ΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΥ ΤΟΝ ΓΛΥΤΩΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗ ΚΟΛΑΣΗ - ΓΕΡΩΝ ΕΥΛΟΓΙΟΣ ΤΟΥ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΟΥ (+1840 - 1948)

To 1901 o Γέρων (του Κελλίου Αγίου Γεωργίου του Φανερωμένου πλησίον των Καρυών) Παχώμιος, γερασμένος και ασθενής, στην επιθανάτια κλίνη έβλεπε δαίμονες. Ο Γέροντας Ευλόγιος στάθηκε συμπαραστάτης και παρηγορητής του όταν, κατά τις ανεξερεύνητες κρίσεις του Θεού, προσευχόμενος είδε την ψυχή του να πορεύεται στην κόλαση, πρόσπεσε με θερμά δάκρυα στη μεσιτεία της Παναγίας για την ψυχή του Γέροντός του. Μη μπορώντας να αντέξει την απώλειά του, δανείστηκε χρήματα για να κάνουν λειτουργίες ιερείς και να προσευχηθούν ασκητές επί σαρανταήμερο για την ψυχή του. Την τεσσαρακοστή ημέρα εμφανίστηκε χαρούμενος μπροστά του ο Γέρων Παχώμιος και τον ασπάστηκε, ευχαριστώντας τον για την σωτηρία του. Προς χάρη του η Θεοτόκος, τον είχε απαλλάξει από την κόλαση.

ΠΗΓΗ : "ΠΡΩΤΑΤΟΝ",  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1984, αριθ. 11, σελ.  κ.ε.

ΤΟ ΜΗΛΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ - ΓΕΡΩΝ ΤΙΜΟΘΕΟΣ Ο ΡΩΣΟΣ (+1848)

Είχαμε κάποτε στο Βαλαάμ (νησί της Ρωσίας με περίφημο κοινόβιο μοναστήρι) έναν καλόγερο πνευματικό μου αδελφό. που μου άνοιξε την καρδιά του και μου είπε ότι ως εκείνη την στιγμή προσευχόταν έχοντας αφιερώσει στην προσευχή όλη του την διάνοια και με την καρδιά να καίγεται από θεία φλόγα αγάπης και γινόταν άλλος άνθρωπος, άλλαζε ολοκληρωτικά συχνά βρισκόταν σε έκσταση και φαινόταν νά΄ ναι μαζί μ΄ αυτούς που βρίσκονταν κιόλας στον Παράδεισο. Έβλεπε πλήθη αγγέλων, αγίων και άλλων εκλεκτών του Θεού, έβλεπε δέντρα διάφορα με υπέροχους καρπούς, μα πιο πολύ απ΄ όλα τραβούσε την προσοχή του ένα και μοναδικό δέντρο, το πιο υπέροχο απ΄ όλα, που οι καρποί του μοιάζανε συνηθισμένα μήλα. Αυτό το δέντρο το εθαύμαζε ιδιαίτερα και δεν ήθελε να κουνήσει από κοντά του. Έρχεται λοιπόν και τον πλησιάζει ένα παλληκάρι με λαμπρή φορεσιά και χρυσό ζωνάρι κι τον ρωτάει :

- Τί στέκεσαι και θαυμάζεις εκεί ; Θέλεις να δοκιμάσεις ετούτα τα φρούτα ;

Ο μοναχός του απάντησε :

- Αν ήταν τούτο δυνατό, πολύ θα τόθελα.

Το παλληκάρι έκοψε ένα μήλο, του τόδωσε και τον πρόσταξε να το φάει. Όταν τόφαγε, τότε βρέθηκε ξαφνικά στο κελλί του να κάνει προσευχή. Και τόσο γλυκιά και νόστιμη έμεινε στο στόμα του η γεύση του μήλου που δεν μπορούσε να την περιγράψει με ανθρώπινα λόγια και τίποτα στον κόσμο δεν του φάνηκε αντάξιό της. Ό,τι είναι γλυκό και νόστιμο σ΄ αυτό τον κόσμο, είναι γλυκό και νόστιμο όταν το δοκιμάζεις, όταν δηλ. είναι ακόμα μέσα στο στόμα σου, ύστερα όμως το ξεχνάς. Όμως ο καρπός του Παραδείσου είναι αλλιώτικος.  Πέρασαν δέκα χρόνια κι ακόμα υπάρχει στο στόμα του η γλύκα.

Μολονότι ο γέρων Τιμόθεος μιλούσε για κάποιον άλλο, υποθέτω πως αυτός ο ίδιος αξιώθηκε αυτή την αγγελική ζωή. Στον Άθωνα εγκαταβίωσε στο κελλί του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου στο Παλιομονάστηρο. Ετελειώθη στα 1848.

ΠΗΓΗ : "ΠΡΩΤΑΤΟΝ",  ΜΑΪΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 1984, αριθ. 10, σελ. 55.

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΥΧΩΝ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Ο υποτακτικός του Γέροντος Τύχωνα ο π. Παίσιος (ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης) μας διηγήθηκε το εξής : 

Ο Παπά - Τύχωνας, όταν λειτουργούσε, δεν ήθελε άλλον μέσα σ΄ αυτό το εκκλησάκι. Άφηνε τον υποτακτικό του στο διάδρομο πολλές φορές. H Θεία Λειτουργία για τον Γέροντα ήταν ένα άνοιγμα του ουρανού. Σαν τον Παύλο ηρπάζετο και σαν τον Άγιο Σπυρίδωνα συναναστρέφετο τους αγγέλους του Κυρίου. Όταν έμπαινε στη Θεία Αναφορά και άρχιζε να διαβάζει την ευχή : "Μετά τούτων και ημείς των μακαρίων δυνάμεων Δέσποτα Φιλάνθρωπε βοώμεν και λέγωμεν Άγιος, Άγιος......", ο παπά - Τύχων έβλεπε τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ. "Το περιεχόμενον του μέλλοντος αιώνος", "πλήρες δόξης" αρχίζει από εδώ κάτω, όπως ξέρουμε. Ο παπά - Τύχων "αντεγωνίζετο με τας ουρανίας δυνάμεις εις το ακατάπαυστον άσμα", όπως θα έλεγε ο Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς. Μέσα σ΄ αυτή την θεία και ουράνια ατμόσφαιρα επαιρνούσε καμιά ώρα περίπου, οπότε συνήρχετο από το όραμα, έβλεπε τα κεριά αναμμένα εμπρός τους, το άγιο αντιμήνσιο απλωμένο επάνω στην αγία Τράπεζα και έσπευδε να τελειώσει τη Θεία Λειτουργία. Χαρακτηριστικά έλεγε ο Γέροντας : "Εγώ λειτουργήσει αρχάγγελος εδώ, Σεραφείμ εκεί, φύλακας Άγγελος πιο εκεί. Πώ, πώ πώ, παπά - Τύχωνας λειτουργεί ! Όχι παραγυιό, γρήγορα - γρήγορα χερουβικό τελειώσει. Νους πάει Αγία Τριάδα".

ΠΗΓΗ : Χ. ΦΙΛΟΑΘΩΝΙΤΟΥ, Ο ΠΑΠΑ - ΤΥΧΩΝ, εκδ. Ι.Μ. ΟΣΙΟΥ ΔΑΒΙΔ ΕΥΒΟΙΑΣ, 1972, σ. 14 κ.ε.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΚΡΕΜΛΙΝΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΑΠΑ ΤΥΧΩΝ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

Σε μια επαρχία είχε ταλαιπωρηθεί πολύ, γιατί οι κάτοικοι εκεί έτρωγαν ψωμί από βρίζα (σίκαλη). Επειδή δε ο Τιμόθεος (Τύχων) δεν έτρωγε τίποτε άλλο εκτός από ψωμί, και το ψωμί της σίκαλης είχε συνήθως μια άσχημη μυρωδιά και είναι σαν λάσπη, δεν μπορούσε να το φάει. Γι΄ αυτό είχε εξαντληθεί ο νέος. Πηγαίνει λοιπόν στον φούρναρη, από τον οποίον είχε ζητήσει και άλλη φορά, να τον ξαναπαρακαλέσει για λίγο άσπρο ψωμί, επειδή νόμιζε ότι θα έχει για τον εαυτό του καλό ψωμί. Εκείνος όμως, μόλις είδε τον Τιμόθεο από μακριά ακόμη, του είπε να φύγει.

Λυπημένος και εξαντλημένος όπως ήταν ο νέος, έπιασε μια άκρη και με όλη την παιδική του απλότητα έκανε προσευχή στην Παναγία : "Παναγία μου, θέλω να με βοηθήσεις, γιατί θα πεθάνω στο δρόμο.....................". Δεν πρόλαβε να τελειώσει την προσευχή του και ξαφνικά του παρουσιάζεται μια Κόρη με λαμπερό πρόσωπο, του δίνει μια φρατζόλα άσπρο ψωμί, και αμέσως εξαφανίζεται.

Όταν ένας νεαρός καλόγηρος του έδειχνε ένα βιβλίο που μέσα είχε άγιες εικόνες της Θεοτόκου, που τιμά ο Ρωσικός λαός, ο Γέροντας στάθηκε συγκινημένος στην εικόνα της Παναγίας του Κρεμλίνου. Εζήτησαν εξηγήσεις οι λίγοι μαθηταί του και ο παπά - Τύχων με σπασμένα Ελληνικά τους είπε :

"Εγώ ήμουνα έξω φούρνο και έβλεπα ψωμί άσπρο από βιτρίνα. Εγώ όμως λεπτά δεν είχα αγοράσει ψωμί άσπρο. Έτρωγα μόνο μαύρο. Φτωχό παιδί Τιμόθεος. Τότε βγαίνει εμπρός μου Βασίλισσα Κυρία και δίνει εμέ ψωμί άσπρο. Τα έχασα. Χάνω Κυρία. Μπαίνω μέσα φούρνο και λέω ψωμά, πού Κυρία Βασίλισσα, που έδωσε εμένα ψωμί άσπρο ; Φύγε, δεν ξέρω εγώ εδώ Κυρία Βασίλισσα μου λέει.................. Να αυτήν εδώ ήταν. Η Παναγία του Κρεμλίνου".

ΠΗΓΕΣ : Χ. ΦΙΛΟΑΘΩΝΙΤΟΥ, Ο ΠΑΠΑ - ΤΥΧΩΝ, εκδ. Ι.Μ. ΟΣΙΟΥ ΔΑΒΙΔ ΕΥΒΟΙΑΣ, 1972, σ. 10 κ.ε., ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΑΓΙΟΡΕΙΤΑΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ, εκδ. ΙΕΡΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ, ΣΟΥΡΩΤΗ 1993, σ. 15 κ.ε.

"........Η ΑΓΟΓΓΥΣΤΗ ΥΠΟΜΟΝΗ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ" - ΓΕΡΩΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ (1814-1880)

Ο Γέροντας (Καυσοκαλύβια - Κερασιά) έλεγε : "Σήμερα οι μοναχοί σώζονται μόνο δια του πειρασμού, διότι αρετή δεν υπάρχει^. όσοι δεν υποστούν τη δοκιμασία του πειρασμού, θα ευρεθούν με τους παλαιότερους πατέρες, που πολλά εργάζονταν. Αρκεί ν΄ αντέξει κανείς τον πειρασμό, διότι η αγόγγυστη υπομονή ισοδυναμεί με προσευχή. Ο διάβολος μας πειράζει όχι όσο εκείνος θέλει, αλλά όσο του επιτρέπει ο Θεός. Με τις δολοπλοκίες του ο εχθρός επιχειρεί να αμβλύνει τη συνείδηση του ανθρώπου, του εμπνέει απελπισία και απόγνωση ή του καταφέρει καύχηση και έπαρση για ανύπαρκτη αγιότητα. Οι πανουργίες και οι κατεργαριές του - πλήθος. Σ΄ όσους επιθυμούν τη σωτηρία, εκείνος ρίχνεται σαν λυσσασμένος σκύλος................... Εγώ του έχω πει : "Διάβολε, κάνε με ό,τι θέλεις ! Τίποτα δεν θα κατορθώσεις. Πνευματικό έχω και κοινωνώ των Αγίων Μυστηρίων. Τί να κατορθώσεις με τις δολοπλοκίες σου ;".

Προσκαλώντας τον Γέροντα σε ευρύτερη συζήτηση τον ρωτήσαμε : "Άραγε και στη μόνωση δεν υπάρχουν πειρασμοί ; Άραγε κι εσύ, ζώντας εδώ, δεν απέκτησες κάποιες ιδιαίτερες εμπειρίες ;".

- "Ω ! πόσους πειρασμούς δεν μου έστειλε ο εχθρός και πόσες δεν ήταν οι πλεκτάνες του ! Απέκτησα πείρα και άλλων τόπων, εν τέλει όμως απεφάσισα να υπομείνω εδώ, σ΄ αυτό εδώ το μέρος, γνωρίζοντας ότι τους πειρασμούς δεν τους αποφεύγεις πουθενά. Αν θέλεις να μη σε μάχεται ο εχθρός, πιές, φάε, κοιμήσου και κάνε ό,τι του είναι επιθυμητό^. δεν πρόκειται να σ΄ ενοχλήσει ούτε με πειρασμούς ούτε με σκοτούρες^. είναι σαν τον σκύλο. δεν τον πειράζεις κάθεται ήσυχος. τον πείραξες, χυμά να σε δαγκώσει. Πρέπει να έχεις έμπειρο πνευματικό και σύμβουλο, τον οποίο να ευλαβείσαι, διότι εκεί, στην ευλάβεια, περικλείεται η ταπείνωση.

ΠΗΓΗ : "ΠΡΩΤΑΤΟΝ",  ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1983, αριθ. 6, σελ. 115 κ.ε.