ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΚΟ Η ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑ

Σε μια από τις ησυχαστικές Καλύβες των Κατουνακίων, ένας υποτακτικός, ο Μοναχός Χερουβείμ, πολλά χρόνια στην υπακοή, από φθόνο κι συνεργεία του εχθρού της αρετής και εφευρέτη της κακίας Σατανά, διαφώνησε με τον Γέροντα του Μοναχό Ακάκιο, και έτσι όπως ήταν σκανδαλισμένοι έτυχε ο Γέροντας Ακάκιος να πεθάνει. Ύστερα από αρκετά χρόνια αρρώστησε και ο υποτακτικός Μοναχός Χερουβείμ και πέθανε κι αυτός, χωρίς να ζητήσει συγχώρεση, ο υποτακτικός από τον Γέροντά του. Έτσι έφυγαν και οι δυο, από τον κόσμο τούτο και την ψεύτικη αυτή ζωή, με την αδιαλλαξία και δεν είχε συγχωρέσει ο ένας τον άλλο. Μετά τρία χρόνια, από το θάνατο του Γέροντα Ακάκιου, κατά την τάξη των Μοναχών και γενικά των χριστιανών, οι άλλοι Μοναχοί και γείτονες μετά του υποτακτικού Χερουβείμ είχαν κάνει ανακομιδή του Γέροντα και βρέθηκαν τα οστά του καθαρά. Ένα χρόνο μετά την ανακομιδή του Γέροντα Ακάκιου, όπως είπαμε, κοιμήθηκε και ο υποτακτικός του Μοναχός Χερουβείμ. Όταν όμως ήρθε ο καιρός να κάνουν την εκταφή, βρήκαν το σώμα του υποτακτικού Χερουβείμ τελείως αδιάλυτο και ακέραιο όπως ήταν πριν από τρία χρόνια που τον είχαν ενταφιάσει, τόσο, που και αυτά τα ρούχα δεν είχαν λειώσει. Οι γειτονικοί ασκηταί και ερημίτες έκαμαν θερμή προσευχή στον πανάγαθο Θεό να συγχώρεσει τον αδελφό αυτόν. Ένας γείτονας, από τους στενότερους φίλους του Μοναχού Χερουβείμ, θυμήθηκε την διαφωνία που είχε αυτός με τον Γέροντα του Ακάκιο, έτρεξε το είπε στον, εφησυχάζοντα τότε στο Άγιον Όρος, Αρχιερέα Φώτιο. Ο  Αρχιερέας μαζί με όλους τους γειτονικούς Μοναχούς και ερημίτες, πήρε το οστά του Γέροντα του Ακάκιου, τα εναπόθεσε επάνω στο αδιάλυτο σώμα του υποτακτικού του Μονάχου Χερουβείμ και γονατίσας έκαμε μαζί με όλους τους Πατέρες θερμή προσευχή, και αφού ανέγνωσε επί του νεκρού την συγχωρετική ευχή, αμέσως διελύθη το σώμα και τα ρούχα και έγιναν σκόνη. Ο  ιερός Αυγουστίνος λέγει: «Ουδέν του θανάτου βεβαιώτερον, καί ουδέν της ώρας αδηλότερον» και επειδή είμαστε όλοι θνητοί και κανείς δεν γνωρίζει την ώρα ή την στιγμή που θα αποδήμησει από την μάταιη αυτή ζωή, το πάθημα αυτό του αδελφού Χερουβείμ, ας γίνη μάθημα σε μας και να είμαστε πάντα έτοιμοι, κατά το λόγο του Κυρίου «γίνεσθε έτοιμοι, ότι ο θάνατος ως κλέπτης έρχεται» (Ματθ. ΚΔ' 44) και πρέπει να δίνουμε και να παίρνουμε συγχώρεση από όλους τους ανθρώπους είτε εχθροί είτε φίλοι είναι αυτοί και επειδή τούτο είναι εντολή του Κυρίου ημών Ιησού Χρίστου «αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τους επηρεάζοντας υμάς», και «εάν γαρ αφήτε τοίς ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει καί υμίν ό πατήρ υμών τα παραπτώματα υμών» (Ματθ. ΣΤ' 14 -15). «άφετε καί άφεθήσεται ύμίν κλπ».

Πηγή : ΑΝΔΡΕΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ.

ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΓΝΩΣΤΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ (+) π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ (ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ)

Ένα κείμενο μας από τα παλιά αναδημοσιεύουμε σήμερα, εις μνήμη του μακαριστού φλογερού αγωνιστή και εθνεγέρτη Μητροπολίτου Φλωρίνης (+) π. Αυγουστίνου, επί τη συμπληρώσει εσχάτως δύο ετών από της εκδημίας του.

Ως εισαγωγική παρατήρηση του παρόντος σημειώματος, δεν θα μπορούσε να είναι άλλη, απ΄ αυτήν που ερμηνεύει την προέλευση του ονόματος Καντιώτης. Αναδιφώντας και ερευνώντας στα μονοπάτια της Ιστορίας του Ελληνικού έθνους, παρατηρήσαμε ότι η ονομασία αυτή αποδίδονταν για να προσδιορίσει την πόλη του Ηρακλείου της Κρήτης. Ειδικότερα, εν τάχει σημειώνουμε ότι η αρχαιότατη αυτή πόλη, την οποία πρότερον καλούσαν και Μάτιον, έλαβε την ονομασία Χανδάκι από τους Άραβες – όταν το 823 μ.Χ. κατέλαβαν την Κρήτη – οι δε Έλληνες συνήθιζαν να τη αποκαλούν Χάνδακα. Ακολούθως, οι Ευρωπαίοι και οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν την ονομασία Candia, ενώ στα 1850 περίπου μετονομάσθηκε εκ νέου Ηράκλειο, μετά από πρωτοβουλία των λογίων της πόλης. Ο Χάνδακας απετέλεσε καθ΄ όλη την έως σήμερα ιστορική του διαδρομή, σημαντικότατο έρεισμα στην περιοχή, μετά δε την Δ΄ Σταυροφορία πέρασε στα χέρια των Ενετών, οι οποίοι οχύρωσαν υποδειγματικά τον Χάνδακα, καθιστώντας τον ένα από τα μεγαλύτερα και ισχυρότερα φρούρια του κόσμου αφενός και αφετέρου το τελειότερο υπόδειγμα της οχυρωματικής των μετά τον Μεσαίωνα χρόνων. Ως διεφάνη λοιπόν ξεκάθαρα, η ονομασία Καντιώτης ανεπιφύλακτα ταυτίζεται με την Candia, το μετέπειτα Ηράκλειο δηλαδή της Κρήτης, και εμφανίζεται τους μεσαιωνικούς χρόνους. Στις 4 Οκτωβρίου του 1669, μετά το πέρας του Τούρκο – Βενετικού πολέμου, στα υπερήφανα τείχη του Χάνδακα υπεστάλη η σημαία του Αγίου Μάρκου και υψώθηκε η ερυθρά ημισέληνος, που σήμανε πλέον το πέρασμα της περήφανης πόλης του Χάνδακος και της Κρήτης στα χέρια της κυριαρχίας της μαύρης Οθωμανικής δεσποτείας. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι, μετά την αλλαγή αυτή, στον Χάνδακα παρέμειναν μόνον δύο ιερείς, τρεις γέροντες, μια γριά και τρεις εβραίοι, ενώ σημαντικό τμήμα του πληθυσμού – μη υποκύπτοντας στην Οθωμανική δουλεία – εξαναγκάστηκε σε μετανάστευση. Φαίνεται λοιπόν ότι, μετά την άλωση του Χάνδακος από τους Οθωμανούς, ένα τμήμα των κατοίκων του, περιπλανώμενο εγκαταστάθηκε στη νήσο Πάρο, όπου δύο αιώνες μετέπειτα, απαντάται το όνομα Καντιώτης, αρκετές φορές σε έγγραφα που σχετίζονται με τη Ελληνική Επανάσταση του 1821 και εντεύθεν. Στους ιερούς αγώνες της εθνικής παλιγγενεσίας του 1821, απαντούμε στρατιώτη Αντώνιο Καντιώτη με αριθμό μητρώου Μ.Υ. 18798. Στο 11^ο τεύχος του έγκριτου περιοδικού «Παριανά», καταγράφονται ως αγωνιστές ο Αντώνιος Καντιώτης από τις Λεύκες Πάρου – γενέτειρα του σεπτού Ιεράρχου μας – ως και ο Φιλικός Κωνσταντίνος Καντιώτης. Το όνομα απαντάται μερικές φορές ακόμη σε διάφορα έγγραφα της περιόδου αυτής, καταχωρημένο όμως σε άλλες κοινότητες της Πάρου. Λίγα έτη αργότερα, κατάλογος της Αλληλοδιδακτικής Σχολής Λευκών της Πάρου καταγράφει μαθητή (5 Δεκεμβρίου 1829) με το όνομα Νικόλαος Καντιώτης (Γενικά Αρχεία του Κράτους, Υπουργείο Θρησκ. Φ.22). Ο ίδιος φάκελος μνημονεύει επίσης μαθητή Κωνσταντίνο Κανδιώτη, ενώ στα 1831, στις 2 Μαΐου, απαντούμε το όνομα Αθανάσιος Ιω. Καντιώτη (ΓΑΚ, Υπουργείο Θρησκ., Φ.39). Πενήντα περίπου έτη μετέπειτα, στα 1879, συναντούμε επίτροπο του ναού της Αγίας Τριάδος Λευκών τον Ανδρέα Νικ. Καντιώτη, προφανώς, προπάτορα του σεπτού Μητροπολίτου μας («Παριανά», τ.28/1998). Από την παράθεση των στοιχείων αυτών δεν έχουμε ασφαλώς την δυνατότητα να ορίσουμε επακριβώς την συγγενική σχέση του π. Αυγουστίνου με κάποιον απ΄ τους ανωτέρω αναφερομένους Παριανούς. Μπορούμε όμως με μεγαλύτερη ασφάλεια να πιθανολογήσουμε ότι – αναμφισβήτητα κάποιος εξ αυτών, ή πολλοί περισσότεροι – είχαν συγγενική σχέση με τον Μητροπολίτη μας, και ότι αναμφισβήτητα πρόκειται για τους προπάτορές του. Ο ακριβής προσδιορισμός της σχέσης αυτής χάνεται στο βάθος του χρόνου, ίσως όμως νεώτερες έρευνες φέρουν στην επιφάνεια ισχυρότερα στοιχεία και επιχειρήματα περί αυτού. Θεωρώντας δε βέβαιο, ότι οι νεώτεροι βιογράφοι του Μητροπολίτου μας θα ασχοληθούν έτι περισσότερο με τη συγκεκριμένη φάση της ιστορικής οικογενειακής του διαδρομής. Οι ανωτέρω πληροφορίες δικαιολογούν ως ένα βαθμό το υψηλό πατριωτικό φρόνημα και την ακραιφνή εθνική συνείδηση του γενναίου ποιμενάρχου μας, εξηγούν το αίσθημα ευθύνης που τον διακατέχει και εκδηλώνεται σε όλους ανεξαιρέτως τους έως τις μέρες μας σημαντικούς σταθμούς της ποιμαντορίας του, ερμηνεύουν την γεραρά του δράση ως θεματοφύλακα του Ελληνισμού και των παραδόσεων του, αποκωδικοποιούν την αστείρευτη αγάπη του για το Γένος και τον τρόπο που μεταλαμπαδεύει αυτήν και εθνεγείρει τον λαό. Κλείνοντας τη μικρή αυτή περιπλάνηση στα μονοπάτια της Ιστορίας, ευχόμαστε εκ βαθέων, έτη μακρά και ειρηνικά στον Κυκλαδίτη – Κρητικό ποιμενάρχη μας. Έτη μακρά, Σεβασμιώτατε π. Αυγουστίνε. Έτη μακρά, εν υγιεία διηνεκεί και αμεταπτώτω.

Πηγή : «Σάλπιγξ Ορθοδοξίας», περιοδικό της Ι.Μ. Φλωρίνης, Δεκέμβριος 1998, αρ. τευχ. 345, σελ. 346.

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΛΗΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Η Κυρία Θεοτόκος όταν φανερώθηκε στον πρώτο ερημίτη του Άθωνα, τον άγιο Πέτρο (655—681) και μετά από τέσσερις ως πέντε αιώνες στον ηγούμενο της Μεγίστης Λαύρας Νικόλαο και στον ένα και στον άλλο είπε: «Η κατοίκησή σας και η κατά Θεόν ανάπαυσή σας αλλού πουθενά δεν θα είναι παρά μόνο στο Όρος του Άθωνος, το οποίον έλαβα από τον Υιόν και Θεόν μου να είναι κλήρος δικός μου, στον οποίον εκείνοι που θέλουν να αναχωρήσουν από τις κοσμικές φροντίδες συγχύσεις, να έρχονται σ' αυτό και να δουλεύουν στο περιβόλι αυτό, να καλλιεργούν την αρετή, την καθαρότητα της καρδιάς και την αγνότητα της ψυχής τους και από τώρα και εμπρός θα λέγεται από όλους «Άγιον Όρος» «Αγιον Όρος τουτεΰθεν κεκλήσεται... καί περιβόλι δικό μου». «Υπόσχομαι δε, πολύ να αγαπώ, να βοηθώ και να σκέπω εκείνους, που με άδολη καρδιά έρχονται να δουλέψουν ολόψυχα στο Θεό, να προσεύχονται αδιάκοπα για την ψυχή τους, να παρακαλούνε το Θεό για την Εκκλησία Του και όλο τον κόσμο να τον φωτίσει ο Θεός να γίνουν όλοι πρόβατα γνήσια και άδολα του Χρίστου και Θεού μας». «Με το έλεος και τη χάρη του Υιού και Θεού μου θα γεμίσει από την μια άκρη ως την άλλη το Όρος τούτο από Μοναχούς πλήθος πολύ ευσεβών και Ορθοδόξων. Για τούτο χαίρεται και αγάλλεται το πνεύμα μου, διότι όλοι αυτοί, θα υμνούν, θα ευλογούν και θα δοξάζουν το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομα της Παναγίας Τριάδος. Από αυτούς τους Μοναχούς, με τα σημεία και θαύματα που θα κάνουν, με την καθαρή και άγια ζωή τους, θα δοξάζεται και θα μεγαλύνεται, σε όλα τα πλάτη και τα μήκη, σε Ανατολή και Δύση, σε Βορρά και Νότο το όνομα του Θεού από όλον τον κόσμο». «Από την θλίψη, τη στενοχώρια, τους πειρασμούς, τα σκάνδαλα και τις στερήσεις που θα υπομένουν οι Μοναχοί αυτοί, θα μάθει ο κόσμος να κάνει υπομονή στις δύσκολες στιγμές της ζωής του». «Για όλα αυτά δε που θα υπομένουν αυτοί και δι' αυτών όλος ο κόσμος, θα παρακαλέσω τον Υιόν και Θεόν μου να συγχώρεση τις τυχόν ελλείψεις τους και να τους αξιώσει θείων και ουρανίων χαρισμάτων. Θα παρακαλέσω να τους χαρίσει ειλικρινή μετάνοια και φωτισμό για να κάνουν καλήν απολογία, κατά την ημέρα εκείνη την μεγάλη και επιφανή της Δευτέρας Παρουσίας και στη μέλλουσα δίκαια Κρίση να τύχουν του απείρου ελέους. Αλλά και στην παρούσα ζωή θα έχουν κι από μένα μεγάλη βοήθεια, διότι θα τους ελαφρύνω τους πόνους, τους κόπους, τις πίκρες και θα αποδιώχνω τους νοητούς και αισθητούς πειρασμούς, που θα τους γίνονται από τον εχθρό και επίβουλο Διάβολο και πολέμιο του ανθρωπίνου γένους». Με τις υποσχέσεις και θείες υποθήκες αυτές της Παναγίας μας, το Άγιον Όρος, από τότε που κατοικήθηκε από Μοναχούς και μέχρι σήμερα, διαφυλάχθηκε και συνεχίζει την αγία ζωή και πνευματική δράση του, καίτοι οι κάτοικοι του Μοναχοί σκληρά κατά καιρούς δοκιμάστηκαν και μέχρι σήμερα δοκιμάζονται, από διαφόρους πειρασμούς ορατούς και αόρατους, με τη βοήθεια του Θεού και τη σκέπη της Θεοτόκου θα συνεχίσει τον Ιερόν αγώνα του, για να διαφυλάξει την Πίστη, τη γλώσσα και τις εθνικοθρησκευτικές Παραδόσεις του Χριστιανισμού αβλαβείς και αδιαλώβητες, όπως από την αρχή μας τις παρέδωσαν οι άγιοι Πατέρες των Επτά Αγίων Οικουμενικών Συνόδων της Αγίας Εκκλησίας μας.

Πηγή : Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου, Γεροντικόν του Αγίου Όρους.

 

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΔΙΑΚΟΣΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

«Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς ἁγίας καὶ Οἰκουμενικῆς Τρίτης Συνόδου τῶν ἁγίων διακοσίων Πατέρων, τῶν ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ ἐν Ἐφέσῳ συναχθέντων, καὶ τόν δυσσεβῆ Νεστόριον καθελόντων». Συνεκλήθη το 431 στην Έφεσο υπό του Θεοδοσίου του Β΄, στις εργασίες της συμμετείχαν 200 περίπου Πατέρες, ενώ προήδρευσε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κύριλλος. Αντικείμενό της ήταν η αντιμετώπιση των αιρέσεων του Νεστοριανισμού και του Πελαγιανισμού. Ο Νεστόριος και οι οπαδοί του αρνούνταν τη χρήση του όρου Θεοτόκος για την Παναγία υποστηρίζοντας ότι τούτο ήταν αδύνατο. Η Σύνοδος καταδίκασε την αιρετική κακοδιδασκαλία του και τον αναθεμάτισε. Αναγνώρισε δε ότι η Παναγία γέννησε τον Χριστό, γεγονός το οποίο δεν αποτελούσε κάποια νέα διδασκαλία : «Περί δε της Θεοτόκου παρθένου, όπως και φρονούμεν και λέγομεν, τον τε τρόπου της ενανθρωπήσεως του μονογενούς Υιού του Θεού, αναγκαίως, ουκ εν προσθήκης μέρει, αλλ' εν πληροφορίας είδει, ως άνωθεν εκ τε των Θείων Γραφών, εκ τε της Παραδόσεως των αγίων Πατέρων παρειληφότες εσχήκαμεν, δια βραχέων ερούμεν, ουδέν το σύνολον προστιθέντες τη των αγίων πατέρων των εν Νίκαια εκτεθείση πίστει. Ως γαρ έφθημεν ειρηκότες, προς πάσαν εξαρκεί και ευσεβείας γνώσιν και πάσης αιρετικής κακοδοξίας αποκήρυξιν. Ερούμεν δε ου κατατολμώντες των ανεφίκτων, αλλά τη ομολογία της οικείας ασθενείας αποκλείοντες τοις επιφύεσθαι βουλομένοις, εν οις τα υπέρ άνθρωπον διασκεπτόμεθα. Ομολογούμεν τοιγαρούν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, Θεόν τέλειον και άνθρωπον τέλειον εκ ψυχής λογικής και σώματος• προ αιώνων μεν εκ του Πατρός γεννηθέντα κατά την θεότητα, επ' εσχάτων δε των ημερών τον αυτόν δι’ ημάς και δια την ημετέραν σωτηρίαν εκ Μαρίας της παρθένου κατά την ανθρωπότητα• ομοούσιον τω Πατρί τον αυτόν κατά την θεότητα, και ομοούσιον ημίν κατά την ανθρωπότητα• δύο γαρ φύσεων ένωσις γέγονε δι’ ο ένα Χριστόν, ένα Υιόν, ένα Κύριον ομολογούμεν. Κατά ταύτην την της ασυγχύτου ενώσεως έννοιαν ομολογούμεν την αγίαν παρθένον Θεοτόκον, δια το τον Θεόν Λόγον σαρκωθήναι και ενανθρωπήσαι και εξ αυτής της συλλήψεως ενώσαι εαυτώ τον εξ αυτής ληφθέντα ναόν. Τας δε ευαγγελικάς και αποστολικάς περί του Κυρίου φωνάς, ίσμεν τους θεολόγους άνδρας, τας μεν κοινοποιούντας ως εφ’ ενός προσώπου, τας δε διαιρούντας ως επί δύο φύσεων και τας μεν θεοπρεπείς κατά την θεότητα του Χριστού, τας δε ταπεινάς κατά την ανθρωπότητα αυτού παραδιδόντας.». Κατόπιν αντιμετώπισαν και την αίρεση του Πελαγιανσμού. Ο Πελάγιος και οι οπαδοί του δέχονταν ότι ο άνθρωπος μπορεί να πετύχει την σωτηρία του δίχως την συνεργεία της Θείας Χάριτος, η οποία είχε ήδη καταδικαστεί από τοπικές συνόδους στην Καρχηδόνα το 411 και το 418 : «Η αγία Σύνοδος, η κατά Θεού χάριν συναχθείσα εν τη Εφεσίων μητροπόλει, Κελεστίνω επισκόπω εν Κυρίω χαίρειν. ...Αναγνωσθέντων δε εν τη αγία Συνόδω των υπομνημάτων των πεπραγμένων επί τη καθαιρέσει των ανοσιών Πελαγιανών και Καιλεστιανών, Καιλεστίου, Πελαγίου, Ιουλιανού, Περσιδίου, Φλώρου, Μαρκελλίνου, Ορεντίου και των τα αυτά τούτοις φρονούντων, εδικαιώσαμεν και ημείς ισχυρά και βέβαια μένειν τα επ’ αυτοίς ωρισμένα παρά της σης θεοσεβείας, και σύμψηφοι πάντες εσμέν καθηρημένους έχοντες αυτούς...».

ΠΗΓΗ : ΘΗΕ.

ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ – ΜΝΗΜΗ ΘΑΝΑΤΟΥ

Αδελφέ, να περιμένεις κάθε μέρα το θάνατό σου και να ετοιμάζεσαι κατάλληλα για την πορεία εκείνη. Γιατί το φοβερό πρόσταγμα θα έρθει όταν δεν θα το περιμένεις. Γιατί το φοβερό πρόσταγμα θα έρθει όταν δεν θα το περιμένεις. Και αλίμονο σ΄ εκείνον πού θα βρεθεί ανέτοιμος. Αν είσαι ακόμα νέος, ο εχθρός σου σπέρνει συχνά λογισμούς σαν κι αυτόν: «Νέος είσαι ακόμη. Απόλαυσε τις ηδονές σου, και στα γεράματά σου μετανοείς. Πόσους τάχα δεν ξέρεις, πού και τις επίγειες ηδονές απόλαυσαν και τα ουράνια αγαθά κέρδισαν ύστερα με τη μετάνοια; Τι θέλεις και λιώνεις το σώμα σου από τόσο μικρή ηλικία, με κίνδυνο ν΄ αρρωστήσεις;» Εσύ όμως εναντιώσου στον εχθρό και πες του: «Διώκτη και εχθρέ της ψυχής μου! Πάψε να μου βάζεις λόγια! Γατί, αν μ΄ αρπάξει ο θάνατος στα νιάτα μου και δεν προφτάσω να γεράσω, τι θ΄ απολογηθώ μπροστά στο βήμα του Χριστού; Να, βλέπω πολλούς νεώτερους να πεθαίνουν και πολλούς ηλικιωμένους να ζουν πολλά χρόνια ακόμη. Άγνωστη είναι στους ανθρώπους η ώρα του θανάτου τους. Αν λοιπόν με προλάβει ο θάνατος, μπορώ να πω τότε στον Κριτή ότι με πήρε νέο, και να μ΄ αφήσει για να μετανοήσω; Μήπως πάλι δεν βλέπω, πως δοξάζει ο Κύριος όσους Τον υπηρετούν από τα νιάτα ως τα γεράματά τους; Να, στον προφήτη Ιερεμία είπε: «Εμνήσθην ελέους νεότητός σου και αγάπης τελειώσεώς σου του εξακολουθείν σε οπίσω αγίου Ισραήλ» (πρβλ. Ιερ. 2:2). Αντίθετα, εκείνον πού συνεχώς, από τα νιάτα ως τα γεράματά του, ακολούθησε το λογισμό της πλάνης, πώς τον αποδοκίμασε ο προφήτης, αν και νέος; «Πεπαλαιωμένε ημερών κακών, νύν ήκασιν αι αμαρτίαι σου, ας εποίεις το πρότερον» (Δαν.Σως.:52). Γι΄αυτό και το Άγιο Πνεύμα μακαρίζει εκείνους πού σηκώνουν το ζυγό της αρετής από τη νεότητά τους (βλ. Θρ.Ιερ. 3:27)… Φύγε λοιπόν από κοντά μου, εργάτη της ανομίας και πονηρέ σύμβουλε. Ο Κύριος και Θεός μου να διαλύσει τις δολοπλοκίες σου και να λυτρώσει κι εμένα από τις επιβουλές σου, με τη δύναμη και τη χάρη Του». Πάντα λοιπόν, αγαπητέ, να έχεις στο νου σου την ημέρα του τέλους σου. Όταν φτάσεις πια να πέσεις στην ψάθα σου ψυχομαχώντας – αλίμονο, τι φόβος και τρόμος ζώνει την ψυχή σου τότε, και μάλιστα αν έχει τη συνείδηση να την κατηγορεί ! Αν μεν έχει κάνει κάτι καλό σ΄ αυτή τη ζωή, αν δηλαδή βάσταξε θλίψεις και ατιμώσεις για χάρη του Κυρίου και έκανε όσα είναι ευάρεστα σ΄ Εκείνον, τότε με πολλή χαρά οδηγείται από τους αγίους αγγέλους στους ουρανούς. Γιατί όπως ο εργάτης πού κοπιάζει στη δουλειά ολόκληρη την ημέρα, μ΄ απαντοχή περιμένει τη δωδέκατη ώρα, για να πάρει το μεροκάματό του και να ξεκουραστεί μετά το μόχθο, έτσι ακριβώς και οι ψυχές των δικαίων περιμένουν εκείνη την ημέρα. Οι ψυχές όμως των αμαρτωλών είναι γεμάτες από φόβο και τρόμο μεγάλο την ώρα εκείνη. Γιατί όπως ο κατάδικος, πού πιάστηκε από τους φύλακες και οδηγείται στο δικαστήριο, καρδιοχτυπάει και τρέμει ολόκληρος στη σκέψη των βασανιστηρίων πού τον περιμένουν, έτσι ακριβώς και οι ψυχές των άδικων ανθρώπων συνταράζονται τότε, καθώς βλέπουν πια καθαρά το ατέλειωτο μαρτύριο της αιώνιας φωτιάς και τις άλλες τιμωρίες, τις παντοτινές και ατερμάτιστες. Κι αν ο αμαρτωλός πει τότε σ΄ εκείνους πού τον σέρνουν, «Αφήστε με για λίγο να μετανοήσω», όχι μόνο δεν θα τον ακούσει κανείς, αλλά θα του πούνε κιόλας: «Τότε πού είχες καιρό, δεν μετανοούσες. Και τώρα βεβαιώνεις πώς θα μετανοήσεις; Όταν το στάδιο ήταν ανοιχτό για όλους, δεν αγωνίστηκες. Και θέλεις ν΄ αγωνιστείς τώρα, πού κλείστηκαν όλες οι πύλες και πέρασε ο καιρός του αγώνα; Δεν άκουσες τι είπε ο Κύριος; «Γρηγορείτε, ότι ούκ οίδατε την ημέραν ουδέ την ώραν…» (Ματθ.25:13). Γνωρίζοντας από τώρα, αγαπητέ, αυτά και τα παρόμοια, ν΄ αγωνίζεσαι όσο έχεις ακόμα καιρό. Και να διατηρείς άσβεστη πάντα τη λαμπάδα της ψυχής σου με την καλλιέργεια των αρετών. Έτσι, όταν θα έρθει ο Νυμφίος, θα βρεθείς έτοιμος και θα μπεις μαζί Του στον νυφικό θάλαμο, όπως και οι άλλες παρθένες ψυχές, πού έζησαν σύμφωνα με το θέλημά Του (πρβλ. Ματθ. 25:1-13). 

Πηγή : Μικρός Ευεργετινός, μετάφραση Κοζάνη, Μάρτιος 2006, σσ. 15 κ.ε.

ΤΟ ΤΡΙΣΥΝΘΕΤΟ ΞΥΛΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ο Λωτ ποτίζει το τρισύνθετο δένδρο (fos-kastoria.blogspot.com)

Μέσα στην ιερά πόλη των Ιεροσολύμων, έξω από τα τείχη της παλαιάς πόλης, ευρίσκεται η Ιερά Μονή του Τιμίου Σταυρού, σπουδαίο ορθόδοξο προσκύνημα στην καρδιά της Νέας Πόλεως. Είναι κτισμένη στην ομώνυμη κοιλάδα, την Κοιλάδα του Σταυρού (Έμεκ χα-Ματσλεβά στην εβραϊκή και Der lem-Mussalaben στην αραβική), περίπου δύο χιλιόμετρα δυτικά των τειχών της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, δίπλα στην ισραηλινή Βουλή. Είναι η ωραιότερη και αρχαιότερη Μονή του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου στην Ιερουσαλήμ. H Μονή είναι αφιερωμένη στο Σταυρό του Κυρίου. Σε αυτή βρίσκεται ο τόπος, στον οποίο ήταν φυτεμένο το δέντρο από το οποίο κατασκευάστηκε ο Σταυρός του Χριστού. Πληροφορίες σχετικά με το δέντρο αντλούμε από τις διάφορες εκκλησιαστικές παραδόσεις και από κάποιο αρχαίο κείμενο στη συριακή γλώσσα. Η ιστορία του δέντρου του Σταυρού αρχίζει στα χρόνια του Πατριάρχη Αβραάμ και συνδέεται με την εμφάνιση της Αγίας Τριάδας με τη μορφή τριών Αγγέλων στον Αβραάμ στη Μαμβρή. Η παράδοση αναφέρει, ότι αφού οι Άγγελοι πραγματοποίησαν την επίσκεψή τους, έφυγαν για τα Σόδομα, άφησαν όμως στον Αβραάμ τα τρία ραβδιά τους. Μετά την καταστροφή των Σοδόμων ο Λωτ έγινε άθελά του αίτιος αιμομιξίας. Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη και το βιβλίο της Γενέσεως (ιθ' 27-38) ο Λωτ μετά την καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρων κατέφυγε μαζί με τις δύο κόρες του σε μια σπηλιά. Εκεί οι κόρες του, αφού τον μέθυσαν, κοιμήθηκαν μαζί του για την απόκτηση απογόνων. Από τα δύο παιδιά που γεννήθηκαν προήλθαν οι Μωαβίτες και οι Αμανίτες. Μετά την αποτρόπαιη πράξη του ο Λωτ κατέφυγε και κατοίκησε στη σημερινή Ουάδ-ελ-Μουάλεμπε. Εκεί προσευχόταν και ζητούσε από το Θεό να τον συγχωρέσει για την πράξη του. Συζήτησε μάλιστα το θέμα με τον Αβραάμ και τον ρώτησε τι θα έπρεπε να κάνει για να εξιλεωθεί. Ο Αβραάμ έδωσε στο Λωτ τα ραβδιά που του είχαν αφήσει οι Τρεις Άγγελοι και του είπε να τα φυτέψει στα περίχωρα της Ιερουσαλήμ. Του είπε μάλιστα πως θα έπρεπε να τα ποτίζει με νερό του Ιορδάνου και αν τα ραβδιά άνθιζαν, αυτό θα σήμαινε πως ο Θεός συγχώρεσε το αμάρτημά του. Ο Λωτ πότιζε τα ραβδιά, τα οποία με την πάροδο του χρόνου άνθισαν και έγιναν ένα τριπλό δέντρο από πεύκο, κυπαρίσσι και κέδρο. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Καϊάφας που πρωτοστάτησε στην καταδίκη του Χριστού (Ματθ. 26,57, Ιωάν.18,13) διέταξε να κατασκευάσουν το Σταυρό του Χριστού από το τρισύνθετο αυτό ξύλο, το οποίο θεωρείτο καταραμένο. Πίστευε πως με την αυξομείωση του ύψους του ο Χριστός θα βασανιζόταν περισσότερο και πως η Σταύρωσή Του πάνω σε αυτό θα γινόταν περισσότερο ατιμωτική.

Πηγή : romiosini.org.gr

ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Πανηγυρίζει σήμερα η Εκκλησία μας μια από τις κύριες Θεομητορικές εορτές, το γενέσιο ή γενέθλιο της Θεοτόκου. Πρόκειται για μια εορτή η οποία εισήχθη στο εορτολόγιο πρώτα στα Ιεροσόλυμα περί τα τέλη του 5^ου και στις αρχές του 6^ου αιώνα, από όπου και διαδόθηκε σε όλες τις Εκκλησίες. Στην Δύση (Ρώμη) έφτασε στις αρχές του 7^ου αιώνα από Έλληνες μοναχούς. Μιας και δεν μας παρέχει πληροφορίες η Αγία Γραφή περί της γέννησης της Θεοτόκου, μαθαίνουμε γι΄ αυτήν από το απόκρυφα ευαγγέλια : το Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου (2^ος αιών) και αυτό του ψευδοματθαίου. Σύμφωνα με αυτές ο ευσεβής Ιωακείμ και η σύζυγός του Άννα διακατέχονταν από μεγάλη θλίψη διότι δεν είχαν αποκτήσει τέκνο, συνεπεία της στειρότητας της Άννας. Ο Ιωακείμ όταν σε μια εορτή θέλησε να προσφέρει πρώτος δώρα και του απαγορεύθηκε, κατευθύνθηκε στην έρημο, όπου νήστευσε και προσευχήθηκε 40 ημέρες στον Θεό, για να του χαρίσει ένα παιδί. Το ίδιο έπραξε και η σύζυγός του Άννα. Μια ημέρα άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε σε αυτήν και της έφερε το χαρμόσυνο μήνυμα ότι ο Θεός εισάκουσε την προσευχή της και έτσι θα αποκτήσει τέκνο. Η Άννα τότε έδωσε την υπόσχεση ότι θα αφιερώσει το παιδί στον Θεό. Άγγελος Κυρίου έφερε την ίδια επαγγελία και στον Ιωακείμ ο οποίος επέστρεψε από την έρημο και ευχαρίστησε τον Θεό προσφέροντας πλούσια δώρα. Εννέα μήνες αργότερα, η Άννα γέννησε ένα κορίτσι το οποίο ονόμασε Μαριάμ, το ανέθρεψε με νουθεσίες Κυρίου και το αφιέρωσε στον ναό όπως είχε υποσχεθεί. Αυτήν με λίγα λόγια είναι η υπόθεση της εορτής, η οποία έχει προεόρτια ημέρα την 7^η Σεπτεμβρίου. Στον εσπερινό διαβάζονται αναγνώσματα από την Γένεση, τον προφήτη Ιεζεκιήλ και τις παροιμίες. Η απόδοση της εορτής γίνεται τρεις ημέρες αργότερα. Στην υμνογραφία της αγίας μας Εκκλησίας τονίζεται με έμφαση ότι η θυγατέρα της στείρας Άννης έγινε το εκλεκτό σκεύος του Θεού από όπου γεννήθηκε ο λυτρωτής μας Ιησούς Χριστός. Η γέφυρα που συνέδεσε την γη με τον ουρανό. Και οι αγιογράφοι γνώστες της υπόθεσης της εορτής, δημιούργησαν εικόνες τις οποίες προσέθεσαν στον εικονογραφικό κύκλο των Θεομητορικών εορτών. Σε αυτές θα προσέξουμε ότι η Αγία Άννα απεικονίζεται σε ανάκλιντρο, έμπροσθεν του οποίου κοιμάται σπαργανωμένη η νεογέννητη Μαρία. Ενώ στα αριστερά εικονίζεται η σκηνή του λουτρού. Κλείνοντας το σημείωμα να προσθέσουμε ότι λόγους για την εορτή συνέγραψαν πολλοί Πατέρες της Εκκλησίας όπως : ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Ανδρέας Κρήτης. 

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ'

Ἡ γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ· ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ λύσας τὴν κατάραν, ἔδωκε τὴν εὐλογίαν· καὶ καταργήσας τὸν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον.

Πηγή : ΘΗΕ, τ. 4, 1964.

Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΠΠΟΛΥΤΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΡΩΜΗΣ

Ο ΄Αδης (από το βιβλίο του Ιωάννη Κομνηνού, Θύρα μετανοίας, 1795)

Ένα κείμενό μας που δημοσιεύθηκε στη σημερινή ομογενειακή εφημερίδα της Νέας Υόρκης, Hellas News (σελ. 32), όπου θα παρατηρήσετε ότι πολλά από αυτά που λέγει ο Άγιος Ιππόλυτος, τα βλέπουμε ήδη στις μέρες μας να συμβαίνουν.

Ο Άγιος Ιππόλυτος έζησε στα τέλη του δευτέρου και στις αρχές του τρίτου μ.Χ. αιώνα (170 – 235 μ.Χ.). Άριστος θεολόγος και συγγραφέας κατέστη μια από τις μεγαλύτερες εκκλησιαστικές προσωπικότητες της εποχής του. Μεταξύ των έργων που συνέγραψε είναι και αυτό : «Περί αντιχρίστου η περί Χριστού και αντιχρίστου», τμήμα του οποίου ακολουθεί. Το συνέγραψε περί το 200 μ.Χ. κατά τη διάρκεια του διωγμού εναντίον των χριστιανών από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Σεπτίμο Σεβήρο, όταν πολλοί διερωτούνταν αν η Ρώμη ήταν το κράτος του Αντίχριστου. Ο Άγιος Ιππόλυτος αναφερόμενος στις οδύνες και στους πόνους που θα έλθουν στα έσχατα χρόνια σημειώνει τα ακόλουθα : ότι θα υπάρχει άφθονος φθόνος, μίσος και έριδες, οι ποιμένες (της Εκκλησίας) θα αμελούν τα πρόβατα (τους χριστιανούς), οι δε χριστιανοί δεν θα υποτάσσονται στους ιερείς. Όλοι θα ακολουθούν το δικό τους θέλημα αντί για το θέλημα του Θεού, τα παιδιά θα σηκώνουν τα χέρια κατά των γονέων τους, οι γυναίκες θα φονεύουν τους άνδρες τους, οι δε άνδρες θα προσάγουν στα δικαστήρια τις γυναίκες τους, οι άρχοντες θα διοικούν απάνθρωπα τον λαό και ο λαός δεν θα υποτάσσεται στην εξουσίας τους, οι ναοί του Θεού θα γίνουν σαν τα σπίτια και παντού θα υπάρχουν καταστροφές εκκλησιών, οι Άγιες Γραφές θα περιφρονούνται και παντού θα επικρατούν τα αντιχριστιανικά άσματα. Θα επικρατήσουν στην γη πορνείες, μοιχείες,  μαγείες και ψεύδη, μεγάλα μίση, θα εμφανιστούν πολλοί ψευδοπροφήτες, ψευδαπόστολοι, κακοποιοί, άρπαγες, πλεονέκτες,  κλπ., οι ποιμένες θα γίνουν σαν τους λύκους, οι ιερείς θα ασπάζονται το ψεύδος, οι μοναχοί θα ποθούν τον κόσμο αντί τον Θεό, οι πλούσιοι θα είναι άσπλαχνοι, οι άρχοντες δεν θα βοηθούν τους πτωχούς, οι πολιτικοί δεν θα δείχνουν έλεος, οι δικαστές δεν θα αποδίδουν το δίκαιο, αλλά θα είναι άδικοι, τυφλωμένοι από το χρήμα και τη δωροληψία, θα γίνουν σεισμοί και θα υπάρξουν μολυσματικές επιδημίες σε όλες τις πόλεις, αμέτρητες βροντές και φοβερές αστραπές θα κατακαίγουν τα σπίτια, καταιγίδες από σφοδρούς ανέμους θα ταράσσουν την γη και την θάλασσα, οι δε φωνές από την απώλεια των ψυχών και των ανθρώπων θα είναι αφόρητες. Θα συμβούν σημεία στον ήλιο, την σελήνη, τους αστέρες, ανωμαλίες στα διάφορα έθνη, οι άνεμοι θα κινούνται αντίθετα, βολίδες χαλαζιού θα πέφτουν στη γη, οι χειμώνες θα παρουσιάζουν ανωμαλίες (κλιματικές αλλαγές), οι καύσωνες θα είναι υπερβολικά ισχυροί, αιφνίδιοι κεραυνοί και απρόσμενες πυρκαγιές και σε όλη τη γη θα επικρατούν θρήνοι και γοερές κραυγές που δεν θα έχουν καμία παρηγοριά. Ο αντίχριστος θα προέρχεται από την εβραϊκή φυλή Δαν, που σημαίνει λιοντάρι μικρό («Δάν φησί σκύμνος λέοντος», έχει την ονομασία αυτή επειδή θα είναι τυραννικός και βίαιος. Θα επιθυμήσει να εξομοιωθεί στα πάντα με τον Χριστό : λέων ο Χριστός και λέων ο αντίχριστος, βασιλεύς ο Χριστός των επουρανίων και των επιγείων, βασιλιάς θα γίνει επί της γης και ο αντίχριστος, αρνίον ο Χριστός και αυτός αρχικά θα φανεί ως αρνίο ενώ είναι εσωτερικά λύκος. Έστειλε ο Χριστός τους Αποστόλους του σε όλα τα έθνη και αυτός θα στείλει τους ψευδαποστόλους του, συγκέντρωσε τα σκορπισμένα πρόβατα ο Χριστός και αυτός θα μαζέψει τον σκορπισμένο λαό των εβραίων, έδωσε ο Χριστός τον τίμιο και ζωοποιώ του Σταυρό σε αυτούς που τον πιστεύουν και αυτός θα δώσει το δικό του σημάδι, ως άνθρωπος ήρθε ο Χριστός και αυτός έτσι θα φανεί, από τους εβραίους προήλθε ο Χριστός και αυτός εξ εβραίων θα γεννηθεί, ανέδειξε ο Χριστός το σώμα του ως ναό του Θεού και την ανάστησε τριήμερο και αυτός θα αναστήσει τον λίθινο ναό στα Ιεροσόλυμα. «Ο διάβολος εκ μιαράς γυναικός εξελεύσεται επί της γης»,  ο αντίχριστος θα γεννηθεί από βέβηλο (μιαρά – μη αγιασμένη) γυναίκα αλλά η σάρκα του θα είναι φαινομενική (φανταστική). Γιατί πως είναι δυνατόν να λάβει ο σατανάς ανθρώπινη σάρκα, αφού δεν την δημιούργησε αυτός αλλά μάλιστα την πολέμησε με κάθε μέσο και τρόπο ; Αναρωτά ρητορικά ο Άγιος Ιππόλυτος. Ακολούθως θα περιτμηθεί κι αυτός όπως ο Χριστός. Και όπως ο Χριστός εξέλεξε Αποστόλους και ο αντίχριστος θα συγκεντρώσει μαθητές όμοιους την κακία με αυτόν. Θα αγαπήσει αμέσως τους εβραίους, θα τους κάμει σημεία και θαύματα, όχι αληθινά αλλά ψεύτικα, προκειμένου να παραπλανήσει τους ασεβείς και αν είναι δυνατόν και τους ευσεβείς χριστιανούς. Τον πρώτο καιρό θα παρουσιαστεί ως πράος, με αγάπη, ήσυχος, ευλαβής, ειρηνοποιός, μισών την αδικία, ξένος προς την δωροληψία, μη σύμφωνος με την ειδωλολατρία, θα δείχνει αγάπη στην. Αγία Γραφή, θα σέβεται τους ιερείς, δεν θα δέχεται την πορνεία, θα απεχθάνεται την μοιχεία, δεν θα πιστεύει στις συκοφαντίες, δεν θα δέχεται τους όρκους, θα είναι φιλόπτωχος, φιλόξενος και ελεήμων. Κατόπιν θα κάμει τέρατα και σημεία : λεπρούς θα καθαρίζει, παράλυτους θα ιατρεύει, δαίμονες θα εκδιώκει, νεκρούς θα ανασταίνει, θα βοηθάει χήρες και ορφανά, θα αγαπά όλους τους ανθρώπους και θα ζητά την μεταξύ τους αγάπη, χρυσό δεν θα έχει, το ασήμι δεν θα το αγαπήσει ούτε τον πλούτο. Και όλα αυτά θα τα κάμει ύπουλα και δόλια προκειμένου να τους εξαπατήσει όλους για να τον ανακηρύξουν βασιλιά. Όταν δουν όλες αυτές τις αρετές και τα καλά οι λαοί της γης θα συγκεντρωθούν για να το ανακηρύξουν βασιλιά και θα αγαπηθεί το γένος των εβραίων από όλους. Τότε αυτός υποκριτικά δεν θα θέλει την τιμή της βασιλείας, οι δε άνθρωποι της γης θα επιμένουν να τον ανακηρύξουν βασιλέα, όπως και θα γίνει. ΄Έτσι ο δήθεν ταπεινός στην καρδιά θα γίνει περήφανος και απάνθρωπος, και αυτός που επεδίωκε την αγάπη θα γίνει ανελεήμων. Αυτός που μισούσε την αδικία θα καταδιώξει τους δικαίους και θα κάνει πόλεμο όπου θα νικήσει τρεις βασιλείς, και μετά θα ξαναοικοδομήσει το ναό του Σολομώντα και θα τον αποδώσει στους ισραηλίτες. Κατόπιν θα στραφεί  εναντίον κάθε ανθρώπου ακόμη και του Θεού και μα μιλήσει βλάσφημα, θεωρώντας ο πανούργος ότι από εκείνη τη στιγμή και μετέπειτα θα είναι ο βασιλιάς της γης και του ουρανού, μη γνωρίζοντα ο ταλαίπωρος ότι η βασιλεία του αμέσως θα καταργηθεί και θα ριφθεί στο πυρ της Κόλασης μαζί με όσους τον ακολούθησαν και έπρατταν τα έργα του. Τρεισήμισι έτη θα βασιλεύσει επί της γης και μετά θα του αφαιρεθεί η βασιλεία. Εκείνες τις ημέρες ο αντίχριστος, θα συνάξει όλους τους δαίμονες σε σχήμα ανθρώπου και θα μολύνει πολλές ψυχές και το έργο τους θα είναι να οδηγήσουν μακριά από τον Θεό όλους τους ανθρώπους. Για να πλανήσει τους ανθρώπους θα κάμει ψευδοθαύματα όπως : θα μετακινεί όρη στα μάτια όσων βλέπουν, θα βαδίζει πάνω στο νερό, θα κάμει τη μέρα νύκτα και τη νύκτα μέρα, θα μεταστρέφει την πορεία του ήλιου, και όλα τα στοιχεία της φύσης θα τα παρουσιάζει μέσω τεχνάσματος στα μάτια του κόσμου ότι τον υπακούν. Μετά ο ουρανός θα παύσει να δίδει την δρόσο του, τα σύννεφα την βροχή  και η γη τους καρπούς, η θάλασσα θα γεμίσει δυσωδία, οι ποταμοί θα ξηρανθούν, τα ψάρια θα ψοφήσουν, οι άνθρωποι από την πείνα και την δίψα θα πεθαίνουν, και ο πατέρας θα αγκαλιάζει τον υιό του για να πεθάνουν, και η μάνα την κόρη το ίδιο, και δεν θα υπάρχει άνθρωπος για να τους θάψει, και όλη η γη θα έχει γεμίσει δυσωδία από τα πτώματα. Τότε θα πέσει λοιμός  ισχυρός (μολυσματική ασθένεια) σε όλη την γη, ο θρήνος θα είναι απαρηγόρητος, ο κλαυθμός δεν θα έχει μέτρο, οι στεναγμοί χωρίς τελειωμό, και οι άνθρωποι θα μακαρίσουν τους πεθαμένους, λέγοντας ανοίξτε τους τάφους σας και δεχθείτε και μας τους άθλιους. Κατόπιν ο μιαρός αντίχριστος θα εκδώσει και θα αποστείλει εντάλματα σε όλες τις πόλεις διαμέσου των δαιμόνων και των ανθρώπων που τον υπηρετούν, λέγοντας : ότι έγινε ο μέγας βασιλεύς επί της γης, ελάτε όλοι να τον προσκυνήσετε. Ελάτε όλοι να δείτε την ισχύ και την δύναμή του. Αυτός θα σας χαρίσει και σιτάρι και κρασί και πλούτη πολλά. Στις διαταγές του υπακούν όλη η γη και η θάλασσα. Και όλοι επειδή δεν θα υπάρχουν τροφές θα πάνε αμέσως και θα τον προσκυνήσουν και θα τους δώσει χάραγμα στο δεξί χέρι και στο μέτωπο, για να μην μπορεί κανένας να κάνει το σημείο του τιμίου Σταυρού στο μέτωπο με το δεξί του χέρι, αλλά δένεται έτσι το χέρι του και προστίθεται στις δυνάμεις του αντίχριστου για τον οποίον και θα δουλεύει και δεν θα έχει πλέον για αυτόν μετάνοια, αλλά χάνεται και από τον Θεό και από τους ανθρώπους και θα δίδει ο πλάνος (αντίχριστος) για λίγο χρόνο τροφές σε όσους έχουν την μιαρά σφραγίδα του, η οποία θα βρίσκεται στο δεξί χέρι και το μέτωπο και θα είναι ο αριθμός 666. Και δεν γνωρίζω ακριβώς πως ερμηνεύεται ο αριθμός αυτός (μιας και πολλές λέξεις αντιστοιχούν), αλλά λέγω ότι ίσως γράφει ΑΡΝΟΥΜΑΙ, αφού οι πρώην υπηρέτες του οι ειδωλολάτρες προέτρεπαν τους μάρτυρες να αρνηθούν τον αληθινό Θεό. (ΠΗΓΗ : ΗΙPPOLYTI ROMANI QUAE FERUNTUR OMNIA, GRAECE E RECOGNITIONE, P.A. DE LAGARDE, MDCCCLVIII – LIPSIAE – LONDINII).

Πηγή : Hellas News

ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΝΕΚΡΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Η Ανάσταση του Λαζάρου

1. Ο Προφήτης Ηλίας ανασταίνει τον νεκρό υιό της χήρας της Σαρεπτά (Βασιλειών Γ΄, 17, 9 – 23).

2. O Προφήτης Ελισσαίος ανασταίνει τον υιό της χήρας της Σουναμίτισσας (Βασιλειών Δ, 4, 17 – 37).

3. Ο Σωτήρας μας ο Χριστός ανέστησε : την δωδεκαετή κόρη του Ιάειρου (Λουκά 8, 41 – 56), τον μονογενή υιός της χήρας στη Ναίν (Λουκάς 7, 11 – 17), τον τετραήμερο φίλο Του Λάζαρο (Ιωάννης 11, 1 – 45).

4. Ο Απόστολος Πέτρος ανέστησε την Δορκάδα ή Ταβιθά στην Ιόππη (Πράξεις 9, 36 – 41).

5. Ο Απόστολος Παύλος ανέστησε τον Ευτυχή στην Τρωάδα (Πράξεις 20, 7 – 12).

Πηγή : ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ.

ΟΙ ΠΟΛΥΤΕΚΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

Ο Ιακώβ, έκαμε 12 τέκνα.

Γεδεών ο Κριτής έκαμε 70 τέκνα, τα οποία φόνευσε ο νόθος υιός του Αβιμελέχ.

Ο Κριτής Ιαείρ από την Γαλαάδ είχε 32 υιούς.

Ο Κριτής Αάβδων είχε 40 τέκνα.

Ο βασιλεύς, Προφητάναξ και ποιητής Δαβίδ έκαμε 22 τέκνα.

Ο υιός του βασιλέα Σολομώντα Ροβοάμ είχε 28 υιούς και 60 θυγατέρες.

Ο Αβίας υιός του Ροβοάμ απέκτησε 22 υιούς και 13 θυγατέρες.

Ο βασιλεύς Αχαάβ έκαμε 70 υιούς τους οποίους φόνευσε ο Ιηού.

Πηγή : ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ

Σκαρφαλωμένη σε υψόμετρο 900 μέτρων στις καταπράσινες πλαγιές του περήφανου Ολύμπου, συστάθηκε τον 16ο αιώνα από τον Άγιο Διονύσιο, η Ιερά Μονή. Το 1542, ο Άγιος Διονύσιος έλαβε την άδεια οικοδόμησης της Ι. Μονής από τις Οθωμανικές αρχές, επί της Πατριαρχείας του Ιερεμία του Β΄ του Τρανού. Το καθολικό της αφιερώθηκε στην Αγία Τριάδα, εις τρόπον ώστε να καθαγιασθεί ο τόπος όπου λατρεύονταν στο παρελθόν οι ειδωλολατρικοί θεοί του Ολύμπου. Το καθολικό της είναι σταυροειδής ναός, αθωνικού ρυθμού, ο οποίος περιβάλλεται από 4 παρεκκλήσια. Πέριξ υπάρχουν τα κτίρια της Μονής και ο Πύργος και το κωδωνοστάσιο. Έκτοτε η Ι. Μονή απέκτησε μεγάλη πνευματική ακτινοβολία και δραστηριότητα. Στους χώρους της λειτουργούσε εργαστήρι αγιογραφίας, κέντρο αντιγραφής αρχαίων ελληνικών χειρογράφων και σχολειό όπου έμαθαν τα γράμματα πολλά ελληνόπουλα και ντόπιοι οπλαρχηγοί του 1821 τους δύσκολους εκείνους χρόνους της Οθωμανικής δουλείας και σκλαβιάς. Η φήμη της ξεπέρασε τα όρια της σκλαβωμένης Ελλάδας, αφού το 1692, επιστολή του Τσάρου της Ρωσίας δίδει την άδεια στους μοναχούς της να μεταφέρουν την κάρα του οσίου Διονυσίου στην Ρωσία προς αγιασμό των πιστών. Με την έκρηξη της επανάστασης του 1821, η Μονή πυρπολείται από τον υιό του Αλή Πασά, Βελή Πασά, ενώ ο ηγούμενος της Μεθόδιος μετά από μάχη συλλαμβάνεται και απαγχονίζεται ομού μετά 12 μοναχών της. Κατά το επαναστατικό κίνημα του 1878, η Ι.Μονή δίδει και πάλι το παρόν προσφέροντας προστασία στα γυναικόπαιδα από το Λιτόχωρο και στους άνδρες του αγώνα για την λευτεριά. Μια ακόμη καταστροφή υφίσταται η Μονή το 1943 όταν ανατινάχτηκε από τα Ναζιστικά στρατεύματα κατοχής. Η νέα Ιερά Μονή ευρίσκεται σήμερα σε θέση χαμηλότερη από την παλαιά, πολύ κοντά στο Λιτόχωρο, μόλις 3 χλμ. Το καθολικό της είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Υπάρχει κι ένας ακόμη ναός επιβλητικός και περικαλλής αφιερωμένος στον κτήτορα της Όσιο Διονύσιο. Φιλοξενεί ανδρώα κοινοβιακή αδελφότητα με αρκετούς μοναχούς. Διαθέτει αξιόλογη βιβλιοθήκη όπου απόκεινται παλαιά χειρόγραφα και άλλα κειμήλια. Η Μονή σήμερα αναπτύσσει αξιόλογη πνευματική και φιλανθρωπική δράση και υπάγεται στην πνευματική δικαιοδοσία της Ι.Μ. Κίτρους. Πανηγυρίζει στις 23 Ιανουαρίου ημέρα εορτής του κτήτορα της Αγίου Διονυσίου. Να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια εκτελούνται εργασίες αναστήλωσης της παλαιάς Μονής. Ακολουθούν φωτογραφίες από την επίσκεψή μας στα μέσα του εφετινού καλοκαιριού : 

Πηγή : Εγκόλπιο Ημερολόγιο, εκδ. Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος, 2007. 

ΔΟΥΛΟΣ ΚΑΙ “ΔΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ” - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

(vatopaidi.wordpress.com)

Την ώρα που τελείται το μυστήριο της Βάπτισης, λαμβάνει χώρα μια συμβολική πράξη, το κόψιμο λίγων τριχών από τη κεφαλή σε σχήμα σταυρού. Συμβολίζει ότι ο νέος χριστιανός ανήκει στο Χριστό, όπως οι δούλοι στα αρχαία χρόνια με τη κουρά τους, ανήκαν στο κύριό τους. Η πτώση των πρωτοπλάστων για την Ορθοδοξία είναι υποδούλωση του ανθρώπου στην αμαρτία, τα πάθη, το διάβολο και το θάνατο και διάσπαση της επικοινωνίας του ανθρώπου με το Θεό. Ο Απολογητής Τατιανός έλεγε το 2ο αιώνα ότι με τη πτώση γίναμε δούλοι και πωληθήκαμε σαν δούλοι (Migne PG 6, 829). Με τη πτώση ανατρέπεται η ελευθερία και πάμε σε σχέσεις δουλείας. Συνακόλουθα η δουλεία του ανθρώπινου προσώπου επέφερε και τη δουλεία σύνολης της κτίσης στη φθορά (Ρωμ. 8, 20), η οποία αναμένει κι αυτή την “ελευθερία της δόξης των τέκνων του Θεού” (Ρωμ. 8, 21). Η αποκατάσταση της κοινωνίας με το Θεό και η απελευθέρωση του ανθρώπου από τη δουλεία της αμαρτίας και του θανάτου, θα συντελεστεί με το έργο του Χριστού και πραγματώνεται στη ζωή όταν τηρούμε τις εντολές του Χριστού («εάν αγαπάτε με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσετε», Ιωάνν. 14, 15). Το παραπάνω υπογραμμίζει ο Άγιος Μάρκος ο ερημίτης όταν λέει : «αεί εντολαί ουχί την αμαρτίαν εκκόπτουσιν, αλλά τους όρους (= τα όρια) της δοθείσης ημίν ελευθερίας φυλάττουσιν», δηλαδή οι εντολές δεν κόβουν την αμαρτία, αλλα διαφυλάττουν τα όρια της ελευθερίας μας. Η τήρηση λοιπών των εντολών του θεού δεν είναι βαρίδια, αλλά δείκτες που διαφυλάσσουν την ελευθερία του ανθρώπου από την υποδούλωση στα πάθη, την αμαρτία και το θάνατο. Κατά συνέπεια όσο περισσότερες εντολές τηρεί ο χριστιανός τόσο περισσότερο ελεύθερος είναι από τα πάθη και την αμαρτία. Το λυτρωτικό έργο του Χριστού είναι ακριβώς απελευθερωτικό, αφού μας ελευθερώνει από τα δεσμά της δουλείας της αμαρτίας και ούτως εχόντων των πραγμάτων, καθότι ήμαστε εξαγορασμένοι δούλοι, η ζωή μας του ανήκει. Γιαυτό και ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, σε πολλές επιστολές του αναφέρει τον εαυτό του ως “δούλο Χριστού”, έχοντας τη συναίσθηση ότι εξαγοράστηκε από τον Χριστό, όπως σημειώνει χαρακτηριστικά στην Α΄  προς  Κορινθίους επιστολή 7, 22, (“απελεύθερος Κυρίου”). Απελεύθερος ήταν ο δούλος που κέρδισε την ελευθερία από το Κύριό του. Επιπλέον σημειώνει στη προς Ρωμαίους επιστολή (6, 18) ότι αφού ελευθερωθήκαμε από την αμαρτία, γίναμε δούλοι της δικαιοσύνης του Θεού. Κατά τη διδασκαλία λοιπόν του Α. Παύλου, η εκούσια υποδούλωση του ανθρώπου στο θέλημα του θεού, είναι ουσιαστικά η απελευθέρωσή του από τα πάθη, την αμαρτία και το κακό. Με άλλα λόγια η εν Χριστώ δουλεία είναι η αυθεντική ελευθερία του ανθρώπου. Ο δούλος Χριστού, ο χριστιανός, είναι αποδεσμευμένος από τα πάθη, τις αμαρτίες και τα δεσμά του κόσμου αυτού, αφού με τη τήρηση των εντολών διατηρεί την εν Χριστώ ελευθερία του. Η εν Χριστώ ελευθερία είναι μια δουλεία στο Θεό. Είναι μια κατάσταση που τη βιώνει ο άνθρωπος του Θεού μετά το Βάπτισμα με τη συμμετοχή του στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας και το διαρκή πνευματικό αγώνα του για τη τήρηση των εντολών του, οι οποίες θα διαφυλάξουν την εν χριστώ ελευθερία του. Ο δούλος Χριστού είναι ο ελεύθερος άνθρωπος από τα πάθη, την αμαρτία και το κακό, αυτός που είναι αφιερωμένος αποκλειστικά στο Θεό, μιας και στο Θεό οφείλει την ύπαρξή και την υπόστασή του στην αγάπη του Θεού. Η εν Χριστώ ελευθερία στη παράδοση της εκκλησίας μας είναι πρώτα μια εσωτερική κατάσταση και κατόπιν εξωτερική, αφού πρωτίστως αναφέρεται στην απελευθέρωση της καρδιάς από τα πάθη, ούτως ώστε να καταστεί ναός και κατοικητήριο του Θεού. Στη Καινή Διαθήκη ο ίδιος ο Χριστός χαρακτηρίζει τον αμαρτωλό άνθρωπο ως δούλο της αμαρτίας (Ιωανν. 8, 34). Αυτή η ηθική έννοια της δουλείας απαντάται ήδη στη Παλαιά Διαθήκη, είναι η ηθική εξάρτηση και δεσμός έναντι του ελευθερωτή του, αποτελεί μια ηθική  εκούσια εξάρτηση από αυτόν που του χορήγησε την ελευθερία, αποκτά τιμητική σημασία αφού καθιστά τον άνθρωπο ελεύθερη ηθική προσωπικότητα. Μια τέτοια έννοια της δουλείας είναι ανύπαρκτη στα ειδωλολατρικά έθνη. Την ίδια ηθική φόρτιση έχει ο όρος και στη Κ. Διαθήκη για παράδειγμα στο σημείο που ο Συμεών λέει το “Νυν απολύεις τον δούλο σου Δέσποτα....”, «Τώρα απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα, με ειρήνη, σύμφωνα με τον λόγο σου, επειδή τα μάτια μου είδαν το σωτήριό σου» (Λουκάς 2:29-30). Με τον ίδιο τρόπο και έννοια το χρησιμοποιούσαν και οι Απόστολοι : «Παύλος και Τιμόθεος δούλοι του Ιησού Χριστού...» (Φιλιππησίους 1:1), «Παύλος, δούλος του Θεού, απόστολος δε του Ιησού Χριστού...» (Τίτο 1:1), «Συμεών Πέτρος, δούλος και απόστολος του Ιησού Χριστού...» (Β' Πέτρου 1:1), «Ιούδας, δούλος του Ιησού Χριστού, αδελφός δε του Ιακώβου...» (Ιούδα 1:1), «Ιάκωβος, δούλος του Θεού και του Κυρίου Ιησού Χριστού...» (Ιακώβου 1:1) κλπ. Από την άλλη πλευρά, μου λέει κάποιος ότι ο Χριστιανισμός ουδέποτε ζήτησε τη κατάργηση ή ανέχθηκε το θεσμό της δουλείας. Αντίθετα απαντούμε πολλά χωρία της Κ. Διαθήκης όπου δίνονται συμβουλές σε χριστιανούς δούλους να υποτάσσονται εκουσίως στους κυρίους τους (Κολοσ. 3, 22, Εφεσ. 6, 5, Τίτ. 2, 9, Α΄ Πετρ. 2, 18) κοκ. Μια πρώτη παρατήρηση σε τούτες τις αιτιάσεις είναι ότι η χριστιανική διδασκαλία για τη πνευματική ελευθερία, ασφαλώς περιέχει και τη καταδίκη της δουλείας, εφόσον αυτή αποστερεί από τους δούλους θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Το γεγονός ότι οι Απόστολοι συνιστούσαν στους χριστιανούς δούλους να κάνουν υπακοή και να επιδεικνύουν σεβασμό στους κυρίους τους, αυτό γίνονταν για να μην βλασφημείτε το όνομα του Χριστού, όπως διαβάζουμε στην Α΄ προς Τιμόθεο επιστολή (6, 1). Μια δεύτερη μπορεί να υπογραμμίσει ότι η δουλεία δεν αποτελούσε εμπόδιο που θα απέτρεπε κάποιον να γίνει σωστός χριστιανός. Μη ξεχνάμε ότι ο χριστιανισμός ενδιαφέρετε κυρίως γιαυτό, σας θυμίζω τους λόγους του Μεγάλου Βασιλείου : “Ο ζυγός της δουλείας, ευαρέστως τω Κυρίω κατορθούμενος, βασιλείας ουρανών άξιον συνίστησι” (Migne PG 31, 984). Και συνεχίζει ο Άγιος πατέρας : “καν ο μεν δεσπότης, ο δε δούλος λέγηται, αλλ΄ ουν πάντες και κατά την προς αλλήλους ομοτιμίαν και ως κτήματα του πεποιηκότος ημάς ομοδούλους”. Επιπλέον ο Ιερός Χρυσόστομος τα ίδια τονίζει όταν λέγει : “αδελφός εστι και ο δούλος, των αυτών απέλαυσεν, εις το αυτώ σώμα τελεί, μάλλον εαυτός εγένετο ου του κυρίου του εαυτού, αλλά και του Υιού του Θεού” (Migne PG 62, 155). Κι ο ιερός Αυγουστίνος, επίσκοπος Ιππώνος δίδασκε ότι ο Θεός δεν έκαμε τον άνθρωπο λογικό για να κακοποιεί το συνάνθρωπό του και ότι ο δούλος μπορούσε - ανάλογα με το χαρακτήρα και το ήθος του – να γίνει ανώτερος του κυρίου του και έτσι περισσότερο ελεύθερος από αυτόν (Migne PL 41, 643). γίνεται σαφές λοιπόν και είναι ηλίου φαεινότερο ότι, όσο ο ελεύθερος άλλο τόσο και ο δούλος είχαν τη δυνατότητα να αγιάσουν μέσα στην εκκλησία και αυτό είναι γνωστό ήδη από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, όπου απαντώνται ναοί χριστιανικοί αφιερωμένοι σε πρόσωπα δούλων, οι οποίοι είχαν υποστεί μαρτυρικό θάνατο για το όνομα του Χριστού μας, όπως για παράδειγμα ο ναός του Αγίου Βιταλίου στη Ραβέννα, κατά τους χρόνους του Ιουστινιανού. Μια ακόμη επισήμανση έχει να κάμει με τη θέση ότι ακόμη κι αν επιτυγχάνονταν η κατάργηση της δουλείας, τότε θα επέρχονταν μεν η βελτίωση της κοινωνικής θέσης των πρώην δούλων, αυτό όμως δεν θα ήταν αρκετό για να αλλάξει αυτόματα και την ηθική – πνευματική τους κατάσταση, αφού αυτό απαιτούσε μια ριζική εσωτερική αναγέννηση  όλου του ανθρώπου, που μόνον οι Χριστός είχε τη δύναμη να κάμει. Γι’ αυτό πάλι ο Παύλος θα πει: «Επειδή, όποιος κλήθηκε δούλος στον Κύριο, είναι απελεύθερος του Κυρίου, παρόμοια και όποιος κλήθηκε ελεύθερος, είναι δούλος του Χριστού. Αγοραστήκατε με τιμή, μη γίνεστε δούλοι ανθρώπων. Κάθε ένας, αδελφοί, σε ό,τι κλήθηκε, ας μένει σ’ αυτό μπροστά στον Θεό» (Α' Κορινθίους 7, 22-24). Αναμφίβολα δεν πρέπει να λανθάνει τη προσοχή μας και το γεγονός ότι υπάρχουν χωρία της Κ. Διαθήκης, όπου η δουλεία καυτηριάζεται ως μη αποδεκτή κατάσταση. Σε ένα τέτοιο χωρίο στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή (7, 21-23), ο απόστολος Παύλος διακηρρύτει : “τιμής ηγοράσθητε, μη γίνεσθε δούλοι ανθρώπων”. Ενώ στη προς Φιλήμονα επιστολή, απευθυνόμενος σε αυτόν ζητά να δώσει την ελευθερία στον δούλο του Ονήσιμο και να τον έχει πλέον ως αδελφό, μη παραγνωρίζοντας το χρέος του τελευταίου (Φιλήμ. 14, 16, 21). Έτσι πρακτικά μέσα στον αγιοπνευματικό χώρο της Εκκλησίας, γίνεται η άρση των κοινωνικών ανισοτήτων και όλοι ως πραγματικοί υιοί του Θεού, γίνονται αδελφοί. Παύει να ισχύει η διάκριση κυρίου και δούλου, αφού όλοι μας είμαστε δούλοι Χριστού. Δεν πρέπει άλλωστε να λησμονούμε το παράδειγμα του Χριστού μας ο οποίος «εν μορφή Θεού υπάρχων… εαυτόν εκένωσεν μορφήν δούλου λαβών…εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιπ.2, 6-8). Αν ο Χριστός απεκδύθηκε τη Θεότητά του και από Θεός έγινε δούλος και ταπείνωσε αφάνταστα τον εαυτό του και έγινε υπάκουος μέχρι θανάτου ατιμωτικού, πόσο μάλλον οι χριστιανοί θα έπρεπε να υπέμεναν την ιδιότητα του δούλου. Και οι Άγιοί μας, ακολουθούν το παράδειγμα του Χριστού, αφού ο Χριστιανισμός είναι μίμιση του Χριστού και των Αγίων. Τι λέει ο Απόστολος των Εθνών, ο Παύλος στους Κορινθίους : «ου γαρ εαυτούς κηρύσσομεν, αλλά Χριστόν Ιησούν Κύριον, εαυτούς δε δούλους υμών δια Ιησού (Β΄ Κορ. 4,5). Αυτή είναι στάση των Αγίων. Ο μέγας πατήρ της Εκκλησίας μας ο ιερός Χρυσόστομος είχε εντοπίσει ήδη από το δ΄αιώνα τα αίτια της δουλείας, λέγοντας : «Από πού προήλθε η δουλεία;» και απαντά ο ίδιος· «από την πλεονεξία, την βαναυσότητα, την απληστία. Οι παλαιοί Νώε, Σήθ, Άβελ, Αδάμ δεν είχαν δούλους». Ο δε άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στρεφόμενος εναντίον της δουλείας, αναφέρει ότι ο άνθρωπος πλάστηκε από το Θεό ελεύθερος και αυτεξούσιος, ο μόνος περιορισμός του ήταν η εντολή που έλαβε απ' το Θεό. Η παράβαση της θείας εντολής  είναι η αιτία της πραγματικής δουλείας.Ένας ακόμη μεγάλο πατέρας τη Εκκλησίας μας, ο Κλήμης Αλεξανδρεύς σημειώνει ότι δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ ελευθέρων και δούλων, διότι είναι άνθρωποι και έχουν και οι δυο κοινό πατέρα το Θεό. Έτσι, προτρέπει τους κυρίους να φέρονται σ' αυτούς όπως στον εαυτό τους και να χρησιμοποιούν την επιτίμηση αντί της τιμωρίας. Καταδείχθηκε η ηθική φόρτιση του όρου δούλος στο χώρο της Εκκλησίας.  Μόνο μέσα στο σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία, ακυρώνεται η υποτίμηση του ανθρώπινου προσώπου, η ισότητα των προσώπων είναι μια αληθινή πραγματικότητα, αφού όλοι είναι αδελφοί και μετέχουν του κοινού ποτηρίου. Μόνο μέσα στον αγιοπνευματικό χώρο της Εκκλησίας οι δούλοι του Χριστού απολαμβάνουν τη πραγματική ελευθερία, γίνονται φίλοι του Θεού και εισάγονται στη Βασιλεία του όπως μας διαβεβαιώνει ο ίδιος ο Χριστός : “υμείς φίλοι μου έστε, εάν ποιήτε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν, ουκέτι υμάς λέγω δούλους, ότι ο δούλος ουκ οίδε τι ποιεί ο κύριος, υμάς δε είρηκα φίλους, ότι πάντα α ήκουσα παρά του πατρός μου εγνώρισα υμίν”, (Ιωάν. 15, 14 – 15).

Πηγή : Hellas News, 1/9/2012, αρ. φυλ. 988, σελ. 32.