκαετία του 90   στο ασκηταριό του γνωστού σε όλους ΠΑΠΑ – ΦΩΤΗ του Λαυριώτη στον όσιο Λουκά τον Νεομάρτυρα από τα Πάμφυλα της Λέσβου ( Γέροντα με τον οποίο συνδεόμουν επί 25ετια και πολλάκις ωφεληθήκαμε υπ αυτού )

Ρωτήσαμε και Ακούσαμε.

-         ΠΑΠΑ- ΦΩΤΗ τι γνώμη έχεις για αυτά τα βιβλία των τηλεπωλήσεων που αγοράζει σωρηδόν ο κόσμος για να μάθει ;

Μας κοίταξε και χαμογέλασε μετά σοβάρεψε και δεν μας απάντησε έμμεσα. Τότε δεν καταλάβαμε  τίποτε , αλλά τον αφήσαμε  να πει αυτό που ήθελε.

-         « τις προάλλες παιδί μου βρισκόμουν στα Ιεροσόλυμα και είδα τον Πατριάρχη μας Διόδωρο, γνωστό μου πνευματικό αδελφό για κανονίσουμε τις λεπτομέρειες να γίνει το ασκηταριό μου εδώ, με τον περίβλεπτο Ναό του Οσίου Λουκά του Νεομάρτυρα, ΜΕΤΟΧΙ του ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ στην Λέσβο»

-         « εκείνο που ανησυχούσε τον Πατριάρχη ήταν κάτι που το άκουγα παιδί μου για πρώτη φορά και φαινόταν σαν ένα καλοκουρδισμένο σχέδιο εναντίον της ΠΙΣΤΗΣ  μας.»

-         « Συμφέρει είπε ο Πατριάρχης  σε κάποιους κύκλους να λένε ότι ο Χριστός και η Θεοτόκος έλκουν  Ελληνικής Καταγωγής, ώστε να μπορούν να ισχυρίζονται στις μέρες μας, ότι δεν ήρθε ακόμα ο Εβραίος Χριστός να εκπληρώσει τις γραφές.»

Όταν τελείωσε ο ΠΑΠΑ- ΦΩΤΗΣ είπα μέσα μου, άραγε γιατί μου το είπε αυτό;

Σήμερα όμως έλαβα πλήρεις απαντήσεις»

Λάβαμε απαντήσεις στις μέρες μας που κάποιοι ανώνυμοι με ψευδώνυμο προσπαθούν να πείσουν χριστιανούς, ότι η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ και ο ΚΥΡΙΟΣ ημών Ιησούς Χριστός είναι Έλληνες . Αλλά δεν σταματούν εκεί. Προχωρούν ότι αυτά τους τα είπε γέροντας τους και συνεχίζουν να ισχυρίζονται, διαβάζοντας την παραπάνω  απάντηση μας – ομολογία,  ότι τώρα ο Παπα- Φώτης στα ουράνια σκηνώματα γνωρίζει αυτή την αλήθεια ( δηλ. ότι η ΠΑΝΑΓΙΑ μας και ο ΚΥΡΙΟΣ μας  είναι Έλληνες ). ΘΕΟΣ ΦΥΛΑΞΟΙ

Άραγε γιατί o ΠΑΠΑ- ΦΩΤΗΣ που ζούσε καθημερινά μέσα στο ΦΩΣ της ΜΙΑΣ και ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ « ξέχασε» να μας πει  για την « αλήθεια» που θα μάθαινε μετά την αποδημία του;

Δηλ. θα αλλάξουμε εμείς το ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ και τις ΘΕΙΕΣ ΓΡΑΦΕΣ και να επιλέξουμε  θολά αιρετικά απόνερα;

Αρχές δεκαετίας του 2000 μέσα στο πλοίο της γραμμής για την Αγιοτόκο Λέσβο. Λίγες ημέρες πριν την εκλογή νέου Πατριάρχη στα Ιεροσόλυμα μετά την αποδημία του μακαριστού Πατριάρχη Διοδώρου.

« θα δεις παιδί μου, ότι θα βγει ο Ειρηναίος Πατριάρχης  , είναι πολύ καλός, αλλά θα ταλαιπωρηθεί , ο ΘΕΟΣ  θέλει να μας κάνει ΑΓΙΟΥΣ με τις δοκιμασίες»

« η Σιωνίτιδα Εκκλησία θα ταλαιπωρηθεί από τους Σιωνιστές , αλλά όχι από τους Εβραίους,  αλλά δεν θα πάθει τίποτε . Επόμενοι Πατριάρχες μετά τον Ειρηναίο θα Δώσουν  δείγματα ΑΓΙΌΤΗΤΑΣ. Ο ΚΥΡΙΟΣ μας δεν αφήνει το σκάφος του να το βολοδέρνουν τα κύματα μέσα στην Τιβεριάδα λίμνη»

Δεν κατάλαβα τότε τίποτε, αλλά σήμερα όλα βρίσκονται ενώπιον μας προς  αξιολόγηση.

Να γιατί πάντα μας έλεγε « οι σιωνιστές εργάζονται , εμείς τι κάνουμε ;» μαρτυρία που μεταφέραμε από τον ΜΑΙΟ του 2013 εν μέσω μνημονιακής καταιγίδος.

 Με το ¨ευλογείται  Γέροντα¨ , αυτή την φράση μου έλεγε κάθε φορά που τον συναντούσα επί 20 και συναπτούς χρόνους γνωριμίας.

Τότε αναρωτιόμουν γιατί το έλεγε κατ επανάληψη και πεισματικά, σήμερα το βιώνουμε όλοι μας!!!

Όταν έλεγε αυτή την φράση  το πρόσωπο του μόρφωνε συσπάσεις οργής , πονούσε πάρα πολλά χρόνια για τα δόλια σχέδια που εξύφαιναν εναντίον της Ορθοδοξίας και της Πατρίδας μας.

Στα γαλάζια μάτια του έβλεπες ΧΡΙΣΤΟ και ΕΛΛΑΔΑ.

Μετά την συζήτηση πάντα, μα πάντα, μας αποχαιρετούσε με το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ για την πατρίδα και καλή αντάμωση στην επουράνια  Πατρίδα μας.

5-3-1988, συγκράτησα αυτή την ημερομηνία γιατί ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα στην Μυτιλήνη για να προσκυνήσω τους Νεοφανείς Αγίους της , τον ΑΓΙΟ ΡΑΦΑΗΛ, τον ΔΙΑΚΟΝΟ ΝΙΚΟΛΑΟ και την ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΑ ΕΙΡΗΝΗ.

Τον πρώτο άνθρωπο που συνάντησα μόλις βγήκα από το πλοίο της γραμμής, εκεί  κοντά στην καταπακτή , ήταν ένας ρακένδυτος Λευίτης με γυμνά πόδια που έσερνε ένα καροτσάκι με παλιοσίδερα και πέτρες.

Μα καλά τι  έπαθε αυτός αναρωτήθηκα , τρελάθηκε;

Την απορία μου την έλυσε ο ταξιτζής « είναι ο Παπά Φώτης από τα Πάμφυλα και όλη μέρα γυρίζει μαζεύοντας από εδώ και από εκεί υλικά και  με αυτά μόνος του κτίζει   Εκκλησία.»

Πέρασε λίγος καιρός και σε επόμενο ταξίδι μου στην Μυτιλήνη έψαξα να τον βρω.

Τον βρήκα μέσα στον ελαιώνα των Παμφύλων, ήταν μεσοκαλόκαιρο και ο Γέροντας  αναπαυόταν στην ψηφιδωτή από μαρμαράκια απλωταριά που είχε κτίσει με τα χεράκια του έμπροσθεν του Ιερού Ναίσκου του Αγίου Λουκά του Νεομάρτυρα του εκ Παμφύλων που είχε τον κατασκευαστικό ρυθμό των Ναών του Μυστρά.

« Ευλογείται Γέροντα,  την EYXH σας»

του φώναξα έξω από τον βοτσαλωτό περιτείχισμα που περιέβαλε τα κτίσματα.

Δεν μου μίλησε, επέμενα και τότε με είδε  αυστηρά και μου λέει 

« εγώ δεν έχω ευλογία και ευχή» 

και συνεχίζει

- « οι σιωνιστές εργάζονται παλληκάρι μου , εμείς τι κάνουμε;»

-« Τώρα το ρίξαμε στο ραχάτι σε λίγο να δεις  τι θα γίνει.»

«Αμάν πέσαμε σε σαλεμένο μονολόγησα»  , έκανα να φύγω « έλα μέσα να ξεκουρασθείς»  μου λέει.

Από τότε αυτή η κατά ΧΡΙΣΤΟ σαλότητα, όσες φορές και κατά ΘΕΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ τον συνάντησα και σε όποιο μέρος τον συνάντησα πάντα με ανάπαυε και γιόμιζα με την άλλη Χαρά,  φυσικά όχι αυτή του κόσμου.

Σε αυτές τις απρόσμενες συναντήσεις πολλές φορές μου εκμυστηρεύθηκε γεγονότα των βιωματικών διαδρομών του που λόγω  χώρου επιλεκτικά αναφέρουμε .

-« ο Γέροντας μου ονόματι Παυλίδης ήταν γιατρός , σπουδαγμένος στο Παρίσι και στην Κωνσταντινούπολη, μόναζε στην Μεγίστη Λαύρα του ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ. Κάποια μέρα με φώναξε και μου ζήτησε να τον βοηθήσω να σχίσει τα πτυχία του, λέγοντας μου...αυτά δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στο ΠΤΥΧΙΟ που δίνει Ο ΘΕΟΣ...»

-Γέροντα αυτή την εποχή ..ήταν μέσα δεκαετίας του 90.. βγαίνουν βιβλία για τον Γέροντα Παίσιο, τι γνώμη έχετε; 

-« Αυτός παιδί μου είναι το διαμάντι της Εκκλησίας μας, τον γνώρισα καλά γιατί μαζί βοηθούσαμε τον Παπά Τύχωνα» 

-« Εμείς είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε μεγάλους Γεροντάδες και μαζεύαμε το πνευματικό μέλι τους απλόχερα. Έτσι γνώρισα και τον Γέροντα ΑΓΙΟ ΣΙΛΟΥΑΝΟ και με έπιασε τότε μια όρεξη μέσα από τις Αγιορείτικες Βιβλιοθήκες  και τα συναξάρια του ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ να συγκεντρώσω όλους τους γνωστούς μέχρι εκείνα τα χρόνια ΑΓΙΟΥΣ της Νήσου Λέσβου και βρήκα πολλούς Αγίους και Νεομάρτυρες της τοπικής Εκκλησίας. Όταν επέστρεψα στην Μυτιλήνη παρήγγειλα την πρώτη Εικόνα τους και την Ασματική Ακολουθία τους από το Άγιο Όρος.»

-«Επειδή καταγινόμουν με τους τοπικούς Αγίους , την εποχή που εργαζόμουν στην Ιερά Μητρόπολη με φώναξε ο Μακαριστός Ιάκωβος ο εκ Σιατίστης και με ρώτησε τι γνώμη έχω για τις Θαυμαστές Εμφανίσεις των Νεοφανών ΑΓΙΩΝ στον λόφο των Καρυών της Θερμής...ήταν το 59-60... , προσπαθώντας να λύσει τις απορίες του , πως είναι δυνατόν να εμφανίζονται οι  Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη ολοζώντανα σε απλοϊκούς ανθρώπους;»  

-« Είπα στον Σεβασμιότατο να μην αμφιβάλλει καθόλου γιατί και εγώ μικρό προσφυγόπουλο από τα Βουρλά της Μ. Ασίας , όταν έβοσκα πρόβατα στον Ένηπτο  λόφο των Καρυών αξιώθηκα να τους δω πολλές φορές μέσα σε ΦΩΣ ολοζώντανα δίχως να γνωρίζω  τότε τα ονόματα τους . Αυτοί οι Άγιοι παιδί μου οι Νεοφανείς είναι πολύ μεγάλοι ΑΓΙΟΙ και κοσμούν το στερέωμα της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας.»  

-« Αυτό το νησί έχει μεγάλες Ευλογίες από την ΥΠΕΡΑΓΙΑ  ΘΕΟΤΟΚΟ γιατί κράτησε Εικονόφιλη στάση στους εικονομαχικούς χρόνους. Από σεβασμό στην ΜΗΤΕΡΑ του ΚΥΡΙΟΥ μας  στην ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣΣΟΥ παρήγγειλα πριν πολλούς χρόνους  στον Γέροντα Γεράσιμο τον Μικραγιαννίτη  τον Παρακλητικό Κανόνα της  Εφέστιας Εικόνας ΤΗΣ.»

Μου τα έλεγε αυτά και απέναντι μου έβλεπα έναν ρακένδυτο Αρχιμανδρίτη , πολλές φορές ανυπόδητο, όπως τον συναντούσα μέσα στις αστικές συγκοινωνίες των Αθηνών όταν κατέβαινε από την Λέσβο για να πάει να λειτουργήσει σε φυλακές και νοσοκομεία.

Διέδραμε με ένα τρίχινο ταγάρι όλη την Ελλάδα, όπου υπήρχε αναγκεμένος λαμβάνοντας άνωθεν πληροφορία.

Ο ίδιος  μάλιστα  μας είπε...

-« Την δεκαετία της φτώχειας του 40 με βαρύ χειμωνιά έπρεπε νύκτα να πάω από ένα χωρίο σε άλλο διασχίζοντας τις παγωμένες πεδιάδες του Κιλκίς , οι χωριανοί μου έδωσαν ένα φακό για τον δρόμο, αλλά στα μέσα του δρόμου με περικύκλωσε ένα κοπάδι λύκων, τρόμαξα και άρχισα να λέω τους ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ, τότε είδα κάτι πρωτόγνωρο οι λύκοι ερχόταν ένας-ένας και ακουμπούσαν με τις τρίχες τους  το ράσο μου και με ξεπερνούσαν βαδίζοντας πιο μπροστά από μένα. Αυτό γινόταν όσο έλεγα τους ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ. Τώρα που πλάκωσαν ¨βαρείς λύκοι ¨στην πατρίδα μας το ίδιο να κάνετε και εσείς!!!»

Ο Παπά Φώτης ήταν πολύ καλός γνώστης της Ελληνικής Ιστορίας και μάλιστα της Εκκλησιαστικής, όμως η αγάπη του για τους Δογματικούς Πατέρες της Εκκλησίας  ήταν μοναδική, σε σημείο μάλιστα πάνω σε αποκόμματα χαρτονένια που τα έβρισκε από εδώ και εκεί να γράφει  σε αυτά τους Λόγους των Θεοφόρων Πατέρων και να τα μοιράζει στον κόσμο αντί ευλογίας. Πάντα μέσα στο ταγάρι του είχε ένα μικρό ψαλιδάκι με το οποίο αποσπούσε από αποκόμματα εφημερίδων και περιοδικών Εικόνες Αγίων, γιατί θεωρούσε μεγάλη ασέβεια να ρίχνονται στα σκουπίδια.

Στις δογματικές εκτροπές ήταν λάβρος κατά πάντων και δεν έκανε εκπτώσεις. Προγνώριζε την επίσκεψη του Πάπα στην Ελλάδα και τι ¨ευλογίες¨ έφερνε αυτή η επίσκεψη...στην πατρίδα μας.

 Στις αρχές της δεκαετίας του 90 τον ρώτησα « Παπά Φώτη τι θα γίνει με τους Τούρκους απέναντι»

-« Τώρα θα κάνουμε τον ψόφιο κοριό!! Λίγη υπομονή και θα γίνει το ΑΓΙΟ ΘΕΛΗΜΑ του ΘΕΟΥ σε αυτούς και σε εμάς. Όμως να ξέρεις κάτι την Μ. Ασία την χάσαμε το 20 γιατί ο Ελληνικός Στρατός έβριζε τα ΘΕΙΑ και οι ανώτεροι αξιωματικοί του κατέλυαν στα χαμαιτυπεία της εποχής που φρόντισαν οι  Κεμαλιστές να έχουν κατασκόπους!!»

-« ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ θα φέρει τα πράγματα έτσι που όταν μας επιτεθεί ο τούρκος θα έχει λύσσα αλλά όχι δόντια, μετά τα πράγματα  θα πάρουν από μόνα τον δρόμο τους» 

Ιανουάριος του 2003,   σε οικία πνευματικών αδελφών χαρίζω στο Παπά Φώτη ένα δώρο-κλειστό δέμα και αυτός σαν αντίδωρο μου χαρίζει ένα χαρτόνι πάνω στο οποίο με βυζαντινή γραφή και εκκλησιαστικές μικρογραφίες έχει γράψει το κατά ΙΩΑΝΝΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ που διαβάζεται στην ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

¨ Παπά Φώτη, άνοιξε γρήγορα το δέμα που σου έδωσα¨

ο παπά Φώτης έκανε ¨υπακοή¨ άνοιξε το δέμα και ασπάσθηκε την εικόνα της ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ που του είχα χαρίσει.

Νοέμβριο του 2009 τον συναντώ για τελευταία φορά στο φιλόξενο σπίτι που τον γηροκομούσε με αγάπη στην Αθήνα.

Ο Γέροντας είχε το βλέμμα του προσηλωμένο  αλλού . Αυτή την φορά δεν με υποδέχθηκε με την γνωστή φράση του

 « οι σιωνιστές εργάζονται, εμείς τι κάνουμε;»

Απόλυτη σιωπή σε όλες τις ερωτήσεις μου που με αγωνία του εξέθετα καθότι η πατρίδα μας  ένα μήνα πριν άρχισε να μπαίνει στο καμίνι των προ - δοκιμασιών της με τα μνημόνια.

Μόνο τραγουδούσε με την γλυκεία φωνή του¨ τα ρούχα τα μελιτζανιά¨.

Τότε μου είπαν ότι όταν είναι στενοχωρημένος τραγουδά αυτό το τραγούδι!! 

Που να σκεφτώ τότε ότι κάποιοι ήδη φόρεσαν στην πατρίδα μας μωβ σάβανο...

Σε λίγο ο Γέροντας ανασηκώθηκε από το κρεβάτι  και έδειξε απέναντι του μια πανέμορφη Εικόνα της Αναστάσεως του Κυρίου μας, χαμογέλασε γλυκύτατα και είπε ΩΡΑΙΟ, ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ, ΑΥΤΟ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ!!!

5-3-2010 έμαθα την Κοίμηση του ΠΑΠΑ ΦΩΤΗ .

Σαν να μου φάνηκε να τον είδα να σέρνει το καροτσάκι του, όπως την πρώτη φορά που τον αντίκρισα με την μόνη διαφορά, τώρα αστραποβολούσε και μέσα στο καροτσάκι του δεν είχε άχρηστα μπάζα, αλλά προσευχές και ικεσίες για να τις εναποθέσει στον Θρόνο του ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ  να σώσει την ΠΙΣΤΗ και την ΠΑΤΡΙΔΑ, αυτά τα δύο για τα οποία νοιαζόταν σε όλη την επίγεια βιωτή του και πολεμούσε για αυτά με την κατά ΧΡΙΣΤΟ ΑΓΙΑ ΣΑΛΟΤΗΤΑ του .

ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΓΕΡΟΝΤΑ

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

ΠΗΓΗ : https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2019/09/blog-post_20.html

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΣΟΦΙΑΣ & ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΘΥΓΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

Τώρα θα Παλέψουμε Ελληνορωμαικά ... Και θα Χορέψουμε ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΙΚΑ

Παρακολουθείται τα σημεία των καιρών, αδιάψευστη είναι η μαρτυρία του ΚΥΡΙΟΥ ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ προς τους μαθητές και Αποστόλους και κατά επέκταση σε εμάς τους ίδιους σήμερα.

Με την μόνη διαφορά άλλη είναι η σημειολογία που επιδέχεται ο νέο εποχίτικος νους και άλλη αυτή της Ορθόδοξης φρόνησης και ματιάς.

Το λουκουμάκι το αγιορείτικο το έχουμε στο τέλος του κειμένου, εσείς βρείτε να κεραστείτε δροσερό νερό από τις καθάριες αγιοπαρετικές πηγές.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Η Εσχατολογία που προκύπτει συνέχεια και καθημερινά επί τη βάσει  επικαιροποιημένων   σεναρίων επιστημονικής φαντασίας  καταστροφής του κόσμου είναι κατασκευάσματα  εργαστηρίων και ψυχολογικός προγραμματισμός της ανθρωπότητας πάνω σε κατευθυνόμενους δρόμους.

Ουσιαστικά όμως συνιστά και αυτό παράλληλο σημείο των καιρών αποκαλύπτοντας το επίπεδο διαστροφής του κόσμου που βιώνουμε.

Αν ξαφνικά λοιπόν μας έπιασε η μανία της καταστροφής, ας ξεκινήσουμε πρώτα να χαλάμε τις αμαρτίες και τα πάθη και τότε θα ανοίξουν αυτόματα τα μάτια για να δούμε την πραγματικότητα που μας αποκρύπτουν επιμελημένα, δηλ. τον ανηλεή πόλεμο που διεξάγεται σε κάθε τι που έχει σχέση με τον Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό.

Το μεγαλύτερο κάρφος σήμερα των κέντρων δεξαμενής σκέψης είναι το Αγιοτόκο συνταίριασμα της Ελληνικής διανόησης με το Χριστιανικό στοιχείο που μας χάρισαν σαν αιώνια παρακαταθήκη ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Ιερός Χρυσόστομος.

Είναι πλέον πασιφανές ότι όταν σήμερα κάποιοι διαφημίζουν την καταστροφή του κόσμου στο πίσω μέρος του διεστραμμένου εγκεφάλου τους σχεδιάζουν την εξαφάνιση της Ελληνορωμαικής ιστορίας,  του πολιτισμού  και της  διανόησης του κοινού νου,  επειδή αυτά τα θεωρούν ως ανατρεπτικά  στοιχεία των ανόμων σχεδιασμών σε βάρος της ανθρωπότητας.

Πρέπει σήμερα κάποιος να κοιμάται με τα τσαρούχια για να μην μπορεί να δει το μυστήριο της ανομίας που εντείνεται και αποκορυφώνεται στις μέρες μας. Τι φοβούνται λοιπόν τα κέντρα της ανομίας;

Μήπως φοβούνται και τρέμουν την αιώνια Ευλογία και Τιμή που έλαβαν οι Έλληνες έμποροι που βρέθηκαν στα Ιεροσόλυμα λίγο πριν τα ΑΓΙΑ ΠΑΘΗ του ΚΥΡΙΟΥ μας;

«Ήσαν δε Έλληνες τινές εκ των αναβαινόντων, ίνα προσκυνήσωσιν εν τη εορτή. Ούτοι ουν προσήλθον Φιλίππω τω από Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και ηρώτων αυτόν λέγοντες• κύριε, θέλομεν τον Ιησούν ιδείν. Έρχεται Φίλιππος και λέγει τω Ανδρέα, έρχεται Ανδρέας και Φίλιππος και λέγουσι τω Ιησού. Ο δε Ιησούς αποκρίνεται αυτοίς λέγων ελήλυθεν η ώρα, ίνα δοξασθή ο υιός τού ανθρώπου». 

Με αυτή την ευλογία ξεκίνησε και ξεκινάει κάθε στιγμή νέα πορεία της Εκκλησίας προς τα Έθνη για να γίνεται πραγματικότητα το ρηθέν «ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ Ο ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ».

Μήπως ανατριχιάζουν με την λέξη και την έννοια ΡΩΜΗΟΣ; Μια έννοια που εισήγαγε σαν τύπο και μάλιστα πριν τον Μέγα Κωνσταντίνο ο Απόστολος Παύλος που σαν Ρωμαίος Πολίτης και Χριστιανός με Ελληνική Παιδεία ενσάρκωνε τα θεμέλια στοιχεία της μελλοντικής Ρωμαίικης Αυτοκρατορίας (Νέας Ρώμης) την οποία και οριοθετούσε πλέον με τις Αποστολικές διαδρομές του. Μήπως φοβούνται τον ΕΛΛΗΝΑ-ΡΩΜΗΟ;

Για τον λόγο αυτόν τον έχουνε σήμερα πατημένο «  να τρώει χώμα στο έδαφος» ;

Μήπως φοβούνται και την ονοματολογία της ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ;

Το αρχαιότερο και καλύτερο άθλημα που γύμναζε το σώμα και το πνεύμα, ο δε νικητής εθεωρείτο ο σπουδαιότερος όλων. Αυτός ήταν και ο λόγος που στο αρχαίο ολυμπιακό πένταθλο, ο τελικός νικητής ήταν ο νικητής του 5^ου  κατά σειρά αγωνίσματος της πάλης. 

Ο Έλληνας από αρχαιοτάτων χρόνων έμαθε να παλεύει.

Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιεί με ιεροπρέπεια την λέξη ΒΙΟΠΑΛΗ που συμπυκνώνει όχι μόνο τον καθημερινό πόνο του αλλά και την διαχρονικότητα του πολιτισμού και τα νάματα της παράδοσης του. 

Η λέξη Έλληνας ταυτίσθηκε με την λέξη Πάλη γιατί ο Έλληνας παλεύει αιώνια με τα θεριά του κόσμου τούτου. Παλεύει για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του και την ΛΕΥΤΕΡΙΑ του αιματοβαμμένου τόπου του.

Σε λίγο και εκ των πραγμάτων στον πνευματικό πλανητικό στίβο οι άνθρωποι « θα παλεύουν ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΚΑ»  αναδεικνύοντας και αξιοποιώντας τα θησαυρίσματα του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού για το καλό της Ανθρωπότητας.

Πρέπει κάποια στιγμή να ξεμαυρίσει η Ελληνική Ψυχή και να δείξει στην οικουμένη πως χαίρεται και πανηγυρίζει όταν σέρνει τους αρχοντικούς ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΙΚΟΥΣ ΧΟΡΟΥΣ στα πνευματικά αλώνια της διανόησης και της σκέψης.

Πριν κάμποσα χρόνια πήγε κάποιος σε ένα πολύ γνωστό στο Πανελλήνιο Γέροντα στο ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ και του είπε μαζί με την εξομολόγηση του:

-         Γέροντα να σου πω κάτι που είδα κατ όναρ και να μου πεις αν με πείραξε ο πειρασμός;

Και άρχισε να του περιγράφει το όνειρο του

-         Σαν να βρέθηκα δίχως να το καταλάβω έξω από την ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ στην ΠΟΛΗ .

-         Εκεί έξω στις πλατείες με τα γνωστά συντριβάνια δεν έβλεπαν τούρκους αλλά όλοι μιλούσαν Ελληνικά.

-         Αλλά το πιο παράδοξο που έβλεπα ήταν ότι πολυπληθή δημοτικά συγκροτήματα από όλες τις γωνίες της πατρίδος μας με ντόπιες νησιώτικες , ηπειρώτικες, μακεδονικές αλλά και  μικρασιατικές, ποντιακές, κρητικές  , καππαδόκικες, κυπριακές  και θρακιώτικες φορεσιές είχαν περικυκλώσει κυκλοτερώς  την ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ και χόρευαν υπό των ήχο των δημωδών μουσικών συνόλων.

-         Τι να σου πω Γέροντα τι χαρά πήρα δεν περιγράφεται;

ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΑΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ

-         Βρε ευλογημένε, γιατί λες ότι αυτό που είδες είναι του πειρασμού;

-         Αφού αυτό θα γίνει

-         ΑΥΤΟ  ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ

-         Ότι είπε ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ θα γίνει

-         Άντε πήγαινε τώρα και να συναντηθούμε ΘΕΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΟΣ σε αυτό το πανηγύρι για να το ζήσουμε και ζωντανά.

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

ΣΤΩΜΕΝ καλώς  

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

ΠΗΓΗ : https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ - ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ.κ. ΙΕΡΕΜΙΑ

ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

Ο ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ κ.κ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ - ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

Γιά μᾶς ὁ Γέροντας ἦταν τό

ἴνδαλμα. Ἦταν ἡ εἰκόνα τοῦ καλοῦ

ποιμένος μέ ἕνα λόγο.

Τί μέ ἔκανε νά φτάσω μέχρι ἐδῶ; Ἡ εὐγνωμοσύνη μου. Καί τό λέω αὐτό μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς μου. Ζοῦμε σέ μιά ἐποχή πού ὑπάρχει ἔλλειμμα εὐγνωμοσύνης.

Ὁ Γέροντας μᾶς ἐδίδαξε τήν ἀκλόνητι πίστι. Μᾶς ἐδίδαξε τό ἦθος, τήν ἁγνότητα, τήν καθαρότητα τοῦ σώματος καί τῆς ψυχῆς. Διότι ἦταν ὑπεράνω ὑποψίας ὁ Γέροντας. Καί ἀντέγραφε τήν καθαρή ζωή τῶν ἀγγέλων, ἔστω καί ἄν αὐτός σάρκα φοροῦσε καί τόν κόσμον οἰκοῦσε. Καί τότε, πού ἤμεθα φοιτηταί, τόν κοιτάζαμε κατάματα, καί θαυμάζαμε καί αὐτήν τήν ἀρετή. Καί αὐτή ἡ ἀρετή τῆς ἁγνότητάς του καί τῆς καθαρότητάς του ἦταν αὐτή, πού ἐβάραινε σέ πολύ δύσκολες στιγμές, πού πέρασε ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία. 

Πιστεύω, ὅτι ὁ Γέροντας δέν ἦταν ἄνθρωπος ἀκροτήτων. Αὐτά, πού ἔλεγε, εἶναι λόγος Εὐαγγελικός. Ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά κηρύξουμε ἄλλο Εὐαγγέλιο ἐκτός ἀπ’ αὐτό πού μᾶς παρέδωσαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι. Ἑπομένως πρέπει νά λέμε τό ναί ναί καί τό οὔ οὔ. Ἐάν κάνουμε συμβιβασμούς ἤ ἔχουμε τήν ἐσφαλμένη ἀντίληψι νά τά βολέψουμε τά πράγματα ἤ νά συμβιβάσουμε τά διεστῶτα, ἐγώ πιστεύω, ὅτι ζημιά κάνουμε καί στήν ὑπόθεσι τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἄν ἤξεραν ἀπό τήν ἀρχή ποιό εἶναι τό Εὐαγγέλιο καί πῶς πρέπει ἀτόφιο νά τό δεχθοῦμε, καί ἀτόφιο νά τό πιστέψουμε, καί μέχρι λεπτομερειῶν νά τό ἐφαρμόσουμε δέν θά εἴχαμε ὅλα αὐτά τά παρατράγουδα, τά ὁποῖα πιστεύω, ὅτι προῆλθαν ἀπό τήν μεγάλη ἐπιείκεια καί ἀπό τήν ὑποχωρητικότητα καί ἐνδοτικότητα, τήν ὁποία δείχνουμε.

Ὁ Γέροντας δέν ἦταν ΣΚΛΗΡΟΣ. Ἀπεναντίας ἦταν πολύ πολύ ἀγαθός στήν ψυχή, πολύ καλωσυνάτος, γελοῦσε εὔκολα, ἔκλαιγε εὔκολα, ἦταν ἕνα μεγάλο παιδί.

Ἑπομένως αὐτοί, πού τόν ἔλεγαν πολύ σκληρό καί ἀκραῖο, ἦταν αὐτοί πού δέν τόν γνώρισαν. Ἤ θά ἄκουγαν κάποιους τοποθετημένους ἐχθρικά ἀπέναντι τῆς Ἐκκλησίας.

Γιά μᾶς ὁ Γέροντας ἦταν τό ἴνδαλμα. Ἦταν ἡ εἰκόνα τοῦ καλοῦ ποιμένος μέ ἕνα λόγο. Ὁ π. Αὐγουστῖνος δέν ζοῦσε γιά τόν ἑαυτό του, ζοῦσε γιά τήν Ἐκκλησία καί τόν πονοῦσε ὅ,τι ζημίωνε τήν ὑπόθεσι τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτό πῆρε αὐτή τή θέσι καί δέν μποροῦσε νά γίνῃ ἀλλιῶς. Καί ὁ Χριστός μας πῆρε βούρδουλα ἐπανειλημμένως καί ἀνέτρεψε καί τά τραπέζια στό ναό τοῦ Σολομῶντος, διότι θιγόταν ἡ ἱερότης τοῦ χώρου. Ἔχουμε λοιπόν τό παράδειγμα ἁγιογραφικά θεμελιωμένο καί δέν θά μποροῦσε ἐκεῖνος νά ζήσῃ καί νά ἐνεργήσῃ διαφορετικά.

Σάν διδάσκαλος χρησιμοποιοῦσε καί τήν ἐπιείκειά του καί τήν αὐστηρότητά του. Πιστεύω, ὅτι τόν π. Αὐγουστῖνο ὁ Θεός τόν ἔδωσε ὡς δῶρο καί στή μητρόπολι αὐτή καί σέ ὅλη τήν Ὀρθοδοξία. Γι’ αὐτό καί τόν ἄφησε νά ζήσῃ 104 χρόνια. Ὁ Θεός ἔδωσε αὐτήν τήν ἐκκλησιαστική προσωπικότητα ὡς δῶρο εἰς τόν λαό του. Νά τόν παρακαλοῦμε νά προσεύχεται γιά ὅλους μας ἐκεῖ κοντά στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ, πού ἀπό τώρα καί στό ἑξῆς θά βρίσκεται.

ΠΗΓΗ : "ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ", ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ, ΕΤΟΣ ΙΔ΄, ΤΕΥΧ. 44, ΙΟΥΛΙΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010, σ. 22.

ΟΤΑΝ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ Ο ΕΞΑΨΑΛΜΟΣ..................

Τό σταυρό μας μποροῦμε νά κάνουμε στήν ἀρχή καί στό τέλος τοῦ Ἑξάψαλμου. Σ’ ὅλη ὅμως τή διάρκεια αὐτοῦ, ἀκόμη καί στό μέσον του, ὅταν λέγουμε τά «Δόξα… Καί νῦν… Ἀλληλούια…» ΔΕΝ κάνουμε τό σταυρό μας, ἀλλά παρακολουθοῦμε «ἐν πάσῃ σιωπῇ καί κατανύξει» τόν Ἀναγνώστη, ὁ ὁποῖος «μετ’ εὐλαβείας καί φόβου Θεοῦ», διαβάζει τόν Ἑξάψαλμο.

Διότι ὁ χρόνος αὐτός τῆς ἀναγνώσεως προεικονίζει τό χρόνο τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου, κατά τή διάρκεια τοῦ ὁποίου μέ φόβο καί τρόμο θά ἀναμένουμε τήν τελική κρίση Του γιά ἐμᾶς.

Καί, ὅπως τότε, ἔτσι καί τώρα θά πρέπει σιωπῶντες, ὄρθιοι, ἀκίνητοι, χωρίς μετακινήσεις ἤ, προπαντός, χωρίς καί τούς παραμικρούς θορύβους, νά παρακολουθοῦμε τήν ἀνάγνωση αὐτή.

(Ἰδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στίς ἑσπερινές ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, οἱ ὁποῖες εἶναι ὁ Ὄρθρος τῆς ἑπομένης. Διότι τότε, ἀφηρημένοι, μπαίνουμε στούς Ναούς χωρίς νά προσέχουμε, ἐάν ἐκείνη τήν ὥρα διαβάζεται ὁ Ἑξάψαλμος. Σ’ αὐτές τίς περιπτώσεις θά πρέπει νά παραμένουμε ἀκίνητοι στήν εἴσοδο τοῦ Κυρίως Ναοῦ καί μετά τό πέρας τῆς ἀναγνώσεως νά μετακινούμαστε γιά νά καταλάβουμε τή θέση μας).

Ὁ ἑξάψαλμος ἀποτελεῖται ἀπό ἀπό τούς ἑξῆς ψαλμούς:

3ος: Εἰκονίζει τήν σταθερή ἐλπίδα τῆς ψυχῆς στό Θεό.

37ος: Θρῆνος τῆς ψυχῆς γιά τό βάρος τῶν ἁμαρτιῶν.

62ος: Ἁπαλή παρηγορητική πρωϊνή προσευχή.

87ος: Δέηση ψυχῆς τσακισμένης ἀπό τίς συμφορές.

102ος: Προσευχή εὐγνωμοσύνης γιά τίς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ.

142ος: Θερμή παράκληση βοήθειας.

Ὁ ἑξάψαλμος εἶναι ἡ κατανυκτική ἀνάγνωση (ὅλοι ὄρθιοι) τῶν 6 παραπάνω ἀπό τούς 150 ψαλμούς , τούς ὁποίους ἔγραψε ὁ Δαβίδ. Εἶναι συγχρόνως ὕμνος, δέηση, προφητεία.

ΠΗΓΗ : "ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ", ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ, ΕΤΟΣ ΙΔ΄, ΤΕΥΧ. 61, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014, σ. 22.

ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ - ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ.κ. ΙΕΡΕΜΙΑ

1. Σήμερα, ἀδελφοί μου χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει μία μεγάλη Θεομητορική ἑορτή. Σήμερα ἑορτάζουμε τό γενέθλιο τῆς Παναγίας μας. Καί ὅταν ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ἑορτή τῆς Παναγιᾶς, τῆς Κυρίας Θεοτόκου, γίνεται μεγάλη πανήγυρη. Τό γενέθλιο τῆς Παναγίας μας εἶναι σημαντική ἑορτή, γι᾽ αὐτό καί εἶναι ἡ πρώτη Θεομητορική ἑορτή τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Θά ἤθελα, ἀδελφοί, νά σᾶς πῶ, μέ δυό μόνο λόγια, γιά ποιό λόγο εἶναι σπουδαία καί σημαντική ἡ ἑορτή αὐτή: Μετά τήν πτώση τῶν Πρωτοπλάστων σκοτάδι, ἀγαπητοί μου, σκέπαζε τόν κόσμο. Ἦταν τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας. Γιά νά διαλυθεῖ τό σκοτάδι αὐτό ἔπρεπε νά λάμψει ὁ Ἥλιος. Ἔπρεπε νά γεννηθεῖ ὁ Χριστός. Αὐτός εἶναι ὁ «Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης», ὅπως τό λέμε στό Ἀπολυτίκιο τῶν Χριστουγέννων. Ἀλλά γιά νά γεννηθεῖ ὁ Χριστός ἔπρεπε νά γεννηθεῖ ἡ Γυναίκα Ἐκείνη, ἡ κατάλληλη Ἐκείνη Γυναίκα, ἡ Ὁποία θά γινόταν ἡ Μητέρα τοῦ Μεσσία. Ὅλη ἡ Παλαιά Διαθήκη ἐργάζεται γι᾽ αὐτόν ἀκριβῶς τόν σκοπό: Γιά νά γεννηθεῖ ἡ Μητέρα τοῦ Μεσσία.Ἡ Παλαιά Διαθήκη, χριστιανοί μου, εἶναι ἕνα περιβόλι, πού καλλιεργοῦσε ὁ Θεός. Ὅταν τό περιβόλι αὐτό ἔβγαλε τό πιό καλό λουλούδι, καλύτερο δέν γινόταν, δηλαδή τήν Παναγία, τότε τό ἔκοψε ὁ Θεός τό λουλούδι αὐτό καί τό πρόσφερε στήν ἀνθρωπότητα γιά νά φέρει τόν Μεσσία. Αὐτή εἶναι ἡ σημερινή ἑορτή, κατά τήν ὁποία ἑορτάζουμε τό γενέθλιο τῆς Παναγίας μας. Ἀφοῦ γεννήθηκε ἡ Παναγία, εἶναι δεῖγμα αὐτό ὅτι θά γεννηθεῖ καί ὁ Χριστός. Ἀφοῦ φάνηκε ἡ αὐγή, εἶναι δεῖγμα αὐτό ὅτι θά λάμψει ὁ Ἥλιος καί θά ἔλθει ἡ ἡμέρα. Ἔφεξε σήμερα μέ τήν γέννηση τῆς Παναγίας μας καί γλυκοχαράζει, ἀδελφοί μου χριστιανοί.

2. Ὡραῖα τά λέγει αὐτά πού σᾶς εἶπα παραπάνω τό Ἀπολυτίκιο τῆς σημερινῆς ἑορτῆς. Λέγει: «Ἡ γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαράν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ»! Ὅταν γεννιέται ἕνα παιδί, ἀγοράκι ἤ κοριτσάκι, εἴμαστε βέβαια χαρούμενοι, γιατί γεννήθηκε ἄνθρωπος στόν κόσμο. Ἀλλά ἡ χαρά αὐτή εἶναι μεμειγμένη μέ ἀγωνία. Ἀγωνία, γιατί τί θά γίνει αὐτό τό νέο παιδί πού γεννήθηκε; Θά γίνει καλός ἤ θά γίνει κακός ἄνθρωπος; Θά φέρει καλό ἤ θά φέρει κακό στήν ἀνθρωπότητα; Ἀλλά γιά τήν σημερινή ἑορτή, τήν γέννηση τῆς Θεοτόκου Μαρίας, εἴμεθα ἀπόλυτα βέβαιοι ὅτι τό Θυγάτριο αὐτό τοῦ οὐρανοῦ πού γεννήθηκε θά φέρει σωτηρία γιά ὅλο τόν κόσμο. Γι᾽ αὐτό καί λέμε «ἡ γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαράν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ». Γιατί χαρά; Τό λέει παρακάτω τό Ἀπολυτίκιο: «Ἐκ σοῦ γάρ ἀνέτειλε ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν». Γι᾽ αὐτό λοιπόν εἶναι λαμπρή ἡ σημερινή ἑορτή. Εἶναι λαμπρή, γιατί προμηνύει τόν ἐρχομό τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Σωτήρα μας. Ὅπως ξέρουμε, ὁ Ἰησοῦς Χριστός μέ τήν διδασκαλία Του, μέ τόν σταυρικό Του θάνατο, μέ τήν ἀνάστασή Του καί τήν εἰς οὐρανούς ἀνάληψή Του, ἔσβησε τήν ἁμαρτία τῶν πρωτοπλάστων μέ ὅλα τά ἀποτελέσματά της καί ἔφερε στήν ἀνθρωπότητα τήν σωτηρία, τήν αἰώνια ζωή. Αὐτό σημαίνει αὐτό πού λέγει παρακάτω τό Ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς: «Καί λύσας τήν κατάραν ἔδωκε τήν εὐλογίαν καί καταργήσας τόν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωήν τήν αἰώνιον»!

3. Ὅταν γεννιέται ἕνα παιδί, χριστιανοί μου, πηγαίνουμε κοντά του, στήν κούνια του, γιά νά τό δοῦμε καί νά τό χαροῦμε. Θέλουμε νά κοιτάξουμε τό πρόσωπό του, τά ματάκια του καί νά δοῦμε τά χεράκια του. Γεννιέται σήμερα ἡ Παναγία, ἡ μοναδική στόν κόσμο. Πρίν ἀπό Αὐτήν καί μετά ἀπό Αὐτήν δέν γεννήθηκε ἄλλη σάν Αὐτήν! Ἐλᾶτε λοιπόν σήμερα ἐδῶ στήν Ἐκκλησία καί κοιτάξτε τήν ἁγία Της εἰκόνα, τήν παναγία Της μορφή. Θά ἐκπλαγεῖτε καί θά εὐφρανθεῖτε ἀπό τήν ὀμορφιά Της! Αὐτό ἔπαθε καί ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ὅταν τήν εἶδε. Γι᾽ αὐτό καί ψέλνουμε: «Τήν ὡραιότητα τῆς παρθενίας Σου καί τό ὑπέρλαμπρον τό τῆς ἁγνείας Σου ὁ Γαβριήλ καταπλαγείς, ἐβόα Σοι, Θεοτόκε· ποῖον Σοι ἐγκώμιον προσαγάγω ἐπάξιον;...». Ἐλᾶτε λοιπόν νά δοῦμε τήν θελκτική μορφή τῆς Παναγίας μας, πού σήμερα ἑορτάζουμε τό Γενέθλιό Της. Κοιτάξτε τήν κεφαλή Της. Ἕνα βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τό Ἆσμα τῶν Ἀσμάτων μιλάει προφητικά γιά τήν ὀμορφιά μιᾶς Νύμφης. Ὦ Θεέ μου! Ποιά εἶναι αὐτή ἡ Νύμφη τοῦ Ἄσματος τῶν Ἀσμάτων; Εἶναι Αὐτή γιά τήν ὁποία λέγουμε «Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε»! Εἶναι ἡ Παναγία μας! Γιά τήν κεφαλή λοιπόν τῆς Νύμφης αὐτῆς λέγει τό Ἆσμα τῶν Ἀσμάτων: «Ἡ κεφαλή σου ἐπί σέ ὡς Κάρμηλος» (Ἆσμ. 7,6)! Ὅπως τό πολύ ψηλό βουνό Κάρμηλος πάει πρός τά πάνω θέλοντας νά ἐγγίσει τόν οὐρανό, ἔτσι καί ἡ Παναγία μας εἶναι ἀνώτερη ἀπό κάθε ἀνθρώπινη δυστυχία, πού μᾶς ἔφερε ἡ ἁμαρτία. Εἶναι ἡ «ὑψηλοτέρα τῶν οὐρανῶν»! Κοιτάξτε τά μάτια τῆς Θεοτόκου. Γι᾽ αὐτά λέγει τό Ἆσμα τῶν Ἀσμάτων: «Οἱ ὀφθαλμοί σου ὡς λίμναι ἐν Ἐσεβών» (Ἆσμ. 7,5). Ὅπως σέ μία καθαρή λίμνη λάμπει μέσα της ὁ οὐρανός, ἔτσι καί στούς καθαρώτατους ὀφθαλμούς τῆς Παναγίας μας φαίνεται ὅλος ὁ οὐράνιος κόσμος. Κοιτάξτε τά χείλη Της! Στάζουν μέλι καί γάλα! «Κηρίον ἀποστάζουσι χείλη σου, νύμφη, μέλι καί γάλα ὑπό τήν γλῶσσάν σου» (Ἆσμ. 4,11)! Ἀπό τά χείλη τῆς Παναγίας μας θά εἰπωθεῖ στόν ἀρχάγγελο Γαβριήλ, πού τῆς ἔφερε τό θεῖο μήνυμα, θά εἰπωθεῖ ἐκεῖνο τό «Γένοιτο» (Λουκ. 1,38)! Καί ὅπως, χριστιανοί μου, ὁ μαγνήτης ἕλκει τά σίδερα, ἔτσι τό «γένοιτο» αὐτό, ὡς μαγνήτης, εἵλκυσε τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν οὐρανό καί Τόν ἔφερε  στήν ἁγία Της Κοιλία. Γι᾽ αὐτό καί λέγει ὁ Ἴδιος ὁ Θεός μέ τό στόμα τοῦ προφητάνακτος Δαυίδ: «Τά λόγια σου ὑπέρ μέλι τῷ στόματί μου. Αὐτά μέ ὡδήγησαν καί εἵλκυσαν εἰς ὄρος ἅγιόν μου» (Ψαλμ. 118,103. 42,3)! «Ὄρος ἅγιον» εἰς «ὅ ηὐδόκησεν ὁ Θεός κατοικεῖν ἐν αὐτῷ» (Ψαλμ. 67,16.17) εἶναι ἡ Παναγία. Ἐλᾶτε νά δεῖτε καί τήν πανάμωμο Κοιλία Της. Πολλά τροπάρια στήν Ἐκκλησία μας ὁμιλοῦν γιά τήν Κοιλία τῆς Θεοτόκου. Γιατί σ᾽ αὐτήν τήν Κοιλία, σάν σέ θεῖο ἐργαστήρι, ἔγινε τό μεγάλο θαῦμα τῆς ἕνωσης τῆς θείας καί τῆς ἀνθρώπινης φύσης! Λέγει λοιπόν τό Ἆσμα τῶν Ἀσμάτων γιά τήν Κοιλία τῆς Θεοτόκου: «Ἡ Κοιλία Σου ὡς θημωνία σίτου πεφραγμένη ἐν κρίνοις» (Ἆσμ. 7,3). Περιβόλι δηλαδή «φραγμένο μέ κρίνα»! Νά την ἡ παρθενία Της! Εἶναι «Φραγμένη μέ κρίνα»! Λέμε λοιπόν καί ἐμεῖς γιά τήν Παναγία μας μαζί μέ τόν ποιητή τοῦ Ἄσματος τῶν Ἀσμάτων: «Ὅλη καλή εἶ, πλησίον μου, καί μῶμος οὐκ ἔστιν ἐν σοί» (Ἆσμ. 4,7)! Αὐτή ἡ θεία ὡραιότητα τῆς Θεοτόκου κάνει τόν ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη νά λέγει ὅτι ἔχει πόθο καί φλογερό ἔρωτα μόνο νά βλέπει τήν εἰκόνα Της καί δέν χορταίνει ποτέ στόν πόθο του αὐτό. Λέγει ὁ ἅγιος σέ ἕνα του ὡραῖο τροπάριο: «Τέτρωμαι τῷ πόθῳ σου, Μαριάμ, φλέγει με ὁ ἔρως καθορᾶν σου τῆς ἱερᾶς εἰκόνος, Παρθένε, τό κάλλος καί τήν δόξαν καί κόρον οὐ λαμβάνω τοῦ μεγαλύνειν σε»!

4. Ὅταν γεννιέται ἕνα μικρό παιδί τοῦ πηγαίνουμε δῶρα. Τί δῶρο νά προσφέρουμε στήν Παναγία μας, πού τά Γενέθλιά Της γιορτάζουμε σήμερα; Μαζέψτε λουλούδια, κάνετε στεφάνια, χίλια στεφάνια, καί στεφανώσατέ Την! Εἶναι ἡ βασίλισσα τῶν οὐρανῶν! Ἀλλά τά ἔχει αὐτά ἡ Παναγία, γιατί δικά Της εἶναι ὅλα τά περιβόλια καί ὅλα τά ἄνθη καί οἱ κάμποι. Ἡ Παναγία, ἀδελφοί, θέλει τήν καρδιά μας! Σ᾽ αὐτό τό δῶρο εὐχαριστεῖται Αὐτή καί μ᾽ αὐτό τό δῶρο ἀναπαύεται. Θέλει τήν καρδιά μας, ξαναλέγω ἡ Παναγία, γιά νά ἔλθει νά ἐνθρονιστεῖ σ᾽ αὐτήν Αὐτή ἡ ἀρχόντισσα Κυρία κρατώντας στήν ἀγκαλιά Της τόν Βασιλέα Χριστό. Ἀλλά σέ τέτοια καρδιά πού ἔχουμε, καρδιά γεμάτη ἐγωισμούς, πονηριές καί ζηλοφθονίες, ὄχι δέν μπορεῖ νά ἔλθει ἡ Παναγία καί νά κατοικήσει σ᾽ αὐτήν. Γι᾽ αὐτό ἐλᾶτε, χριστιανοί μου, τώρα, πού βρισκόμαστε ἀκόμη στόν πρῶτο μήνα τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἐλᾶτε, λέγω, νά κάνουμε ἔντονο πνευματικό ἀγώνα, γιά νά καθαρίσουμε τήν καρδιά μας ἀπό τά ἁμαρτωλά πάθη, ὥστε νά γίνει αὐτή καθαρή κατοικία γιά τήν πεντακάθαρη Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, τήν Θεοτόκο Μαρία. Ὡραία, τέλος, προσευχή στήν Παναγία, πού συνδυάζει παράκληση καί ἀφιέρωση σ᾽ Αὐτήν, εἶναι αὐτή ἡ ἁπλῆ, ἡ ὁποία προσωπικά μοῦ ἀρέσει πολύ, γι᾽ αὐτό καί τήν λέγω συχνά: «Παναγία μου, δός μου τήν χαρά τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μου, δός μου καί τήν θεολογία γιά Σένα καί πᾶρε τήν καρδιά μου»! Νά τήν λέτε καί σεῖς.  

ΠΗΓΗ : † Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας, "ΑΠΛΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ", ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ  2013, αριθ. 65, σ. 165 κ.ε.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

Λόγος εἰς τὸ ἐν Χώναις τῆς Φρυγίας θαῦμα τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαὴλ - Ἀρχιμανδρίτης Φώτιος Ἰωακεὶμ (I.Μ. ΜΟΡΦΟΥ)

«Ὁ Ταξιάρχης τῶν ἄνω Δυνάμεων,

Μιχαὴλ ὁ πρωτοστάτης τῶν θείων ταγμάτων,

σήμερον ἡμᾶς πρὸς πανήγυριν συνεκάλεσεν»

Πανήγυρη φαιδρὰ καὶ ἡμέρα πανσεβάσμια ἡ παροῦσα, ἀγαπητοί μου ἐν Κυρίῳ ἀδελφοί. Σήμερα ἡ ἁγία τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησία τιμᾶ καὶ γεραίρει δοξολογικὰ τὸ μέγιστο ἐν Χώναις θαῦμα τοῦ παμμεγίστου Ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ καὶ δοξάζει τὸν Θεό, τὸν θαυμαστὸ καὶ μέσῳ τῶν ἀγγέλων καὶ μέσῳ τῶν ἁγίων Του.

Γι᾽ αὐτὸ καὶ συναθροιστήκαμε κι ἐμεῖς ἀπόψε στὸν περικαλλῆ τοῦτο ναὸ τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ τοῦ εὐλογημένου παλαίφατου χωριοῦ σας τῆς Πλατανιστάσας, γιὰ νὰ τιμήσουμε τὸν πρῶτο, τὸν πρωτοστάτη τῶν ἀσωμάτων ἀγγέλων Μιχαήλ, τὸν ἑστιάτορα καὶ προέξαρχο τῆς λαμπρῆς αὐτῆς ὁμήγυρης μαζὶ καὶ πανήγυρης.

Ὁ Θεός μας εἶναι ἀγάπη, εἶναι ἡ ἀγάπη: «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν», κατὰ τὴν ὑψήγορη τοῦ μαθητῆ τῆς ἀγάπης ρήση (Α´ Ἰω. 4, 8). Καί, ἀπὸ αὐτή του τὴν ἀγάπη κινούμενος, θέλησε νὰ δημιουργήσει ὑπάρξεις λογικές, ποὺ νὰ μετέχουν στὴ Χάρη Του. Ταυτόχρονα, ὁ Θεὸς εἶναι Φῶς, «τὸ Φῶς τὸ ἀληθινὸν» καὶ προαιώνιο: «ὁ Θεὸς φῶς ἐστι καὶ σκοτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν οὐδεμία» (Α´ Ἰω. 1, 5). Πρὶν λοιπὸν δημιουργήσει τὸν ὑλικὸ καὶ ὁρατὸ κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο, δημιούργησε τὸν ἄυλο καὶ ἀόρατο κόσμο, τὶς ἀναρίθμητες δηλαδὴ ἀγγελικὲς Δυνάμεις, ὄντα λογικὰ καὶ ἀσώματα, γιὰ νὰ κοινωνοῦν, νὰ μετέχουν στὴν ἄκτιστη Χάρη Του. Ἡ πρὶν ἀπὸ τὴν ὑλικὴ δημιουργία πλάση τους μαρτυρεῖται ξεκάθαρα στὸ βιβλίο τοῦ Ἰὼβ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη: «ὅτε ἐγενήθησαν ἄστρα, ᾔνεσάν με φωνῇ μεγάλῃ πάντες ἄγγελοί μου» (Ἰὼβ 38, 7). Καί, ὡς φῶς ποὺ εἶναι ὁ Θεός, τοὺς ἔπλασε «φῶτα δεύτερα», ποὺ δέχονται δηλαδὴ τὸ φῶς τῆς Χάριτος καὶ θείας γνώσεως ἀπὸ τὸν  ἴδιο, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ φωτός, καὶ τὸ μεταδίδουν μὲ τὴ σειρά τους, «ὡς ἔσοπτρα τοῦ φωτός», δηλ. σὰν καθρέπτες, οἱ ἀνώτεροι πρὸς τοὺς κατώτερους καὶ ὅλοι πρὸς τοὺς ἀνθρώπους. Τὴ φύση τῶν ἀγγέλων καὶ τὸν ἀριθμό τους μόνο ὁ Κύριος γνωρίζει. Τὸ μεγάλο τους πάντως πλῆθος ὑποδηλώνει ἐμφαντικὰ σὲ μία του θεϊκὴ ὅραση-ἀποκάλυψη ὁ προφήτης Δανιήλ: «χίλιαι χιλιάδες ἐλειτούργουν αὐτῷ καὶ μύριαι μυριάδες παρειστήκεισαν αὐτῷ» (Δαν. 7, 10). Σύμφωνα δὲ μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν ἱερὰ Παράδοσή μας, καὶ μάλιστα τὰ θεολογικώτατα συγγράμματα τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου, ὁ ἀγγελικὸς κόσμος κατατάσσεται σὲ ἐννέα τάγματα, ποὺ ὑποδιαιροῦνται σὲ τρεῖς τριαδικὲς ἑνότητες, πρὸς τιμὴ καὶ κατὰ τὸν τύπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Οἱ χορεῖες αὐτὲς τῶν ἐννέα ἀγγελικῶν ταγμάτων εἶναι τὰ Σεραφείμ, τὰ Χερουβείμ, οἱ Θρόνοι, οἱ Κυριότητες, οἱ Δυνάμεις, οἱ Ἐξουσίες, οἱ Ἀρχές, οἱ Ἀρχάγγελοι καὶ Ἄγγελοι, μὲ προεξάρχοντες τὴν ὁμάδα τῶν ἀρχηγῶν καὶ ἀρχιστρατήγων τους Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαὴλ κ.ἄ. Νὰ διευκρινήσουμε ἐδῶ δύο πράγματα. Πρῶτο, πὼς τὸ ὄνομα, ὁ χαρακτηρισμὸς τῶν Μιχαήλ, Γαβριήλ, κ.ἄ. ἀγγέλων ὡς Ἀρχαγγέλων δὲν ἀναφέρεται στὸ ὁμώνυμο προτελευταῖο ἱεραρχικὰ ἀγγελικὸ τάγμα, ἀλλὰ δηλώνει τὸ ἀξίωμά τους ὡς ἀρχηγῶν, προϊσταμένων ὅλων τῶν ἄλλων ἀγγελικῶν δυνάμεων. Παρόμοια, καὶ τὸ ὄνομα ἄγγελοι, δηλώνει καὶ  τὸ τελευταῖο ἱεραρχικὰ ἀγγελικὸ τάγμα, ἀλλὰ ἀποδίδεται καὶ σὲ ὅλες γενικὰ τὶς ἀγγελικὲς Δυνάμεις. Καὶ βέβαια ὁ Τριαδικός μας Θεός δημιούργησε ἐλεύθερους τοὺς ἀγγέλους, καὶ σεβάστηκε τὴν ἐλευθερία τους. Δὲν τοὺς ἔκανε δηλαδὴ ἐξαρχῆς ἄτρεπτους πρὸς τὸ κακό, ἀλλὰ αὐτεξούσιους, ὥστε, χρησιμοποιώντας τὴν ἐλεύθερή τους βούληση, νὰ ἀνυψώνονται πρὸς τὸν Θεὸ καὶ νὰ αὐξάνουν σὲ ἁγιότητα μὲ τὴ θεωρία τῶν θείων τοῦ Θεοῦ μυστηρίων.

Σὲ κάποια ὅμως στιγμή, ποὺ δὲν γνωρίζουμε ἀκριβῶς -καὶ πάντως πρὶν τὴ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου-, ὁ Ἑωσφόρος, τὸ πλησιέστερο πρὸς τὸν Θεὸ ἀγγελικὸ πνεῦμα, κάνοντας κατάχρηση τῆς ἐλευθερίας του αὐτῆς καὶ λησμονώντας πὼς εἶναι κτίσμα, κυριεύθηκε ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ θέλησε νὰ ὁμοιωθεῖ μὲ τὸν Ὕψιστο. Ἦταν ὁ πρῶτος, ποὺ ἐπέλεξε τὸ κακὸ καὶ ἀπέρριψε τὸ καλό, ὁ πρῶτος ἀποστάτης ἀπὸ τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Ἡ καταδίκη τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὴ δίκαια κρίση Του, ὑπῆρξε ἄμεση: Μόλις δηλαδὴ συλλογίστηκε καὶ θέλησε νὰ πράξει αὐτά, ἀμέσως –ἀλίμονο!– καταβαραθρώθηκε στὴν κόλαση. Ἐξέπεσε τοῦ ἀξιώματός του καὶ ἀπὸ φῶς ἔγινε σκότος. Καὶ στὴν πτώση του, τὴν ἀποστασία του, παρέσυρε πλῆθος ἀγγέλων. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐκπεσόντες ἄγγελοι κατέστησαν τὸ τάγμα τῶν διαβόλων. Τὴ θλιβερὴ ἐκείνη ὥρα τῆς ἀνταρσίας ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τῆς πτώσεως, ὁ ἀρχιστράτηγος τῶν ἀγγέλων Μιχαήλ, ποὺ ἦταν στερεωμένος ἀκράδαντα μὲ τὴν ταπεινοφροσύνη στὴν ἀγάπη καὶ λατρεία τοῦ Δημιουργοῦ, βρέθηκε  ἀνάμεσα στοὺς ἀγγέλους, ποὺ ἔμειναν πιστοί, καὶ βροντοφώναξε: «Πρόσχωμεν! Στῶμεν καλῶς! Στῶμεν μετὰ φόβου!» Μὲ τὴ θαρραλέα καὶ ἁγία αὐτὴ ἐπέμβαση τοῦ Μιχαήλ, σταμάτησε ἡ πτώση ἄλλων ἀγγέλων, καὶ οἱ χορεῖες ὅσων δὲν ἔπεσαν συναθροίσθηκαν, συνάχθηκαν σὲ ἑνότητα, ὁμόνοια καὶ ἐπαγρύπνηση στὴ δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Σὲ ἀνάμνηση αὐτῆς τῆς Σύναξης τῶν ἀγγελικῶν Δυνάμεων, μὲ τὴ σωτήρια αὐτὴ παρέμβαση τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, οἱ ἅγιοι Πατέρες μας, ἀκολουθώντας τὴν ἀρχαία τούτη παράδοση, θέσπισαν τὴν ἑορτή, ποὺ κάθε χρόνο στὶς 8 Νοεμβρίου τιμᾶ μὲ ὕμνους καὶ ᾠδὲς  πνευματικὲς ἡ Ἐκκλησία μας.

Κατὰ τὴ σημερινὴ ὅμως ἡμέρα, τιμοῦμε ἰδιαίτερα τὸν ἀρχάγγελο Μιχαήλ, ποὺ τὸ ὄνομά του σημαίνει δύναμις Θεοῦ ἢ ποιός εἶναι σὰν τὸν Θεό, ποὺ εἶναι ὁ ἀρχάγγελος τῆς δικαιοσύνης τοῦ  Θεοῦ, καὶ ποὺ κατεξοχὴν δρᾶ  καὶ ἐμφανίζεται τὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὅποιος τὴ μελετήσει ἐπισταμένως, θὰ διαπιστώσει τὶς πολλαπλὲς θαυμαστὲς ἐκεῖ ἐμφανίσεις καὶ παρεμβάσεις του. Ὅμως, μετὰ τὴν ἔλευση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ στὴ γῆ, οἱ ἐμφανίσεις καὶ θαυμαστὲς ἐπεμβάσεις τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, δηλαδὴ οἱ ἀποδείξεις τῆς ἀγάπης καὶ πρόνοιάς του πρὸς τοὺς χριστιανούς, ἔγιναν ἀκόμη μεγαλύτερες. Κι αὐτὸ ἀποδεικνύει περίτρανα τὸ μεγάλο θαῦμα, τὴν ἀνάμνηση τοῦ ὁποίου σήμερα ἑορτάζουμε, καὶ ποὺ ἔχει τὴν ἑξῆς προϊστορία.

Διερχόμενος ὁ ἀπόστολος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος ἀπὸ τὴν πόλη τῶν Κολασσῶν τῆς Φρυγίας στὴ Μικρὰ Ἀσία γιὰ νὰ κηρύξει τὸ Εὐαγγέλιο, προφήτευσε ὅτι ὁ ἀρχάγγελος Μιχαὴλ θὰ ἐπεσκίαζε μὲ τὴ χάρη του ἕνα μέρος ἐκεῖ, ποὺ ὀνομαζόταν Χαιρέτοπα (σήμερα Kaya-dipi). Δὲν πέρασε πολὺς χρόνος καὶ πράγματι, μὲ τὴν ἐπισκίαση τοῦ ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ, ἀνέβλυσε στὸν τόπο ἐκεῖνο πηγὴ νεροῦ -θαυματουργὸ ἁγίασμα-, ποὺ θεράπευε κάθε ἀσθένεια. Κάποτε, τὸ ἁγίασμα τοῦτο θεράπευσε τὴν κωφάλαλη θυγατέρα ἑνὸς ἄρχοντα, ὁ ὁποῖος, σὲ ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν ἀρχάγγελο, ἀνήγειρε στὸν τόπο ἐκεῖνο περικαλλῆ ναὸ πρὸς τιμή του. Ἐνενήντα χρόνια μετά, κάποιος εὐλαβὴς νέος ἀπὸ τὴν πλησιόχωρη Ἱεράπολη τῆς Φρυγίας μὲ τὸ ὄνομα Ἄρχιππος πῆγε στὸν ναὸ τοῦτο τοῦ ἀρχαγγέλου καὶ ἀφιερώθηκε σ᾽ αὐτόν, ὑπηρετώντας ὡς νεωκόρος. Τόση ἦταν ἡ ἀγάπη καὶ ὁ ζῆλος του πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τόσο ὑψηλὴ ἀσκητικὴ ζωὴ διερχόταν, ὥστε ἔλαβε σύντομα τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας. Ἀλλὰ ὁ χαιρέκακος διάβολος, βλέποντας τὶς ἀτέλειωτες θαυματουργίες τοῦ ἁγιάσματος καὶ τὰ ἀσκητικὰ κατορθώματα τοῦ Ἀρχίππου, φθόνησε καὶ ἐξέγειρε ἐναντίον του τὸν φθόνο τῶν περιοίκων εἰδωλολατρῶν, ποὺ πολλὲς φορὲς τὸν ὕβρισαν καὶ τὸν κτύπησαν βάναυσα. Ἀκόμη, δοκίμασαν νὰ κατευθύνουν πρὸς τὸ ἁγίασμα τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ Χρύσου, ποὺ ἔρρεε ἐκεῖ κοντά, ὥστε αὐτὸ νὰ ἀποβάλει τὴν ἰαματική του χάρη, ἀλλὰ ὁ ἀρχάγγελος μὲ τὴν ἀόρατη ἐπέμβασή του ἀναχαίτησε τὴ ροὴ τοῦ ποταμοῦ καὶ ματαίωσε τὰ ἀντίθεα σχέδιά τους.

Γιὰ ἔλθουμε καὶ στὸ θαῦμα, τοῦ ὁποίου σήμερα τελοῦμε τὴν ἀνάμνηση, κάποια ἄλλη φορά, οἱ εἰδωλολάτρες ἔσκαψαν βαθειὰ τάφρο, τὴν περιέφραξαν καὶ μετέφεραν ἐκεῖ μὲ αὐλάκια τὰ νερὰ τῶν παραρρεόντων ποταμῶν Λυκοκάστρου καὶ Κούφου. Ἀφοῦ μαζεύτηκε λοιπὸν στὸ φράγμα ἐκεῖνο, ποὺ βρισκόταν λίγο πιὸ πάνω ἀπὸ τὸν ναὸ καὶ τὸ ἁγίασμα τοῦ ἀρχαγγέλου, μεγάλη ποσότητα νεροῦ, ἀποφάσισαν κατὰ τὰ μεσάνυκτα νὰ τὸ ἀνοίξουν, ὥστε ἡ ὁρμὴ τῶν συγκεντρωμένων ὑδάτων νὰ καταποντίσει ἔξαφνα τὸν ναὸ καὶ τὸν Ἄρχιππο καὶ νὰ ἐξαφανίσει καὶ τὸ ἁγίασμα. Ὁ εὐλογημένος δοῦλος τοῦ Θεοῦ  Ἄρχιππος ἀντιλήφθηκε τὸ φοβερὸ αὐτὸ σχέδιο τῶν εἰδωλολατρῶν καὶ μὲ δάκρυα θερμὰ καὶ πίστη παρακαλοῦσε τὸν ἀρχάγγελο νὰ ἐπέμβει. Καί, ποιός νὰ διηγηθεῖ τὰ θαυμάσια τοῦ Θεοῦ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί; Ὁ παμμέγιστος Μιχαὴλ εἰσάκουσε τὴ δέησή του, ἐμφανίστηκε στὸν Ἄρχιππο καὶ τὸν καθησύχασε νὰ μὴ φοβᾶται τίποτα! Ἔπειτα, τὸν κάλεσε ἔξω, νὰ τοῦ δείξει ὀφθαλμοφανῶς τὴ σωστική του ἐπέμβαση. Οἱ εἰδωλολάτρες εἶχαν ἤδη πρὶν λίγο ἀνοίξει τὸ φράγμα καὶ τὰ νερὰ πλησίαζαν μὲ φοβερὴ ὁρμὴ σὲ μία μεγάλη πέτρα πιὸ πάνω ἀπὸ τὸν ναό. Τότε ὁ Μιχαὴλ στάθηκε κοντὰ στὴν πέτρα ἐκείνη σὰν στῦλος πυρός καὶ χάραξε ἐπάνω της μὲ τὴ ράβδο του ποὺ κρατοῦσε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Βροντὴ φοβερὴ ἀκούσθηκε τότε, ἡ πέτρα σχίσθηκε καὶ ὁ Ταξιάρχης πρόσταξε τὰ νερὰ νὰ χωνευθοῦν μέσα στὸ ρῆγμα τῆς πέτρας. Καί, πράγματι, ἔτσι ἔγινε, καὶ σώθηκαν θαυμαστὰ ὁ ναός, ὁ Ἄρχιππος καὶ τὸ ἁγίασμα. Ἀπὸ τότε τὰ νερὰ ἐκεῖνα χώνονται, χωνεύονται στὸ σημεῖο ἐκεῖνο. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ τόπος μετονομάσθηκε «Χῶνες», πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ τιμὴν τοῦ θερμοῦ προστάτου μας ἀρχαγγέλου Μιχαήλ.

Καὶ ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ποὺ συναθροισθήκαμε σήμερα νὰ τιμήσουμε τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ, ἂς τὸν τιμήσουμε μὲ ὕμνους καὶ προσευχὲς καὶ τὶς προσφορές μας σὲ ἄρτους, λάδι, κρασί, κερὶ καὶ θυμιάματα· προπάντων ὅμως μὲ τὰ θεάρεστα ἔργα μας. Νὰ ἀγωνιζόμαστε ἡ ζωή μας νὰ καταστεῖ ὅσο γίνεται ἀγγελική, δηλαδὴ πνευματική, οὐράνια, ὄχι βυθισμένη στὰ τοῦ κόσμου τούτου, τὰ ψυχοφθόρα καὶ πρόσκαιρα. Νὰ ἔχουμε ἀκόμη θάρρος καὶ ἐλπίδα στὴ ζωή μας, ἀφοῦ ἔχουμε «τοσοῦτον περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων» καὶ ἁγίων καὶ ἀγγέλων. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι μόνο Δημιουργός. Εἶναι καὶ προνοητὴς καὶ ἔχει τὴ μέριμνά μας. Οἱ ποικίλες δοκιμασίες, ποὺ πέρασαμε καὶ περνοῦμε, ὡς ἔθνος καὶ ὡς κοινωνία, δὲν εἶναι τυχαῖες. Εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς παιδαγωγικῆς ἐπέμβασης, τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴ μετάνοια, τὴ σωτηρία μας. Οἱ ὅποιες τοῦτες κρίσεις εἶναι ἀπόρροια τῆς πνευματικῆς μας κρίσης, τῆς ἀποστασίας μας, τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπὸ τὸν Θεό, τὸ ἅγιο θέλημά Του. Φθάνει νὰ ἔχουμε αὐτιὰ νὰ ἀκούουμε καὶ μάτια νὰ βλέπουμε, ὅπως λέγει καὶ ὁ Χριστός μας στὸ Εὐαγγέλιο. Κι ἂν ἐμεῖς ζοῦμε μὲ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση, μὲ ἐνσυνείδητη μυστηριακὴ ζωή, μὲ ἀγάπη καὶ συμπαράσταση μεταξύ μας, μὲ ἐλεήμονα διάθεση, οἱ προσευχές μας καὶ οἱ ἱκεσίες ὅλων τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἀγγέλων γιὰ μᾶς, καὶ τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, ποὺ σήμερα τιμοῦμε, θὰ γίνουν ἰδιαίτερα εὐπρόσδεκτες ἀπὸ τὸν Κύριο. Καὶ θὰ μᾶς φυλάξει ἀπὸ τὰ παρόντα καὶ τὰ ἐπερχόμενα δεινά. Θὰ ἀποδιώξει τὸν ἀπὸ βορρὰ ἀνηλεὴ τύραννο. Θὰ μᾶς ἀξιώσει, ὡς ἐλεήμων, νὰ ἐπιστρέψουμε καὶ στὶς σκλαβωμένες μας πατρίδες. Μά, προπάντων, θὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ εἰσέλθουμε στὴν ἀληθινή, τὴν αἰώνια, τὴ μόνιμη πατρίδα μας, τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ὅπου ἡ  ἀκατάλυτη χορεία τῶν ἀγγέλων καὶ ἁγίων, ὅπου τὸ ἀνέσπερο Φῶς τοῦ Προσώπου Του, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ, στὸν Ὁποῖο ἀνήκει  ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος στοὺς  αἰῶνες. Ἀμήν!

ΠΗΓΗ : http://www.immorfou.org.cy/local-saints/1141-log0xones.html