"ΠΑΤΕΡ ΠΕΣΜΟΥ ΤΙ ΚΑΛΟ ΝΑ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΡΗΣΩ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ;"

Κάποιος αδελφός ρώτησε ένα Γέροντα : "Πάτερ, πες μου τί καλό να κάνω, για να τηρήσω το θέλημα του Θεού ;" Κι ο Γέροντας είπε : "Παιδί μου, αν θέλεις να κάνεις το θέλημα του Θεού, να απέχεις από κάθε αδικία, πλεονεξία, φιλαργυρία και να μην ανταποδώσεις ποτέ κακό στο κακό^. να μην κοροϊδέψεις, αν σε κοροϊδέψουν^. να μη γρονθοκοπήσεις, αν σε γρονθοκοπήσουν ή να μην καταραστείς, αν σε καταραστούν. Ακόμη να φέρνεις στη μνήμη σου τα λόγια του Κυρίου που είπε να μη κρίνετε για να μη κριθείτε, να συγχωρείτε για να συγχωρεθούν και οι δικές σας αμαρτίες, να ελεείτε για να ελεηθείτε, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι τα μάτια του Κυρίου τα στραμμένα προς τους ανθρώπους είναι μύριες φορές φωτεινότερα απ΄ τον ήλιο και ότι δεν του ξεφεύγει τίποτε ούτε από λογισμούς ούτε από νοήματα ούτε κάτι από τα μυστικά της καρδιάς.

Να θυμάσαι επίσης ότι οπωσδήποτε θα παρουσιαστούμε μπροστά στον θρόνο του Χριστού για να αποκομίσουμε ο καθένας σύμφωνα με τις πράξεις του. Γι΄ αυτό λοιπόν, παιδί μου, οφείλουμε να υπακούσουμε σ΄ αυτόν με φόβο και τρόμο και μ΄ όλη μας την ευλάβεια, καθώς ο ίδιος έδωσε εντολή και εδίδαξαν οι Απόστολοι, ώστε να είμαστε νηφάλιοι στις προσευχές και καρτερικά να συνεχίσουμε τις νηστείες και τις δεήσεις, παρακαλώντας τον Θεό, που τα πάντα παρακολουθεί, να μη μας αφήσει να πέσουμε σε πειρασμό.

ΠΗΓΗ : ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ, ΤΟΜ. Α΄, ΕΚΔ. Ι. ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΥ "ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ", ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1994, σ. 141 κ.ε.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΘ΄ (ΛΟΥΚΑ ΙΒ΄) - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

..."ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕΣ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ"...........

"Στην Σκήτη της Αγίας Άννης κατοικούσε κάποτε ένας Γέροντας με τον υποτακτικό του, που δυστυχώς έκανε συχνά παρακοές. Ήταν παραμονή μιας εορτής της Παναγίας.

-Γέροντα, λέει ο υποτακτικός, θα πάω να ψαρέψω κανένα ψάρι, για να φάμε αύριο που είναι και εορτή.

-Παιδί μου, εδώ οι γείτονές μας, που είναι ψαράδες, αν και ψάρευαν ώρες χθες δεν έπιασαν τίποτε. Αν ήθελε η Παναγία να φάμε ψάρια θα έπιαναν, και θα έφερναν και σε μας. Να μην πας για ψάρεμα.

-Όχι, θα πάω.

-Μην πηγαίνεις, επανέλαβε ο Γέροντας.

Ο υποτακτικός έφυγε για την θάλασσα. Λυπήθηκε ο Γέροντας και πήγε στο κελλί του και άρχισε να προσεύχεται για τον υποτακτικό του, γιατί προαισθάνθηκε ότι θα πάθει πειρασμό.

Ο υποτακτικός έφθασε στην θάλασσα, ετοίμασε την πετονιά του με το δόλωμα και την πέταξε στο βάθος. Αμέσως αισθάνθηκε ότι κάτι έπιασε το αγκίστρι. Άρχισε να το τραβά. Βγαίνει ξαφνικά ένας αράπης μαύρος, με αγριωπά μάτια, έτοιμος να ορμήσει πάνω του. Μια αόρατη δύναμη τον κρατούσε. Τρομαγμένος ο καλόγηρος φεύγει και ο διάβολος τον ακολουθεί μέχρι το κελλί του. Όταν έφθασε έξω από την καλύβη του ακούει τον διάβολο να του λέει : "Βρε καλόγηρε τί να σου κάνω, που από την ώρα που έφυγες, ο Γέροντας κάνει κομποσχοίνι για σένα, αλλιώς θα σε έπνιγα μέσα στην θάλασσα".

Ιδού ο καρπός της παρακοής, θετικός και άμεσος".

ΠΗΓΗ : ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ, Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ, ΨΥΧΟΦΕΛΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΑ 12, 2005, σ. 112 κ.ε.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ - ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ - ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ

Οἱ πειρασμοί παραχωροῦνται γιά νά φανερωθοῦν τά κρυμμένα πάθη, νά καταπολεμηθοῦν κι ἔτσι νά θεραπευθεῖ ἡ ψυχή. Εἶναι καί αὐτοί δεῖγμα τοῦ θείου ἐλέους. Γι’ αὐτό ἄφησε μέ ἐμπιστοσύνη τόν ἑαυτό σου στά χέρια τοῦ Θεοῦ καί ζήτησε τή βοήθειά Του, ὥστε νά σέ δυναμώσει στόν ἀγώνα σου. Ἡ ἐλπίδα στό Θεό δέν ὁδηγεῖ ποτέ στήν ἀπελπισία. Οἱ πειρασμοί φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ὁ Θεός ξέρει τήν ἀντοχή τοῦ καθενός μας καί παραχωρεῖ τούς πειρασμούς κατά τό μέτρο τῶν δυνάμεών μας. Νά φροντίζουμε ὅμως κι ἐμεῖς νά εἴμαστε ἄγρυπνοι καί προσεκτικοί, γιά νά μή βάλουμε μόνοι μας τόν ἑαυτό μας σέ πειρασμό.

Ἐμπιστευθεῖτε στό Θεό τόν Ἀγαθό, τόν Ἰσχυρό, τόν Ζῶντα, καί Αὐτός θά σᾶς ὁδηγήσει στήν ἀνάπαυση. Μετά τίς δοκιμασίες ἀκολουθεῖ ἡ πνευματική χαρά. Ὁ Κύριος παρακολουθεῖ ὅσους ὑπομένουν τίς δοκιμασίες καί τίς θλίψεις γιά τή δική Του ἀγάπη. Μή λιποψυχεῖτε λοιπόν καί μή δειλιάζετε.

Δέν θέλω νά θλίβεστε καί νά συγχύζεστε γιά ὅσα συμβαίνουν ἀντίθετα στή θέλησή σας, ὅσο δίκαιη κι ἄν εἶναι αὐτή. Μιά τέτοια θλίψη μαρτυρεῖ τήν ὕπαρξη ἐγωισμοῦ. Προσέχετε τόν ἐγωισμό, πού κρύβεται κάτω ἀπό τή μορφή τοῦ δικαιώματος. Προσέχετε καί τήν ἄκαιρη λύπη, πού δημιουργεῖται ὕστερ᾿ ἀπό ἕναν δίκαιο ἔλεγχο. Ἡ ὑπερβολική θλίψη γιά ὅλα αὐτά εἶναι τοῦ πειρασμοῦ. Μία εἶναι ἡ ἀληθινή θλίψη. Αὐτή πού δημιουργεῖται, ὅταν γνωρίσουμε καλά τήν ἄθλια κατάσταση τῆς ψυχῆς μας. Ὅλες οἱ ἄλλες θλίψεις δέν ἔχουν καμιά σχέση μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ.

Φροντίζετε νά περιφρουρεῖτε στήν καρδιά σας τή χαρά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί νά μήν ἐπιτρέπετε στόν πονηρό νά χύνει τό φαρμάκι του. Προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ὁ παράδεισος, πού ὑπάρχει μέσα σας, μετατραπεῖ σέ κόλαση.

ΠΗΓΗ : «Ἡ Φωνή τῶν Πατέρων» (ἀνάτυπο), ἔκδ. Ἱ. Μ .Παρακλήτου Ὀρωποῦ Ἀττικῆς.

ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΒΒΑ ΠΑΜΒΩ (4ος ΑΙΩΝ)

..."Εκείνο τον καιρό θα ψυχρανθεί η αγάπη των πολλών* και θα πέσει μεγάλη θλίψη^. θα γίνουν επιδρομές Εθνών, μετακινήσεις λαών, αστάθεια στους βασιλείς, ανωμαλία στους κυβερνήτες, οι ιερείς θα γίνουν άσωτοι και οι μοναχοί θα ζουν με αμέλεια. Οι ηγούμενοι θα αδιαφορούν για τη δική τους σωτηρία αλλά και του ποιμνίου τους^. θα είναι όλοι τους πρόθυμοι και πρώτοι στα τραπέζια και εριστικοί^. οκνηροί στις προσευχές αλλά πρόθυμοι στην καταλαλιά, έτοιμοι για κατηγόρια^. δεν θα θέλουν ούτε να μιμούνται ούτε να ακούνε βίους και λόγους Γερόντων, αλλά κυρίως θα φλυαρούν και θα λένε "αν ζούσαμε κι εμείς στις μέρες τους, θα αγωνιζόμασταν κι εμείς".

Οι επίσκοποι πάλι των καιρών εκείνων θα δείχνουν δουλικότητα στους ισχυρούς^, θα βγάζουν τις αποφάσεις ανάλογα με τα δώρα που θα παίρνουν και δεν θα υπερασπίζονται τους φτωχούς, όταν θα κρίνονται^. θα θλίβουν τις χήρες και θα καταταλαιπωρούν τα ορφανά.

Ακόμη θα εισχωρήσει και στο λαό απιστία, ασωτία, μίσος, έχθρα, ζήλεια, φιλονικία, κλεψιά, μέθη, έξαλλες διασκεδάσεις, μοιχεία, πορνεία, φόνοι και διαρπαγές". Είπε τότε ο αδελφός : "Και τί θα μπορεί να κάνει κανείς σε τέτοιους δύσκολους καιρούς;" Και απάντησε ο Γέροντας : "Παιδί μου, σε τέτοιες μέρες θα σωθεί εκείνος που θέλει και προσπαθεί να σώσει την ψυχή του και αυτός θα ονομαστεί μέγας στη Βασιλεία των Ουρανών".

____________

*Πρβλ. Ματθ. 24, 12

ΠΗΓΗ : ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ, ΤΟΜ. Α΄, ΕΚΔ. Ι. ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΥ "ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ", ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1994, σ. 115 κ.ε. 

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ - ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Το Καθολικό Ι.Μονής Αγίου Γεωργίου "Καραϊσκάκη" στο Μουζάκι.

Ὁ βίος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀγώνισμα καὶ ὁ χρόνος τῆς ἐπίγειας ζωῆς του εἶναι στάδιο. Ἡ πρώτη δωρεὰ τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο εἶναι ὁ χρόνος τοῦ βίου του, ἡ ἐπίγεια ζωή του. Ἂν μετρήσουμε τὸ χρόνο αὐτὸ τοῦ βίου μας μὲ φυσικὸ μέτρο, εἶναι μηδαμινός, μιὰ ἐλάχιστη διάρκεια μέσα στὴν ἡλικία τῶν φυσικῶν ὄντων. Ἂν τὸν συναρτήσουμε μὲ τὸν πνευματικὸ κόσμο, εἶναι ἡ αἰωνιότης. Πάντως μεγάλη δωρεὰ καὶ πολύτιμο ἀγαθὸ στὴ ζωὴ αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται χρόνος, κεφάλαιο, ποὺ ἄλλοι τὸ μεταλλεύουν καὶ ἄλλοι τὸ σκορπίζουν. Οἱ Χριστιανοὶ «ἐξαγοράζονται τὸν καιρόν».

Ὁ χρόνος εἶναι μία διάσταση – ἡ τέταρτη διάσταση, ποὺ λαμβάνει τὴν ἀρχὴ καὶ τὴν ὕπαρξή της συγχρόνως μὲ τὴν ἀρχὴ καὶ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου. Ἡ Θεία Γραφὴ λέγει: «ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν». Αὐτὸ ὡς πρὸς τὸ χρόνο φανερώνει, ὅπως ἑρμηνεύει ὁ Μέγας Βασίλειος, ὅτι «συμφυὴς ἄρα τῷ κόσμῳ... ἢ τοῦ χρόνου διέξοδος ὑπέστη». Τὰ ἴδια πρεσβεύουν καὶ διδάσκουν καὶ ὁ Ἀναξαγόρας καὶ ὁ Πλάτων.

Ὡς πρὸς τὴν ἀξία καὶ σημασία του, οἱ ἀρχαῖοι ὀνόμαζαν τὸ χρόνο «πολυτελέστατον ἀνάλωμα» καὶ ἔλεγαν ὅτι «ὁ χρόνος ἐστὶ δάνος», δηλαδὴ ὁ χρόνος εἶναι δάνειο, ποὺ δίδεται στοὺς ἀνθρώπους γιὰ νὰ τὸν χρησιμοποιήσουν.

Μέσα στὸ χρόνο καὶ τὸ χῶρο δημιουργεῖ ὁ ἄνθρωπος τὴν ἱστορία του, ποὺ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς προσπάθειας, τοῦ ἀγώνα καὶ τῆς ἐμπειρίας τῶν γενεῶν, καὶ ποὺ προχωρεῖ καὶ κατευθύνεται πρὸς ἕνα τελικὸ σκοπὸ κατὰ τὸ σχέδιο καὶ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

Τίποτε δὲν ἔδωσε ὁ Θεὸς ἕτοιμο στὸν ἄνθρωπο, τὸν ἔπλασε «κατ’ εἰκόνα» καὶ ἐζήτησε ἀπ’ αὐτὸν τὸ «καθ’ ὁμοίωσιν». Τοῦ ἔδωσε τοὺς ὅρους καὶ τὶς δυνατότητες νὰ αὐξηθεῖ καὶ νὰ κατακυριεύσει τὴ γῆ, ὅλη τὴ φυσικὴ δημιουργία.

Ἀλλὰ προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι μόνο νὰ κατακτήσει τὴ γῆ, νὰ ὑποτάξει τὴν ὑλικὴ δημιουργία. Εἶναι ἀκόμη, μάλιστα δὲ πρῶτο, νὰ κατακτήσει τὸν ἑαυτό του, νὰ καλλιεργηθεῖ ἐσωτερικὰ καὶ νὰ ἐξημερωθεῖ ἠθικά, μὲ ἕνα λόγο, νὰ ὁμοιωθεῖ πρὸς τὸν Θεό. Γιατὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι μὲν ἐντὸς ἀλλ’ εἶναι καὶ ὑπεράνω τῆς ἱστορίας. Ὡς βιολογικὸς ὀργανισμός, ὁ ἄνθρωπος εἶναι «ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου τούτου» μέσα στὸ χῶρο καὶ τὸ χρόνο τοῦ φυσικοῦ κόσμου, ἀλλὰ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὸ σκοπὸ καὶ τὸν προορισμὸ τῆς ζωῆς του, εἶναι ἔξω τῶν διαστάσεων τῆς φυσικῆς ἐμπειρίας. Ὁ χῶρος καὶ ὁ χρόνος τοῦ βίου εἶναι τὸ στάδιο τῆς ἠθικῆς τελειώσεώς μας, ὁ δρόμος τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ περάσουμε, γιὰ νὰ φθάσουμε στὸν κόσμο ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ἐκτὸς τῶν συνθηκῶν τῆς ὑλικῆς κτίσεως, ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου.

«Πιστεύομεν διὸ καὶ λαλοῦμεν», ποὺ σημαίνει ὅτι κηρύττουμε καθὼς πιστεύουμε καὶ ἀπευθυνόμαστε σὲ ἀνθρώπους ποὺ πιστεύουν, ἂν καὶ δὲν ἀγνοοῦμε ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ στὸν καιρό μας ποὺ πιστεύουν διαφορετικά. Ἀλλ’ ἐμεῖς ὡς Χριστιανοὶ μάθαμε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀπὸ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ νὰ συνδέουμε τὸ φυσικὸ χρόνο μὲ τὴν αἰωνιότητα, ἐπειδὴ πιστεύουμε ὅτι πέραν τοῦ κόσμου τούτου ὑπάρχει ὁ μεγάλος προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ γι’ αὐτὸ τρέχουμε τὸ δρόμο τοῦ βίου «διώκοντες κατὰ σκοπόν», ὅπως γράφει ὁ Ἀπόστολος, ἔχουμε δηλαδὴ ἀντικειμενικὸ σημεῖο καὶ τέρμα πρὸς τὸ ὁποῖο κατευθυνόμαστε. Ἂν δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ ἀλήθεια, τότε εἴμαστε τραγικοὶ ἄνθρωποι στὴ ζωή.

Κινούμαστε ἀπὸ μία ἀόρατη καὶ παντοδύναμη αἰτία πρὸς τὰ ἐμπρός, πρὸς τὸ θάνατο, χωρὶς νὰ μποροῦμε νὰ προβάλουμε ἀντίσταση. Ἕνα ρεῦμα μᾶς παρασύρει διαρκῶς, θέλουμε νὰ ἁπλώσουμε τὰ χέρια, νὰ κρατηθοῦμε ἀπὸ κάπου, νὰ σταθοῦμε στὴν ὄχθη τοῦ ποταμοῦ, νὰ δοῦμε τὸ ρεῦμα νὰ φεύγει ἐμπρὸς κι ἐμεῖς νὰ μένουμε πίσω. Μάταια ὅμως! Ἡ δύναμη ποὺ μᾶς παρασύρει, εἶναι ἐντός μας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τῆς ξεφύγουμε. Εἶναι ὁ νόμος τῆς ἀενάου καὶ διαρκοῦς ἀλλαγῆς τοῦ φυσικοῦ κόσμου.

Συμβατικά, λέμε ὅτι εἰσερχόμαστε σὲ νέο ἔτος. Τοῦτο ἁπλῶς εἶναι ἕνα σχῆμα λόγου, γιατὶ καὶ ὁ χρόνος καθ’ ἑαυτὸν καὶ ἡ διαίρεση τοῦ χρόνου σὲ ἑβδομάδες καὶ μῆνες καὶ ἔτη καὶ αἰῶνες, εἶναι λογικὲς κατασκευές, ποὺ σὰν μόνη πραγματικὴ βάση ἔχουν τὸ φυσικὸ γεγονὸς τοῦ ἡμερονυκτίου. Εἰσερχόμαστε λοιπὸν σὲ νέο πολιτικὸ ἔτος καὶ πάντοτε μὲ πολὺ κοινὸ τρόπο μοιράζομε τυπικὲς εὐχές. «Αἴσιο καὶ εὐτυχὲς τὸ νέο ἔτος» εἶναι ἡ συνηθισμένη καὶ στερεότυπη εὐχή.

Ἄλλο τώρα πῶς φαντάζεται, πῶς ἐννοεῖ καὶ πῶς θέλει ὁ καθένας τὴν εὐτυχία. Αἴσιο καὶ εὐτυχὲς εὐχόμαστε καὶ ἐμεῖς τὸ νέο ἔτος σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ μάλιστα στοὺς «οἰκείους τῆς πίστεως». Μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ἡ εὐτυχία εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ ἱκανοποίηση ἀπὸ τὴν ἐκτέλεση τοῦ θείου θελήματος, καὶ μὲ τὴν πίστη ὅτι ἡ εὐτυχία αὐτὴ δὲν εἶναι δῶρο τῆς ἀνύπαρκτης τύχης, ἀλλὰ ἀποτέλεσμα τῆς συνεργασίας τῆς Θείας Χάριτος καὶ τῆς ἀνθρώπινης θελήσεως.

Εἶπε κάποιος ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους ὅτι «ἡ μὲν γὰρ ἐμπειρία τέχνην ἐποίησεν, ἡ δ’ ἀπειρία τύχην». Ἡ πίστη στὴν τύχη εἶναι γνώρισμα τῶν ἀπείρων καὶ τῶν ὀκνηρῶν. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς δίνει σ’ ἐκείνους ποὺ ἔχουν, σ’ ἐκείνους ποὺ ξέρουν τὸ χρόνο τῆς ζωῆς τους μὲ ἐμπειρία, σ’ ἐκείνους ποὺ ἔμαθαν νὰ δεσμεύουν, νὰ ἀξιοποιοῦν τὸ χρόνο τοῦ βίου τους κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. «Οὐ στερήσει Κύριος τὰ ἀγαθὰ τοῖς πορευομένοις ἐν ἀκακίᾳ».

ΠΗΓΗ : "Τόλμη" (περιοδικό), Φεβρουάριος 2005.